II SA/Rz 851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych w związku z pracami budowlanymi -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych w obrębie działek nr ew. 89/4, 89/1, 89/3, 89/5, 89/6, 89/7 w związku z pracami budowlanymi zmieniającymi ukształtowanie terenu w miejscowości P.– gmina [...], ze szkodą dla gruntów B.G. (dalej: Skarżącej). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz.U. z 2015 r., poz. 469; dalej: prawo wodne) oraz art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: Kodeks postępowania administracyjnego). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte z wniosku B.G. właścicielki działki nr 90/4, która wnosiła o podjęcie działań w celu przywrócenia stanu wody na gruncie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zmiana stanu wody na gruntach została spowodowana pracami budowlanymi i melioracyjnymi na działkach o numerach: 89/1, 89/3, 89/4, 89/5, 89/6, 89/7. Organ dokonał następujących ustaleń: przeprowadził rozprawę administracyjną, tj. oględziny terenu, przesłuchał świadków, powołał biegłego z zakresu geologii i hydrologii. W opinii biegłej geolog z dnia 16 grudnia 2011 r. nie stwierdzono naruszenia stosunków wodnych na działkach o nr ew. 89/4, 89/1, 89/3, 89/5, 89/6 i 89/7 w związku z pracami budowlanymi zmieniających ukształtowanie terenu. Pojawienie się zastoisk wodnych na działce 90/4 wytłumaczyła tym, że w rejonie występuje szereg wycieków mniej lub bardziej intensywnych tworzących obszary źródliskowe, które nie są związane bezpośrednio-czasowo z opadami atmosferycznymi. Wskazała również, że najprostszym sposobem wyeliminowania wysięków wodnych na przedmiotowej działce byłoby ujęcie ich kręgami w formie studni, podobnie jak to uczynili inni użytkownicy w tym rejonie. Na podstawie zeznań świadków organ ustalił, że teren ten był podmokły przed wykonaniem kwestionowanych robót. W. i J. N. stwierdzili, że problemy z zalewaniem ich działki nr 54/2, zlokalizowanej w pobliżu działki nr 90/4, mają miejsce od czasu kiedy wprowadzili się do budynku mieszkalnego usytuowanego na tej działce czyli od ok. 30 lat, a prace wykonane przez M. O. na działce nr 89/5 nie pogorszyły ich sytuacji, nie zmieniły stanu wody na ich gruncie. Z. L. oświadczyła, że od wybudowania domu w latach 60 XX wieku zmuszona jest wypompowywać wodę z piwnic budynku. M. S. zeznał, że wykaszając w 2007 roku działki M.O. i B.G. stwierdził, że działki są mokre, a fragmentami nawet bagniste. Obecność wysięków wodnych na tych działkach potwierdzili również świadek W. B. oraz B. K. W toku rozpraw administracyjnych na działkach nr 90/6 i 90/7 nie stwierdzono wysięków i zastoisk wodnych na działce nr 90/7. Na działce nr 90/6, w górnej części, od strony zachodniej w odległości ok. 14 m od granicy z działką nr 89/4 stwierdzono podmokłe zagłębienie wypełnione wodą, a obecny właściciel działki J. Z. oświadczył, że nie zaobserwował na działce żadnych zastoisk wodnych. Przesłuchany w charakterze świadka G. K. oświadczył, że nie posiada jakichkolwiek informacji na temat zakłócenia stosunków wodnych na działkach, których dotyczy postępowanie. Na podstawie opinii hydrologa organ stwierdził istnienie licznych wysięków i wycieków wodnych tworzących tzw. obszary źródliskowe, będących skutkiem rzeźby terenu. Biegły podkreślił, że podłożem tworów czwartorzędowych są osady fliszu karpackiego wykształcone jako kompleks piaskowcowo-łupkowy, który na przecięciu wschodnich ławic piaskowcowych, podścielanych nieprzepuszczalnymi warstwami łupków z powierzchnią terenu, tworzy wysięki wodne połączonego poziomu czwarto i trzeciorzędowego. W konsekwencji przy znacznej pochyłości terenu woda zbiera się w zagłębieniach powierzchniowych, jak to ma miejsce na działce nr ew. 90/4. Równocześnie biegły stwierdził brak naruszenia stosunków wodnych na działce nr 90/4 w związku z pracami budowlanymi prowadzonymi powyżej tej działki. Zarówno zmiana stanu wody na gruncie jak i szkodliwość tej zmiany dla gruntów sąsiednich muszą zachodzić łącznie, jednak w tej sprawie, zdaniem biegłego, szkody na działce Skarżącej nie są spowodowane zmianami stanu wody na gruncie będącym przedmiotem postępowania, lecz wynikają z istnienia w tym rejonie licznych obszarów źródliskowych związanych z budową podłoża geologicznego. Na podstawie powyższych ustaleń organ przyjął, że nie doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie w rozumieniu art. 29 ustawy z dna 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469; dalej: Prawo wodne). W odwołaniu od powyższej decyzji B. G., zarzuciła nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 w związku z art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez oparcie ustaleń na opiniach biegłych i wyeliminowaniu innych dowodów takich jak: pisma J. K. z 22 czerwca 2008 r., treści oświadczenia świadka G. K. oraz dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin działki nr 90/2. Zarzuciła przy tym błędną ocenę dowodów – zeznań świadków, oraz błędną interpretację prawa materialnego tj. art. 29 Prawa wodnego. W uzasadnieniu podkreśliła, że w prowadzonej sprawie zostały wydane już cztery decyzje przez Burmistrza Gminy , które w wyniku złożonych odwołań trzy z czterech zostały przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylone do ponownego rozpatrzenia. W jej ocenie sporządzone opinie są niepełne, niejasne i nierzetelne. Podważa wiarygodność zeznań świadków: Państwa N., z uwagi na to, że złożone przez nich oświadczenia zostały sporządzone na komputerze, podczas gdy są oni osobami urodzonymi w latach 40 ubiegłego wieku, zaś oświadczenia przez nich złożone są spisane komputerowo, M.S., który był podwładnym M.O. i nie mógł w związku z tym złożyć wiarygodnych zeznań, B. K., która nie wniosła żadnych istotnych informacji w sprawie. Podniosła również, że organ nie zaprotokołował wszystkich odpowiedzi. Zarzuciła również, że organ nie przeprowadził, pomimo wniosku, dowodu w zakresie ogrzewania geotermalnego w budynku mieszkalnym posadowionym na działce nr 89/3, które w jej ocenie ingeruje w powierzchnię terenu i nie pozostaje bez wpływu na zakres zmian stosunków wodnych, przyczyniając się do pogłębiania się zabagnienia działki. Na poparcie twierdzeń, że doszło do zmiany stosunków wodnych wskazała, że na działce nr 187/1, położonej w pobliżu jej działki został wybudowany mur zapobiegający zalewaniu, co potwierdza, że problem naruszenia stosunków wodnych ma miejsce nie tylko na jej działce. Podkreśla, że takie okoliczności jak unieruchomienie strumyka na granicy działek nr 90/4 i 90/2, zaleganie i przesiąkanie wody na granicy działek nr 89 i 90, czy też powiększający się teren zabagnienia na jej działce na przestrzeni lat uzasadnia, że doszło do naruszenia stosunków wodnych, wystąpiła szkoda w postaci zalewania i zabagniania, co w konsekwencji prowadzi do szkody majątkowej, albowiem wartość działki uległa znacznemu zmniejszeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych zarzutów i wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na art. 29 Prawa wodnego wskazało, że przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Użyte w przepisie sformułowanie "szkodliwie wpływają" oznacza, iż szkoda na gruncie sąsiednim musi być stwierdzona i musi być efektem działań właściciela gruntu. Wydanie tej decyzji wymaga więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy zmiany te spowodowały zmiany stosunków wodnych, i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. Zmiany dokonane na gruncie mogą być różnego rodzaju. Może to być zmiana naturalnego ukształtowania terenu (nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, usunięcie ziemi w celu obniżenia terenu, wykopanie rowu, bądź jego zasypanie). Sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Właściciel gruntu zobowiązany jest do dbania o taki stan wód istniejący na jego nieruchomości, który nie skutkuje negatywnym oddziaływaniem na inne grunty. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że organy nie są zobligowane do ustalania i poszukiwania wszelkich powodów ujemnego dla danej strony spływu wód, lecz tylko powinny zbadać, czy pomiędzy konkretnym działaniem właściciela jednej nieruchomości istnieje związek przyczynowo-skutkowy wyrażający się w negatywnej zmianie stanu wód na innych gruntach. Stan wody na gruncie, to nie tylko stan naturalny, ale także ustabilizowany stan wywołany określonym zagospodarowaniem terenu. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że teren działki, na której miało dojść do zmiany stosunków wodnych, spowodowanej wykonaniem prac budowlanych na działce nr 90/4, był podmokły jeszcze przed ich wykonaniem. Odnosząc się do postawionych zarzutów, w tym zarzutów dotyczących opinii biegłych, wskazał, że opinie zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmiotu zawierają logiczne wnioski i wbrew twierdzeniom zwierają odpowiedzi na postawione pytania, jak również na zgłoszone zastrzeżenia. Odnosząc się z kolei do zarzutu nie przeprowadzenia dowodu dotyczącego cieku wodnego biegnącego na granicy działek 90/4 i 90/2 organ wyjaśnił, że przeprowadzona na gruncie 90/6 i 90/7 rozprawa wyjaśniła, że na działkach tych nie zaobserwowano występowania żadnych wysięków i zastoisk wody. Istniejące na granicy działki 90/6 i 90/ 4 wgłębienie terenu głębokości 30-50 cm nie było wypełnione wodą. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji, a przeprowadzone postępowanie odpowiadało standardom procesowym. W przeprowadzonym postępowaniu organ, przy czynnym udziale stron postępowania dokonał czynności (rozpraw administracyjnych, oględziny, przesłuchania świadków), które łącznie z innymi dowodami w sprawie (w tym opiniami biegłych), w sposób wystarczający pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, zaś poczynione przez organ ustalenia znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 75 §1 , 80, 84 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 Prawa wodnego. Skarżąca podobnie jak w odwołaniu zarzuca niejasność, nielogiczności i nierzetelność opinii, w kontekście okoliczności stwierdzonych podczas rozpraw administracyjnych. W toku kolejno prowadzonych rozpraw administracyjnych stwierdzono na jej działkach liczne wycieki, a mimo to organ nie dostrzegł w tym skutku zmiany stosunków wodnych. W ocenie Skarżącej doszło do spełnienia wszystkich przesłanek świadczących o zmianie stosunków wodnych na gruncie tj.: nastąpiła zamiana tych stosunków spowodowana dokonaniem robót budowlanych i stwierdzona została szkoda – tj. występowanie na jej działce cieków wodnych. Podnosi, że przez działki nr 89, a następnie 90 płynęła woda, obecnie koryto strumienia jest suche, na co zwracał uwagę J. K. w 2008 r. Wniosek taki wynika z przeprowadzonych oględzin działki 90/2 i wykonanej dokumentacji fotograficznej, co potwierdza zmianę stosunków wodnych. Podniosła, że już w 2008 r. Podkreśla również, że z działki nr 89 została skierowana na jej działkę rura, co jest zakazane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga B.G. nie jest zasadna, a przez to podlega oddaleniu. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja SKO jest prawidłowa zarówno pod względem materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie konieczne było ustalenie, czy ewentualna zmiana stosunków wodnych na działkach skarżącej miało związek z prowadzonymi robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego na działkach rodziny Oberc. Należy bowiem podkreślić, że organy nadzoru budowlanego są właściwe do podejmowania czynności w obrębie stosunków wodnych danej nieruchomości wyłącznie w zakresie związanym z obiektami budowlanymi oraz zmiany stosunków wodnych powstałej na skutek wykonywania robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zmiana stanu wody na gruncie, która pozostaje bez żadnego związku z robotami budowlanymi nie stanowi podstawy do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, lecz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 (dalej: Prawo wodne). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 3 Prawa wodnego). Stosownie do art. 29 ust. 3 Prawa wodnego jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W niniejszej sprawie organy ustaliły brak związku przyczynowego między pracami budowlanymi i melioracyjnymi na działkach nr 89/1, nr 89/3, nr 89/4, nr 89/5, nr 89/6 i nr 89/7 w P.ze szkodą dla działki B.G. o numerze 90/4. Zasadnie zatem sprawę rozpoznano w oparciu o art. 29 prawa wodnego. Sąd przychyla się do stanowiska SKO, iż w ustalonych okolicznościach nie było podstaw aby uwzględnić żądanie skarżącej w zakresie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom przez właścicieli działek sąsiednich. Organy obu instancji odniosły zgłoszone przez B. G. żądanie do treści art. 29 u.p.w. W toku całego postępowania w/w domagała się konsekwentnie przywrócenia pierwotnego stanu wody na gruncie działek nr 89/1, nr 89/3, nr 89/5, nr 89/6, nr 89/7 wskazując, iż w wyniku przeprowadzonych prac budowlanych i melioracyjnych na tych działkach zmieniło się ukształtowanie terenu, co zakłóciło stosunki wodne na jej działce nr 90/4. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2010 r. o sygn. akt II OSK 224/09, LexPolonica nr 2238216, aby wydać decyzję na podstawie art. 29 ust. 3 u.p.w. konieczne jest ustalenie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i po drugie, czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie tego przepisu jest przede wszystkim uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Sama zmiana stanu wody na gruncie nie uprawnia jeszcze do tego aby organ uwzględnił zgłoszone żądanie. Konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy tą zmianą a szkodą na nieruchomości. Jeżeli postępowanie wyjaśniające potwierdzi brak tego związku, to wówczas, organ obowiązany będzie odmówić uwzględnienia żądań opartych na treści art. 29 ust. 3 u.p.w. Nie podlega kwestii, iż postępowanie dowodowe, prowadzone w celu potwierdzenia zaistnienia powyższych okoliczności musi się odbywać z zachowaniem wymogów wskazanych w art. 7, art. 77 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych za mocno utrwalone uznaje się stanowisko o konieczności przeprowadzenia w ramach postępowania wyjaśniającego dotyczącego sprawy naruszenia stosunków wodnych na gruncie, dowodu z opinii biegłego, czyli osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną w tym przypadku z zakresu hydrologii (zob. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2010 r. II SA/Bk 300/10, WSA w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2010 r. II SA/Lu 761/09, WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r. II SA/Wr 669/08). Dlatego w sprawie z wniosku B.G. należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego. W sprawie organy dysponowały opiniami biegłych Z.K. i W.M. – sporządzonych na zlecenie organu oraz opinią M.K. sporządzoną na zlecenie K.G. i opinią J.C. sporządzoną na zlecenie K. O. Organy swoje ustalenia oparły na opiniach biegłych Z.K. i W.M.. Ten ostatni potwierdził stanowisko Z.K., stwierdzając, iż brak jest naruszenia stosunków wodnych, w związku z pracami budowlanymi prowadzonymi powyżej działki nr 90/4, wiążąc powstawanie szkód na tej działce z istnieniem w tym rejonie licznych obszarów źródliskowych związanych z budowa podłoża geologicznego, powodujących powstawanie wycieków wodnych i młak w niżej położonych obszarach. Sąd akceptuje w całości dokonaną przez organy ocenę tychże opinii, uznając, że została dokonana zasadnie z wymogami z art. 80 K.p.a. i odnosząc sformułowane w nich wnioski do całokształtu materiału dowodowego, w tym zeznań słuchanych w sprawie świadków. Liczne wnioski i uwagi do sporządzonych opinii zgłoszone przez skarżącą były przedmiotem stosownych wyjaśnień biegłych, którzy się do nich ustosunkowali, podtrzymując swoje stanowisko. Podnoszone w skardze zarzuty co do treści tych opinii są powtórzeniem zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego. Kwestia istnienia cieku wodnego, strumyka na działkach nr 89 i nr 90, który już obecnie nie istnieje, a który zdaniem skarżącej odprowadzał wody w stronę drogi asfaltowej, zaś woda na skutek jego likwidacji spływa swobodnie na jej działkę był przedmiotem badania organów. Skarżąca argumentuje także, że naruszeniem stosunków wodnych było po stronie właścicieli pierwotnej działki nr 89 umieszczenie niebieskiej rury w gruncie, która miała odprowadzać wody na działkę skarżącej, a której już nie ma. Powołuje się w tym zakresie na sporządzoną na jej zlecenie opinię M.K. (k. 99). Opiniująca w sprawie biegła Z.K. w piśmie z dnia 22 stycznia 2013 r. (k. 119) odniosła się do tych zarzutów. W szczególności potwierdziła brak istnienia niebieskiej rury oraz tezę, że wykonany drenaż wzdłuż działki nr 89/4 jest korzystny z punktu widzenia stosunków wodnych dla działki nr 90/4. Należy podkreślić, że rzeczoznawca M.K. pominął całkowitym milczeniem stwierdzoną przez wszystkich opiniujących w tej sprawie okoliczność, że szkody występujące na działce nr 90/4 (zastoiska wody) wynikają z położenia jej na stoku, w rejonie licznych obszarów źródliskowych związanych z budową podłoża geologicznego. Do zarzutów B.G. biegły M> odniósł się w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. (k. 264), wyjaśnienia te Sąd uznał za wystarczające. Brak ponownych oględzin działki obejrzanej przez biegłego z obu stron – w tych okolicznościach nie był uchybieniem procesowym, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko SKO zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że przed wykonaniem prac budowlanych na działkach nr 89/1, 89/3, 89/4, 89/5, 89/6 i 89/7 teren tych działek oraz działki nr 90/4 będącej własnością B.G. był podmokły. W sporządzonej opinii z grudnia 2011 r. biegła Z.K. stwierdziła, iż przeprowadzone kartowanie geologiczne rejonu, a w szczególności zbocza, na którym znajdują się działki nr 89/4, 89/1, 89/3, 89/5, 89/6, 89/7 i 90/4 wykazało występowanie licznych wysięków i wycieków wodnych tworzących tzw. obszary źródliskowe, a jest to związane z wykształceniem utworów trzeciorzędowych oraz rzeźbą terenu. Pod utworami czwartorzędowymi występują utwory fliszu karpackiego wykształcone jako kompleks piaskowcowo-łupkowy, a przy wychodniach ławic piaskowcowych podścielanych warstwami łupkowo-ilastymi tworzą się wodne wysięki połączonego poziomu czwarto i trzeciorzędowego w konsekwencji takiego stanu, zdaniem biegłej, przy znacznej pochyłości terenu woda zbiera się w zagłębieniach powierzchniowych, jak to ma miejsce na działce nr 90/4. Na działce tej do roku 2002-2003 znajdował się sad owocowy, którego korzenie wykorzystywały wody z gleby i wody podskórne osuszając dostatecznie teren, dlatego na powierzchni nie tworzyły się zastoiska wodne. Biegła stwierdziła więc, że nie doszło do naruszenia stosunków wodnych na działce nr 89/4 oraz na działkach nr 89/1, 89/3, 89/5, 89/6 i 89/7 w związku z pracami budowlanymi zmieniającymi ukształtowanie terenu, a występujące na działce nr 90/4 szkody nie są spowodowane zmianami stanu wody na gruncie będącym przedmiotem postępowania, lecz wynikają z istnienia w tym rejonie licznych obszarów źródliskowych związanych z budową geologiczną. Stanowisko takie zajął zarówno biegły M> jak i biegły C. Oceniając przebieg postępowania dowodowego przed organami i jego prawidłowość Sąd za istotną uznał okoliczność oparcia się przez nie na opiniach niezależnych biegłych Z.K. i W.M.. Ich spójne, zgodne ustalenia legły u podstaw kontrolowanych decyzji. Opinie prywatne sporządzone na zlecenie stron budzą w tej sprawie poważne wątpliwości także z tej przyczyny, że ich zaangażowanie w spor stron było bardzo duże. Zarówno M.K. jak i J. C. byli pełnomocnikami stron postępowania administracyjnego, na zlecenie których wykonali opinie (k. 74 – 10 kwietnia 2012 r. – pełnomocnictwo K. O. – B. dla J.Ch. czy k. 98 – 26 lipca 2012 r. – dalsze pełnomocnictwo K.G. dla M.K.). Wątpliwości co do bezstronności opiniujących J.C. i M.K. są więc uzasadnione. Mimo to organy wykonane przez opinie oceniły, odnosząc się do podniesionych w nich stwierdzeń. Opiniujący biegły C. przychylił się w swojej opinii do stanowiska biegłych K. i M> (k. 165). Prawidłowość kontrolowanych decyzji nie budzi wątpliwości. Nie stwierdzono podnoszonych w skardze naruszeń prawa procesowego, a prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwolił organom na poprawne zastosowanie normy z art. 29 prawa wodnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.