II SA/Gd 125/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. H. na decyzję Wojewody P z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty S. z dnia 16 listopada 2015 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. H. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie wraz z rozbudową istniejącej szklarni oraz budowie nowego obiektu szklarni – kategoria obiektu II – na działce nr [...] w S., gmina S. W decyzji tej stwierdzono, że obszar oddziaływania obiektów obejmuje wyłącznie działkę nr [...], gdyż cała inwestycja zamknie się w granicach tej działki. W pismach z dnia 17 i 21 maja 2013 r. B. H., współwłaścicielka działki sąsiedniej nr [...], złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując w jego uzasadnieniu, że nie brała w tym postępowaniu udziału, mimo że inwestycja bezpośrednio oddziałuje na jej budynek mieszkalny. O rozpoczętej inwestycji dowiedziała się w dniu 16 kwietnia 2013 r., kiedy inwestor rozpoczął prace budowlane. Budowa wysokiej szklarni prowadzi do zakrycia i zacienienia jej działki, w tym posadowionego na niej budynku mieszkalnego, co prowadzi do naruszenia jej interesu prawnego. Podniesiony poziom nieruchomości, na której powstaje szklarnia, powoduje zagrożenie zalewania jej nieruchomości w sytuacji opadów deszczowych oraz w związku z nawadnianiem gruntów pod szklarnią. Wskazała na prawdopodobny przebieg przez działkę nr [...] linii energetycznej oraz rurociągu wodnego. Nadto szklarnie będą powodowały hałas, nieprzyjemne zapachy. Starosta - postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r. - odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. Organ stwierdził, że sam fakt lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy (w odległości od granic nieruchomości zgodnej z warunkami technicznymi) na działce sąsiedniej nie czyni stroną właściciela tej nieruchomości. Wnioskodawczyni nie wskazała żadnego ograniczenia dotyczącego możliwości zagospodarowania działki nr [...] związanego z przewidywaną zabudową. Powyższe skutkowało odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej zwanej w skrócie "k.p.a.". Postanowienie to zaskarżyła B. H., wskazując, że projektowana inwestycja bezpośrednio oddziałuje na jej nieruchomość przez emisję hałasu, zapachu, używanie środków chemicznych, zagrożenie zalewaniem przez wody opadowe i wody służące podlewaniu roślin, emisję pyłu i kurzu. Postanowieniem z dnia 19 września 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. B. H. wniosła skargę na powyższe postanowienie Wojewody. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku - wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 882/13, uchylił postanowienie Wojewody z dnia19 września 2013 r. oraz postanowienie Starosty z dnia 2 lipca 2013 r. uznając, że postanowienia te naruszały przepisy postępowania w sposób istotny, gdyż opierały się na argumentach wykraczających poza dopuszczalny na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. zakres orzekania. Mając na uwadze treść wniosku o wznowienie postępowania należało bowiem uznać, że powinnością organów obu instancji było zbadanie, czy B. H. posiada zindywidualizowany interes prawny uzasadniający nadanie jej przymiotu stron w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) – dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie P. K. pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową istniejącej szklarni oraz budowę nowego obiektu szklarni na działce nr [...], w miejscowości S. gmina S. Przeprowadzenie postępowania w tym zakresie wymagało zaś wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej organ I instancji - postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił na żądanie skarżącej postępowanie w sprawie. Następnie zaś, decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 31 stycznia 2013 roku. W uzasadnieniu tej decyzji, wskazując na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, organ wyjaśnił, że przy ponownej ocenie zastrzeżeń i uwag skarżącej uwzględnił przeznaczenie oraz położenie nieruchomości skarżącej w stosunku do działki objętej inwestycją. Organ ustalił, że działki sąsiednie w promieniu 100 m mają przeznaczenie siedliskowe oraz rolne. Przed zabudową inwestowana działka była również wykorzystywana rolniczo, a zabudowa ta nie zmienia jej przeznaczenia. Organ stwierdził, że już sama lokalizacja budynku mieszkalnego w zwartej zabudowie wsi, w otoczeniu działek o przeznaczeniu rolno-siedliskowym, powoduje istnienie określonych standardów życia i mieszkania. W związku z tym skarżąca nie może twierdzić, że działalność właściciela działki sąsiedniej powoduje uciążliwość jej życia, gdyż cały teren wykorzystywany jest w sposób tożsamy. Potwierdza to również decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji. Nadto organ stwierdził, że budynek skarżącej położony jest w normatywnych odległościach od granic działki nr [...], a lokalizacja projektowanego obiektu nie narusza § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) - dalej w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych". Organ ustalił bowiem, że najbliższy obiekt przesłaniający okna w budynku mieszkalnym skarżącej leży na działce nr [...] w odległości 18 m i jest to budynek gospodarczy stanowiący własność skarżącej. Organ wyjaśnił również, że przed udzieleniem pozwolenia na budowę sprawdza rozwiązania projektowe stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowane. W związku z tym sprawdził zgodność przyjętych rozwiązań z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami prawa w zakresie ewentualnego zalewania działek sąsiednich przez wody opadowe oraz używane do podlewania roślin. W ocenie organu wielkość działki przeznaczonej pod zabudowę umożliwia rozprowadzanie wód opadowych powierzchniowych, a intensywność zabudowy określono na 31 % powierzchni działki. Reasumując, organ I instancji stwierdził, że już z twierdzeń wynikających z wniosku o wznowienie postępowania w sposób ewidentny wynika, że wniosek ten został złożony przez podmiot niebędący stroną. W konsekwencji zaś, po przeanalizowaniu całości sprawy, organ stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, B. H. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowane oraz art. 144 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie jest ona stroną przedmiotowego postępowania. Zarzuciła także naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż ponownie nie wyjaśniono żadnych istotnych okoliczności sprawy, a przez to nie rozpoznano jej istoty. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wskazała, że organ pominął przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które nakładają na inwestora określone obowiązki oraz ograniczenia związane z zagospodarowaniem nieruchomości. Jeżeli zaś istnieją przepisy prawa materialnego nakładające na inwestora ograniczenia w zagospodarowaniu jego działki względem działki sąsiedniej, to właściciel tej działki jest stroną postępowania o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że jest ona prawidłowa. Organ wyjaśnił, że brak udziału strony w postępowaniu został usankcjonowany w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 882/13, Starosta wznowił postępowanie w sprawie. Istotą wznowionego postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. W związku z tym na organie ponownie ciąży obowiązek sprawdzenia złożonej dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo Budowlane. Ponadto obowiązany jest sprawdzić inwestycję pod kątem stawianych zarzutów składanych przez wnoszącego podanie o wznowienie postepowania. W sprawie niniejszej zarzutami tymi były: hałas, zacienianie, nawadnianie nieruchomości, nieprzyjemne zapachy, używanie środków chemicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, sprawdzono zgodność przedstawionych rozwiązań pod względem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Sprawdzono je również w zakresie ewentualnego zalewania działek sąsiednich. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Wielkość działki umożliwia rozprowadzenie wód opadowych i wody wykorzystywanej do nawadniania roślin na działce inwestora bez wpływu na działkę skarżącej. Inwestycja nie narusza również rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odległość od granicy z działką skarżącej wynosi 4 m, a od granicy z działką po drugiej stronie inwestycji 7 m. Z kolei budynek skarżącej zlokalizowany jest w normatywnej odległości od granicy z działką nr [...]. Nadto lokalizacja projektowanego obiektu nie narusza § 13 ust. 1 tego rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii hałasu, nieprzyjemnych zapachów, używania środków chemicznych, organ odwoławczy wskazał na rolnicze przeznaczenie terenu działki, na której planowana jest inwestycja, oraz sąsiednich działek. Powoduje to, w ocenie organu, że skarżąca nie może powoływać się na uciążliwość życia, gdyż cały ten teren wykorzystywany jest rolniczo. Po rozpoznaniu skargi B. H. na powyższą decyzję, w której skarżąca wniosła uchylenie decyzji organów obu instancji, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, uchylił decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 27 listopada 2014 r uznając, że naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu przy ustalaniu stron należy stosować art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowalne. Wskazał też na treść art. 3 pkt 20 tej ustawy, definiującego pojęcie obszaru oddziaływania obiektu. Podkreślił przy tym, że badanie kręgu osób, które winny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę musi być dokonywane szczególnie wnikliwie, ponieważ ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), budzi liczne kontrowersje. w szczególności zaś podkreśla się, że skoro art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ogranicza ustawowo możliwość podejmowania działań mających służyć ochronie interesów lub obowiązków danego podmiotu wynikających z ustawy, przez pozbawienie podmiotu prawa strony – przepis ten dokonuje naruszenia praw i wolności obywatela, służących mu ustawowo z mocy wskazanych wyżej przepisów (art. 2, art. 42, art. 77) Konstytucji RP. Dalej Sąd stwierdził, że w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji doszły do przekonania, że wymagane rozporządzeniem o warunkach technicznych parametry zostały zachowane zarówno w odniesieniu do istniejącego budynku skarżącej, jak i projektowanych obiektów, a tym samym nie naruszono obowiązujących norm dotyczących zacienienia budynków. Przyjęto zatem, że skoro nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, to uzasadnione jest stwierdzenie, że budynek skarżącej nie znajduje się w sferze oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem skarżąca nie może być stroną postępowania, bowiem nie ma ona interesu prawnego. Z takim stanowiskiem Sad się nie zgodził albowiem uznał, że w niniejszym przypadku mamy bezsprzecznie sytuację, w której planowana inwestycja może wpływać na sytuację prawną skarżącej jako właścicielki nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę nr [...]. Okoliczność, że oddziaływanie to nie będzie miało charakteru ponadnormatywnego nie pozbawia jej, jako właściciela nieruchomości sąsiedniej legitymacji procesowej w przedmiotowej sprawie. Wbrew bowiem stanowisku organów, samo zachowanie wymaganych warunków technicznych obiektu, w tym parametrów nasłonecznienia czy odległości, nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu, nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Sąd uznał, że skarżąca ma w okolicznościach niniejszej sprawy prawo wypowiedzenia się, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Organ nie może z góry założyć, że skoro inwestycja, w ocenie organu, spełnia normy wynikające z przepisów warunków technicznych, w tym dotyczące nasłonecznienia, to sąsiednie nieruchomości nie znajdują się w jej obszarze oddziaływania. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z obiektem, który poprzez swoje gabaryty i położenie względem granicy może oddziaływać na ich nieruchomości, mają prawo do tego, by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania, zapoznać się z materiałem dowodowym, i ewentualnie wnieść swoje uwagi czy też zastrzeżenia. Czynności tych mogą zaś dokonać tylko jako strony postępowania administracyjnego. Organ administracji nie może natomiast w żadnym wypadku dążyć do ograniczania kręgu stron postępowania administracyjnego, utrudniając właścicielom nieruchomości dochodzenia swoich praw właścicielskich. Reasumując, Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy administracji, odmawiając skarżącej przymiotu strony postępowania, naruszyły przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skutkiem zaś tego decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazując dalszy tok postępowania organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny wytyczył, że uznając skarżącą za stronę postępowania, na skutek złożonego przez nią wniosku, organ winien merytorycznie rozpoznać sprawę dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tj. zbadać prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem przepisów stanowiących podstawę jej wydania, tj. przepisów art. 28 i następne ustawy - Prawo budowlane, a zwłaszcza art. 33 – 35 tej ustawy, w ramach rozstrzygania na nowo o istocie sprawy administracyjnej, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. Poczynionym ustaleniom i wyciągniętym z nich wnioskom organ winien dać wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta - decyzją z dnia 16 listopada 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 145, art. 146 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia opisanej na wstępie decyzji ostatecznej w sprawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przy ocenie zastrzeżeń i uwag wnioskodawczyni wziął pod uwagę przeznaczenie oraz położenie jej nieruchomości w stosunku do działki objętej inwestycją. Organ stwierdził, że wnioskodawczyni wskazuje na liczne uciążliwości wiążące się z przyszłą eksploatacją i użytkowaniem projektowanej inwestycji tj. na: hałas, nawadnianie nieruchomości, nieprzyjemne zapachy, używanie środków chemicznych, a w fazie budowy dodatkowy hałas i prace budowlane prowadzone w godzinach wieczornych. Organ wyjaśnił, że działki sąsiednie tj. w promieniu min. 100 m posiadają przeznaczenie siedliskowe oraz rolne, co wskazuje, iż wnioskodawczyni wcześniej była świadoma istnienia w tej części wsi S. przeznaczenia obowiązującego na działkach sąsiednich. Przed zabudową działki sąsiedniej była ona również wykorzystywana rolniczo (tj. uprawiana , nawożona, nawadniana, a na działce pracowały maszyny rolnicze), a jej zabudowa nie zmienia jej przeznaczenia. Organ wskazał, że zgodnie z definicją określoną w § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Wyjaśnił, że przeznaczenie rolne i siedliskowe umożliwi wykorzystanie działek m.in. pod uprawę roślin, hodowlę zwierząt, prowadzenie gospodarstwa ogrodniczego lub gospodarstwa leśnego tj. wiąże się to z czynnościami w sposób ogólnie przyjętymi jako prowadzenie gospodarstwa rolnego. Cykl hodowli zwierząt oraz uprawy roślin powoduje konieczność wykorzystania maszyn, urządzeń oraz wykonywania prac polowych zgodnie z określoną kolejnością wegetacji roślin w różnych godzinach i z pełnym wykorzystaniem dostępnych środków zgodnych z obowiązującymi przepisami (tj. nawozów sztucznych oraz naturalnych). W związku z powyższym – w ocenie organu - już sama lokalizacja budynku mieszkalnego w zwartej zabudowie wsi, w otoczeniu działek o przeznaczeniu rolno-siedliskowym powoduje istnienie określonych standardów życia i mieszkania. Wnioskodawczyni nie może twierdzić, że wykonywanie podstawowych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i ogrodniczego jedynie przez jednego z właścicieli działki sąsiedniej powoduje uciążliwość życia, gdyż cały ten teren jest wykorzystywany w sposób tożsamy. Potwierdza to również treść decyzji Wójta Gminy, w której ustalono warunki zabudowy dla zabudowy siedliskowej, wraz z analizą zabudowy sąsiedniej przeprowadzonej przez osobę uprawnioną. Odnosząc się do twierdzeń wnioskodawczyni, że projektowana inwestycja powoduje przesłanianie widoku z istniejących okien budynku mieszkalnego, organ wyjaśnił, że budynek skarżącej zlokalizowany jest w odległościach normatywnych od granic działki nr [...], a lokalizacja projektowanego obiektu nie narusza § 13 ust. 1 rozporządzenia. Najbliższy obiekt przesłaniający okna położone w budynku mieszkalnym wnioskodawczyni leży na działce nr [...] w odległości ok. 18 m i jest to budynek gospodarczy stanowiący własność skarżącej. W wskazując na treść art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ I instancji stwierdził, że sprawdził zgodność przedstawionych rozwiązań pod względem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ewentualnego zalewania działek sąsiednich przez wody opadowe i wody służące podlewaniu hodowanych roślin. Dodał, że wielkość działki przeznaczonej pod zabudowę umożliwia rozprowadzenie wód opadowych powierzchniowo, a takie rozwiązanie wskazano również w zapisach decyzji Wójta Gminy z dnia 24 lutego 2012 r. o warunkach zabudowy, jednocześnie intensywność zabudowy ustalając na 31 % powierzchni działki. Uwzględniając możliwość ewentualnej chęci zmiany sposobu zagospodarowania terenu należącej do wnioskodawczyni, poprzez ewentualną rozbudowę lub przebudowę istniejącej zabudowy, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w tej sytuacji wnioskodawczyni będzie zmuszona uzyskać decyzję o warunkach zabudowy wydaną w oparciu o analizę zabudowy sąsiedniej, zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Zabudowa istniejąca na działce nr [...] jest zabudową zwartą (przylegająca na granicy działek sąsiednich do zabudowy gospodarczej - działka nr [...], oraz zabudowy mieszkalnej - działka nr [...]), przy szerokości działki ok. 12,5 m. Zdaniem organu, wynika z tego, że bez względu na zabudowę przedmiotową szklarnią działki sąsiedniej nr [...] właściciele nieruchomości sąsiedniej przy ewentualnej zmianie sposobu zagospodarowania swojej nieruchomości muszą spełnić warunki wynikające z obowiązujących warunków technicznych oraz treści decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana zabudowa (szklarnia) zlokalizowana w odległościach normatywnych i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, nie ograniczy ewentualnego zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki nr [...]. Reasumując, organ I instancji stwierdził: "Biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego oraz w świetle twierdzeń wynikających już z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną." W odwołaniu od powyższej decyzji B. H. zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlanego w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i dlatego też nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji z dnia 31 stycznia 2012 r., 2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.", poprzez pominięcie ocen prawnych dokonanych przez Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, 3. błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne. Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r. lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca - powołując się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, stwierdziła, że ustalenia Sądu przesądzają, iż skarżąca winna zostać uznana za stronę postępowania i niesłusznie pominięto ją w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Brak powiadomienia jej o toczącym się postępowaniu, niedoręczenie jej decyzji itp. pozwala stwierdzić, że nie brała ona udziału w tym postępowaniu z winy organu administracji, a nie z powodu własnych zaniechań lub zaniedbań, co winno skutkować uchyleniem decyzji, zwłaszcza że od jej wydania nie upłynęło jeszcze 5 lat. Dodatkowo skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, które były podnoszone w toku postępowania, w tym w odwołaniach od wcześniejszych decyzji, a ograniczył się jedynie do rozważań hipotetycznych opartych o zdarzenia przyszłe i niepewne. Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 16 listopada 2015 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, a następnie stwierdził, że na organie ciąży obowiązek sprawdzenia złożonej dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz sprawdzenia inwestycji pod względem zarzutów składanych przez wnoszącego podanie o wznowienie postępowania. Zarzutami tymi były: hałas, zacienianie, nawadnianie nieruchomości, nieprzyjemne zapachy, używanie środków chemicznych, zagospodarowanie nieruchomości skarżącej. Zdaniem Wojewody, inwestycja nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że wielkość działki przeznaczonej pod zabudowę umożliwia rozprowadzenie wód powierzchniowo, przy czym takie rozwiązanie wskazano również w zapisach decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy z dnia 24 lutego 2012 r. Oznacza to, że zarówno wody opadowe, jak i woda wykorzystana do nawadniania roślin może być rozprowadzana na działce inwestora bez wpływu na działkę skarżącej. W ocenie organu odwoławczego inwestycja nie narusza również rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przy czym organ ten podzielił ocenę tej kwestii dokonaną przez Starostę. Nadto– powtarzając twierdzenia organu pierwszej instancji - wyjaśnił, że działka, na której planowana jest inwestycja, a także działki sąsiednie mają przeznaczenie rolnicze. Działki sąsiednie posiadają przeznaczenie siedliskowe oraz rolne. Przed planowaną inwestycją działka sąsiednia była również wykorzystywana rolniczo, a planowana zabudowa nie zmienia jej przeznaczenia. Przeznaczenie rolne i siedliskowe umożliwi wykorzystanie działek m.in. pod uprawę roślin, hodowlę zwierząt, prowadzenie gospodarstwa ogrodniczego lub gospodarstwa leśnego tj. wiąże się to z czynnościami w sposób ogólnie przyjętymi jako prowadzenie gospodarstwa rolnego. Również w zakresie obowiązku uwzględnienia przy wydawaniu decyzji możliwości ewentualnej rozbudowy lub przebudowy istniejącej zabudowy na działce skarżącej Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i wyjaśnił, że skarżąca w przypadku takiego zamiaru będzie zmuszona uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i bez względu na zabudowę przedmiotową szklarnią działki nr [..]., właściciele nieruchomości sąsiedniej przy ewentualnej zmianie sposobu zagospodarowania swojej nieruchomości muszą spełnić warunki wynikające z obowiązujących warunków technicznych oraz treści decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana zabudowa w odległościach normatywnych i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami nie ograniczy zatem ewentualnego zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki nr [..]. Odnosząc się do zarzutu, że Starosta - wbrew wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - nie uznał skarżącej za stronę postępowania, Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji prowadząc sporne postępowanie prowadził je w taki sposób, że uznawał skarżącą za stronę postępowania dotyczącego budowy szklarni. Wznowił postępowanie w sprawie, zawiadamiał o zebranej dokumentacji i informował o możliwości zapoznania się z nią oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Z tego prawa skarżąca korzystała. Dostarczał jej także podjęte rozstrzygnięcia. Starosta w podstawie prawnej decyzji zawarł art. 146 § 2 k.p.a., który ma zastosowanie w omawianej sprawie, albowiem ponownie zostałoby wydane pozwolenie na roboty budowlane polegające na przebudowie wraz z rozbudową istniejącej szklarni oraz budowie nowego obiektu szklarni na działce nr [..]. Do wniosku o wydanie pozwolenia złożono wszelkie wymagane prawem dokumenty. Zostały spełnione warunki wynikające z art. 33 - 35 ustawy - Prawo budowlane, a w razie ich spełnienia organ administracyjny nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Wpisanie przez Starostę w podstawie prawnej decyzji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie miało żadnego wpływu na sentencję rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że w podstawie prawnej Starosta zawarł też art. 146 § 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję B. H. zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlanego poprzez uznanie, że nie doszło do naruszenia interesu skarżącej i w wyniku wznowienia doszłoby do wydania decyzji odpowiadającej w istocie decyzji pierwotnej, 2. art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie ocen prawnych dokonanych przez Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, 3. art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie może być zastosowany art. 146 § 2 k.p.a., 4. 151 § 2 k.p.a. poprzez niewskazanie, że do wydania decyzji pierwotnej doszło z naruszeniem prawa, 5. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, 6. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 16 listopada 2015. r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że organ pierwszej instancji, mimo że w podstawie prawnej swojej decyzji wskazał również art. 146 § 2 k.p.a., to jednak pod kątem dyspozycji tego artykułu nie prowadził postępowania, a skupił się jedynie aby poprzez przeprowadzone postępowanie wykazać, że skarżąca nie mogła być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała na stanowisko zajęte w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, które jej zdaniem przesądza, że skarżąca winna zostać uznana za stronę postępowania i niesłusznie pominięto ją w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę W ocenie skarżącej w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie powinno się stosować art. 146 § 2 tej ustawy, a co najwyżej wydać nową decyzję zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, że nawet gdyby przeprowadzono postępowanie dowodowe umożliwiające stwierdzenie, czy nie doszło do naruszenia interesów skarżącej, choć takiego postępowania nie przeprowadzono, to Starosta nie miał prawa odmówić uchylenia decyzji dnia 31 stycznia 2013 r., zaś Wojewoda utrzymać w mocy tej decyzji, gdyż została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca dodała, że w przypadku gdy obiekt jest już wybudowany bezprzedmiotowe jest postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, gdyż postępowanie to dotyczy jedynie inwestycji przyszłej, co pozwala - w ocenie skarżącej - stwierdzić, że jeżeli wznowienie postępowania dotyczy pozwolenia na budowę inwestycji, która już została zakończona i oddana do użytku, to nie może być mowy o stwierdzeniu, że w wyniku wznowienia byłaby wydana decyzja odpowiadająca istocie decyzji dotychczasowej, skoro nie można wydać pozwolenia na budowę dla obiektu już wybudowanego, a tym samym należy stwierdzić jednoznacznie, że w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. Skarżąca podniosła też, że nawet gdyby zgodzić się z Wojewodą, iż w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie mogło dojść do uchylenia decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę, to należy wskazać, iż do podjęcia zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 151 § 2 k.p.a., który nakazuje, aby w uzasadnieniu decyzji wskazać z powodu jakich okoliczności nie doszło do uchylenia decyzji i że pierwotna decyzja była wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, Wojewoda obowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec merytorycznie w sprawie, ale wtedy byłby zobowiązany do prawidłowego uzasadnienia swojej decyzji, w tym do wskazania przesłanek orzeczenia, o których mowa w art. 151 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak przewiduje art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.". Oznacza to, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego badać z urzędu. Rozpatrując sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą orzeczono o odmowie uchylenia (we wznowionym postępowaniu) ostatecznej decyzji Starosty z dnia 13 września 2013 r. wydanej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 czerwca 2015 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 131/15. Dlatego dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy istotne znaczenie ma treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ilekroć zatem dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu wydanym poprzednio w tej sprawie, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 1276/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się również, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny. Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 roku, sygn. II SA/Gd 131/15, mają zatem istotne znaczenie. W niniejszej sprawie nie wystąpiła bowiem żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania tam zawarte. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżone decyzje należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. W tym miejscu trzeba podkreślić, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 roku, sygn. akt II SA/Gd 131/15, Sąd przesądził, że skarżąca powinna zostać uznana przez organy za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie wraz z rozbudową istniejącej szklarni oraz budowie nowego obiektu szklarni – kategoria obiektu II – na działce nr [...] w S., gmina S. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., organy obu instancji były tą oceną prawną związane. Nie mogły zatem - ponownie rozpatrując sprawę - inaczej ocenić przesądzonych już wcześniej przez Sąd, a przedstawionej powyżej, kwestii. Także Sąd rozpoznający niniejszą skargę był, stosownie do art. 153 p.p.s.a., związany oceną prawną wyrażoną w opisanym powyżej wyroku. Z tych względów za niedopuszczalne należało uznać przedstawione przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ ponownie, po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez osobę, która nie była stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 2 czerwca 2015 roku, sygn. II SA/Gd 131/15, Sąd przesądził bowiem, że skarżąca powinna zostać uznana przez organy za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], a odmawiając skarżącej przymiotu strony tego postępowania organy naruszają istotnie przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Sąd nakazał również, aby uznając skarżącą za stronę postępowania, na skutek złożonego przez nią wniosku, organ merytorycznie rozpoznał sprawę dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tj. zbadał prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem przepisów stanowiących podstawę jej wydania, tj. przepisów art. 28 i następne ustawy - Prawo budowlane, a zwłaszcza art. 33 – 35 tej ustawy, w ramach rozstrzygania na nowo o istocie sprawy administracyjnej, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. Poczynionym ustaleniom i wyciągniętym z nich wnioskom organ winien dać wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Tą kwestią zatem przede wszystkim musiały zająć się organy ponownie rozpatrując niniejszą sprawę. Należy przy tym dodać, że w powyższym wyroku z dnia 2 czerwca 2015 roku Sąd przypomniał także organom, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. W omówionym powyżej wyroku Sąd uznał, że skarżąca powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], a zatem bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu, i nakazał prowadzić dalsze postępowanie w sprawie z jej udziałem jako stroną. Mimo tak wyraźnych wskazań co do sposobu przeprowadzenia dalszego postępowania w sprawie, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, organ pierwszej instancji ponownie stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów prawa materialnego, a zatem skarżąca nie jest stroną postępowania. Z tej przyczyny także orzekł o odmowie uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku, powołując się na treść art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., który – jak wyjaśnił organom Sąd w ww. wyroku, znajduje zastosowanie w sprawie jedynie w razie ustalenia, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną postępowania. Organ II instancji to rozstrzygniecie zaakceptował, utrzymał bowiem w mocy decyzję organu I instancji, bezpodstawnie przy tym wywodząc, że w istocie organ I instancji orzekał mając na uwadze art. 146 § 2 k.p.a., a więc uznając, że nie powinno uchylać się decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku, nr [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że skoro organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie, zawiadamiał skarżącą o zebranej dokumentacji i informował o możliwości zapoznania się z nią oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału, a także dostarczał jej podjęte rozstrzygnięcia, a w podstawie prawnej swojej decyzji zawarł – obok art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., także art. 146 § 2 k.p.a., to należało przyjąć, że organ I instancji uznał skarżącą za stronę postępowania lecz odmówił uchylenia decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku na podstawie art. 146 § 2 k.p.a., albowiem ponownie zostałoby wydane takie same pozwolenie na roboty budowlane polegające na przebudowie wraz z rozbudową istniejącej szklarni oraz budowie nowego obiektu szklarni na działce nr [...]. Stanowisko to jest sprzeczne z wyraźną treścią decyzji organu I instancji z dnia 16 listopada 2015 roku. Nie wynika bowiem ani z zawartego w niej rozstrzygnięcia, ani z jej uzasadnienia. Po pierwsze, wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 listopada 2015 roku Starosta wyraźnie wskazał, że uważa, iż: "Biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego oraz w świetle twierdzeń wynikających już z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną". Organ I instancji uznał zatem ponownie, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 31 stycznia 2013 roku, nr [...], mimo że – jak wynika z treści art. 153 p.p.s.a. – takiej oceny na tym etapie postępowania nie mógł już dokonać. Wydał zatem decyzję z istotnym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., mającym wpływ na wynik sprawy. Po drugie, o uznaniu skarżącej za stronę postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 stycznia 2013 roku, nr [...] przez organ I instancji, nie świadczy – wbrew ocenie Wojewody, fakt, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wznowieniowe z jej udziałem. Przeprowadzenie postępowania w tym zakresie oznacza jedynie, że – zgodnie z wydanym w tej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. II SA/Gd 882/13, organ I instancji najpierw wznowił postępowanie, a następnie badał, mając na uwadze treść wniosku, czy skarżąca winna zostać uznana za stronę przedmiotowego postępowania. Wydając ostatecznie decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie rozstrzygnął jednak co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie decyzji tej treści jest bowiem możliwe jedynie, gdy organ ustali brak podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Po trzecie zaś, Starosta odmówił uchylenia decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku, a więc orzekł w sposób przewidziany w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wydał zatem decyzję, którą wydaje się, gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji (której dotyczy wniosek o wznowienie) na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a., nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z art. 151 § 2 k.p.a. wynika natomiast, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku organ I instancji nie zastosował zatem – podobnie jak organ II instancji - art. 146 § 2 k.p.a. Gdyby to uczynił, musiałby wydać rozstrzygnie oparte na treści art. 151 § 2 k.p.a., a więc stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z dnia 31 stycznia 2013 roku, nr [...] z naruszeniem prawa (określając to naruszenie) oraz wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Takie rozstrzygnięcie nie znalazło się jednak ani w decyzji organu pierwszej, ani drugiej instancji. Co za tym idzie, należało stwierdzić, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji Starosty z dnia 31 stycznia 2013 roku, nr [...], opartą na ustaleniu, że skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji Starosty z dnia 31 stycznia 2013 roku, Wojewoda (podobnie jak organ I instancji) naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Utrzymał bowiem w mocy decyzję organu I instancji zawierającą rozstrzygnięcie, które – w świetle wiążącej organy treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 roku, sygn. II SA/Gd 131/15, nie mogło zostać podjęte w tej sprawie. Stwierdzone powyżej uchybienia powodują, że przedwczesne było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Takiego rozstrzygnięcia bowiem w istocie organy w tej sprawie jeszcze nie podjęły. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w tej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i z tego względu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania w postaci wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. W wyniku uwzględnienia skargi przedmiotowa sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organy administracji, które – mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. - winny uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W szczególności organy zobowiązane będą uwzględnić wskazania dotyczące sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy wynikające z tego wyroku oraz poprzednio wydanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 roku, sygn. II SA/Gd 131/15, w tym przeprowadzić postępowanie wznowieniowe uznając skarżącą za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...]. Należy przy tym dodać, że Sąd uznał za bezsporne, iż postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie dotyczyło decyzji Starosty z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...] (taka decyzja znajduje się w aktach sprawy oznaczonej przywoływanym przez organy numerem sprawy: [...]), mimo że w swoich rozstrzygnięciach organy błędnie określały ją jako decyzją z dnia 31 stycznia 2012 r., nr [...].