V SA/Wa 3276/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi F. Sp. j. L. S., W. S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych: oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister Pracy“) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON") z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]; L.dz. [...] odmawiającą F. Spółka jawna w Z. (dalej: "skarżąca", "strona") wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień, październik i listopad 2014 r. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące. Decyzją z [...] marca 2015 r. Prezes PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że analiza przesłanych przez stronę sprawozdań finansowych wykazała, że zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm.) – dalej jako "ustawa o rehabilitacji", pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, że jej zobowiązania przewyższały wartość jej aktywów, a co się z tym wiąże kapitał własny przyjął wartość ujemną. W odwołaniu skarżąca podniosła, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) – Dz. Urz.WE L 214 z 9.08.2008, str. 3 (dalej: "rozporządzenie nr 800/2008) zostało uchylone przez art. 57 rozporządzenia Komisji nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.UrzUEL.2014.187.1 - "rozporządzenie nr 651/2014"), natomiast Wytyczne przyjęte przez Komisję w formie komunikatu nie mogą być uznane za prawo Unii Europejskiej. Ponadto, zdaniem strony, w jej rzeczywistej sytuacji majątkowej nie istnieją przesłanki ogłoszenia upadłości w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 233) – dalej: "p.u.n.", natomiast proste utożsamianie majątku z wartością aktywów ujawnioną w bilansie jest mylące co do rzeczywistego stanu rzeczy. Strona wskazała, że rynkowa wartość jej majątku (wartość środków trwałych, urządzenia techniczne i maszyny, nieruchomości) na 30 września, 31 października i 30 listopada 2014 r. wynosiła odpowiednio: 4.936.800,25 zł, 5.125.036,73 zł, i 5.232.142,24 zł. Wobec powyższego majątek przewyższa zobowiązania na 30 września, 30 października i 30 listopada 2014 r. o odpowiednio 1.422.645,56 zł, 1.549.226,23 zł, i 1.655.056,38 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wynika to z treści art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Z kolei kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy szukać w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004 r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). Dalej podniesiono, że z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem. Wobec powyższego, przy ocenie jej sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu nr 800/2008. Zgodnie z art. 1 ust. 7 ww. rozporządzenia za zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad potowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 p.u.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Powołując się na złożone przez stronę dokumenty organ odwoławczy stwierdził, że w dniu składania wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące wrzesień, październik i listopad 2014 r. spółka była "przedsiębiorstwem zagrożonym" - zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 808/2008. Z tego względu organ I instancji nie mógł wypłacić stronie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister zaznaczył, że oceniając sytuację ekonomiczną strony organ I instancji uwzględnił aktywa ogółem czyli aktywa trwałe oraz obrotowe razem. Podkreślił też, że ujemny kapitał własny oraz wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia (stosunku zobowiązań ogółem do majątku - aktywów ogółem) wskazują na to, iż strona spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 7 lit. c ww. rozporządzenia nr 808/2008 i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za ww. okres nie może zostać udzielona. Następnie odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodów z wycen nieruchomości i ruchomości oraz planów amortyzacji na okoliczność ustalenia rzeczywistej wartości majątku organ odwoławczy wskazał, iż sytuacja ekonomiczna strony musi być potwierdzona dokumentem sporządzonym zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości. Poza tym organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy pomiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi pomocy publicznej są art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008 oraz Wytyczne wspólnotowe, a także art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 800/2008 przez uznanie, że przedłuża on moc obowiązującą tego rozporządzenia do 31 grudnia 2014 r., a ponadto błędną wykładnię art. 11 ust. 2 p.u.n. w związku z pkt 10 lit. c Wytycznych przez utożsamienie wartości majątku przedsiębiorcy z wartością bilansową netto aktywów, jak również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 k.p.a. przez uchylenie się od wskazania, dlaczego odmówił mocy dowodowej dokumentom dołączonym do odwołania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Natomiast do dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosuje się pełną definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Powołane rozporządzenie nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone", stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c), że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 ww. rozporządzenia, który stanowi, że dla celów ust. 6 lit. c), MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącej wystąpiła ww. sytuacja, o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 p.u.n., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 2 ww. ustawy dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Rygoryzm powołanych przepisów został złagodzony przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 p.u.n. zgodnie, z którym sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika. Odpowiedź na pytanie, czy podmiot gospodarczy spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej wymaga zatem analizy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia jej niewypłacalności. Wskazał bowiem powołując się na dokumenty przedstawione przez stronę, że zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 30 września 2014 r. wynosiły 3.792 151,63 zł i przewyższyły wartość aktywów ogółem Spółki wynoszących 2.832.176,86 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 959.674,77 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 31 października 2014 r. wynosiły 3.789.452,93 zł i przewyższyły wartość aktywów ogółem Spółki wynoszących 3.144.288,82 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 645 164,11 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 30 listopada 2014 r. wynosiły 3.729.898,96 zł i przewyższyły wartość aktywów ogółem Spółki wynoszących 3.315.006,89 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 414.892,07 zł. Dodał też, że z załączonego do akt sprawy bilansu wynika, że wskaźnik ogólnego zadłużenia strony, informującego o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów wyniósł na koniec września 2014 - 1,3, na koniec października 2014 - 1,2, na koniec listopada 2014 - 1,1, podczas gdy za normę wartości ww. wskaźnika uważa się przedział od 0,57 - 0,67. Tym samym nie ulegało wątpliwości, że strona spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 7 lit. c ww. rozporządzenia nr 800/2008, a więc pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za okres wskazany we wniosku nie może zostać udzielona. W tym miejscu odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zastosowania w sprawie przepisów nieobowiązującego rozporządzenia nr 800/2008, wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister prawidłowo wyjaśnił, że nowe regulacje prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie nr 651/2014, które wprowadziło zasadnicze zmiany dotyczące udzielania pomocy publicznej i sposobu ustalania, czy dane przedsiębiorstwo jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu tych przepisów zaczęło obowiązywać w Polsce dopiero od dnia 1 stycznia 2015 r. Zgodnie zaś z art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 800/2008 przedłużonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1224/2013 z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającym rozporządzenie nr 800/2008 wraz z końcem okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszystkie programy pomocy wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostawały wyłączone przez 6-miesięczny okres dostosowawczy, z wyjątkiem programów pomocy regionalnej, tj. do dnia 31 grudnia 2014 r. W związku z powyższym rozporządzenie nr 651/2014 nie miało zastosowania w przedmiotowej sprawie dotyczącej wniosków Wn-D za miesiące wrzesień, październik i listopad 2014 r. Z uwagi na wprowadzenie ww. okresu dostosowawczego – do końca 2014 r., zastosowanie do programu pomocy, o który ubiegała się skarżąca znajdowały przepisy rozporządzenia nr 800/2008, w tym art. 1 ust. 7 lit. c. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej nie wzięcia pod uwagę dokumentów dołączonych do odwołania wskazać należy, iż stanowisko to nie znajduje uzasadnienia już choćby z tego względu, iż przy ustalaniu czy wnioskodawca nie podlega wykluczeniu od udzielenia pomocy publicznej, należy zbadać sytuację ekonomiczną na datę składania wniosku o dofinansowanie. Późniejsza poprawa sytuacji nie może mieć wpływu na tę ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 listopada 2013 r. II GSK 1044/12 , II GSK 1107/12 i II GSK 1170/12 wyraził pogląd, że zarówno względy logiki, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za poglądem, iż ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesiąca, spółka obowiązana była za ten właśnie miesiąc wykazać spełnienie ustawowych wymów dla ubiegania się o wnioskowaną dopłatę. Decydujący jest więc tutaj stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji organ dokonuje oceny wniosku, a w szczególności, czy w dacie jego złożenia zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, jednak zawsze dla takiej oceny miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś w dacie późniejszej np. wydania decyzji przez organ. Z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące wrzesień-listopad 2014 r. wobec skarżącej miała zastosowanie procedura niewypłacalności przewidziana w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008. Poza tym podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te, a nie inne dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008 w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Również z tego względu organ nie mógł uwzględnić dołączonego do odwołania, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego nieruchomości i ruchomości skarżącej, jak i planów amortyzacji należących do niej środków trwałych. W ocenie Sądu organ należycie uzasadnił przyczyny dla których nie uwzględnił tych dokumentów w postępowaniu. Wobec tego zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie miały dla jej rozstrzygnięcia przedstawione przez stronę skarżącą dowody z dokumentów. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro, bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące wrzesień-listopada 2014 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.