VII SA/Wa 2019/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę VII SA/Wa 2019/15 UZASADNIENIE [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] lipca 2015r., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 27 ustawy z 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. 2013, poz.1340 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Akademii [...]- uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]z dnia [...] kwietnia 2014r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, iż przedstawiciel Komendanta Miejskiego PSP [...]przeprowadził w dniach 10 i 20 grudnia 2013 roku czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku akademickim nr 42, zlokalizowanym przy ul. [...]. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego w/w obiektu. W konsekwencji Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku [...], zobowiązał Akademię [...] do doprowadzenia do stanu pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantem wewnętrznym zgodnie z zasadami określonymi w Polskiej Normie dotyczącej konserwacji hydrantów wewnętrznych oraz dokumentacji techniczno-ruchowej. Sprawność techniczną instalacji miał potwierdzić stosowny protokół z badań i konserwacji. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami [...]w imieniu właściciela gruntu i budynku wskazał, iż umowa dzierżawy nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 roku określa stronę odpowiedzialną za stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie, ( § 10 pkt 4 umowy). Wyjaśnił, iż § 11 umowy, zobowiązuje dzierżawcę do udostępnienia terenu, ale tylko w razie konieczności wykonywania prac konserwacyjnych, remontów oraz w przypadku awarii sieci komunalnych urządzeń podziemnych przebiegających przez dzierżawiony teren. Sieć wodociągowo-kanalizacyjna znajdująca się na terenie Osiedla , [...]" nie została przejęta na majątek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, w związku z czym nie stanowi sieci komunalnej. Poinformował również, iż protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] grudnia 2010 roku nieruchomość została wydana dzierżawcy, znajduje się w jego zarządzie oraz posiadaniu, w związku z tym wydzierżawiający nie posiada dokumentacji technicznej tej nieruchomości, a co za tym idzie wiedzy na temat poczynionych przez organ kontrolujący ustaleń. Akademia [...]wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 roku, znak [...]Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]wnioskując o jej uchylenie, zarzucając, iż nie jest ona właścicielem sieci wodociągowej, a stwierdzając pogarszające się działanie wodociągu informowała o tym właściciela sieci. Podniosła również, iż obowiązki dzierżawcy szczegółowo określa § 10 umowy dzierżawy nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 roku, który m.in. zobowiązuje dzierżawcę do utrzymania w należytym stanie budynków i innych urządzeń znajdujących się na nieruchomości oraz zachowania ich w stanie niepogorszonym. Jednocześnie § 2 ust. 3 warunkuje tymczasowość wszelkich naniesień na terenie dzierżawionym - a inwestycja budowy wodociągu do takowych nie należy. W protokole przekazania nie ma uwagi o konieczności inwestowania celem wybudowania nowego wodociągu przez dzierżawcę z własnych œśrodków. Brak takiego zapisu oznacza, że Skarb Państwa oddaje dzierżawcy sprawną sieć wodociągową, o którą tenże zobowiązany jest dbać aby jej stan nie uległ pogorszeniu. Decyzją z dnia [...]lipca 2014 roku [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej Nr [...]stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 marca 2015 roku w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 1923/14, stwierdził nieważność decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...]. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. organ odwoławczy wskazał, iż brak jest podstaw do uznania wyłącznej odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa pożarowego spoczywającej na Akademii [...]. Organ wyjaśnił, iż swoje ustalenia oparł na Umowie dzierżawy nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 rok, a także z dnia [...] grudnia 2013 roku pomiędzy Skarbem Państwa, dla którego organem reprezentującym jest Prezydent [...], a Akademią [...]. Zapisy umów nie regulują, w ocenie organu II Instancji, zasadności nałożenia obowiązku zawartego w zaskarżonej decyzji, gdyż, co prawda, dotyczy on przestrzegania przepisów przez Dzierżawcę w zakresie w nich wskazanych, lecz nie obejmuje on konieczności zapewnienia sprawności sieci wodociągowej wykorzystywanej do zasilania przeciwpożarowych hydrantów wewnętrznych. Natomiast z § 11 wyżej wymienionych umów dzierżawy jednoznacznie wynika, iż napraw urządzeń podziemnych (w tym sieci wodociągowej przeciwpożarowej wykorzystywanej do zasilania wyżej wymienionej instalacji wodnej przeciwpożarowej) dokonuje wydzierżawiający, czyli Skarb Państwa. Nie do przyjęcia jest fakt nałożenia obowiązku zawartego w zaskarżonej decyzji na Akademię [...], gdyż dotyczy on stricte konieczności przeprowadzenia prac inwestycyjnych polegających na wymianie instalacji wodociągowej, doprowadzającej wodę do przeciwpożarowych hydrantów wewnętrznych, która nie jest przedmiotem umowy dzierżawy i stanowi mienie Skarbu Państwa. Umowa dzierżawy jest umową czasową, zawartą na okres 5 lat z nałożonym obowiązkiem każdorazowego jej przedłużania i zastrzeżeniem możliwości wypowiedzenia umowy. W ocenie organu żądanie od dzierżawcy wykonania obowiązku decyzji w zakresie doprowadzenia istniejącej sieci wodociągowej do pełnej sprawności jest bezprawne i mija się z zapisami § 10 pkt 8 umowy dzierżawy nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 roku, w którym odbiera się dzierżawcy swobodę działania inwestycyjnego w granicach odpowiedzialności dzierżawcy. Z tego też powodu należy uznać wydaną decyzję za niewykonalną, w chwili jej wydania. Wskazane poniżej przesłanki stanowią, zdaniem organu odwoławczego, wadliwość decyzji, tj.: - skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w postępowaniu, - niewykonalność decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, i stanowią, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa, podstawę do uznania nieważności zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Organ odwoławczy wskazał na niepoprawnie sformułowany obowiązek analizowanej decyzji, który jest zbyt ogólny i nie określa konkretnie czynności, jakie ma wykonać zobowiązany w celu poprawy stanu zabezpieczenia przeciwpożarowego obiektu. Organ I instancji nie przytoczył, w jakim zakresie ma strona zapewnić "sprawność techniczną I funkcjonalną instalacje hydrantów wewnętrznych. Powyższa ocena legła u podstaw wydania decyzji kasatoryjnej. Skargę na powyższe rozstrzygniecie do tutejszego Sądu wniósł Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił organowi II instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa polegające na wydaniu decyzji kasacyjnej w sytuacji gdy organ nie wykazał konieczności dokonania dodatkowych wyjaśnień a materiał dowodowy został zgromadzony w całości, 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 157 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i jest niewykonalna w chwili jej wydania, a w konsekwencji stwierdzenie przez organ odwoławczy nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. pomimo, iż decyzja została skierowana do właściwego podmiotu, którym jest dzierżawca nieruchomości, 3). naruszenie art. 697 Kodeksu cywilnego w związku z art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej poprzez uznanie, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu przejmuje w całości właściciel nieruchomości nie zaś zarządca budynku i użytkownik i w konsekwencji uznanie, że mimo zawartej umowy dzierżawy i wyposażenia przez dzierżawcę budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 obowiązek doprowadzenia do stanu pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej tejże instalacji, będący naprawą konieczną obciąża właściciela nieruchomości (wydzierżawiającego) nie zaś dzierżawcę, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 Kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności w zakresie: ustalenia praw i obowiązków skarżącego i dzierżawcy wynikających z zawartych umów dzierżawy, dokonanie interpretacji umowy w sposób pobieżny oraz wewnętrznie sprzeczny, nie wyjaśnienie okoliczności związanych z ustaleniem podmiotu, który wyposażył budynek w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 i w konsekwencji uznanie, że skarżący jako wydzierżawiający i właściciel nieruchomości odpowiada za stan techniczny instalacji wodociągowej, wybudowanej przez dzierżawcę w dzierżawionym budynku, 5) naruszenie przepisu art. 49 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że sieć wodociągowo - kanalizacyjna nie przejęta na majątek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji stanowi sieć komunalną podczas gdy sieć ta stanowi własność Skarbu Państwa i jest częścią składową nieruchomości, która została objęta umową dzierżawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia , pomimo wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2015r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu i instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zobowiązania Akademii [...]do doprowadzenia do stanu pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantem wewnętrznym zgodnie z zasadami określonymi w Polskiej Normie dotyczącej konserwacji hydrantów wewnętrznych oraz dokumentacji techniczno-ruchowej – budynku akademickim nr [...] przy ul. [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Należy przy tym mieć na uwadze, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem pierwszej instancji. Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odmienne jednak ustalenie podmiotu na które miałby być nałożony obowiązek określony w decyzji organu I instancji naruszałoby wobec tego podmiotu zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa i pozbawiłoby ją zagwarantowanej konstytucyjnie ochrony prawnej w postaci możliwości odwołania się od niekorzystnej decyzji w toku instancji postępowania administracyjnego co z kolei czyniłoby taka decyzję dotkniętą wadą nieważności. Z tej chociażby przyczyny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a należy uznać za chybiony. Na aprobatę zasługuje także stanowisko organu odwoławczego , który wskazał na nieprecyzyjnie określony obowiązek w decyzji organu I instancji , bowiem nie przedstawiono w jaki sposób ma nastąpić doprowadzenie do pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantem wewnętrznym a ma to kardynalne znaczenie w świetle zapisów umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2013 roku pomiędzy Skarbem Państwa, dla którego organem reprezentującym jest Prezydent [...], a Akademią [...]. Przechodząc do analizy podstawowego w sprawie zagadnienia, to jest ustalenia właściwego adresata wydanej w sprawie decyzji stwierdzić trzeba, iż materialnoprawną podstawą kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej daje uprawnienie organowi do wydania dwóch rodzajów decyzji administracyjnych w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. I tak pierwszy - to możliwość wydania nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie zaś drugi - to możliwość między innymi zakazania używania urządzeń oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Wybór rozstrzygnięcia uzależniony jest od stanu faktycznego sprawy oraz wykazania przesłanki, że stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Kwestia zapobiegania pożarowi, klęsce żywiołowej lub innemu miejscowemu zagrożeniu, przez co należy również rozumieć m.in. zapewnienie koniecznych warunków ochrony technicznej nieruchomości (art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej) została uregulowana w rozdziale 2 tej ustawy. W art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej wymieniono podmioty odpowiedzialne za naruszenie przepisów przeciwpożarowych. I tak są to: właściciel, zarządca lub użytkownik, a także osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystająca ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, iż w dniu [...]grudnia 2013 roku zawarta została umowa dzierżawy pomiędzy Skarbem Państwa, dla którego organem reprezentującym jest Prezydent [...], a Akademią [...]. Zgodnie z § 10 pkt 4 umowy dzierżawca zobowiązany jest do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów, a w szczególności Prawa budowlanego, przepisów sanitarnych, porządkowych i innych. Niezamknięty katalog norm prawnych nie pozostawia wątpliwości, iż dotyczy również przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. § 10 pkt 6 umowy zobowiązuje dzierżawcę do utrzymania w należytym stanie technicznym budynków i innych urządzeń znajdujących się na nieruchomości oraz dokonywania własnym kosztem remontów niezbędnych do zachowania ich w stanie niepogorszony. Natomiast wzniesienie na nieruchomości jakichkolwiek budynków, budowli i innych urządzeń, również o charakterze tymczasowym wymaga pisemnej zgody wydzierżawiającego. Tak więc analiza umowy wymaga od organów precyzyjnego określenia realizacji obowiązku nałożonego decyzją , bowiem od tego uzależniony jest zakres odpowiedzialności dzierżawcy. Art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej wprost odwołuje się do ust. 1 tegoż przepisu określając do spełnienia, jakich obowiązków zobowiązany jest zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu lub faktycznie władający budynkiem w sytuacji opisanej w ust. 1a art. 4. Kluczowe znaczenie dla określenia adresata tych obowiązków ma posłużenie się w analizowanej normie prawnej zwrotem "odpowiedzialność za realizację obowiązków (...)", oznaczający, że środki stosowane przez organy Straży Pożarnej wobec podmiotów z art. 4 ust. 1 i 1a mają mieć przede wszystkim na celu "realizację", a więc wykonanie, spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy i zapewnienie ochrony przeciwpożarowej zgodnie z odpowiednimi przepisami. Tym samym podmiotom wymienionym w art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej można przypisać odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej tylko w zakresie, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej ( vide wyrok NSA z 26 maja 2015r. sygn. akt II OSK 2582/13). Z tych względów decyzję kasacyjną należy uznać za prawidłową , bowiem doprecyzowanie obowiązku przez organ odwoławczy mogłoby doprowadzić do wydania decyzji naruszającej zasadę dwuinstancyjności. Ze względu na powyższe uwagi kategoryczne stwierdzenia organu odwoławczego o odpowiedzialności Skarbu Państwa –wydzierżawiającego za realizację obowiązków ochrony przeciwpożarowej należy uznać za przedwczesne i nieuzasadnione w nienależycie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Natomiast całkowicie chybione pozostają rozważania organu o wydaniu przez organ I instancji decyzji obarczonej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa poprzez uznanie, że decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i jest niewykonalna w chwili jej wydania. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że przy zarzucie naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. chodzi o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby nie będącej stroną w sprawie, a zatem sytuacji, w której organ prowadził postępowanie z udziałem osoby, która nie miała interesu prawnego, a następnie rozstrzygnął o jej prawach i obowiązkach, pomimo, że istniała osoba, która taką legitymacje posiadała (patrz wyrok NSA z dnia 26 listopada 201 Or., II GSK 1029/09, LEX nr 746033, wyrok WSA w W-wie z dnia 16 lipca 201 Or., I SA/Wa 780/10). (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, LEX nr 291195: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia , bowiem określenie prawidłowego adresata decyzji nastąpiło przedwcześnie a ponadto zarówno Skarb Państwa jak i dzierżawca posiadają przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie można również mówić o niewykonalności decyzji, bowiem decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej"; por. też wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II GSK 686/09, LEX nr 746103: "Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności". . Z tych wszystkich względów pomimo częściowo zasadnej argumentacji skargi należało ją oddalić uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową i nienaruszającą przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, pomimo częściowo wadliwego jej uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).