II SA/Op 561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. J. - dalej zwane Spółką A jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r., nr [...], uchylająca decyzję Burmistrza Olesna z dnia 27 lutego 2015 r., odmawiającą określenia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowle wytwórni mas bitumicznych o wydajności 30 Mg/h w miejscowości [...] przy ul. [...], na działce nr a i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzję wydano przy następujących ustaleniach faktycznych i prawnych: W dniu 21 lutego 2012 r. do Urzędu Miejskiego w Oleśnie wpłynął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych o wydajności do 50 Mg/h dla B przy ul. [...] w [...], na działce nr a. Podanie zostało opatrzone nagłówkiem "B", pieczęcią o treści "B [...] [...], ul. [...] (...)" i nieczytelnym podpisem. Dołączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia wskazywała jako inwestora T. T. – właściciela B. Burmistrz Olesna w dniu 27 lutego 2012 r. w drodze obwieszczenia zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], wyrażonej w postanowieniu z dnia 20 marca 2012 r., nr [...], i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w opinii sanitarnej z dnia 20 marca 2012 r., nr [...], Burmistrz Olesna postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r., nr [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dnia 1 czerwca 2012 r. inwestor dostarczył do Urzędu Miejskiego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie oświadczył, że zmianie uległa planowana maksymalna wydajność instalacji do produkcji mas bitumicznych z 50 Mg/h do 30 Mg/h. Następnie, organ pierwszej instancji obwieszczeniem z dnia 15 czerwca 2012 r. podał do publicznej wiadomości informację o złożeniu raportu, o prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ukazania się obwieszczenia. Jednocześnie organ wystąpił też do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o zajęcie stanowiska w sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia z "uwagami" o konieczności przeprowadzenia analizy porealizacyjnej oddziaływania na klimat akustyczny i zastosowania rozwiązań ograniczających występowanie odorów w miejscach przebywania ludzi oraz o przeznaczeniu terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (opinia sanitarna z dnia 18 lipca 2012 r., nr [...]). Po uzupełnieniu raportu przez wnioskodawcę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...], uzgodnił szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia z zakresu ochrony środowiska. W toku postępowania zastrzeżenia do lokalizacji przedsięwzięcia zgłosili: pismem z dnia 21 marca 2012 r. Spółka A oraz pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. - C w [...]. W piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. protest przeciwko budowie wytwórni mas bitumicznych wnieśli: Spółka A, a także K. M., J. M., K. N, K. K. i G. T. z grupą osób określonych jako "mieszkańcy Bloku [...], ul. [...]" oraz jako mieszkańcy wsi [...] i wsi [...], argumentując, że inwestycja spowoduje zakłócenie życia codziennego mieszkańców, zwiększy poziom hałasu i natężenie "transportu przemysłowego" w pobliżu domostw i ośrodka turystycznego, obniży wartość nieruchomości, negatywnie wpłynie na florę i faunę, jak również zakłóci rozwój turystyki. Decyzją z dnia 17 stycznia 2013 r., nr [...], Burmistrz Olesna odmówił "określenia realizacji przedsięwzięcia i warunków tej realizacji" dla inwestycji pod nazwą "budowa wytwórni mas bitumicznych o wydajności do 50 Mg/h dla B (...)". Na skutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], uchyliło w trybie art. 138 § 2 K.p.a. decyzję z dnia 17 stycznia 2013 r., stwierdzając, iż konieczne jest uzupełnienie wniosku, prawidłowe określenie przedmiotu postępowania oraz ustalenie kręgu osób będących stronami. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 408/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił złożoną na powyższą decyzję - skargę Spółki A. W konsekwencji zaskarżenia ww. postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1272/14 oddalił skargę kasacyjną Spółki A. Pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. Burmistrz Olesna zwrócił się do T. T. o przedłożenie aktualnych kopii map ewidencyjnych z naniesionym zasięgiem oddziaływania przewidywanych emisji oraz aktualnych wypisów z rejestru gruntów dla działek pozostających w zasięgu emisji, "w celu ustalenia stron postępowania". Pismem z dnia 3 września 2013 r. wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika poinformował, że kopie map ewidencyjnych z naniesionym zasięgiem przewidywanych emisji zostały załączone do raportu o oddziaływaniu na środowisko i w tym zakresie pozostają aktualne. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 220 § 1 pkt 2a K.p.a. organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia, ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych, a także rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektronicznej, zatem wypis z rejestru gruntów powinien zostać uzyskany bezpośrednio od organu prowadzącego taki rejestr dla terenów obejmujących działki pozostające w zasięgu emisji. Nadto stwierdził, iż strony postępowania zostały ustalone w toku postępowania, a w szczególności wskazano na nie w treści decyzji z dnia 17 stycznia 2013 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz Olesna decyzją z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...], odmówił określenia realizacji przedsięwzięcia i warunków tej realizacji dla inwestycji pod nazwą budowa wytwórni mas bitumicznych o wydajności 30 Mg/h dla B, na działce nr a położonej w miejscowości [...] przy ul. [...]. W komparycji zaznaczył, że decyzja zapadła po rozpatrzeniu wniosku T. T., - właściciela B, z dnia 21 lutego 2012 r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych o wydajności 50 Mg/h dla B (...). W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania oraz opisał planowane przedsięwzięcie, wskazując, że jest ono wymienione w § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, z późn. zm.) i kwalifikuje się do "Aneksu II" dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 5.07.1985 r., s. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, s. 248), zwanej dalej dyrektywą Rady 85/337/EWG. W nawiązaniu do informacji zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko wywodził, że lokalizacja instalacji na działce, będąca (w tym przypadku) podstawą wariantowości inwestycji, nie jest ustalana na podstawie decyzji środowiskowej, a ustala się ją dopiero na etapie pozwolenia na budowę, po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, stąd do rozstrzygnięcia o oddziaływaniu przedsięwzięcia na tereny sąsiednie należy przyjąć teren całej działki, a nie fragment terenu najbardziej oddalony od terenów mieszkaniowych i rekreacyjnych. Wyraził przekonanie, że określone w raporcie odległości nowej instalacji od terenów mieszkalnych i rekreacyjnych należałoby zweryfikować. Jego zdaniem, w odniesieniu do m.in. akustycznego oddziaływania zakładu, niedopuszczalne jest założenie produkcji rocznej na poziomie 18000 Mg/rok, przy budowie "Wytwórni Mas Bitumicznych o wydajności 30Mg/h" i określanie, że oceniane przedsięwzięcie przy tak założonym poziomie produkcji, m.in. pod względem hałasu, nie będzie negatywnie oddziaływać na tereny położone w zasięgu oddziaływania inwestycji, dla których ustanowiono standardy akustyczne. Stwierdził organ, że należałoby przyjąć maksymalną możliwość produkcji bitumu, czyli ok. 70000 Mg/rok jako najbardziej niekorzystną dla otoczenia i do tej wielkości produkcji określić m.in. standardy akustyczne, zapachowe, ponieważ otoczenie stanowi zabudowa mieszkaniowa i rekreacyjna, gdzie zdrowie i bezpieczeństwo ludzi jest dla organu sprawą priorytetową. Podniósł, że wątpliwości budzą również drogi transportowe (komunikacja) do i z zakładu. Dojazd do zakładu może się odbywać dwiema drogami gminnymi o nawierzchni asfaltowej: ul. [...] (droga nr [...] O) i ul. [...] (droga nr [...] O), które budowane były w latach kiedy natężenie ruchu było znikome, a w szczególności nie pod ruch ciężkich pojazdów. Konstrukcja drogi nie jest zgodna z obecnie obowiązującymi warunkami technicznymi, wymaga wzmocnienia podbudowy i wykonania dwuwarstwowej nawierzchni jezdni dostosowanej do ruchu ciężkiego. Ponadto ruch ciężkich pojazdów, przy maksymalnej skali produkcji będzie bardzo uciążliwy zarówno dla mieszkańców, jak i dla korzystających z Ośrodka Rekreacyjnego [...]. Burmistrz podkreślił, iż trwają prace projektowe nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Na terenie inwestycji i w jej pobliżu planowane jest wprowadzenie bariery ochronnej z zieleni wysokiej i niskiej, oddzielające tereny mieszkaniowe i rekreacyjne od terenów przemysłowych. Studium prawdopodobnie zostanie uchwalone przez Radę Miejską w Oleśnie w drugiej połowie 2015 r. Dodatkowo organ powołał się na pismo Spółki A z dnia 10 lutego 2015 r. oraz wskazał, że rozstrzygnięcie zapadło po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. W rozdzielniku podał, iż decyzję otrzymują: Gmina Olesno, strony postępowania poprzez Biuletyn Informacji Publicznej, T. T., Ośrodek Wypoczynkowy A Sp. J., K. i J. M., K. N., K. K., G. T., mieszkańcy bloku przy ul. [...] w [...]oraz mieszkańcy wsi [...] i [...], poprzez sołeckie tablice ogłoszeń. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik inwestora, wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 107 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 80 K.p.a., a także art. 85 i art. 80 w związku z art. 81 i art. 84 oraz art. 71, art. 72, art. 74 i art. 75 pkt. 1 ppkt. 4 w związku z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wywodził, iż okoliczności wskazane w decyzji stanowią jedynie dobrowolne przypuszczenia organu i nie mają znaczenia dla sprawy. Odmowa określenia realizacji przedsięwzięcia nie została poparta żadnymi argumentami, jest arbitralna i sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący zwrócił uwagę, że postępowanie wszczęto na wniosek T.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B .Wniosek spełniał wszystkie warunki formalne i winien zostać rozpoznany zgodnie z przepisami prawa, które nie pozostawiają organowi żadnej dowolności. Decyzja nie zawierała wskazania adresata, nie określała także stron postępowania. W szczególności nie jest wiadomo, dlaczego Burmistrz Olesna przyjął, że przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na tereny położone w zasięgu jego oddziaływania, skoro nie przeprowadził postępowania na tę okoliczność i nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, iż ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są błędne. Nie wyjaśniono także, z jakiego powodu Burmistrz uznał za nieprawidłowe założenia produkcji rocznej zakładu. W uzasadnieniu powołano standardy zapachowe, nie podając żadnych norm czy odniesień do przepisów prawa, zaś argumentacja dotycząca stanu dróg dojazdowych do zakładu jest absurdalna. Zabrakło również informacji na temat oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz danych co do tego, w jakim zakresie uwzględniono uwagi i wnioski społeczeństwa. Z decyzji nie wynika, czy ustalenia zawarte w raporcie zostały przeanalizowane i czy wpłynęły na rozstrzygnięcie. Nadto odwołujący się podkreślił, że właściwe organy pozytywnie uzgodniły inwestycję. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 21 listopada 2012 r. wskazuje, że przy dochowaniu warunków w nim określonych nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu i standardów jakości powietrza, nie będą powstawać ścieki przemysłowe, zaś odpady zostaną odpowiednio zagospodarowane. Inwestycja nie będzie też miała wpływu na plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Obszar, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale inwestycja jest zgodna z faktycznym przeznaczeniem terenu, gdyż graniczy on bezpośrednio od strony południowej i zachodniej z terenami zakładów produkcyjnych i usługowych oraz z terenami rolnymi. Pod uwagę wzięto lokalizację ośrodka wypoczynkowego w sąsiedztwie; eksploatacja instalacji pozwoli na dotrzymanie standardów jakości środowiska, co jest jednoznaczne z brakiem podstawy prawnej do odmowy warunków realizacji przedsięwzięcia. Także według opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 lipca 2012 r. inwestycja nie spowoduje pogorszenia standardów jakości środowiska i nie wpłynie ujemnie na zdrowie i życie ludzi. Skoro zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności raport o oddziaływaniu na środowisko, jednoznacznie dowodzi, że nie dojdzie do naruszenia norm prawa ochrony środowiska, decyzja winna być pozytywna. W toku postępowania odwoławczego, Spółka A pismem z dnia 22 czerwca 2015 r., wystąpiła do Kolegium o "oddalenie odwołania". Równocześnie wniosła o dopuszczenie dowodu ze zdjęć Ośrodka Wypoczynkowo-Rekreacyjnego [...] w [...] i wytwórni mas bitumicznych w [...] przy ul. [...], ilustrujących stan rzeczy istniejący dzisiaj i stan rzeczy, który powstałby w przyszłości, gdyby taką inwestycję realizowano za ogrodzeniem Ośrodka [...], dowodu z wizji lokalnej Ośrodka [...] i działki nr a oraz Wytwórni Mas Bitumicznych w [...] przy ul. [...], celem bezpośredniego stwierdzenia absurdalności projektu inwestora, jak również dowodu z pisma mieszkańców [...] i [...] z 14 stycznia 2013 r. Spółka zwróciła się także o wezwanie do sprawy organizacji działających w branży turystycznej lokalnej, aby ponownie zajęły stanowisko w tej sprawie. Dalej powtórzyła wcześniejsze argumenty przeciwko realizacji inwestycji i wyraziła przekonanie, że decyzja Burmistrza Olesna jest prawidłowa, bo chroni środowisko naturalne na podstawie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska, chroni mieszkańców lokalnej społeczności na podstawie ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz chroni prawo do wypoczynku, rekreacji i prowadzonej działalności wypoczynkowej na podstawie artykułu 74 Konstytucji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Olesna z dnia 27 lutego 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu po zrelacjonowaniu stanu faktycznego i przywołaniu stanowiących w sprawie materialnoprawną podstawę przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organ wywodził, iż jednym z najważniejszych dowodów w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport oddziaływania na środowisko. Dokument ten musi zawierać opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak też wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (art. 66 ust. 1 pkt 5). Chodzi więc o co najmniej trzy warianty realizacyjne, chyba że wariant preferowany przez inwestora będzie zarazem wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Tymczasem przedłożony Burmistrzowi Olesna raport wymienia trzy warianty: wariant "0", polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant "1" – proponowany przez wnioskodawcę, "najkorzystniejszy dla inwestora i środowiska" oraz wariant "2" – alternatywny. Według raportu "realnym" wariantem alternatywnym jest lokalizacja przedsięwzięcia "w takim samym zestawieniu modułowym" w centralnej części działki, tuż obok parkingu maszyn. Jednocześnie w raporcie nie analizowano wariantów pod kątem stosowanych maszyn i urządzeń, gdyż wytwórnia mas bitumicznych jest "instalacją systemową, opracowaną pod kątem bezpieczeństwa i ochrony środowiska, produkowaną i transportowaną w całości". Organ odwoławczy zauważył, że ocena wpływu analizowanych wariantów na poszczególne elementy środowiska, przedstawiona w formie tabelarycznej, wykazała, że jedyna różnica między nimi dotyczy klimatu akustycznego; w wariancie "1" oddziaływanie wystąpi w stopniu "akceptowalnym dopuszczalnym", wymagającym monitorowania, zaś w wariancie "2" - w stopniu "pogarszającym" (s. 18 i 20). Brak jest zatem sprecyzowania, czy pogorszenie stanu środowiska spowodowane emisją hałasu mieściłoby się w granicach wyznaczonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), a co za tym idzie - czy rzeczywiście mamy do czynienia z wariantem racjonalnym. Odnosząc się do statusu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy dostrzegł, iż Burmistrz nie sprecyzował, kogo uważa za stronę, a rozdzielnik, czyli wykaz osób, którym decyzja ma być doręczona, wprowadza zupełny chaos w tej kwestii. Podał, że niewątpliwie stronami są K.T. i B. T., figurujący w ewidencji gruntów jako użytkownicy wieczyści działki nr a Złożony natomiast przy wniosku wykaz właścicieli i władających obejmuje też nieruchomości sąsiednie, do których tytuł prawny mają: Spółka A (działki nr b, nr c i nr d - użytkowanie wieczyste), J. F. (działka nr e - własność) oraz D sp. z o.o. (dawniej D sp. z o.o.) z siedzibą w [...] (działki nr f i nr g - użytkowanie wieczyste). Organ I instancji w związku z tym wykoncypował, że wnioskodawca przyjął, że nieruchomości te znajdą się w strefie wpływu projektowanej instalacji, podczas gdy z raportu wynika, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie będzie wykraczać poza teren, do którego prowadzący zakład będzie posiadał tytuł prawny" (s. 62). Podał, że w załącznikach do raportu nie można doszukać się mapy z określonym w sposób czytelny, obszarem oddziaływania inwestycji w zakresie emisji gazów i pyłów oraz hałasu. Argumentował, że brak takiego dokumentu uniemożliwia jednoznaczne ustalenie kręgu stron postępowania. Ponadto zarzucił, że mapy dołączone do raportu określają tylko lokalizację emitorów zanieczyszczeń do powietrza (załącznik 2.7) i lokalizację źródeł hałasu (załącznik 3.5). Nadto przedstawione w formie graficznej izolinie stężeń poszczególnych zanieczyszczeń, zostały naniesione bez zaznaczenia numerów i granic działek (załączniki 2.4, 2.5 i 2.6). Z kolei izofony, obrazujące poziom hałasu, przedstawione zostały zarówno w formie graficznej, jak i na mapach, ale są to mapy ze strony internetowej www.geoportal.pl, mało przejrzyste i ukazujące zasięg oddziaływania akustycznego jedynie częściowo (załączniki 3.2 i 3.3). W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że badany raport jest niekompletny i wymaga uzupełnienia. Dalej dowodził, że choć pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. organ pierwszoinstancyjny wzywał wnioskodawcę do przedłożenia odpowiednich map, nie uprzedził go o konsekwencjach związanych z niezastosowaniem się do wezwania. W rezultacie czego wezwanie okazało się bezskuteczne. Zaakcentował też, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. podał, że na jego wezwanie inwestor w pismach z 10 sierpnia 2012 r., 11 września 2012 r., 12 października 2012 r. i 7 listopada 2012 r. przedkładał uzupełnienia i wyjaśnienia do raportu, jednakże lektura akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organ pierwszej instancji nie dysponował tą dokumentacją. Zdaniem organu odwoławczego, opisane okoliczności świadczą o naruszeniu norm procesowych: art. 7 i 77 K.p.a. Następnie organ odwoławczy podnosząc, że każda decyzja musi zawierać oznaczenie stron, co w przypadku osoby fizycznej polega na podaniu jej imienia i nazwiska, a firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko, zarzucił że Burmistrz Olesna powtórnie uczynił adresatem swojej decyzji B, którego używa T. T. przy wykonywaniu działalności gospodarczej. W odniesieniu natomiast do Spółki A Burmistrz posłużył się nazwą Ośrodek Wypoczynkowy A Sp. J. Dostrzegło też SKO, że organ pierwszoinstancyjny nadal nie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku z 21 lutego 2012 r. o brakujące w tym zakresie dane osobowe. Wbrew dyspozycji art. 107 § 1 K.p.a. sporna decyzja nie posiada uzasadnienia prawnego. Kolegium odnotowało również, że dyrektywa Rady 85/337/EWG, na którą powołuje się organ pierwszoinstancyjny, została uchylona przez art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. Zwróciło uwagę, że wywody organu dotyczące prac nad projektem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są chybione, albowiem studium nie jest aktem prawa miejscowego, zaliczanym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 Konstytucji RP). Końcowo organ odwoławczy skonstatował, że skoro skarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należało orzec jak w sentencji decyzji. Określając konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy organ odwoławczy wskazał, że w dalszym postępowaniu Burmistrz Olesna winien uwzględnić wskazówki SKO oraz rozpatrzyć wnioski dowodowe Spółki A. W razie zaś stwierdzenia, że merytoryczna treść uzupełnionego raportu budzi wątpliwości, obligowany będzie dopuścić dowód z opinii biegłego. Nadto z uwagi na istniejący konflikt społeczny organ pierwszoinstancyjny ma rozważyć przeprowadzenie otwartej dla społeczeństwa, rozprawy administracyjnej, o której mowa w art. 36 ustawy. W skardze na powyższą decyzję Spółka A, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, powtórzyła wymienione w piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r. wnioski dowodowe. Wskazując na raport środowiskowy podkreśliła, że został on w całości wykonany i opłacony przez inwestora i z tego powodu jest on dla niego korzystny. W ocenie skarżącej, nie jest jednak jasne, w jaki sposób inwestor zatrzyma negatywny wpływ szkodliwych czynników planowanej wytwórni mas bitumicznych na Ośrodek Spółki A oraz jezioro w postaci hałasu kurzu, pyłu, szkodliwych wyziewów i substancji oraz smrodu. Nadto argumentowała, iż zarzucone przez SKO uchybienia mają charakter braków czysto formalnych i nawet jeżeli Burmistrz Olesna ustali dalsze strony postępowania, to nie zmieni to faktu, że planowane przedsięwzięcie inwestora nie ma racji bytu. Nie pozwalają na to bowiem wymienione w decyzji organu I instancji przepisy o ochronie środowiska ani słuszny interes mieszkańców mających prawo do zdrowia, spokoju oraz wypoczynku oraz interes skarżącej do prowadzenia działalności wypoczynkowej na tym terenie. Zdaniem skarżącej, zamiary inwestycyjne inwestora powinny być realizowane w dowolnej strefie przemysłowej, czyli w miejscu przeznaczonym dla budowy wytwórni mas bitumicznych przy ul. [...] w [...], gdzie funkcjonują już dwie inne wytwórnie mas bitumicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalność administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej P.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Olesna z dnia 27 lutego 2015 r. odmawiającą określenia realizacji przedsięwzięcia i warunków dla inwestycji budowa wytwórni mas bitumicznych o wydajności 30 Mg/h dla B na działce nr a, położonej w miejscowości [...], przy ul. [...], gmina [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Olesna Zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Od razu też podkreślić należy, że z uwagi na zakres zaskarżonego rozstrzygnięcia przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej kolejności nie były kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, lecz zagadnienie dotyczące wydania przez organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym decyzji kasacyjnej. Tym samym, ocena Sądu sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. bowiem wynika, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dostrzec należy, że określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może tym samym wydać tzw. decyzję kasacyjną, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które to postępowanie dowodowe ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014r., sygn. akt II GSK 1952/12, LEX nr 1450732). Przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji może być, na podstawie art. 136 K.p.a., uzupełniony jedynie w niezbędnym zakresie. W żadnym natomiast razie organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcie, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Powyższe oznacza, że przepis art. 138 § 2 K.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 K.p.a. winna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 K.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, przekraczającego granice wyznaczone przez art. 136 K.p.a. stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 K.p.a.). Dlatego też, decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione, przy uwzględnieniu m.in. zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12, LEX nr 1358517). Decyzja kasacyjna jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. Podnieść również trzeba, że następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem pierwszej instancji. Uwzględniając poczynione wyżej rozważania stwierdzić przyjdzie, że przedstawione w zaskarżonej decyzji motywy podjętego rozstrzygnięcia uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Analiza akt rozpoznawanej sprawy potwierdza, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz 107 § 1 K.p.a. (niewyjaśnione okoliczności faktyczne), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchybień organu pierwszej instancji w tym zakresie nie mogły zostać usunięte przez organ odwoławczy. Przede wszystkim zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie sprecyzował kogo w rozpoznawanej sprawie uważa za stronę postępowania. Przypomnieć należy, że w postępowaniu administracyjnym o przymiocie jego strony decyduje przepis prawa materialnego, z którego dla podmiotu wynika interes prawny. Przy czym, aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Decyzja organu I instancji jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm.), zwanej dalej nadal ustawą. To zatem z tej ustawy wynikać powinien przede wszystkim interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. Należy zauważyć, że przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy stanowi o obowiązku określenia przez właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ograniczenia te są możliwe do sformułowania, gdyż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy). Okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego jest więc oddziaływanie inwestycji na środowisko. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest zatem ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mają - oprócz podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia - właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na której przedsięwzięcie to ma być realizowane, a także właściciele działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, i to zarówno działek bezpośrednio z nią graniczących, jak i tych, które objęte są oddziaływaniem danego przedsięwzięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany jest jednolity pogląd co do tego, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, przysługuje tym właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie przedsięwzięcia (vide: wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r. – sygn. akt II OSK 108/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013 r. – sygn. akt II SA/Łd 886/12 i II SA/Łd 916/12 – wyrok z dnia 11 stycznia 2013 r.). Przy czym, jak przyjmuje się w literaturze przedmiotu, chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy (tak też K. Gruszecki, Komentarz do art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el, teza 4 i 5). Organ prowadzący postępowanie ma zatem obowiązek ustalić w oparciu o raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, kto jest stroną tego postępowania oraz kto nie ma tego przymiotu i z jakich przyczyn. Takich ustaleń organ pierwszej instancji nie dokonał. Słusznie zatem podkreślił organ odwoławczy, że wskazany przez organ pierwszej instancji rozdzielnik, czyli wykaz osób, którym decyzja ma być doręczona, wprowadził w zakresie ustalenia stron zupełny chaos. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż niewątpliwie stronami w sprawie są K. T. i B. T., figurujący w ewidencji gruntów jako użytkownicy wieczyści działki nr a. Jednocześnie podzielić należy ustalenia organu odwoławczego, iż skoro inwestor złożył przy wniosku wykaz właścicieli i władających, który obejmuje nieruchomości sąsiednie, do których tytuł prawny mają: A Sp. J. - dalej zwane również Spółką A (działki nr b, nr c i nr d - użytkowanie wieczyste), J. F. (działka nr e - własność) oraz D sp. z o.o. (dawniej D sp. z o.o.) z siedzibą w [...] (działki nr f i nr g - użytkowanie wieczyste), to w istocie przyjął, że ww. nieruchomości znajdują się w strefie oddziaływania projektowanej instalacji. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika jednakże, że "oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie będzie wykraczać poza teren, do którego prowadzący zakład będzie posiadał tytuł prawny" (s. 62). Mając jednocześnie na względzie, że wśród załączników do badanego raportu nie można doszukać się mapy z określonym w sposób czytelny obszarem oddziaływania inwestycji w zakresie emisji gazów i pyłów oraz hałasu, zgodzić należało się z organem odwoławczym, iż brak takiego dokumentu uniemożliwia jednoznaczne ustalenie kręgu stron postępowania. W konsekwencji tego nie można ustalić podmiotów mających interes prawny w udziale w postępowaniu, a zarazem zapewnić im w nim czynnego udziału. Dążąc zaś do realizacji w toku postępowania dyspozycji art. 81 K.p.a., po ustaleniu kręgu podmiotów mających w sprawie interes prawny, zachodzić będzie konieczność powtórzenia całego przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, tym razem z udziałem wszystkich jego stron. Już tylko z powodu tego uchybienia procesowego organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć sprawy inaczej, niż zrobił to w zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1876/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji, Sąd nie podziela zarzutów skargi, sprowadzających się do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 138 § 2 K.p.a. Nie jest rzeczą organu drugiej instancji ustalanie stron postępowania na etapie postępowania odwoławczego. Każde postępowanie administracyjne toczy się z udziałem stron od początku, nie zaś od momentu złożenia odwołania przez niektóre z nich. Dlatego też, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło uzupełnić materiału dowodowego w trybie art. 136 K.p.a., bowiem to obowiązkiem organu pierwszej instancji było rozstrzygnięcie sprawy przy prawidłowym ustaleniu z urzędu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony postępowania. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem drugiej instancji, w rzeczonym zakresie, nie było możliwe, ponieważ naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Sąd nie miał wątpliwości, że wyeliminowanie nieprawidłowości postępowania w postaci ustalenia stron postępowania (sporządzenia wykazu właścicieli nieruchomości, na które może oddziaływać inwestycja w zakresie emisji gazów i pyłów oraz hałasu) stanowi istotny zakres postępowania, którego uzupełnienie wymagało uchylenia decyzji w myśl art. 138 § 2 K.p.a. Nadto, wobec braku załączenia do raportu mapy z określonym w sposób czytelny obszarem oddziaływania inwestycji w zakresie emisji gazów i pyłów oraz hałasu w sprawie oddziaływania na środowisko, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także dokonaną przez Kolegium jego negatywną ocenę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne, to musi być jednak kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66, ponieważ jest kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Treści art. 66 ust. 1 pkt 13 i 14 ustawy, nakazuje aby raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierał m. in. przedstawienie zagadnień w formie graficznej oraz przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zważywszy także dodatkowo, iż dołączone do raportu mapy określają tylko lokalizację emitorów zanieczyszczeń do powietrza (załącznik 2.7) i lokalizację źródeł hałasu (załącznik 3.5), a przedstawione w formie graficznej izolinie stężeń poszczególnych zanieczyszczeń, zostały naniesione bez zaznaczenia numerów i granic działek (załączniki 2.4, 2.5 i 2.6). Z kolei izofony, obrazujące poziom hałasu, przedstawione zostały zarówno w formie graficznej, jak i na mapach, ale są to mapy ze strony internetowej www.geoportal.pl, a więc mało przejrzyste i ukazujące zasięg oddziaływania akustycznego jedynie częściowo (załączniki 3.2 i 3.3). Przyznać zatem należało rację organowi odwoławczemu, iż badany w sprawie raport jest niekompletny i wymagał uzupełnienia. Podzielić przy tym należało stanowisko organu odwoławczego, że znamion uzupełnienia raportu nie spełniło skierowane przez organ pierwszej instancji do inwestora wezwanie z dnia 14 czerwca 2013 r. do przedłożenia odpowiednich map. Organ pierwszej instancji nie uprzedził bowiem w nim inwestora o konsekwencjach związanych z niezastosowaniem się do wezwania, w związku z czym okazało się ono bezskuteczne. Nadto, jak zasadnie zauważa organ odwoławczy, lektura akt sprawy prowadzi do wniosku, że choć na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. inwestor w pismach z: dnia 10 sierpnia 2012 r., 11 września 2012 r., 12 października 2012 r. i 7 listopada 2012 r. przedkładał mu uzupełnienia i wyjaśnienia do raportu, organ pierwszej instancji nie dysponował tą dokumentacją. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Nadto należy określić przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy). Z kolei w art. 81 ust. 1 wskazuje się, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie, przedłożony Burmistrzowi Olesna raport wymienia trzy warianty: wariant "0", polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant "1" – proponowany przez wnioskodawcę, "najkorzystniejszy dla inwestora i środowiska" oraz wariant "2" – alternatywny. Według raportu "realnym" wariantem alternatywnym jest lokalizacja przedsięwzięcia "w takim samym zestawieniu modułowym" w centralnej części działki, tuż obok parkingu maszyn. Tymczasem dokonana ocena wpływu analizowanych wariantów na poszczególne elementy środowiska, przedstawiona w formie tabelarycznej, wykazała, że jedyna różnica między nimi dotyczy klimatu akustycznego; w wariancie "1" oddziaływanie wystąpi w stopniu "akceptowalnym dopuszczalnym", wymagającym monitorowania, zaś w wariancie "2" - w stopniu "pogarszającym" (s. 18 i 20). W tej sytuacji, prawidłowo dostrzegł organ odwoławczy, że brak jest sprecyzowania, czy pogorszenie stanu środowiska spowodowane emisją hałasu mieściłoby się w granicach wyznaczonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), a co za tym idzie - czy rzeczywiście w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wariantem racjonalnym. Dodatkowo, podzielić należy zarzuty organu odwoławczego, w zakresie naruszenia przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 107 § 1 K.p.a. Słusznie bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze dostrzegło, że Burmistrz Olesna powtórnie uczynił adresatem swojej decyzji B, które w formie zarejestrowanej działalności gospodarczej prowadzi T. T., a organ pierwszoinstancyjny nadal nie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku z dnia 21 lutego 2012 r. o brakujące w tym zakresie dane osobowe. W orzecznictwie przyjmuje się, że wskazanie w decyzji tylko dodatkowej nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, z pominięciem danych personalnych tej osoby, narusza wymóg oznaczenia strony, ustanowiony w art. 107 § 1 K.p.a. (por. wyroki: WSA w Opolu z 19 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Op 15/04, ZNSA 2006 nr 1, s. 118; WSA w Warszawie z 5 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 889/06, LEX nr 255747). W odniesieniu z kolei do oznaczenia Spółki A - Burmistrz posłużył się nazwą Ośrodek Wypoczynkowy A Sp. J, gdy tymczasem oznaczenie strony będącej spółką handlową winno być zgodne z treścią wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS. Prawidłowo też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu odnotowało, że dyrektywa Rady 85/337/EWG, na którą powołuje się organ pierwszej instancji w decyzji, została uchylona przez art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r., a wywody organu pierwszej instancji dotyczące prac nad projektem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są chybione, bowiem z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) wyraźnie wynika, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, zaliczanym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 Konstytucji RP). W konsekwencji powyższego, nie sposób nie zgodzić się z organem odwoławczym, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organ pierwszej instancji norm art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 28 K.p.a. oraz 107 § 1 K.p.a. Wspomniane uchybienia procesowe dotyczące postępowania wyjaśniającego decydują o tym, że konieczny do wyjaśnienia w wyniku przeprowadzenia czynności dowodowych czy ich powtórzenia zakres sprawy nie mieści się w dyspozycji art. 136 K.p.a. Również okoliczności sprawy, których dotyczą stwierdzone uchybienia mają istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej. Organ pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, winien przeprowadzić postępowanie w sprawie przy uwzględnieniu wskazań Sądu oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dostrzegając istotne uchybienia proceduralne, słusznie odniosło się do potrzeby i sposobu ich usunięcia, uważając za przedwczesne merytoryczne dokonywanie oceny decyzji Burmistrza Olesna. Sąd, w tychże granicach, ocenił legalność zaskarżonej decyzji twierdząc, że jej uzasadnienie spełnia wszelkie wymogi art. 107 K.p.a. – jest obszerne, wyczerpujące, staranne. Zakres uzasadnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego został podyktowany przesłankami proceduralnymi i stąd też nie rozstrzyga o meritum sprawy. W konsekwencji przedwczesne było odnoszenie się do meritum skargi. Z tego też względu, bezcelowe było uzupełnienie postępowania dowodowego w zawnioskowanym przez Spółkę, przy piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r., a powtórzonym w skardze, zakresie. Odnosząc się z kolei do wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej, to w tym zakresie stwierdzić należy, że ustawodawca nie przewidział w przepisach procedury sądowoadministracyjnej takiego uprawnienia Sądu. Art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.