II OSK 2122/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1240/15 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1240/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w B. w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w parterze budynku wielorodzinnego na gabinet stomatologiczny. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. Zaskarżoną decyzją SKO w B. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował przebieg postępowania oraz poczynione w sprawie ustalenia. W oparciu o ustalony tak stan faktyczny sprawy stwierdził, że w sprawie istniały odstawy do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO wskazało, że decyzja Prezydenta o ustaleniu warunków zabudowy zawiera warunki dotyczące poszanowania interesów osób trzecich, ograniczeń ewentualnych uciążliwości oraz zawiera wskazanie, że planowane zamierzenie powinno być zgodne m.in. z ustawą – Prawo budowlane czy ustawą – Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki zabudowy ustalają ogólne ramy w jakich może zostać zrealizowana inwestycja. Doprecyzowanie konkretnej inwestycji następuje w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, tj. wydania pozwolenia na budowę. W konsekwencji inny jest zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Dlatego ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do ochrony interesów osób trzecich przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ jest obowiązany na podstawie art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "u.p.z.p.". Ponadto w sprawie został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej ujęty w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., bowiem wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] przez istniejący zjazd. Fakt, że właścicielem działki, na której znajduje się zjazd jest Gmina B. świadczy o tym, że teren ten jest ogólnie dostępny, a więc warunek dostępu terenu objętego wnioskiem do drogi publicznej został spełniony. W ocenie SKO, w sprawie prawidłowo ustalono wskaźnik miejsc postojowych na poziomie 1,5, tj. tak samo jak dla występującej w terenie wiodącej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Stąd ustalenie tego parametru o takiej samej wielkości dla funkcji uzupełniającej (gabinet stomatologiczny) nie obligowało organu do wystąpienia do Miejskiego Zarządu Dróg o uzyskanie w tej sprawie stosownej opinii. Ponadto wskazanie w odwołaniu przez pełnomocnika, że zmiana przeznaczenia lokalu z mieszkalnego na gabinet stomatologiczny spowoduje, że lokal ten stanowić będzie dodatkowy generator ruchu na i tak zatłoczonym już osiedlu wskazuje na interes faktyczny, który w przeciwieństwie do interesu prawnego nie podlega ochronie w postępowaniu o ustalanie warunków zabudowy. Kolegium nie podzieliło także zarzutu dotyczącego wydania decyzji przez organ podlegający wyłączeniu głównie z tej przyczyny, że w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisu, który nakazywałby wprost wyłączenie organów gminy od załatwienia sprawy, w której gmina jest stroną. W szczególnych przypadkach ustawodawca takie wyłączenie przewiduje. Prezydent miasta jest, przykładowo, wyłączony od rozpoznawania sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu, wówczas gdy sprawuje funkcję starosty (vide: art. 142 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 18, art. 10 § 1, art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1, art. 85 § 1 K.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1240/15, oddalając skargę, wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy zapadła w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na gabinet stomatologiczny. Sąd wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. właściwy organ jest zobowiązany wydać rozstrzygnięcie pozytywne dla wnioskodawcy. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i ustalony w jego wyniku stan faktyczny i prawny uzasadniały, w ocenie organów I i II instancji orzekających w sprawie przyjęcie stanowiska o spełnieniu wymagań wskazanych z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w ślad za tym ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej zmiany sposobu użytkowania lokalu. Sąd wskazał, że podziela to stanowisko, nieaprobując jednocześnie zarzutów podnoszonych w skardze z następujących względów. Brak jest podstaw prawnych w przedmiotowej sprawie do wyłączenia Prezydenta Miasta, stąd nie doszło do naruszenia prawa art. 8 i art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. W stanie faktycznym sprawy brak jest także podstaw do przyjęcia tezy, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Nie budzi wątpliwości, że ma ona taki dostęp przez działkę należącą do Gminy i wykorzystywaną w takich celach przez mieszkańców budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Co prawda, w obszarze analizowanym żadna z sąsiednich działek nie jest zagospodarowana w ten sposób, aby w jednym budynku połączona była funkcja mieszkalna z funkcją usługową, jednakże ta ostatnia stanowi naturalne uzupełnienie istniejącej funkcji podstawowej, tj. mieszkaniowej wielorodzinnej. Nie ma znaczenia dla sprawy ustalenia warunków zabudowy to, że należąca do skarżącej działka nie spełnia wymogów działki budowlanej ze względu na wydzielenie jej po obrysach budynku. Nie można także przyjąć, że w sposób niezgodny z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustalono ilość miejsc parkingowych. Uzasadnienie organu w tym względzie, wiążące się z obecną ilością tego rodzaju miejsc dla istniejącego lokalu mieszkalnego i brakiem konieczności ich zwiększania zasługuje na aprobatę. Wskazane naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. polegające nas tym, że Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności nie wyznaczyło w tym celu odpowiedniego terminu, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu w zakresie koniecznym do ochrony swojego interesu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia wyroku, uniemożliwiającego skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, a co za tym idzie, pozbawienie go możliwości polemizowania z oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia, dokonanego zaskarżoną decyzją, art. 7, art. 8, art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a., pomimo że zarzuty naruszenia tych przepisów zostały sformułowane w skardze. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że dla spełnienia tzw. wymogu dobrego sąsiedztwa dopuszczalne jest uzupełnienie funkcji istniejącej zabudowy, a nie jej kontynuacja, - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że pomimo braku prawnego zagwarantowania dostępu do drogi publicznej i spełnienia wymogów działki budowlanej dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej zawioskowano o jej rozpoznanie na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyraźnie motywował z jakich względów nie uwzględnił skargi skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Co prawda, uzasadnienie w części merytorycznej nie jest obszerne, jednak w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie spełnia wymogu z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie wyjaśnienia rozstrzygnięcia; a mianowicie, z uzasadnienia wyraźnie wynika stanowisko Sądu I instancji w odniesieniu do następujących kwestii: braku istnienia przesłanki do zastosowania instytucji wyłączenia pracownika organu; dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej; braku naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa"; spełniania wymogów działki budowlanej; ustalenia parametru dotyczącego miejsc parkingowych; oraz zapewnienia czynnego udziału skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej w postępowaniu. Ponadto ocena Sądu poddaje się instancyjnej kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej, o czym będzie mowa poniżej. Kolejny zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczący art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 7, art. 8, art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wyłączenia pracownika organu. Nie wykazano bowiem aby w stosunku do konkretnego pracownika organu, który prowadził przedmiotową sprawę o warunkach zabudowy zachodziła, któraś ze wskazanych w skardze kasacyjnej przesłanek z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. O ich zaistnieniu nie stanowi wskazywana okoliczność związana z prawem własności nieruchomości jaka przysługuje gminie. Ustawodawca bowiem przyznał gminom występujące jednocześnie sfery władztwa, tj. imperium (władztwa administracyjnego) i dominium (własności). W tych dwóch sferach wyposażył właściwe organy gminy w kompetencje, np. do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i wykonywania uprawnień właścicielskich. Nie są to więc sfery działalności gminy i jej organów, które miałyby się wykluczać. Co więcej, akcentowany był w orzecznictwie NSA pogląd, że nawet dla inwestycji gminnej, jej organ (pracownik), posiadający ustawowe kompetencje do wydawania decyzji lokalizacyjnych, nie podlega wyłączeniu (por. wyroki NSA: z 17 kwietnia 2018 r., II OSK 2658/17; z 11 kwietnia 2014 r., II OSK 2760/12; z 30 marca 2010 r.). Dlatego pracownik organu, wykonujący ustawowe kompetencje polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, nie podlega wyłączeniu jeżeli sprawa związana jest bezpośrednio lub pośrednio z mieniem tej samej gminy. W innym wypadku mogłoby dojść do nieuprawnionego przeniesienia kompetencji na inny organ, czego wyraźnie nie przewiduje ustawa lub sparaliżowania działalności właściwych organów administracyjnych, tj. organów dla których ustawowo zastrzeżono kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w konkretnych sprawach. Odnośnie wskaźnika wymaganej ilości miejsc parkingowych, w skardze kasacyjnej motywowano, że działalność gabinetu stomatologicznego zwiększy ruch samochodowy, co wymaga zorganizowania przez inwestora większej ilości miejsc parkingowych. W sprawie przyjęto, że wystarczające będzie zachowanie w odniesieniu do planowanej inwestycji tego samego wskaźnika jaki występuje w terenie obecnie, tj. 1,5 miejsca na jeden lokal (wskazywano, że statystycznie 1 samochód przypada na 1 mieszkanie; a wskaźnik na poziomie 1,5 zapewnia także obsługą gości osiedla. Należy bowiem uwzględnić, że mamy do czynienia z inwestycją, polegającą na zmianie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego o powierzchni 48,64 m2 na gabinet stomatologiczny. W skardze kasacyjnej zaś nie wskazano jaki powinien być wskaźnik miejsc parkingowych w odniesieniu do ww. powierzchni nowego lokalu użytkowego, w sytuacji gdy organ argumentował, że lokal ten znajdować się będzie na dużym osiedlu, co związane jest z możliwością przyjścia pacjentów pieszo do planowanego gabinetu stomatologicznego lub z wykorzystaniem komunikacji miejskiej. Należy zatem jako gołosłowną uznać argumentację skargi kasacyjnej, w której motywowano, że przedmiotowy lokal zwiększy ruch drogowy i pogłębi istniejący deficyt miejsc parkingowych oraz, że w sprawie organ nie dokonał oględzin w terenie. Istotą ustalania warunków zabudowy jest uwzględnienie już istniejących wskaźników zabudowy. Dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia, że uwzględnienie w niniejszej sprawie występującego na terenie osiedla wskaźnika dot. miejsc parkingowych zawierało wadę, która stanowiłaby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że również zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy wyjaśnić stronie wnoszącej skargę kasacyjną, że uzupełnienie funkcji o nową nie oznacza braku kontynuacji dotychczasowej funkcji, ponieważ to zależy od okoliczności konkretnej sprawy, tj. czy mamy do czynienia z funkcjami, które np. nie wykluczają się wzajemnie. Poza tym w tej sprawie przy ustalaniu warunków zabudowy wzięto pod uwagę występujące w analizowanym terenie funkcje zabudowy, gdzie obok funkcji mieszkalnej występowała także funkcja usługowa, co więcej – funkcja usług zdrowia, co świadczy nie tyle o uzupełnieniu, co o dalszej kontynuacji występującej w analizowanym terenie funkcji. Ustalanie warunków zabudowy polega bowiem na ustaleniu, jak kształtuje się tzw. państwowy prządek planistyczny wynikający z ustawy, co wymaga uwzględnienia m.in. zabudowy istniejącej na "sąsiednim terenie". Pojęcie "sąsiedztwa" nie należy rozumieć wyłącznie bezpośredniej styczności działki, na której ma powstać planowana inwestycja z działką sąsiednią. Przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość (por. wyrok NSA z 3 września 2014 r., II OSK 502/13). Ponadto pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., II OSK 2089/12). Kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza natomiast ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., II OSK 1944/12). Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy; nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II OSK 305/12). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony; nie jest wadliwy wniosek, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK 586/11); budynkom mieszkalnym towarzyszyć mogą nie tylko budynki tego samego rodzaju, lecz także obiekty uzupełniające tę zabudowę (por. wyrok NSA z 13 marca 2014 r., II OSK 2501/12). Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dot. naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W kwestii ustalenia czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej należy wskazać, że wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie dostęp, o jakim mowa art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., nie polega li tylko na prawnym zagwarantowaniu dostępu do drogi publicznej. Przepis ten stanowi ogólnie o tym, czy dany teren ma dostęp do drogi publicznej. W swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że dla spełnienia dostępności terenu do drogi publicznej wystarczające jest stwierdzenie, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ istniejący budynek, w którym planowana jest zmiana sposobu użytkowania lokalu, jest zewsząd otoczony ciągami komunikacyjnymi, a ponadto urządzone wyjścia z budynku biegną bezpośrednio na ulicę [...]. Dlatego w tej sprawie niewadliwie oceniono, że istniejący budynek, a więc i w zakresie rozpatrywanej zmiany sposobu użytkowania lokalu, posiada dostęp do drogi publicznej. W tej sytuacji brak jest też podstaw do stwierdzenia aby w omawianym zakresie działka, na której planowana jest zmiana sposobu użytkowania lokali jako w pełni zabudowana i mająca zapewniony dostęp do drogi publicznej nie spełniała wymogów działki budowlanej. Zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.