I OSK 447/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski, , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 343/16 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 343/16 oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. orzekł o zatrzymaniu K. P. prawa jazdy kategorii C+E, B+E, C, B., wskazując że do organu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o sprawdzenie kwalifikacji ww. do kierowania pojazdem w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W związku z tym wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego. W odwołaniu od powyższej decyzji K. P., powołując się na zasadę domniemania niewinności podniósł, że organ przedwcześnie, bo przed zakończeniem toczącego się przez Sądem Rejonowym w Ł. postępowania zainicjowanego jego odwołaniem od niezasadnie nałożonego mandatu karnego, wydał decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Do chwili zakończenia tego postępowania brak jest podstaw do uznania, że odwołujący przekroczył liczbę 24 punktów. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w R., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541, dalej również jako: ustawa zmieniająca) w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2183), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). W ocenie Kolegium, na gruncie rozpoznawanej sprawy bezsporne jest, iż odwołujący w okresie od 11 stycznia 2015 r. do 1 listopada 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co skutkowało otrzymaniem łącznie 25 punktów. Starosta nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości przypisania punktów, bowiem te kwestie nie są rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. W tym postępowaniu starosta bada tylko czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty, co wynika z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. P. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż na dzień wydania decyzji liczba posiadanych przez skarżącego punktów wynosiła 25, podczas gdy faktycznie wynosiła ona 19, - art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w powyższym przepisie, na skutek którego liczba punktów wynosi 19, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. dokonania weryfikacji liczby posiadanych przez skarżącego punktów przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu o zatrzymaniu prawa jazdy została wydana w związku z otrzymaniem przez skarżącego 25 punktów za naruszenie przepisów drogowych w okresie od od 11 stycznia 2015 r. do 1 listopada 2015 r. Z przepisów rozporządzenia z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wynika, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy. Osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji informację o wpisach w ewidencji dotyczących jego naruszeń przepisów o ruchu drogowym. Ewidencja ta jest swego rodzaju rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie Policja i tylko ona ma kompetencje do usuwania punktów karnych, które danej osobie zostały przypisane. Starosta, nie ma zaś uprawnień do badania prawidłowości wpisanych punktów karnych. W prowadzonym postępowaniu bada on wyłącznie czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie krótszym niż 1 rok. Prawidłowość prowadzenia ewidencji może być natomiast badana w innym postępowaniu. Z opisanych wyżej względów Sąd I instancji uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. P. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż arbitralne działanie organu administracji na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji i brak rzeczywistej weryfikacji przez organ administracji liczby punktów karnych posiadanych przez skarżącego, jest dopuszczalne w świetle zasady wyrażonej w tym przepisie; 2) art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe uznanie, iż organ administracji nie narusza prawa nie przeprowadzając postępowania dowodowego i nie weryfikując liczby punktów karnych skarżącego, bowiem działa na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podczas gdy w świetle zasady wyrażonej w tym przepisie organ, ograniczając prawa i wolności jednostki, zobowiązany jest do rozpatrzenia wszelkich okoliczności sprawy, gdyż ograniczenie praw i wolności może mieć charakter wyłącznie wyjątkowy i winno być poprzedzone wnikliwą analizą; 3) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przez organ administracji prawa materialnego i istotnych przepisów postępowania, co naruszyło prawo skarżącego do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy; 4) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż organ administracji działał wyłącznie na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji i wobec tego nie był zobowiązany do rozpoznania okoliczności sprawy, w związku z czym mógł ograniczyć prawo jednostki do kierowania pojazdami, podczas gdy taka wykładnia przepisu prowadzi do naruszenia przepisów Konstytucji w przedmiocie szczególnych zasad ograniczania praw i wolności obywateli; 5) art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia, na skutek którego liczba posiadanych przez skarżącego punktów karnych została zmniejszona do 19, co winno skutkować uchyleniem decyzji organów administracji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; 6) art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, iż organ administracji nie był uprawniony do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w sytuacji gdy liczba punktów karnych skarżącego wynosiła jedynie 19; 7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie i pominięcie przez Sąd okoliczności niepodjęcia przez organ czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, co skutkowało nieuzasadnionym pominięciem przez organ dowodów przedstawionych przez skarżącego oraz brakiem weryfikacji liczby posiadanych przez niego karnych przed wydaniem decyzji; 8) art. 75 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności bezzasadnego niedopuszczenia przez organ w postępowaniu administracyjnym dowodu z zaświadczenia o odbyciu szkolenia, zmniejszającego liczbę punktów karnych skarżącego o 6, a także nieuzasadnione nadanie przez organ prymatu z dowodu z ewidencji punktów karnych prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, podczas gdy kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zasady hierarchizacji dowodów; 9) art. 3 § 1 i art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie przez Sąd kontroli działalności organów administracji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, pomimo powołania przez niego zarzutów skargi i zaistnienia przesłanek do uchylenia decyzji tych organów; 10) art. 135 ustawy P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i brak rozpatrzenia zarzutów skargi, co skutkowało niepodjęciem przez Sąd działań, zmierzających do usunięcia naruszenia prawa w czynnościach organów administracji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; 11) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez Sąd rozpoznania zarzutów skargi, co skutkowało brakiem odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota podniesionych w niej zarzutów, zarówno tych odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego, w zasadniczej mierze sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, iż organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych, ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, nie jest uprawniony do weryfikowania zleceń wydanych przez Komendę Policji, podczas gdy w przekonaniu autora skargi kasacyjnej, w tych sprawach, istnieje po stronie organów obu instancji obowiązek poczynienia własnych ustaleń w zakresie faktycznej ilości punktów zebranych przez kierowcę, skoro taki zarzut jest podnoszony w toku postępowania administracyjnego. Zarzuty te zasadniczo koncentrują się na kwestii, czy organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez kierowcę limitu 24 punktów karnych, jest uprawniony by samodzielnie, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniać – niezależnie od treści wpisu istniejącego w ewidencji - skutki odbycia przez kierowcę szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W związku z tak zakreśloną istotą sporu wyjaśnić należy, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do wspomnianej ewidencji. Powyższe uregulowanie uszczegółowione jest w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), gdzie wskazano, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo – w miarę możliwości technicznych – w innej jednostce Policji (§ 9). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w (§ 10). Z kolei, zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Analiza treści powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. On tylko również ma kompetencję do usuwania punktów karnych, przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 omawianej ustawy. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu (w braku odmiennych postanowień) tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 1013/10). Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (m.in. w sprawie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy zmieniającej), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Słuszny jest zatem pogląd, zawarty w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Liczba punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji, jako organ prowadzący omawianą ewidencję w myśl art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy zmieniającej. Nie jest możliwe przyjęcie poglądu odmiennego prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej, że organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy jest władny samodzielnie ustalać liczbę punków karnych (tym samym kwestionować ustalenia organu policyjnego) uzyskanych przez kierowcę, przy uwzględnieniu odbytego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stanowisko takie mogłoby bowiem skutkować tym, że po pierwsze, nie byłoby żadnej pewności, ile punktów karnych zostało danemu kierowcy przyznane. Inna ich ilość wynikałaby z wpisów zawartych w ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, a inna - byłaby przyjmowana jako fakt w prowadzonym przez dany organ postępowaniu administracyjnym. Po drugie, taki stan rzeczy prowadziłby praktycznie do obejścia przepisów prawa, gdyż organ niebędący komendantem wojewódzkim Policji, prowadząc własne postępowanie dowodowe na okoliczność ilości naliczonych kierowcy punktów karnych, w ten sposób w rzeczywistości decydowałby o ich ilości. W rezultacie ewidencja policyjna stawałaby się całkowicie zbędną. Po trzecie, w ten sposób inny organ administracyjny, uznając, że stan faktyczny jest odmienny, niż wynika to z zapisów istniejących w ewidencji, niejako "poprawiałby" zawarte w niej dane. Taka zaś sytuacja powodowałaby, że to nie sąd administracyjny sprawowałby kontrolę administracji publicznej, a kontrolę tę sprawowałby de facto inny organ administracyjny, choć takich uprawnień nie posiada. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba zatem stwierdzić, że dane zawarte we wniosku [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w R., tj. fakt przekroczenia przez skarżącego limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną, wiążącą organ pierwszej instancji i Kolegium, nadto niepodlegającą weryfikacji w ramach prowadzonego przed tymi organami postępowania. Organy związane były treścią wniosku Komendanta i nie miały uprawnień do prowadzenia postępowania dowodowego pod kątem prawidłowości wpisów zawartych w ewidencji, prowadzonej na zasadzie art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skoro jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do w/w ewidencji a więc w drodze czynności materialno- technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Z tej przyczyny w analizowanej sprawie nie miał w ogóle zastosowania przepis art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Jest on bowiem stosowany tylko w postępowaniu przed organem policyjnym prowadzącym ewidencję. Powyższe czyniło niezasadnymi zarzuty dotyczące naruszenia tego przepisu, jak również zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. wskazujące na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tej kwestii. Analogicznie należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, skoro jak wykazano wyżej kierowca ma zapewnioną możliwość kwestionowania liczby punktów wpisanych do ewidencji w odrębnym postępowaniu. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu, który mógłby uzasadniać uchylenie wyroku. Naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje przede wszystkim w zaniechaniu przez Sąd Wojewódzki rozważenia faktu odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z opisanych wyżej względów należało jednak uznać, że brak takiej oceny pozostawał bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił, że okoliczności faktyczne poczynione na podstawie informacji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w R. co do przekroczenia limitu 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obligowały organ do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy zmieniającej. Co do pozostałych zarzutów należy wyjaśnić, że naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ nie dotyczy on uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż skarga została oddalona. Odnośnie zaś art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a., ich naruszenie byłoby możliwe gdyby Sąd I instancji dokonał kontroli w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Sytuacja taka nie wystąpiła jednak w omawianym przypadku. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może zaś być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.