II SAB/Wa 1062/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1819/13 oddala skargę. W. P. w dniu 12 października 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych "zwłokę w wykonaniu wyroku I OSK 1480/14, II SA/Wa 1819/13". Wnioskując o nałożenie na organ Ochrony Danych Osobowych kary za nieuzasadnioną zwłokę w wykonywaniu wyroku skarżący podniósł, że po zapoznaniu się z aktami sprawy w siedzibie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stwierdził, iż organ potwierdził odbiór wyroku (z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1819/13) w dniu 24 czerwca 2015 r. Natomiast pierwsze pismo do Z. Sp. z o.o wysłał dopiero w dniu 22 lipca 2015 r., zatem po 28 dniach od odbioru prawomocnego wyroku. W związku z brakiem reakcji organu skarżący w dniu 2 sierpnia 2015 r. złożył w siedzibie Generalnego Inspektora wezwanie do podjęcia niezwłocznych działań mających na celu wykonanie wyroku. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, realizując wyrok sądowy, wydał decyzję w dniu [...] września 2015 r. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie było żadnych okoliczności uzasadniających realizację wyroku miesiąc po upływie terminu do jego wykonania, a łącznie po trzech miesiącach. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek zawarty w piśmie procesowym organ podniósł, iż wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1819/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2013 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającą uwzględnienia skargi W. P. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Z. Sp. z o.o. w siedzibą w W. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1480/14 oddalił skargę kasacyjną Generalnego Inspektora. W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., iż rolą organu jest wyjaśnienie, czy działanie spółki jest rzeczywiście dla dobra społecznego, czy też dla swoich celów gospodarczych. W dniu 24 czerwca 2015 r. wpłynęło do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1819/13 wraz z aktami sprawy. Po analizie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 22 lipca 2015 r. organ wystąpił do ww. spółki o złożenie dodatkowych wyjaśnień dotyczących podstaw prawych przetwarzania danych osobowych skarżącego na stronie internetowej [...]. Dodatkowo Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dokonał oględzin strony internetowej [...], a po wpisaniu imienia i nazwiska skarżącego w pasek wyszukiwania na ww. stronie internetowej, na ekranie pojawił się komunikat cyt.: "Nic nie znaleziono dla zapytania >>[...]<<." W dniu 28 lipca 2015 r. skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia wglądu w akta sprawy, a następnie w dniu 30 lipca 2015 r. przesłał do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych swoje stanowisko w sprawie. Ponadto w dniu 3 sierpnia 2015 r. wpłynęło do Generalnego Inspektora pismo skarżącego z wezwaniem do podjęcia niezwłocznych działań w wykonania wyroku. W dniu 30 września 2015 r. Generalny Inspektor wydał decyzję administracyjną (nr [...]), mocą której umorzył postępowanie administracyjne. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż w aktualnym stanie prawnym i faktycznym skarga W. P. jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zmianę treści art. 154 § 1 p.p.s.a., polegającą na wykreśleniu wyrazów "oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności" – art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 458). Obowiązujące od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienie tego przepisu jest następujące: "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Artykuł 2 powołanej ustawy zmieniającej zaś stanowi, iż przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez m.in. art. 1 pkt 41-47 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Oznacza to, iż z porządku prawnego usunięto możliwość zaskarżenia bezczynności organu po wyroku uchylającym decyzję organu, jak w niniejszym przypadku, na rzecz zaskarżenia bezczynności organu w oparciu znowelizowany art. 149 p.p.s.a. Zatem w przedmiotowej sprawie skargę W. P. należało rozpoznać jako skargę na bezczynność organu w sprawie określonej w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie zaś na niewykonanie wyroku uchylającego decyzję organu, bowiem obecnie Sąd nie ma ku temu podstawy prawnej. Natomiast skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a). Należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarga dotyczy całokształtu postępowania przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych po otrzymaniu przezeń akt sprawy po zapadnięciu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 14801/14, zaś skarżący wykorzystał środek przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., kierując w dniu 2 sierpnia 2015 r. pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże w sprawie została przez Generalnego Inspektora wydana decyzja przed wniesieniem skargi na bezczynność, co też W. P. w skardze sam stwierdził. Tymczasem stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zatem w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w doktrynie (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 537), jak i w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 238/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SAB/Po 11/14). Z tych względów skarga na bezczynność nie mogła być uwzględniona i dlatego na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.