I SA/Łd 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 1320 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 174/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Wójta Gminy R., określającą Spółce A S.A. z siedzibą w W. (poprzednio B S.A.) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 2.847 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wójt Gminy R., określił A S.A. (poprzednio B S.A.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 2.847 zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w związku z przekazanym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. protokołem kontroli wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r., ponieważ Spółka nie zadeklarowała do opodatkowania linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. W dalszej części został opisany przebieg postępowania podatkowego oraz podejmowane czynności procesowe związane z wyjaśnieniem okoliczności dotyczących wartości budowli stanowiących przedmiot opodatkowania. Organ I instancji przytaczając treść przepisów będących podstawą wydanej decyzji wskazał, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu jako budowle, bowiem łącznie stanowią całość techniczno-użytkową pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej, w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Nie ma przy tym znaczenia, że A S.A. jest wyłącznie właścicielem światłowodów, natomiast z kanalizacji kablowej korzysta w drodze leasingu zwrotnego od podmiotu, który jest jej właścicielem. Jednym z argumentów przemawiających za zasadnością opodatkowania budowli, której właścicielem poszczególnych elementów są różne podmioty jest to, że prawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje wprost, że przedmiotem opodatkowania jest nie tylko cała budowla, ale również jej część. W przypadku podatku od nieruchomości okolicznością, z którą powiązano obowiązek podatkowy jest władanie budowlą lub jej częścią związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą i nieuprawnione jest ograniczenie przedmiotu opodatkowania wyłącznie do sytuacji, gdy właścicielem poszczególnych elementów jest ten sam podmiot. Ponadto, zdaniem organu I instancji, ustalając przedmiot opodatkowania nie można odnosić się do pojęć zdefiniowanych w Kodeksie Cywilnym takich jak rzecz i część składowa rzeczy. Odnośnie wartości budowli, organ I instancji wskazał, że kilkakrotnie wzywał podatnika do określenia wartości linii kablowych, w odpowiedzi Spółka przekazała płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych. Dane znajdujące się na płycie CD nie zawierały dokładnego określenia położenia budowli telekomunikacyjnych, wobec czego organ I instancji uznał, że ewidencja nie może stanowić dowodu, w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Za podstawę opodatkowania przyjęte zostały wartości budowli wykazane przez Spółkę w piśmie z dnia 31.07.2015 r. W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały składniki stanowiące podatek w wysokości 2.847 zł, tj.: 1. budowle - wartość kabli za lipiec - grudzień 2010 r. 22.573,25 zł x 2% x 7 m-cy = 2.573,35 zł, 2. powierzchnia gruntów 1m2 x 0,50 zł = 0,50 zł, 3. powierzchnia budynków 19,50 m2 x 14 zł = 273,00 zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, odniosło się do zarzutów odwołania i podkreśliło, że istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do prawno-podatkowego zakwalifikowania telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność A S.A. (poprzednio B S.A.) umieszczonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność C Sp. z.o.o. Wskazano, że B S.A (obecnie A S.A.) do końca stycznia 2009 r. była właścicielem kompletnego obiektu budowlanego składającego się z kanalizacji kablowej oraz umieszczonych w niej linii kablowych i jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości. W dniu 31.01.2009 r. doszło do zawarcia umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego pomiędzy B S.A. (obecnie A S.A.), jako Korzystającym oraz C Sp. z o.o. jako Finansującym, części majątku Spółki, w tym m.in. kanalizacji kablowej. Z ustaleń dokonanych w toku niniejszego postępowania wynika, że sprzedażą nie objęto linii kablowych ułożonych w kanalizacji, które pozostały dalej własnością B S.A. (obecnie A S.A.). Stan taki ustalono na podstawie wyjaśnień pełnomocnika Spółki zawartych w pismach z dnia 02.12.2014 r. i z dnia 31.07.2015 r. wskazujących, że A S.A. nadal jest właścicielem linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej oraz ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., zawartych w protokole kontroli, który został sporządzony w ramach postępowania kontrolnego dotyczącego rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od nieruchomości za 2009 r. Po zmianie stanu własności, C Sp. z o.o. dokonała samoobliczenia podatku od nieruchomości w stosunku do kanalizacji kablowej, natomiast A S.A. uznała, że skoro nie jest ani właścicielem ani posiadaczem samoistnym całego obiektu budowlanego, to w stosunku do takiego obiektu ustawodawca nie przewidział podatnika. W ocenie Kolegium, sprzedaż kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności B S.A. nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami a kanalizacją. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega sieć telekomunikacyjna jako kompletny obiekt budowlany, bez względu na to kto jest właścicielem poszczególnych jej części. Pod pojęciem "całości techniczno-użytkowej" obiektu budowlanego należy rozumieć taką sytuację, w której każdy z jej elementów jest niezbędny do realizacji funkcji i celu do jakich został zbudowany, przeznaczony i wykorzystywany. Budowla składająca się z kanalizacji kablowej i ułożonych w niej linii kablowych w dalszym ciągu stanowi kompleksowe rozwiązanie techniczne umożliwiające przesyłanie sygnału telekomunikacyjnego i jest wykorzystywana w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych. O wykorzystywaniu całego obiektu budowlanego przez A S.A. do prowadzenia własnej działalności gospodarczej świadczy treść ust. 9.3 umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31.01.2009 r., gdzie B SA. oświadczyła, że poszczególne elementy przedmiotu leasingu stanowią i pozostaną elementem sieci telekomunikacyjnej, w rozumieniu art. 2 pkt 35 Prawa telekomunikacyjnego. Powyższe wskazuje, że kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe nie tylko nadal są ze sobą technicznie i fizycznie połączone, ale również nadal służą realizacji funkcji do jakiej powstały i w tym celu są wykorzystywane. Zdaniem Kolegium, transakcja sprzedaży przez B S.A. aktywów w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kanalizacji kablowej i jednoczesne przejęcie tych samych aktywów w leasing nazwany "leasingiem zwrotnym" oprócz tego, że zmieniła właściciela prawnego części tej infrastruktury, nie zmieniła charakteru budowli, gdyż sprzedaż nie doprowadziła do utraty kompletności obiektu budowlanego składającego się z kanalizacji kablowej i umieszczonych w niej linii kablowych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o u.p.o.l. Kolegium nie podzieliło stanowiska Spółki, że określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą składa się obiekt budowlany w postaci kanalizacji kablowej i linii kablowych w niej ułożonych, możliwe jest tylko w przypadku, gdy właścicielem kompletnego obiektu budowlanego jest ten sam właściciel, czyli właściciel obu części. Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego nie można wyprowadzić wniosku, jak sugeruje Spółka, że istnieje przedmiot podlegający opodatkowaniu w całości, jednakże z uwagi na własność dwóch podmiotów, w stosunku do takiej budowli nie można określić podatnika. Nieuprawnione jest również ograniczanie przedmiotu opodatkowania wyłącznie do sytuacji, w której opodatkowaniu podlegają tylko elementy budowlane tego obiektu. Jeżeli obiekt budowlany składa się z dwóch części, których właścicielami są inne podmioty, jednakże poszczególne części tego obiektu pozostają ze sobą w związku techniczno-użytkowym i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to podatnikiem podatku od nieruchomości jest każdy właściciel części budowli. Ponadto zwrócono uwagę, że dopiero ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), w ustawie Prawo budowlane, dodana została od 17 lipca 2010 r. definicja "obiektu budowlanego", w której z pojęcia obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego lub ich części wyłącza się kable zainstalowane w kanalizacji kablowej. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, zdaniem SKO, trudno przyjąć, że różny status własnościowy poszczególnych elementów budowli rzutuje na to, czy dana budowla stanowi czy też nie stanowi przedmiotu opodatkowania. Dlatego też nie można znaleźć uzasadnienia dla odstąpienia od opodatkowania budowli, której poszczególne części stanowią własność różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, podczas gdy te same części obiektu budowlanego podlegają opodatkowaniu, gdy ich właścicielem jest ten sam podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bez naruszeń prawa materialnego bądź procesowego mających wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] r. oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Zdaniem spółki, powołującej się na orzecznictwo sądów administracyjnych, nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, zaś w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację (w przedmiotowej sprawie: przez kanalizację stanowiącą własność C Sp. z o.o.), ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją. Oznacza to, że w tej sytuacji linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Mając tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotne okoliczności faktyczne nie są sporne w rozpoznawanej sprawie. W szczególności jest poza sporem, że w 2010 r. właścicielem kanalizacji kablowej była C spółka z o.o., natomiast strona skarżąca pozostawała właścicielem linii kablowych ułożonych w tej kanalizacji. Zasadniczy spór sprowadza się do oceny, czy w tej sytuacji linie kablowe podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli (sieci technicznej) w okresie styczeń-lipiec 2010 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego w spornym okresie należały również sieci techniczne (art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 punkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane ). Z kolei, w myśl art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele i samoistni posiadacze nieruchomości. Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spółka skarżąca od 31 stycznia 2009 r., to jest od daty zawarcia umowy sprzedaży na rzecz C Sp. z o.o., nie była ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe. Nie budzi przy tym wątpliwości, że całość techniczno- użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jako jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki można już uznać za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki : z dnia 25 lutego 2011r., II FSK 1951/09; z dnia 29 października 2010r., II FSK 1468/09; z dnia 27 października 2011r., II FSK 484/10; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podzielany jest również przez część piśmiennictwa (por. L.Etel, B.Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i Podatki z 2009r., nr 4,s.34, R.Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12,s.26). Rozważenia wymaga zatem to, czy położone w kanalizacji kablowej same kable można w stanie prawnym obowiązującym w kontrolowanym roku uznać za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową. Przydatnym i niezwykle trafnym dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia są poglądy prawne wyrażone w wyroku NSA z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 podzielane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W wyroku tym, w zbliżonym stanie faktycznym, NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Pogląd taki wyrażony został także w prawomocnym wyroku WSA w Olsztynie z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 674/14 oraz w powołanych w nim wyrokach sądów administracyjnych ( m.in. II FSK 777/06 czy II FSK 514/06 ). W myśl ww. wyroku WSA w Olsztynie cyt. : "Jeżeli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli, jedna budowla, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable te nie stanowią wówczas samodzielnej budowli, a są tylko jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka wskazuje, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. W takim stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 punkt 2 u.p.o.l. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 777/06 i II FSK 514/06, z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1498/12, dostępne CBOIS)". WSA w Łodzi akceptuje powyższą argumentację prawną i wniosek o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych. Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Kanalizacja kablowa wraz z liniami kablowymi będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy stanowi część budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie są nią natomiast tylko kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej należącej do C Sp. z o.o. W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca Spółka jest właścicielem jedynie linii kablowych, które są ułożone w kanalizacji należącej do innego podmiotu, korzystając z niej na podstawie stosownej umowy, to nie sposób przyjąć, że ciąży na niej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zakresie budowli, którą odrębnie kable nie są, o czym wcześniej. Możliwość ich opodatkowania wystąpi tylko wówczas, gdy właścicielem lub samoistnym posiadaczem budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe tworząc całość techniczno-użytkową, byłby jeden podmiot . W tych warunkach stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wymierzająca skarżącej Spółce podatek od nieruchomości od przedmiotów, które nie są budowlą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., narusza także art. 3 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. nakładając ciężar podatkowy na podmiot nie będący podatnikiem, co wynika z poczynionych dotychczas ustaleń faktycznych. Tym samym WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w innych wyrokach tego sądu przywołanych w zaskarżonej decyzji, w których opowiedziano się za możliwością opodatkowania linii kablowej jako części budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej telekomunikacyjne linie kablowe. Zdaniem Sądu, rację ma również strona skarżąca wywodząc w skardze, że art. 3 ust. 1 punkt 1 u.p.o.l. wskazując podatników podatku od nieruchomości nie uznaje za nich właścicieli części nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z kolei art. 2 ust.1 punkt 3 u.p.o.l. definiujący przedmiot opodatkowania posługuje się wprawdzie znamieniem "części budowli", lecz nie odnosi jej do części składowych budowli, a jedynie do wydzielonej części funkcjonującej w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Zatem i z tego powodu nie ma podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględni wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w niniejszym wyroku. Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800). P.C.