II SA/Gl 1240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty "A" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta B. (Dalej: Prezydent), po rozpatrzeniu wniosku M. K.-W. ustalił na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w parterze budynku wielorodzinnego na gabinet stomatologiczny, na nieruchomości położonej w B. obręb [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 1. Następnie pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B., reprezentowana przez radcę prawnego. Pełnomocnik zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 24 § 1 pkt 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez m.in. prowadzenie przedmiotowego postępowania i wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta B. w sytuacji, gdy Gmina B. jest właścicielem lokali w budynku przy ul. [...] i w związku z czym tworzy Wspólnotę Mieszkaniową, która jest stroną w niniejszej sprawie, a jej udział w nieruchomości wspólnej wynosi 243/1000. Ponadto Gmina jest właścicielem działki nr 2 stanowiącej drogę wewnętrzną, która łączy wnioskowaną działkę z drogą publiczną. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu: na brak w wyznaczonym obszarze analizowanym połączenia w jednym budynku funkcji mieszkalnej z funkcją usługową; brak prawnie zagwarantowanego na dzień wydania zaskarżonej decyzji dostępu do drogi publicznej; niezgodność z przepisami budowlanymi - stan techniczny budynku objętego wnioskiem nie jest dostosowany do realizacji planowanej inwestycji, która będzie generować emisję hałasu oraz zapachów uciążliwych dla innych mieszkańców tego budynku; zwiększenie deficytu miejsc parkingowych w związku z realizacją planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) w B. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przedstawiło przebieg postępowania prowadzonego w tej sprawie przez Prezydenta oraz ustalenia poczynione w jego wyniku. Podzieliło stanowisko organu I instancji o zaistnieniu podstaw prawnych oraz faktycznych uzasadniających wydanie pozytywnej decyzji o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Kolegium nie podzieliło zarzutów podnoszonych w odwołaniu, szczegółowo to uzasadniając. W pierwszym rzędzie wyjaśniło, iż w zaskarżonej decyzji (w pkt 2.6.1.) określono warunek poszanowania interesów osób trzecich, zgodnie z którym zabrania się użytkowania wnioskowanego terenu w sposób pozbawiający osoby trzecie: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto zgodnie z pkt 2.2 decyzji wskazano, że ewentualne uciążliwości powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie i przykre zapachy należy ograniczyć do terenu wnioskowanego, a także zabroniono użytkowania przedmiotowego terenu w sposób powodujący zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby. Ponadto w pkt 3 zaskarżonej decyzji podkreślono, że planowane zamierzenie powinno być zgodne m.in. z ustawą Prawo budowlane czy ustawą Prawo ochrony środowiska. Wskazało także, iż naruszenie przez wnioskodawcę warunków powyższej decyzji, które wiążą organ budowlany, będzie mogło stanowić podstawę wystąpienia przez zainteresowanych do właściwych organów (np. z zakresu nadzoru budowlanego, czy ochrony środowiska) ze stosownymi wnioskami. Ustalenie warunków zabudowy ma charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, a następnie znaleźć się w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Inny jest przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny - postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich - nie może być więc oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, która zapada w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest - w przypadku braku planu - przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy w tych tylko granicach. Ustalona linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmuje, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r., Sygn. akt IV SA/Wa 1323/06). Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Po wtóre, zdaniem Kolegium, został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej ujęty w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., bowiem wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] przez istniejący zjazd (na działce nr 2). Fakt, że właścicielem tej działki jest Gmina B. świadczy o tym, że teren ten jest ogólnie dostępny (korzystają z niego m.in. mieszkańcy okolicznej zabudowy, ich goście, czy też osoby korzystające z usług występujących tam lokali) i w związku z czym wystąpiły pełne podstawy do przyjęcia, że - na obecnym etapie procesu inwestycyjnego - warunek dostępu terenu objętego wnioskiem został spełniony. Po trzecie, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w kwestii określenia miejsc parkingowych w kontekście istniejącej zabudowy terenu, na którym inwestor planuje realizować swoją inwestycję. Jest to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna stanowiąca osiedle [...] , gdzie każde mieszkanie - gospodarstwo domowe, zwyczajowo posiada co najmniej jeden samochód oraz przyjmuje jeden samochód gości na zrealizowanym terenie osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego, w związku z czym współczynnik miejsc postojowych dla mieszkańca wynosi 1,5. Z uwagi na fakt, że planowany do realizacji gabinet stomatologiczny ma stanowić usługę uzupełniającą dla istniejącej tam zabudowy mieszkaniowej - można przyjąć, że znaczna część pacjentów przyjdzie do tego gabinetu pieszo, część komunikacją publiczną, a część samochodem, zatem organ słusznie przyjął dla planowanej inwestycji wskaźnik miejsc postojowych na poziomie 1,5 — jak dla mieszkańców, co w konsekwencji nie zobligowało tego organu do wystąpienia do Miejskiego Zarządu Dróg w B. o uzyskanie w tej sprawie stosownej opinii. Ponadto wskazanie w odwołaniu przez pełnomocnika, że zmiana przeznaczenia lokalu z mieszkalnego na gabinet stomatologiczny spowoduje, że lokal ten stanowić będzie dodatkowy generator ruchu na i tak zatłoczonym już osiedlu [...] wskazuje na interes faktyczny, który w przeciwieństwie do interesu prawnego nie podlega ochronie w postępowaniu o ustalanie warunków zabudowy. Po czwarte - Kolegium nie podzieliło zarzutu dotyczącego wydania decyzji przez organ podlegający wyłączeniu głównie z tej przyczyny, iż w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisu, który nakazywałby wprost wyłączenie organów gminy od załatwienia sprawy, w której gmina jest stroną. W szczególnych przypadkach ustawodawca takie wyłączenie przewiduje. Prezydent miasta jest, przykładowo, wyłączony od rozpoznawania sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu, wówczas gdy sprawuje funkcję starosty (vide art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). W skardze z dnia 26 listopada 2015 r. pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w B. podniósł analogiczne zarzuty wobec decyzji Kolegium, jak wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów: art. 7 k.p.a., 18 k.p.a., 10§1 k.p.a., 24§1 pkt 1 i 4 k.p.a., 75§1 k.p.a., 77§1 k.p.a., 78§1 |k.p.a., 84§1 k.p.a., 85§1 k.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W uzasadnieniu skargi, rozwijając sygnalizowane na wstępie zarzuty, pełnomocnik wskazał na naruszenie: 1/ art. 8 k.p.a. i 24§1 pkt 1 i 4 k.p.a. ze względu na brak wyłączenia Prezydenta Miasta B. od załatwienia przedmiotowej sprawy w sytuacji, w której Gmina jest stroną ze względu na to, że dostęp planowej inwestycji do drogi publicznej tj. ul. [...] prowadzi przez drogę wewnętrzną (łącznik), stanowiącą działkę nr 2, będącą własnością Gminy. Podstawę wyłączenia, w jego ocenie, stanowi przepis art. 24§1 pkt 1 k.p.a., zaś brak wyłączenia stanowi naruszenie wskazanego przepisu oraz zasady zaufania określonej w art. 8 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska przywołał kilka wyroków sądów administracyjnych. 2/ art. 61 ust. 1 pkt 1u.p.z.p. Przepis ten wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W stanie faktycznym sprawy żadna z sąsiednich działek nie jest zagospodarowana w ten sposób aby w jednym budynku połączona była funkcja mieszkalna z funkcją usługową, a ponadto działki nr 3, 4 i 5, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie są działkami dostępnymi z tej samej drogi publicznej. Pełnomocnik nie podziela stanowiska Kolegium, zdaniem którego planowana funkcja usług - tj. gabinet stomatologiczny wprawdzie nie występuje na analizowanym obszarze, jednakże stanowić uzupełnienie istniejącej funkcji podstawowej tj. mieszkaniowej wielorodzinnej. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy a nie uzupełniania zabudowy. 3/ art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ze względu brak dostępu do drogi publicznej. Według art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, dostęp do drogi publicznej musi być zagwarantowany prawnie, co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego lub administracyjnego. Istotne jest, aby dostęp do drogi publicznej został prawnie zagwarantowany w momencie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku |z dnia 5 sierpnia 2014 r., II SA/Bk 436/14, LEX nr 1513023). W dniu wydania zaskarżonej decyzji inwestor nie miał prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. Nie sposób przy tym podzielić stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że działka nr 2 stanowi własność Gminy B. świadczy o tym, iż jest teren powszechnie dostępny i w związku z tym spełniony został dostępu do drogi publicznej. Otóż, iż ww. działka stanowi własność Gminy nie świadczy jeszcze o tym, że jest ona ogólnodostępna. Gmina ma bowiem prawo do posiadania własnego mienia, z którego jedynie część jest ogólnodostępna np. drogi publiczne, co wynika z art. 3 ustawy o drogach publicznych. Poza tym, należąca do skarżącego działka nie spełniają wymogów działki budowlanej albowiem wydzielona postała ona po obrysach budynku. W zaistniałej sytuacji właścicielom lokali oraz Gminie B. przysługuje wynikające z art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia własności przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części, która wraz dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie spełniać wymogi działki budowlanej. Dopóki to nie nastąpi niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 4/ art. 61 ust.-l pkt 5 u.p.z.p. albowiem nie jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Chodzi tutaj w szczególności o przepisy budowlane albowiem stan techniczny budynku uniemożliwia zmianę przeznaczenia lokalu mieszkalnego na gabinet stomatologiczny bez naruszenia tych przepisów. Funkcjonowanie gabinetu stomatologicznego prowadzić będzie do emisji hałasu oraz zapachów uciążliwych dla innych mieszkańców budynku. W celu potwierdzenia tych okoliczności skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z oględzin budynku oraz dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego. Organ I instancji nie uwzględnił jednak wniosku skarżącego a sam nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienia okoliczności objętych zarzutami skarżącego. Działanie organu I instancji zostało w sposób bezkrytyczny zaaprobowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które również w tym zakresie nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego. W tej sytuacji uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., 75§1 k.p.a., 77§1 k.p.a., 78§1 k.p.a., 84§1 k.p.a., 85§ 1 k.p.a. 5/ § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych nie może być pozostawiona do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Koniecznym jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 L II OSK 812/11, LEX nr 1234145). W decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. określona została wymagana ilość miejsc postojowych jako: bez zmian, ogólnodostępne miejsca postojowe zlokalizowane na terenie istniejącego osiedla mieszkaniowego. Tak "ustalona" ilość miejsc parkingowych nie odpowiada zamierzonemu przeznaczeniu lokalu. Zmiana przeznaczenia lokalu z mieszkalnego na gabinet stomatologiczny spowoduje, że lokal ten stanowić będzie dodatkowy generator ruchu na i tak zatłoczonym już osiedlu [...] i pogłębi istniejący deficyt miejsc parkingowych. W związku z powyższym na inwestora powinien zostać nałożony obowiązek zapewnienia na własny koszt kilku miejsc parkingowych dla osób korzystających z usług lokalu. Skarżący w piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. domagał się aby organ I instancji wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg w B. o wydanie opinii w sprawie warunków zabudowy. Organ I instancji jednak o takową opinię nie wystąpił i nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego stwierdził, iż generowany przez gabinet ruch pojazdów nie będzie się różnił w sposób znaczący od już istniejącego. Są to gołosłowne twierdzenia podczas gdy kwestia ta powinna zostać w sposób dokładny a przede wszystkim profesjonalny wyjaśniona. Organ I instancji powinien więc zasięgnąć opinii Miejskiego Zarządu Dróg w B. a w razie potrzeby zlecić sporządzenia profesjonalnej analizy w tym zakresie. Tymczasem organ I instancji nie dokonała nawet oględzin nieruchomości objętej wnioskiem i otaczającego ją terenu. Stanowisko organu I instancji zostało bezkrytycznie zaaprobowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego arbitralnie przyjęło, podobnie jak organ I instancji, że każde gospodarstwo domowe ma co najmniej jeden samochód oraz przyjmuje jeden samorząd gości a znaczna część pacjentów przychodzić będzie do gabinetu pieszo lub dojedzie komunikacją miejska. W tej sytuacji naruszenia art. 7 k.p.a., 75§1 k.p.a., 77§1 k.p.a., 78§1 k.p.a., 85§1 k.p.a. nie może budzić najmniejszych wątpliwości. 6/ art. 10§ 1 k.p.a. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się o do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności nie wyznaczyło skarżącemu w tym celu odpowiedniego terminu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) w B. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (Dalej: Prezydent) z dnia [...] r. Nr [...]) ustalającą dla M. K.-W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w parterze budynku wielorodzinnego na gabinet stomatologiczny, na nieruchomości położonej w B. obręb [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 1. Decyzja ta została odjęta na podstawie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290, dalej: pr. bud.). Uczestniczka postępowania sądowego M. K.-W. wystąpiła do Prezydenta o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ze względu na zamiar zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego wskazanego wyżej na gabinet stomatologiczny. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt. 4 pr. bud. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, przy czym do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku spełnienia wymogów określonych w tym przepisie właściwy organ jest zobowiązany wydać rozstrzygnięcie pozytywne dla wnioskodawcy. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i ustalony w jego wyniku stan faktyczny i prawny uzasadniały, w ocenie organów I i II instancji orzekających w sprawie przyjęcie stanowiska o spełnieniu wymagań wskazanych z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w ślad za tym ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej zmiany sposobu użytkowania lokalu. Stanowisko to podziela skład orzekający Sądu, nie aprobując jednocześnie zarzutów podnoszonych w skardze z następujących względów. Brak jest podstaw prawnych w przedmiotowej sprawie do wyłączenia Prezydenta Miasta B., stąd nie doszło do naruszenia prawa art. 8 k.p.a. i 24§1 pkt 1 i 4 k.p.a. W stanie faktycznym sprawy brak jest także podstaw do przyjęcia tezy, iż planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Nie budzi wątpliwości, że ma ona taki dostęp poprzez działkę nr 2, należącą do Gminy i wykorzystywaną w takich celach przez mieszkańców budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Co prawda, w obszarze analizowanym żadna z sąsiednich działek nie jest zagospodarowana w ten sposób, aby w jednym budynku połączona była funkcja mieszkalną z funkcją usługową, jednakże ta ostatnia stanowi naturalne uzupełnienie istniejącej funkcji podstawowej tj. mieszkaniowej - wielorodzinnej. Nie ma znaczenia dla sprawy ustalenia warunków zabudowy to, że należąca do skarżącej działka nie spełnia wymogów działki budowlanej ze względu na wydzielenie jej po obrysach budynku. Nie można także przyjąć, iż w sposób niezgodny z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustalono ilość miejsc parkingowych. Uzasadnienie organu w tym względzie, wiążące się z obecną ilością tego rodzaju miejsc dla istniejącego lokalu mieszkalnego i brakiem konieczności ich zwiększania zasługuje na aprobatę. Wskazane naruszenie art. 10§1 k.p.a. polegające nas tym, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się o do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności nie wyznaczyło w tym celu odpowiedniego terminu nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu w zakresie koniecznym do ochrony swojego interesu. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku.