II SA/Sz 256/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. O. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. pismem z dnia 5 maja 2015 r. zawiadomił J. O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [..], o zamiarze wszczęcia kontroli. W piśmie wskazano, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia [...] r. Jednocześnie wskazano jakie dokumenty przedsiębiorca winien przygotować w dniu rozpoczęcia kontroli. W dniu 23 stycznia 2014 r. podjęto czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy, w M. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). W trakcie kontroli przedsiębiorca był dwukrotnie wzywany do złożenia wyjaśnień. Pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. organ domagał się przedłożenia dokumentów w postaci świadectwa pracy kierowcy niebędącego obywatelem UE – K. O. ważnego w okresie 17 listopad 2014 r. – 30 grudzień 2014 r., kopii praw jazdy/dokumentów potwierdzających badania lekarskie i psychologiczne oraz odbycie kursów wymaganych dla danego rodzaju przewozu, dotyczących L. G. i S. A. oraz wskazania formy ich zatrudnienia, danych z karty kierowcy dotyczących P. L., L. G. i S. A. oraz danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W odpowiedzi na wezwanie skarżący, pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. skarżący złożył wyjaśnienia dotyczące żądanych dokumentów wskazując, że nie posiada świadectwa kierowcy K. O. ważnego w okresie 17 listopad 2014 r. – 30 grudzień 2014 r., bowiem ze względu na przedłużające się procedury świadectwo to otrzymał dopiero w dniu 1 stycznia 2015 r. Nadto skarżący wyjaśnił, że L. G. i S. A. nie są i nie byli pracownikami jego firmy, a do użycia pojazdu o nr rej. [..] przez L. G. w dniu 29 listopada 2014 r. doszło bez jego wiedzy i zgody, co zostało opisane przez kierowcę M. K. w wydruku z dnia 29 listopada 2014 r. Odnośnie użycia pojazdu o nr rej. [...] przez S. A. w dniu 24 października 2014 r., skarżący wskazał, że było to spowodowane koniecznością przeparkowania pojazdu oczekującego na załadunek w związku z pozaplanowym przyjazdem pojazdu wielkogabarytowego. Uczynił to S. A., który jest pracownikiem firmy, na terenie której został zaparkowany przedmiotowy pojazd. Na powyższą okoliczność kierowca, E. S. złożył pisemne wyjaśnienie. J. O. wyjaśnił także, że dane z karty kierowcy P. L. nie zostały odczytane w dniu rozwiązania z nim stosunku pracy, bowiem było to niemożliwe ze względu na jego agresywne zachowanie w stosunku do pracownika administracyjno-biurowego, który wykonywał czynności związane z rozwiązaniem umowy o pracę. Ustanie stosunku pracy nastąpiło z powodu skazania P. L. przez sąd za pobicie policjanta i konieczność odbycia przez niego kary pozbawienia wolności. Jak wskazał skarżący, pracownik w obawie o własne bezpieczeństwo zakończył procedurę rozwiązania umowy o pracę z P. L. bez odczytania karty kierowcy. Wezwaniem z dnia 30 stycznia 2015 r. organ zażądał od skarżącego dodatkowych wyjaśnień i dokumentów dotyczących prowadzenia pojazdów, przez wskazanych w treści wezwania kierowców, bez umieszczonej karty kierowcy w tachografie cyfrowym, aktywności kierowców we wskazanych w wezwaniu okresach oraz kopii dokumentów przewozowych z usług wykonanych pojazdem o nr rej. [...], a także dokumentów i wyjaśnień dotyczących kierowcy S. Z. Skarżący udzielił żądanych wyjaśnień w dniu 3 lutego 2015 r. W wyniku kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca dopuścił się szeregu naruszeń, które zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] r. Zawiadomieniem z dnia 10 lutego 2015 r. przedsiębiorca został poinformowany o wszczęciu postępowania w zakresie następujących naruszeń: 1. Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; 2. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: - o czas powyżej 15 do 30 minut, - za każde następne rozpoczęte 30 minut; 3. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, - za każda następną rozpoczętą godzinę; 4. Naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; 5. Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia; 6. Naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd; 7. Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: - o czas do jednej godziny; 8. Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: - o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin; 9. Udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień. Jednocześnie zawiadomieniem tym organ wezwał skarżącego do wniesienia w ciągu siedmiu dni od daty jego otrzymania wyjaśnień w zakresie wskazanych naruszeń i poinformował, że w przypadku niezłożenia wyjaśnień we wskazanym terminie sprawa będzie rozpatrywana w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy. Skarżący pismem z dnia 14 lutego 2015 r. złożył wyjaśnienia dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowców R. D., M. K. i P. S. Odnośnie naruszenia z l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżący wskazał, że z treści protokołu nie wynika o ile dni przekroczony został maksymalny termin pobrania danych z kart kierowców. Organ nie wytłumaczył, czy chodzi o dni kalendarzowe, czy też o dni aktywności kierowcy. Odwołując się do pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), skarżący podniósł, że czas na odczytanie danych z karty kierowcy wynosić powinien 28 dni aktywności kierowcy i w jego ocenie termin ten w większości przypadków został zachowany. Podobne stanowisko skarżący zajął w odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieterminowego odczytywania danych z tachografu cyfrowego. W przedmiocie nieokazania danych z karty kierowcy P. L., skarżący powielił argumentację dotyczącą przyczyn nieodczytania przez pracownika danych z karty kierowcy dodatkowo wskazując, że przepracował on jeden miesiąc, a pracownik dokonujący czynności związanych z rozwiązaniem stosunku pracy nie miał możliwości przymuszenia P. L. do okazania karty. Końcowo skarżący podkreślił, że nie może się zgodzić z twierdzeniem, iż udostępnił niepełne dane o okresach aktywności kierowców, bowiem wszyscy kierowcy mieli rejestrowany czas pracy w ewidencji czasu pracy i mieli wystawiane zaświadczenia o pozostawaniu w gotowości lub wykonywaniu innej pracy za okresy, kiedy nie mogli używać tachografu. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej również "u.t.d.", nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, że w przypadku dwóch kierowców – A. M. i R. K. doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. Za naruszenie to na podstawie lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzono przedsiębiorcy łączną karę w wysokości [...] zł. W przypadku kierowców R. D., M. K., A. M., P. S. i R. S. organ stwierdził przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut – za każde rozpoczęte 30 minut. Za naruszenie to, na podstawie l.p. 5.2.1 i 5.2.2 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzono przedsiębiorcy łączną karę w wysokości [...] zł. Za naruszenie z l.p. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę przez kierowców: B. K., M. R., P. S., R. S., R. K., organ nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości [....] zł. Za skrócenie tygodniowego czasu pracy odpoczynku o czas do jednej godziny przez kierowcę K. Ż., stanowiące naruszenie l.p. 54.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ nałożył karę w wysokości [...] zł. Nadto organ stwierdził przekroczenie przez kierowcę P. S. całkowitego czasu powadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin i na podstawie l.p. 5.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości [...] zł. W odniesieniu do opisanych wyżej naruszeń organ szczegółowo wyjaśnił z jakich względów nie dał wiary składanym przez skarżącego wyjaśnieniom i wskazał, że w głównej mierze adnotacje kierowców, dotyczące nieprawidłowego ustawienia urządzenia, na skutek czego doszło do powstania stwierdzonych naruszeń, dokonywane były po upływie znacznego czasu od zaistnienia pomyłek polegających na nieprawidłowym ustawieniu tachografu, podczas, gdy prawidłowo powinny być dokonywane niezwłocznie. Organ poddał w wątpliwość wiarygodność oświadczeń składanych przez kierowców po upływie znacznego czasu od daty zaistnienia naruszeń. Niezależnie od powyższego organ wyjaśnił, że skarżący przedstawił wydruki z kart kierowców R. D. i M. K. sporządzone na podstawie danych pobranych z kart kierowców w dniach odpowiednio 24 grudnia 2014 r. i 10 grudnia 2014 r., na których wskazane były zupełnie inne powody odstąpienia od stosowania się do przepisów, aniżeli podawane przez skarżącego w wyjaśnieniach składanych organowi. Za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy dotyczącego kierowców W. Ż., R. D., S. G., R. S., M. K., P. S., O. K., A. M., M. R., R. K., W. R., G. K., E. S., A. H., K. Ż., H. G., B. K., J. K. organ, na podstawie l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z karty kierowcy podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy. Podmiot przechowujący dane zapewnia zabezpieczenie tych danych przed ich utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych, a także zapewnia takie przechowywanie danych, aby były one czytelne i uporządkowane. Podmiot może z całości lub części danych przechowywanych zgodnie z warunkami, o których mowa w § 5, zrobić kopię w celu przetwarzania lub wykorzystywania tych danych dla własnych potrzeb. Organ wyjaśnił, że przedsiębiorca w odniesieniu do wskazanych wyżej kierowców naruszył obowiązek wczytywania danych zgodnie z zasadami opisanymi w ww. przepisach. W odniesieniu do pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] organ stwierdził naruszenie l.p. 6.3.1 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i za to naruszenie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ wskazując na § 3, 5 i 6 Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych wyjaśnił, że ), dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 90 dni; 2) natychmiast: a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi, b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiającego jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych, c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania; 3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w radiografie cyfrowym i na karcie kierowcy. Podmiot przechowujący dane zapewnia zabezpieczenie tych danych przed ich utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych, a także zapewnia takie przechowywanie danych, aby były one czytelne i uporządkowane. Podmiot może z całości lub części danych przechowywanych zgodnie z warunkami, o których mowa w § 5, zrobić kopię w celu przetwarzania lub wykorzystywania tych danych dla własnych potrzeb. Organ nie podzielił argumentacji skarżącego odnoszącej się do interpretacji przepisów pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16) wyjaśniając, że zgodnie z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia obowiązek wczytania danych z tachografu odnosi się do 90 dni kalendarzowych Za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy P. L. (naruszenie l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ nałożył na skarżącego karę w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, że P. L. był zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego w okresie od [...] r. Organ nie uwzględnił złożonych przez skarżącego w dniu 28 stycznia 2015 r. wyjaśnień, z których wynikało w jakich okolicznościach stosunek pracy z P. L. został rozwiązany i wskazał, że w jego ocenie wyjaśnienia skarżącego nie mogą stanowić podstawy odstąpienia od sankcjonowania ww. naruszenia. Przepisy jednoznacznie bowiem wskazują jakie obowiązki ciążą na przedsiębiorcy w związku z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Za udostępnienie podczas kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowców – R. D. A. H., W. Ż., K. Ż., R. S., P. S., W. R., A. M., R. K., B. K. i M. K., organ nałożył na skarżącego, na podstawie l.p. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu odnośnie tego naruszenia, że w trakcie kontroli na kartach poszczególnych kierowców wskazano braki pełnych danych o okresach ich aktywności. Organ wskazał, że prowadzenie ewidencji czasu pracy, z której wynika, że kierowcy pozostawali w gotowości lub wykonywali inną pracę nie zwalnia z obowiązku rejestracji pełnej aktywności kierowcy. Jednocześnie zwrócił uwagę na okoliczność, iż stwierdzone podczas kontroli braki danych na kartach kierowców nie zostały wcześniej przez stronę samodzielnie zauważone oraz ustalone, co świadczy o braku właściwego nadzoru nad kierowcami. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym przez skarżącego, według którego wszyscy kierowcy posiadali wystawione zaświadczenia potwierdzające pozostawanie w gotowości lub wykonywanie innej pracy. Końcowo organ wskazał, że łączna kara za opisane wyżej naruszenia wyniosła [...] zł, jednak na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, maksymalna wysokość kary w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł J. O., podnosząc zarzuty: - błędnej subsumpcji stanu faktycznego do przepisu sankcyjnego zapisanego pod l.p. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a także naruszenie przepisów materialnych – art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U z 2012 r. poz. 1155 ze zm.); - naruszenia akapitu (3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/10 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, poprzez niezastosowanie w sprawie. Skarżący argumentował, że organ niezasadnie nałożył na niego karę w wysokości [...] zł za naruszenie l.p. 6.3.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, bowiem organ uznał, że dojazdy kierowców do pojazdów znajdujących się w oddaleniu od siedziby firmy winny być rejestrowane na karcie kierowcy. W ocenie skarżącego wystarczającym w tym przypadku było wystawienie zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Skarżący wskazał, że zaświadczenia takie były kierowcom wystawione, a następnie, po upływie 28 dni były niszczone. W przypadku, gdy kierowca był pasażerem wystawiane było zaświadczenie potwierdzające pozostawanie kierowcy w gotowości. Dane te były następnie przenoszone do ewidencji czasu pracy, której jednym z elementów – obok plików pobranych z kart kierowców, były przekazane kontrolującemu zestawienia zaświadczeń. Nadto skarżący powtórzył w odwołaniu argumentację zawartą w wyjaśnieniach z dnia 14 lutego 2015 r., dotyczącą maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców wywodząc, że termin pobrania danych z kart kierowców wskazanych w uzasadnieniu decyzji nie został przekroczony. Od terminów wskazanych przez organ należy odliczyć dni, w których kierowcy nie podejmowali żadnej działalności. Skarżący podtrzymał w odwołaniu zawarte w składanych organowi wyjaśnieniach, stanowisko odnośnie przyczyn braku odczytania danych z karty kierowcy P. L. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości. Organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, szczegółowo odniósł się do każdego ze stwierdzonych naruszeń i nie dostrzegając nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego, dokonanej przez organ I instancji i podzielił jego stanowisko zarówno w przedmiocie stwierdzonych naruszeń, ich kwalifikacji prawnej jak i wymierzonych za te naruszenia kar i ich wysokości. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołał się do przepisów rozporządzenia nr 165/14 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r. wyjaśniając zasady stosowania kart kierowcy i wykresówek. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki. Stosownie do art. 9 ust. 3 ww. rozporządzenia, czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako inna praca. Zasadnie zatem, zdaniem organu odwoławczego zastosowano karę, o której mowa w l.p. 6.3.9. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił również zarzutu błędnej interpretacji przepisów odnoszących się do obowiązku odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych i wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 r. określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera: co najmniej raz na 28 dni, natomiast dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Z treści tego przepisu, zdaniem organu odwoławczego, wynika obowiązek sczytywania danych co 28 lub 90 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Organ wskazuje, że obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Podsumowując organ wskazał, że zasadnym było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w zakresie naruszenia obowiązku niesczytywania danych. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję. Organ nie uwzględnił również zarzutów skarżącego dotyczących okoliczności zaniechania odczytania danych z karty kierowcy P. L. argumentując, że skarżący był wzywany do przedłożenia danych z karty tego kierowcy i miał czas aby skompletować i przygotować stosowną dokumentację. W ocenie organu bez znaczenia są okoliczności w jakich, w ocenie strony, doszło do powstania stwierdzonego naruszenia - brak możliwości sczytania danych w dniu rozwiązania stosunku pracy z kierowcą P. L. z powodu agresywnego zachowania ww. kierowcy. Ponadto przedsiębiorca jako profesjonalista wykazywać powinien się starannością w doborze zatrudnianych pracowników, tak aby zapewnić przedsiębiorstwu prawidłową organizację i funkcjonowanie. J. O. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w S. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowej wykładni przepisu materialnego tzn. art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem kary za naruszenie określone pod lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r, o transporcie drogowym (dalej jako u.t.d.) za stan faktyczny niewyczerpujący dyspozycji wskazanego przepisu sankcyjnego; - naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie; - naruszenie art. 8 oraz art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia przyczyn niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; - naruszenie akapitu (3) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, poprzez niezastosowanie w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. Skarżący w uzasadnieniu skargi powielił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując dodatkowo, że wskazywany przez organ art. 34 rozporządzenia nr 165/14 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r. nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wszedł w życie w dniu 2 marca 2015 r., a więc już po zakończeniu kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które w jego ocenie potwierdzają słuszność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia, jakkolwiek nie wszystkie z podnoszonych przez stronę zarzutów zasługiwały na uwzględnienie. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli była działalność prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa za okres od dnia [...]. W oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżącemu zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. W szczególności został mu doręczony protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały poszczególne nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Skarżący skorzystał z prawa czynnego udziału w postępowaniu i złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli. Decyzja organu I instancji zawiera wyczerpujące i pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżącego zajął obszerne stanowisko, odnosząc się również szczegółowo do pozostałych stwierdzonych naruszeń, które przez skarżącego nie były kwestionowane. W przedmiocie naruszeń niekwestionowanych przez stronę sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zawartą tam argumentację. Dokonując oceny podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że zasadnym okazał się zarzut nierozważenia przez organ, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również niewyjaśnienie stronie z jakich przyczyn przepis ten nie mógł być w niniejszej sprawie zastosowany. Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W konsekwencji organ powinien w każdym przypadku badać, czy w odniesieniu do konkretnego, stwierdzonego naruszenia zachodzą przesłanki, o których mowa w treści wskazanego wyżej przepisu. W szczególności, w przypadku gdy skarżący dwukrotnie, w trakcie kontroli oraz składając zastrzeżenia do protokołu kontroli, wskazywał na okoliczności, które uniemożliwiły odczytanie danych karty kierowcy P. L., rzeczą organu było zbadanie tych okoliczności i przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego. Następnie zadaniem organu, w przypadku, gdyby jego zdaniem argumentacja skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie, wyjaśnienie skarżącemu w sposób wyczerpujący podstaw takiego stanowiska organu. W szczególności wskazanym byłoby ustalenie danych pracownika, który wykonywał czynności związane z rozwiązaniem stosunku pracy z P. L., przyjęcie od niego wyjaśnień, ustalenie, czy czynności te odbywały się w obecności innych osób, ustalenie ich danych personalnych i przyjęcie od nich wyjaśnień lub oświadczeń, zażądanie od przedsiębiorcy wyjaśnień w przedmiocie tego, czy podejmował próby zobowiązania P. L. do umożliwienia odczytania danych z karty kierowcy, a następnie dokonanie oceny tak zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem organ I instancji poprzestał na uznaniu, iż wyjaśnienia strony w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie, zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego i lakonicznie uzasadnił z jakich przyczyn nie dał im wiary. Podobnie należy ocenić uzasadnienie decyzji organu II instancji dotyczącego tego naruszenia. Organ poza przytoczeniem przepisów prawa i lakonicznym stwierdzeniem, iż przedsiębiorca jako profesjonalista powinien wykazywać się starannością w doborze kadr, nie wyjaśnił jakie względy legły u podstaw przekonania, że opisana przez skarżącego sytuacja nie uzasadnia zastosowania art. 92 c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie sądu taka argumentacja organów obu instancji nie może się ostać, zważywszy na fakt, iż okoliczności opisane przez skarżącego w kolejnych wyjaśnieniach składanych organom, odwołaniu i skardze nie są typowymi przyczynami naruszenia l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ pominął całkowicie okoliczność, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) posiadaczem karty kierowcy jest kierowca, na którego wniosek karta została wydana (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy), a jej właścicielem jest podmiot, który kartę wydał (art. 18 ust. 1 i 23 ust. 1 ustawy o systemie tachografów cyfrowych). Na posiadaczu karty kierowcy ciążą obowiązki określone art. 23 ust. 2 tej ustawy, a zatem ma on obowiązek: 1) niezwłocznie zawiadomić o jej utracie podmiot wydający karty; 2) zwrócić kartę do podmiotu wydającego karty, w przypadku: a) uszkodzenia karty, b) upływu terminu, na jaki karta została wydana, c) zmiany miejsca zatrudnienia - w przypadku technika warsztatu, d) zaprzestania wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu, e) cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu. Z kolei art. 24 ust. 4 pkt 7 ustawy o systemie tachografów cyfrowych nakłada sankcję na kierowcę, który odmówił okazania karty kierowcy na żądanie organu uprawnionego do kontroli. W ocenie sądu, powyższe regulacje nie normują sytuacji, o której mowa w niniejszej sprawie – odmowy okazania karty kierowcy zatrudniającemu kierowcę przedsiębiorcy, celem umożliwienia dokonania odczytu danych z karty w dacie rozwiązania stosunku pracy. Jakkolwiek obowiązek odczytania danych z karty kierowcy w takim przypadku wynika wprost z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, to jednak obowiązujące przepisy nie dają przedsiębiorcy możliwości egzekwowania okazania przez kierowcę karty celem dokonania odczytu. Należałoby więc przyjąć, że ustawodawca założył, iż w każdej z opisanych w § 4 rozporządzenia sytuacji okazanie karty nastąpi dobrowolnie, bowiem leży to zarówno w interesie przedsiębiorcy jak i kierowcy. Z tych względów, sytuację jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, należałoby potraktować jako wyjątkową zwłaszcza, że okoliczności i przyczyny rozwiązania stosunku pracy z P. L. nie należą do często występujących. Nie sposób się zgodzić z organem, że przedsiębiorca zawsze jest w stanie przewidzieć zachowanie każdego pracownika, w szczególności, że jego odpowiedzialność za dobór kadr zatrudnionych w przedsiębiorstwie sięga tak daleko, że w każdym, nawet najbardziej odbiegającym od normalnych zachowań przypadku ponosi winę w wyborze, która z kolei uniemożliwia zastosowanie przepisów dopuszczających zaniechanie wszczęcia postępowania i nałożenia kary. Obowiązek starannego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, a następnie dokonania prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dotyczy, zdaniem sądu, każdej sytuacji, w której konsekwencją jest nałożenie na stronę dotkliwych sankcji, jak to miało miejsce w tym przypadku. Nie sposób uznać, że organy rozważyły zasadność zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w tym przypadku, bowiem prawidłowa ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu powinna odnosić się do wskazania przesłanek warunkujących odstąpienie od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, bądź umorzenia wszczętego już postępowania w całości lub w części, szczegółowej analizy materiału dowodowego, w tym okoliczności wskazywanych przez stronę (po uprzednim ich zweryfikowaniu), a następnie wyjaśnieniu z jakich przyczyn te właśnie okoliczności zasługują bądź nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie spełniają tych wymogów. Sąd podzielił również zarzut niewłaściwej interpretacji pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, a w konsekwencji również § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Przepisy tego rozporządzenia stanowią realizację dyrektywy zawartej w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), zmierzającej do ujednolicenia maksymalnych okresów odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. W art. 1 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy, zaznaczając przy tym w pkt 3 preambuły do rozporządzenia, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. I tak w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Określenie częstotliwości odczytywania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowcy pozostawiono państwom członkowskim, co wynika z art. 10 ust. 5 pkt a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Wątpliwości interpretacyjne dotyczą pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę wynika, że w ocenie organu do okresów wskazanych w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu należy wliczyć wszystkie, kolejno następujące po sobie dni kalendarzowe od dnia ostatniego pobrania danych z tachografu lub karty kierowcy. Skarżący wywodzi natomiast, że taka interpretacja przepisów jest nie do pogodzenia ze wskazaniem zawartym w pkt 3 preambuły rozporządzenia (UE) 581/2010, w którym mowa jest właśnie o dniach zarejestrowanej działalności, co sugerować by mogło, że nie chodzi o wszystkie dni kalendarzowe, ale tylko o te, w których pojazd lub kierowca był aktywny. W orzecznictwie sądów administracyjnych również zarysowała się rozbieżność na tle interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyartykułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14 (dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA wskazał, że "przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być interpretowane z pominięciem przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji ( UE ) nr 581/2010 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami". NSA stwierdził, iż "naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi". Zdaniem NSA, "nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Sąd Naczelny podkreślił, że stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy". W ocenie NSA wskazane przepisy rozporządzenia Komisji nie pozostawiają wątpliwości co do tej kwestii. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie III SA/Kr 745/14,WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1028/15 , WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie II SA/Go 134/16 (dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). Podzielając w pełni opisany wyżej pogląd wskazać należy, że przepisy regulujące zasady wykonywania szeroko rozumianego transportu drogowego służą między innymi temu, aby działalność ta była wykonywana w sposób umożliwiający kontrolę przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania obowiązujących norm dotyczących między innymi czasu pracy kierowców i jej warunków. Jako że jest to działalność obarczona dużym ryzykiem związanym z uczestnictwem w ruchu drogowym, przestrzeganie ustalonych zasad i przepisów ma bezpośredni związek z zapewnieniem bezpieczeństwa zarówno osobom transport drogowy wykonującym jak i innym uczestnikom ruchu drogowego. Temu służą również poszczególne regulacje zawarte w różnych aktach prawnych, w tym również przepisy unijne, mające na celu ich harmonizację. Oznacza to zdaniem sądu, że interpretacji przepisów dotyczących szeroko rozumianego transportu drogowego należy dokonywać w powiązaniu ze sobą, nie tracąc przy tym z pola widzenia celu, jakiemu mają one służyć. W ocenie sądu regularne dokonywanie odczytów danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych ma służyć zapewnieniu przejrzystości gromadzonych danych, jak również umożliwiać ich weryfikację. Niewątpliwie dane te służą nie tylko zapewnieniu przestrzegania ustalonego przepisami czasu pracy kierowców, korzystania z przerw i czasu wolnego, ale stanowią również element ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.). Przepisy ustawy o czasie pracy kierowców w art. 31 ust. 1 nakładają na pracodawcę obowiązek wystawiania zaświadczeń w przypadku gdy kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1. Zaświadczenia te są elementem ewidencji czasu pracy, stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy i dokumentują te okresy, w których kierowca nie ma obowiązku używania karty kierowcy. Nie oznacza to jednak, że pozostaje on poza kontrolą i brak jest możliwości zweryfikowania jego aktywności, a temu między innymi mają służyć regulacje dotyczące odczytywania danych z karty kierowcy i tachografów cyfrowych. Konkludując, organ prowadząc postępowanie winien dokonać analizy odczytów z kart kierowców jak również ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem wystawionych zaświadczeń i dopiero na tej podstawie ustalić okresy, w których przedsiębiorca miał obowiązek rejestracji aktywności kierowcy, a następnie określić, czy doszło do przekroczenia terminu na odczytanie danych z karty kierowcy. Podobnie w przypadku dokonywania odczytów danych z tachografów cyfrowych. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż zaświadczenia, o których mowa wyżej nie muszą być przez niego przechowywane, a zestawienie wystawionych zaświadczeń jest wystarczającym dowodem dokumentującym czas dojazdów kierowcy do pojazdu. Obowiązek ich przechowywania, jako części składowej ewidencji czasu pracy wynika wprost z art. 31 ust. 3 pkt 2 ustawy o czasie pracy kierowców. Końcowo należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż rozporządzenie nr 165/2014 zastąpiło rozporządzenie nr 3821/1985. W związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do jego art. 47 uchylone zostało rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Jednocześnie wskazać należy, że wymieniony przez organ art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014 zawiera regulacje tożsame z zawartymi w art. 15 ust.1 i 2 w zakresie obowiązku stosowania kart kierowcy i zakazu używania kart uszkodzonych lub zabrudzonych, a zatem w ocenie sądu przywołanie w decyzji aktualnie obowiązujących przepisów nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.