IV SA/Wa 686/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.),, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na uchwałę Rady W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada W. na sesji [...] sierpnia 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Pismem z 23 grudnia 2013 r. A. i A. B. (dalej: "skarżący") wezwali Radę W. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przez Radę powyższej uchwały. Następnie pismem z 28 lutego 2014 r. skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Rady W. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: - art. 9 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), polegające na podjęciu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], pomimo jego sprzeczności z wcześniej przyjętym studium; - art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. polegające na uchybieniu procedurze stwierdzenia zgodności planu z uprzednio przyjętym studium, które to uchybienie znalazło swój wyraz w zawarciu stwierdzenia zgodności planu ze studium poza zakresem normatywnym uchwały Rady W.; - art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., polegające na uchybieniu procedurze stwierdzenia zgodności planu z uprzednio przyjętym studium, które to uchybienie znalazło swój wyraz w jednoczesnym uznaniu zgodności planu ze studium i uchwalaniu samego planu, podczas gdy pierwsza z wymienionych czynności winna być dokonana uprzednio; - art. 18 ust. 4 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że na mocy art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Tym samym ewentualna rozbieżność między założeniami przyjętymi w studium, a samym planem zagospodarowania przestrzennego godzi w legalność tego ostatniego. Skarżący akcentowali, że ustawodawca uczynił materię zgodności studium z planem kwestią zasadniczą i przewidział wręcz wewnętrzną procedurę badania tej zgodności na etapie procedury planistycznej. Wskazali, że na mocy założeń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. określonych uchwalą Rady z [...] października 2006 r., maksymalna wysokość zabudowy przyjęta dla obszaru oznaczonego jako [...] wynosiła 12 metrów. Z kolei ten sam parametr, zgodnie z zapisami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego, uległ modyfikacji i został podniesiony do poziomu 20 metrów. Opisana zmiana nie ma charakteru kosmetycznego, ale w sposób gruntowny wpływa na cechy dopuszczalnej zabudowy w omawianym rejonie. Ma to znaczenie tym większe, że jednocześnie doszło do istotnej zmiany parametru w postaci współczynnika intensywności zabudowy na danym obszarze. Podkreślili, że o ile w studium wartość ta została określona na poziomie 1.0, o tyle w planie ten sam współczynnik został przyjęty na poziomie 3.0. Tak więc mamy do czynienia z odstępstwem od wiążących wytycznych przyjętych w studium. Zdaniem skarżących oczywistym jest, iż logika procedury planistycznej nakazuje postrzegać studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako akt o charakterze ogólnym. Konkluzja taka nie może jednak prowadzić do zaakceptowania sytuacji, w której założenia planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w jawnej kolizji z poprzedzającym go studium. Zaznaczyli, że studium w sposób wiążący - w relacji do planu - nie tylko określa obszary przeznaczone pod zabudowę, ale również określa jej charakter. Okoliczności powyższe potwierdzają, iż zaskarżony plan został uchwalony w warunkach naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Następnie wskazali, że z unormowanie zawarte w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., rodzi dwa obowiązki. Po pierwsze dla zachowania prawidłowej procedury planistycznej niezbędne jest stwierdzenie zgodności planu z poprzedzającym go studium. Po drugie zaś, czynność stwierdzenia zgodności planu ze studium winna poprzedzać samo uchwalenie planu. Zdaniem skarżących na obu ww. płaszczyznach doszło do uchybień. Podali, iż stwierdzenie zgodności planu ze studium w warunkach planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego dla rejonu [...] zostało dokonane poza sferą normatywną. Rozstrzygnięcie Rady W. w zakresie stwierdzenia zgodności planu ze studium zostało zawarte w preambule uchwały, tak więc sama czynność stwierdzenia zgodności planu ze studium nie było normatywną częścią uchwały i nie poprzedzało uchwalenia samego planu. Wywodzili, że zawarcie tej czynności w preambule uchwały powoduje, iż zgodność planu studium pozostaje w sferze intencji, a nie w sferze faktów. Wnikliwa analiza art. 20 ust. 1 u.p.z.p. pozwala w sposób precyzyjny określić, jakie czynności w ramach procedury planistycznej można połączyć z uchwaleniem samego planu. Tym samym dopuszczalne jest uchwalenie planu, wraz z jednoczesnym rozstrzygnięciem co do sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobu realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania. Niemożliwie jest jednoczesne uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdzenie jego zgodności ze studium. Tak więc procedura uchwalania omawianego planu zagospodarowania przestrzennego naruszała art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na powyższą skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Na wstępie uzasadnienia wskazała, że skarżący nie mają interesu prawnego w niniejszej sprawie. Wyjaśniła, iż w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Na skarżącym spoczywa więc obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem oraz zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie np. w przyszłości, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Skarżący natomiast nie wskazali na czym polegać miałby negatywny wpływ zapisów planu w zakresie wysokości zabudowy na terenie [...] na obecne i planowane użytkowanie ich nieruchomości. Żadnego powiązania z ich interesem prawnym nie zawiera również argumentacja dotycząca braku prawidłowego, zdaniem skarżących, stwierdzenia zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań. W związku z tym organ wyraził stanowisko, że skarga powinna w pierwszej kolejności zostać oddalona z uwagi brak wykazania po stronie skarżących interesu prawnego. Następnie, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, strona przeciwna wskazała, że uchwalony plan miejscowy rejonu [...] ustalił dla kwartału [...], położonego pomiędzy ulicami [...] a [...], funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o maksymalnej wysokości zabudowy 20 m, nie więcej niż 6 kondygnacji, maksymalnej intensywności 3,0 i maksymalnej powierzchni zabudowy 60%. Skarżący uznali, że funkcja ustalona w planie jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. W ocenie organu, stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w analizach wykonanych w trakcie prac nad planem. Rada W. podała, że wprawdzie w Studium teren ten, w ramach którego znajduje się jednostka planistyczna [...], oznaczony jest jako [...] - tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego przewidziano wysokość zabudowy 12 m, jednak w zakresie analizowanego terenu [...] występuje spójność z zapisami Studium. Z ustaleń studium (Rdz. [...]) wyraźnie wynika, że wskaźniki takie jak wysokość zabudowy czy intensywność zabudowy mają charakter orientacyjny i służyć mają do badania chłonności terenów i opracowania wytycznych programowo - przestrzennych w planie miejscowym. Sformułowanie "o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" daje zarazem możliwość wprowadzenia w planie w ramach obszaru [...] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wielorodzinnej. Musi być tylko spełniony bilans dla jednostki Studium, zgodnie którym funkcja mieszkaniowa wielorodzinna nie powinna przekroczyć 40% powierzchni tej jednostki, a funkcja mieszkaniowa jednorodzinna nie może stanowić mniej niż 60 % tej jednostki. Rada W. wywodziła, że uzasadnieniem dla przyjęcia takich rozwiązań w planie miejscowym była zabudowa terenów sąsiednich. Wzdłuż ulicy [...] zaprojektowano zabudowę pierzejową o wysokości 6 kondygnacji, ponieważ są to tereny położone na granicy pomiędzy istniejącym osiedlem wielorodzinnym o zabudowie o wysokości od 9 do 13 kondygnacji, a terenami jednorodzinnymi o wysokości od 2 do 3 kondygnacji. Biorąc pod uwagę, że na terenach sąsiednich realizowana jest zabudowa o wysokości od 20 do 30 m wysokości zasadne było ustalenie jednolitej wysokości 20 m po obydwu stronach ulicy, tak aby złagodzić różnice wysokości. Co istotne, zabudowa o wyższych dopuszczonych parametrach znajduje się na północny wschód od terenów o zabudowie niższej (nie będzie więc zachodził konflikt związany z ew. zacienieniem). Ponadto, zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 5 planu, obsługa komunikacyjna terenu [...] od ulic: [...][...], [...][...] lub [...]. Organ wywodził z powyższego, że przepisy szczegółowe i ogólne planu miejscowego [...] spełniają warunki określone w Studium w świetle przepisów Studium z rozdziału [...], wg którego podstawową zasadą dla kierunków zmian w przeznaczeniu terenów jest równoważenie funkcji na całym obszarze miasta i tworzenie wielofunkcyjnych struktur przestrzennych. Ponadto zapisy Studium mówią, iż "zasięgi wydzieleń terenowych należy traktować orientacyjnie. Stanowią one wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego." Dodatkowym argumentem jest cel i zakres opracowania planu miejscowego, który ma za zadanie uszczegółowić zapisy i sposób zagospodarowania wytyczony generalnie w Studium. Ze względu na skalę, w jakiej jest przygotowywany dokument planistyczny w postaci Studium - a jest to skala 1:20000, nie są zawierane wszystkie szczegółowe ustalenia i sposoby zagospodarowania na poszczególnych obszarach - takie zadanie ma do spełnienia plan miejscowy. Zadaniem planu jest rozwinięcie i uszczegółowienie głównych wytycznych i kierunków wyznaczonych w strategicznym dokumencie jakim jest Studium. Strona przeciwna wyraziła stanowisko, ze Plan miejscowy rejonu [...] takie zadanie spełnił w swoich zapisach uchwały oraz uszczegółowił zagospodarowanie terenu, w związku z czym należy go uznać za zgodny z obowiązującym Studium W., tj. z założonymi w studium kierunkami rozwoju przestrzennego, wynikających z uwarunkowań urbanistycznych. W odniesieniu do podnoszonego w skardze zarzutu, że plan miejscowy został uchwalony w warunkach naruszenia art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., strona przeciwna podniosła, że jej rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia zgodności planu ze studium zawarte zostało w preambule uchwały w sprawie planu miejscowego. Zwróciła uwagę, że istotnie, początkowo w orzecznictwie wątpliwości budziło zagadnienie, czy stanowisko rady gminy w tym przedmiocie powinno być wyrażone w odrębnej uchwale, czy też może być zawarte w uchwale o uchwaleniu planu miejscowego w jego preambule - na przykład przez użycie zwrotu "po stwierdzeniu zgodności" lub też w pierwszym punkcie uchwały. Obecnie przyjmuje się, że jakkolwiek redakcja art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu planu miejscowego. Nie traktuje się jednak tego wymogu w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, którego niedopełnienie powoduje nieważność planu miejscowego, gdy rada stwierdzi zgodność w uchwale w sprawie planu miejscowego. Wyraziła pogląd, że brak odrębnej uchwały w przedmiocie stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego nie może być traktowany jako istotne naruszenie trybu, a tym bardziej zasad sporządzania planu, miejscowego. Końcowo strona przeciwna stwierdziła, że zarzut naruszenia art. 18 ust. 4 u.p.z.p. jest niezrozumiały, bowiem nie ma takiego przepisu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 10 czerwca 2014 r. skarżący oświadczyli, że są właścicielami działki położonej na obszarze oznaczonej symbolem [...], przylegającej do pasa drogowego ulicy [...][...]. Podnieśli, że źródła ich interesu prawnego w sprawie upatrują w tym, że intensywna zabudowa kwestionowanej przez nich jednostki planistycznej spowoduje paraliż komunikacyjny. Ulica [...], która obsługuje pod względem komunikacyjnym zarówno nieruchomość skarżących, jak i jednostkę planistyczną, nie jest bowiem przygotowana do obsługi znacznie zwiększonego ruchu komunikacyjnego pojazdów. Obecnie droga ta z trudem umożliwia mijanie się dwóch pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została uchwała Rady W. na sesji [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Nietrafny jest podniesiony w skardze zarzut w zakresie naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak podjęcia przez Radę odrębnej uchwały dotyczącej stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium. Wyjaśnić należy, że ustawodawca nie wskazał formy stwierdzenia ww. zgodności, stanowiąc jedynie w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., iż rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Czynność ta nie musi zatem przybierać formy odrębnej uchwały. Może być wyrażona w treści planu, bądź też stanowić załącznik do uchwały o planie. Dopuszczalne jest bowiem dokonanie przedmiotowej oceny zgodności w formie uchwały poprzedzającej podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu, jak również w samej uchwale uchwalającej miejscowy plan (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/06, ONSAiWSA 2008/1/14, OSP 2008/4/37; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1058/11, I MX nr 1162402). W przedmiotowej sprawie odpowiednie postanowienie zostało zawarte w preambule do zaskarżonej uchwały. Nawet przy tym, gdyby przyjąć pogląd reprezentowany przez część judykatury, iż niewydanie przez organ administracyjny odrębnej uchwały o stwierdzeniu zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium narusza przepisy art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to i tak takie uchybienie procedurze planistycznej nie może zostać uznane jako na tyle istotne, aby decydowało o nieważności planu (por. I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX 2013, nr 143780; wyrok WSA w Poznaniu z 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Po 890/13, CBOSA, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 45/11, LEX nr 992581; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2587/10, LEX 1080246; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1627/07, LEX nr 470909). Jest to ocena, która w rozpatrywanej sprawie wynika również z faktu, że Sąd nie doszukał się zapisów w dokumentacji planistycznej, świadczących niezgodności studium i planu. Dokonując bowiem oceny zgodności ze studium m.in. w poruszanym przez skarżących aspekcie wysokości i intensywności zabudowy wskazać należy, że Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała nie była zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek zgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium wynika wprost z dyspozycji art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z ustaleniami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Także art. 9 ust. 4 ustawy stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Mając to na uwadze należy jednak zauważyć, że przyjęcie kryteriów i zakresów wymaganej zgodności planu miejscowego ze studium ustawodawca pozostawił organom gminy. Rada gminy – jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje bowiem autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu miejscowego (Z. Niewiadomski - red., Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz C. H. Beck 2006, s. 188). W konsekwencji stopień związania planu miejscowego ustaleniami przyjętymi w studium jest zależny w dużej mierze od szczegółowości zapisów zawartych w studium i w zw. z tym może być silniejszy lub słabszy (por. wyrok NSA 4.11. 2011 r. II OSK 1727/11). A zatem, rada gminy uchwalając studium sama decyduje o zakresie i szczegółowości związania o jakim mowa w treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres tego związania jest uzależniony od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a dokładniej ujmując od stopnia szczegółowości ustaleń w tekstowych części studium , a także stopnia powiązania części tekstowej i części graficznej. Powyższe oznacza, że określone obszary w planie miejscowym mogą być przeznaczone do realizacji określonej funkcji – jeśli w studium obszar ten przewidziany był również do realizacji tego przeznaczenia. Wynika to z treści cyt. wyżej art. 9 ust. 4. Zarazem jednak trzeba także mieć na uwadze, iż zgodność studium i planu nie może mieć charakteru dosłownego, właśnie ze względu na różny stopień ogólności studium i planu. Słusznie strona przeciwna wywodziła, że wprawdzie w Studium teren, w ramach którego znajduje się jednostka planistyczna [...], oznaczony jest jako [...] - tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego przewidziano wysokość zabudowy 12 m, jednak w zakresie analizowanego terenu [...] występuje spójność z zapisami Studium. Takie stwierdzenie zasługuje na aprobatę ze względu na treść zapisów Studium. Z ustaleń studium (Rdz. [...]) wyraźnie wynika, że wskaźniki, takie jak wysokość zabudowy czy intensywność zabudowy mają charakter orientacyjny i dotyczą badania chłonności terenów i opracowania wytycznych programowo-przestrzennych w planie miejscowym. W jednostce redakcyjnej "Wysokość zabudowy i wskaźniki intensywności zabudowy brutto" zawarto generalne, nie nasuwające wątpliwości co do charakteru i celu dalszych przepisów wskazanie, że "Wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto, określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych. Służyć one mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo-przestrzennych w m.p.z.p." (str. 114 Studium). Zasadnie strona przeciwna wskazywała, że sformułowanie "o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" daje zarazem możliwość wprowadzenia w planie w ramach obszaru [...] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wielorodzinnej. Musi być tylko spełniony bilans dla jednostki Studium, zgodnie którym funkcja mieszkaniowa wielorodzinna nie powinna przekroczyć 40% powierzchni tej jednostki, a funkcja mieszkaniowa jednorodzinna nie może stanowić mniej niż 60% tej jednostki. Za chybiony w związku z tym Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p., polegający na podjęciu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], pomimo jego sprzeczności z wcześniej przyjętym studium. Wprowadzenie kwestionowanych przez skarżących parametrów ma umocowanie w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., stanowiącym, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Za niezasługujące na aprobatę Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy, poprzez przekroczenie zakresu władztwa planistycznego gminy oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy, poprzez nieuwzględnienie zasady poszanowania własności. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w przypadku, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenów położonych na obszarze gminy. Ustawodawca powierzył gminom kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Z art. 3 ust. 1 ustawy wynika, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Powołane przepisy statuują tzw. zasadę władztwa planistycznego gminy, polegającą na powierzeniu przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Również zarzuty skarżących dotyczące wzmożenia ruchu na ulicy graniczącej z ich nieruchomością nie zasługują na uwzględnienie. Organ planistyczny w granicach posiadanego władztwa planistycznego może wprowadzać nowe rozwiązania komunikacyjne na danym terenie. Przepisy prawa nie gwarantują właścicielowi nieruchomości położonej przy drodze, że stan natężenia ruchu na tej drodze nie ulegnie zmianie, a przyjęte rozwiązanie zostało ocenione przez zarządców dróg za właściwe. Realizacja nowych obiektów wpływa na sieć komunikacyjną miasta i często skutkuje koniecznością przebudowy istniejącego układu komunikacyjnego. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że podjęcie przez radę gminy uchwały o zatwierdzeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych do niego uwag (chociaż w piśmiennictwie podkreśla się celowość indywidualnego głosowania nad każdą z nieuwzględnionych uwag osobno) pozostaje w zgodzie z regulacją przewidzianą w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższą tezę uzasadnia fakt, że z przytoczonych przepisów nie wynika jednoznacznie, że uwzględniając indywidualny charakter uwag, wymagać należy indywidualnych rozstrzygnięć w stosunku do poszczególnych uwag. Rozstrzygnięcie rady ma wprawdzie charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w wyniku której uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona, to jednak przyjąć należy, że może to nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por.: wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10, CBOSA). W materiałach planistycznych znajduje się załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. – Rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] nieuwzględnionych przez Prezydenta W., co – biorąc pod uwagę przedstawioną wykładnię przepisów – przemawia za uznaniem, że nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Reasumując, jak omówiono powyżej w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia w związku z podjętą uchwałą, a więc nie wykazali naruszenia przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a dodatkowo trafne jest stanowisko organu administracji zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie doszło do istotnych naruszeń w zakresie procedury planistycznej ustalonej w art. 19 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została przez sąd oddalona na zasadzie art. 151 P.p.s.a., jako nieuzasadniona.