I SA/Bk 1030/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. s.c. W. R., W. T. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec i lipiec 2004 roku oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr II [...]Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. określił M. s.c. W. R. i W. T.-R. w Ł. (dalej powoływana także jako: "Spółka") podatek od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004 r. w wysokości odmiennej niż zadeklarowano oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe w kwocie 42.778 zł. Organ stwierdził, że w deklaracji VAT-7 za czerwiec i lipiec 2004 r. Spółka wykazała podatek należny i naliczony z faktur wewnętrznych Nr [...], Nr [...] i Nr [...], mających potwierdzać wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodów ciężarowych od niemieckiej firmy B[...]. Natomiast w rozliczeniu za lipiec 2004 r. Spółka ujęła wewnątrzwspólnotową dostawę tych towarów na rzecz niemieckiej firmy F. Przeprowadzona w Spółce kontrola wykazała, że transakcje te w rzeczywistości nie miały miejsca. Ponadto w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2004 r. Spółka ujęła do rozliczenia wartości z faktury Nr [...]z dnia [...] czerwca 2004 r. w innej wysokości, niż faktycznie wynikające z tej faktury. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu I instancji za czerwiec i lipiec 2004 r. w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Bk 19/08), jak i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 1057/08) oddaliły skargi Spółki. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2007 r. Jako podstawę swego żądania wskazała art. 240 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej powoływana jako "o.p.") Zdaniem Spółki, orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 23 kwietnia 2015 r. o sygn. C-111/14 w sprawie GST - Syrwiz AG Germanija przeciwko Direktor na direkcija "Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika" gr. Płowdiw pri Centrałno uprawienie na Nacionałnata agencija po prichodi, ma wpływ na treść wydanej decyzji, a przepisy stanowiące podstawę decyzji zastosowane były sprzecznie z wiążącą wykładnią ETS-u wyrażoną w tym wyroku. Po wznowieniu postepowania w żądanych zakresie, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] listopada 2007 r. Organ wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka, o której mowa art. 240 § 1 pkt 11 o.p., gdyż przedmiotowy wyrok ETS z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-111/14 nie ma wpływu na treść wydanej przez organ podatkowy decyzji, o wznowienie której Spółka wnosi. Orzeczenie ETS zapadło na gruncie odmiennego stanu faktycznego i prawnego, aniżeli zaprezentowany w przedmiotowej sprawie. Ww. wyrok nie dotyczy wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2007 r. Dotyczył zaś wykładni art. 193 i 194 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 347), zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r. (Dz.U.UE L 326), a także zasady neutralności podatku od wartości dodanej w warunkach konkretnej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w sprawie będącej przedmiotem wznowienia mamy do czynienia z obowiązkiem zapłaty podatku VAT, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( którego odpowiednikiem jest art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE), z faktury wewnętrznej, wykazującej podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które faktycznie nie miało miejsca. Organ stwierdził, że skoro powołane orzeczenie ETS C-111/14 nie dotyczy materii będącej przedmiotem kwestionowanej decyzji (nie dotyczy wykładni przepisu art. 203 dyrektywy, lecz art. 193 i 194 tej dyrektywy), nie ma ono wpływu na treść tej decyzji, a tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2007 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr[...], podtrzymał stanowisko organu I instancji, twierdząc, iż nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2007 r. Organ wskazał, że obowiązek zapłaty podatku VAT z faktury wewnętrznej, wykazującej podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które faktycznie nie miało miejsca, nie podważało zasady neutralności podatku VAT, ani też zasady równoważności i efektywności, co zarzuciła Spółka w złożonym odwołaniu. Nie pominięto też przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy mechanizmu Kϋhne & Heitz. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się również naruszenia cyt.: "art. 36, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przez naruszenie zasady bezstronnego, równego i starannego traktowania", a także naruszenia "prawa do dobrej administracji, wzbudzającej zaufanie obywateli do państwa, przez odstąpienie od wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego, polegające na odmowie dopuszczenia dowodu z informacji podatkowej organu niemieckiego, który to dowód ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a odmowa przeprowadzenia dowodu narusza zasadę bezstronnego, równego i starannego traktowania podatnika". Na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając: 1) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej z [...] listopada 2007 r. w oparciu o błędną wykładnię, naruszającą zasady równoważności i efektywności oraz pomijającą przy rozstrzyganiu o wznowieniu postępowania - mechanizmu Kϋhne & Heitz, z którego wynika obowiązek wznowienia postępowania i uchylenia definitywnej decyzji sprzecznej z prawem Unii Europejskiej z urzędu, jeżeli w trakcie jej kontroli okaże się, że decyzja jest nie do pogodzenia z wykładnią prawa unijnego przyjętą przez ETS, oraz pomijającą wyrok i-21 Germany (C-392/04) w którym ETS stwierdził, że organ administracji ma obowiązek ponownego rozpatrzenia decyzji niezgodnej z zasadą neutralności podatku VAT i jej uchylenia w sytuacji, gdy istnieje możliwość wzruszenia decyzji według prawa krajowego; 2) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. przez mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji błędną wykładnię pojęcia "wpływ na treść decyzji" zawężającą sprzecznie z prawem UE zakres badania tego wpływu wyroku ETS wyłącznie do kwestii tożsamości podstawy prawnej decyzji i wyroku ETS przez dowolne uznanie, że tylko wykładnia art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE jako odpowiednik art 108 polskiej ustawy o VAT może mieć wpływ na wznowienie postępowania w sprawie niniejszej, tym samym uchybiając obowiązkowi stosowania mechanizmu Kühne & Heitz; 3) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 145 k.p.a., art. 145a k.p.a. i 145 b k.p.a. oraz art 140 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez mająca istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji błędną wykładnię pojęcia "wpływ na treść decyzji" ograniczoną do arbitralnego wskazania, "że przywołany we wniosku o wznowienie wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2015 r.C-111/14 nie dotyczy materii będącej przedmiotem wykładni"; 4) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 145 k.p.a., art. 145a i art. 145 b k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przez nie rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa Unii Europejskiej i arbitralne powielenie dotychczasowej zaskarżonej błędnej wykładni, że "obowiązek zapłaty podatku VAT z faktury wewnętrznej wykazującej podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, które nie miało miejsca, nie podważało zasady neutralności podatku VAT ani zasady równoważności i efektywności", bez wyjaśnienia tego stanowiska w oparciu o powołany wyrok ETS C-111/14 oraz mechanizm Kϋhne & Heitz, co narusza art. 6, art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej i wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia; 5) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 145 k.p.a., art. 145a k.p.a. i 145 b k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji przez nie rozpoznanie zarzutu naruszenia art. 36 i art. 41 KPP i odstąpienie od uzasadnienia, dlaczego organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów; 6) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 145 k.p.a., art. 145a k.p.a., art. 145 b k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przez błędne uznanie, że decyzja, której uchylenia domagała się strona jest zgodna z przepisami prawa, bez szczegółowego wyjaśnienia stanowiska, bo za takie nie można uznać powielonego ogólnikowego odniesienia się do treści uzasadnienia decyzji organu I instancji; 7) błędną wykładnię mechanizmu Kϋhne & Heitz, bo organ poczynił ustalenie, z przekroczeniem zakresu rozpoznania odwołania od decyzji z wniosku o wznowienie, że decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a w myśl mechanizmu Kϋhne & Heitz dokonując kontroli decyzji w pełnym zakresie powinien uwzględnić przepisy VI Dyrektywy VAT, przy czym z urzędu znany jest organowi fakt sprzeczności ustalania obowiązku podatkowego z wadliwie wystawionej faktury wewnętrznej, z pominięciem prawa do odliczenia podatku naliczonego w myśl VI Dyrektywy VAT, co powinno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej i wyroku ETS C-111/14; 8) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w zw. z art. 145 k.p.a. i 145a k.p.a. i 145 b k.p.a, oraz art. 140 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez powielenie bezzasadnej oceny organu I instancji, że wskazany wyrok nie dotyczy wykładni stanowiących podstawę decyzji z [...] listopada 2007 r. przepisów prawa Unii Europejskiej, oparte na uzasadnieniu, że orzeczenie to zapadło na gruncie odmiennego stanu prawnego i faktycznego, niż zaprezentowany w sprawie, o wznowienie której spółka wniosła, w sytuacji gdy orzeczenia ETS-u zmierzają do jednolitej wykładni stanu prawnego dotyczącego podatku VAT, w oparciu o wykładnię VI i VII Dyrektywy VAT, a stan prawny wskazany w decyzji, o której wznowienie spółka wnosiła, został zmieniony przez ustawodawcę krajowego w dniu 1 stycznia 2013 i 1 stycznia 2014 r. zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej, bo do tego czasu istniał stan niezgodny z prawem Unii Europejskiej (odstąpienie od obowiązku wystawiania faktury wewnętrznej, na podstawie której pobrano podatek VAT); 9) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanej decyzji, przez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na częściowym materiale dowodowym, przez odstąpienie od wystąpienia z wnioskiem do finansowego organu niemieckiego o udzielenie informacji, co narusza zasadę prawa do obrony w postępowaniu podatkowym; 10) naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. przez uznanie, że wznowienie postępowania w porządku krajowym wymaga ustalenia kwalifikowanej wadliwości decyzji, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 o.p., mimo, że przepis nie zawiera takiego warunku, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do wznowienia postępowania. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późń. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.) zwanej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie natomiast braku uchybień wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów podatkowych odmawiające wznowienia postępowania z uwagi na brak zaistnienia przesłanki do uruchomienia procedury nadzwyczajnej. Na wstępie należy wskazać na utrwalony pogląd panujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową służąca weryfikacji decyzji ostatecznej. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 128 o.p. ogólnej zasady trwałości decyzji, stwarzając prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ostatecznie zakończonej. Nie jest to jednak tryb, przy pomocy którego można wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną w każdym przypadku. Możliwość taka istnieje tylko w sytuacji stwierdzenia, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotknięte było wadami procesowymi określonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 o.p., stanowiącymi przesłanki wznowienia. Przy czym postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1126/14, LEX nr 1985354). Podkreślenia wymaga również fakt, że w zakresie prawidłowości wydanej decyzji w postępowaniu wymiarowym w tej sprawie swoją ocenę wydały zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Bk 19/08), jak i Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 1057/08), które to Sądy nie stwierdzając nieprawidłowości oddaliły skargi Spółki. Powyższe nie mogło jednak być przeszkodą do tego, aby organ rozważył zasadność wniosku Spółki z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. z uwagi na powoływane orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o sygn. akt C-111/14 z dnia 23 kwietnia 2015 r., które w ocenie Spółki cyt.: "ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji i wynik postępowania podatkowego, a przepisy stanowiące podstawę decyzji zastosowane były sprzecznie z wiążącą wykładnią ETS-u wyrażoną w tym wyroku". Należy zauważyć, że podstawą wznowieniową, wymienioną w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. – na którą powoływała się skarżąca Spółka we wniosku o wznowienie postępowania – jest orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), mające zdaniem Spółki wpływ na treść wydanej decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przesłanka ta służyć ma zapewnieniu efektywności prawu unijnemu w krajowym porządku prawnym. Zachodzi ona przy tym nie tylko w sprawie, w której sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym, ale także, gdy orzeczenie TSUE zapadło w innej sprawie, ale ma wpływ na treść decyzji, a więc dotyczy tożsamej podstawy prawa unijnego. Przy czym na zasadzie art. 241 § 2 pkt 2 o.p. wznowienie postępowania na tej podstawie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Na zasadzie art. 243 o.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. istnienia decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę, wszczęcie trybu wznowieniowego wymaga wydania przez właściwy organ postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3). Ustawa procesowa określa także sposoby (rodzaje) rozstrzygnięć, jakie kończą to postępowanie (art. 245 § 1 o.p.). Organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. uznał, co nie jest przedmiotem sporu, że zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia postępowania, a decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie m.in. art. 245 § 1 pkt 2 o.p. odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].11.2007 r. w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004 r. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organu są zgodne z prawem. Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-111/14, dotyczy wykładni przepisów art. 193 i 194 dyrektywy Rady 2006/112/WE, a także zasad neutralności podatku od wartości dodanej w warunkach konkretnej sprawy. Przy czym art. 193 dyrektywy VAT przewiduje, że: "Każdy podatnik dokonujący podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług obowiązany jest do zapłaty podatku VAT, z wyjątkiem sytuacji, gdy do zapłaty podatku VAT zobowiązana jest inna osoba w przypadkach, o których mowa w art. 194-199 i art. 202", zaś art. 194 tej dyrektywy stanowi: "W przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub świadczenie usług jest dokonywane przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek VAT jest należny, państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty podatku VAT jest odbiorca towarów lub usługobiorca". Organ dokonał również pogłębionej oceny stanu faktycznego sprawy C-111/14 opisując wnikliwie przebieg sprawy, a następnie zestawił ten stan ze sprawą wymiarową w której doszło do nałożenia obowiązku zapłaty podatku VAT z faktury wewnętrznej, wykazującej podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które faktycznie nie miało miejsca, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Odpowiednikiem art. 108 polskiej ustawy o podatku od towarów i usług jest art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE (poprzednio analogiczną regulację zawierał art. 21 ust. 1 Szóstej Dyrektywy), zgodnie z którym cyt.: "Każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze, jest zobowiązana do zapłaty VAT". Zatem nie zachodzi w sprawie tożsamość podstaw prawnych prawa unijnego w przywoływanym wyroku C-111/14 i w decyzji wymiarowej. W ocenie Sądu wniosek i ocena sprawy wymiarowej w kontekście wyroku C-111/14 może być tylko jeden. Powołane orzeczenie ETS C-111/14 nie dotyczyło materii będącej przedmiotem kwestionowanej decyzji (nie dotyczy wykładni przepisu art. 203 dyrektywy, lecz art. 193 i 194 tej dyrektywy). Zatem organ prawidłowo w niniejszej sprawie dokonał wykładni art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Podstawą wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z ww. artykułu jest bowiem wpływ konkretnego orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na treść wydanej decyzji. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem NSA (zawartym w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1843/14, LEX nr 1566861), z którego wynika, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzje podatkową zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. Sąd podziela zatem stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że obowiązek zapłaty podatku VAT z faktury, wykazującej jedynie podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które faktycznie nie miało miejsca, nie podważało zasady neutralności podatku od towarów i usług ani tez zasady równoważności i efektywności co zarzucała w skardze Spółka. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa wskazywanych w skardze w związku z błędnym zdaniem pełnomocnika Spółki zastosowaniem przez organ art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Podkreślenia wymaga też fakt, że w sprawie nie mogą być stosowane przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a muszą przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, które zawierają autonomiczne przepisy prawa związane z wszczęciem i prowadzeniem procedury wznowieniowej z wniosku o podstawach prawnych z Ordynacji podatkowej. Nie znajdują tez swego uzasadnienia wnioski i spostrzeżenia Spółki odnoszące się do elementów postępowania wymiarowego, które nie jest przedmiotem weryfikacji w ocenianym trybie. Organ nie pominął też przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy mechanizmu Kühne & Heitz. Wynika z niego obowiązek wznowienia postępowania i uchylenia definitywnej decyzji sprzecznej z prawem Unii Europejskiej z urzędu, jeżeli w trakcie tej kontroli okaże się, że decyzja jest nie do pogodzenia z wykładnią prawa unijnego przyjętą przez ETS. Obowiązek ten nie przekłada się na wynik sprawy. Reasumując organ wszechstronnie rozpatrzył wniosek Spółki o wznowienie postępowania, dokonał analizy przywoływanego orzeczenia C-111/14 w kontekście zobowiązania do wszczęcia trybu nadzwyczajnego, czym dał wyraz zasadzie zaufania obywatela do władzy publicznej. Decyzje administracyjne zawierają wszelkie prawem przewidziane elementy. Organ nie był zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem do finansowego organu niemieckiego o udzielenie informacji. Organ był w stanie do wydania przedmiotowej decyzji w oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego jak i treść przywoływanego wyroku. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.