II SA/Wa 130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy – Izabela Kaliszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na stanowisko służbowe – oddala skargę – Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...], zwolnił skarżącego mł. insp. P. G. z dniem [...] października 2011 r. z zajmowanego stanowiska naczelnika Wydziału Wywiadu Kryminalnego Komendy [...] Policji i z dniem [...] listopada 2011 przeniósł go do dyspozycji Komendanta [...] Policji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Powyższe rozstrzygnięcie, ponieważ nie złożono od niego odwołania, stało się ostateczne w dniu 1 listopada 2011 roku. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 37 ustawy o Policji, od dnia [...] listopada 2011 r. powierzył wymienionemu funkcjonariuszowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale Techniki Operacyjnej Komendy [...] Policji. Z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania skarżącego w dyspozycji, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 37 a i art. 37 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego z dniem [...] października 2012 r. z pełnienia powierzonych obowiązków służbowych w Wydziale Techniki Operacyjnej Komendy [...] Policji i z dniem [...] listopada 2012 r. mianował na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy [...] Policji w [...] grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3.960 zł i z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej. Jednocześnie przyznał wymienionemu dodatek funkcyjny w kwocie 2,000 zł oraz dodatek [...]. Po odwołaniu się skarżącego od powyższego rozkazu personalnego, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji, który stał się przedmiotem skargi mł. insp. P. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem tegoż Sądu z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 265/13, oddalono skargę. Z kolei po wniesieniu przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1480/13, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 265/13, po czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 457/15, uchylił rozkaz personalny Komendanta [...]Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W międzyczasie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], z dniem [...] marca 2013 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2013 r. mianował na stanowisko radcy Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zwolnił mł. insp. P. G. z dniem [...] czerwca 2013 r. ze stanowiska radcy Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji i z dniem [...] lipca 2013 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe eksperta Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób oraz Poszukiwań Celowych Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, który Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1895/13, odrzucił skargę na powyższą decyzję. Następnie rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...], skarżącemu od dnia [...] września 2013 r. powierzono pełnienie obowiązków służbowych w Zespole do Walki z Handlem Ludźmi i Przestępczością przeciwko Wolności Seksualnej i Obyczajności Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji. Rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], z dniem [...] lutego 2015 r. zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2015 r. mianowano na stanowisko eksperta Zespołu Nadzoru Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, zaś skarżący nie zakwestionował powyższego rozkazu personalnego. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie mianowania mł. insp. P. G. na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że wskazane wyroki sądowe wpłynęły do organu w dniu 28 sierpnia 2015 r., a zatem po upływie przeszło 5 miesięcy od dnia, kiedy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] stał się ostateczny z dniem 3 marca 2015 r., bowiem skarżący nie zakwestionował powyższego rozstrzygnięcia. Zatem aktualna sytuacja kadrowa skarżącego została ukształtowana tym rozkazem, który pozostaje w obrocie prawnym. Podkreślono, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 roku, sygn. akt II SA/Wa 457/15, który uprawomocnił się od dnia 4 sierpnia 2015 r., zatem już po mianowaniu mł. insp. P. G. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] na stanowiska eksperta Zespołu Nadzoru Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, wywiera skutki na przyszłość, czyli ex nunc. Powyższe powoduje zatem bezprzedmiotowość regulowania sytuacji kadrowej skarżącego wobec faktu, iż jego sytuacja została już ostatecznie uregulowana rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], tj. przed uprawomocnieniem się wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania na podstawie z art. 105 § 1 k.p.a. jest obligatoryjne. Ustalenie istnienia bezprzedmiotowości postępowania stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, ale może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracji. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych (nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej) i faktycznych (brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej) do merytorycznego załatwienia sprawy. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie, natomiast wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Skutki umorzenia postępowania polegają natomiast na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn, określonych w ustawie, nie prowadzi się dalej i kończy się bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte. Istotą bowiem umorzenia postępowania jest jego przerwanie oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu w sytuacji, gdy nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie właśnie z taka sytuacja mamy do czynienia, bowiem uchylony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozkaz personalny Komendanta [...]Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] dotyczył mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, a więc miał na celu uregulowanie sytuacji kadrowej wymienionego poprzez umiejscowienie go w strukturze etatowej Komendy [...] Policji. Jednakże zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, że w chwili uprawomocnienia się z dniem 4 sierpnia 2015 roku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r., skarżący był już mianowany na stanowisko służbowe eksperta ostateczną decyzją. Podkreślono, że uchylenie przez Sąd rozstrzygnięcia organu wywołuje skutki prawne na przyszłość i w tym kontekście, w związku z uregulowaniem sytuacji kadrowej wymienionego rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], postępowanie w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe stało się bezprzedmiotowe. Zauważono, ze skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia w przedmiocie mianowania na stanowisko eksperta wskazanym wyżej rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji i analogiczna sytuacja miała również miejsce w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Zatem brak jest podstaw do decyzyjnego rozstrzygania w rozpatrywanej sprawie. Faktem jest, iż przedmiotowe postępowanie rozpoczęło się, kiedy skarżący nie był mianowany na stanowisko eksperta Zespołu Nadzoru Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, jednakże organ wydaje decyzje biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie jej wydania. Reasumując, uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy, wobec uregulowania sytuacji kadrowej policjanta ostateczną decyzją, tj. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] i nie zakwestionową przez wymienionego, która pozostaje aktualnie w obrocie prawnym stwierdzono, że bezprzedmiotowe jest postępowanie w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe. W odwołaniu z dnia [...] października 2015 r. do Komendanta [...]Policji, skarżący nie zgodził się z zaskarżonym rozkazem personalnym uznając, iż umorzenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, jest sprzeczne z jego interesem. Komendant [...]Policji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organ pierwszej instancji – podał, że postępowanie w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w związku z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji, zostało wszczęte z urzędu, a na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt U SA/Wa 457/15 rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] października 2012 r. postępowanie, zgodnie z właściwością rzeczową, "powróciło" do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Bezspornym jest, że od dnia wszczęcia postępowania w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, minęły blisko trzy lata. Upływ natomiast znacznego okresu czasu spowodował, że w chwili obecnej zarówno sytuacja prawna, jak i faktyczna skarżącego związana z jego stosunkiem służbowym uległa zmianie. Mimo więc uchylenia rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji i Komendanta [...] Policji, skutek związany z mianowaniem wymienionego z dniem [...] listopada 2012 r. na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy [...] Policji bezsprzecznie nastąpił. W konsekwencji wydane zostały w stosunku do jego osoby kolejne decyzje administracyjne, a opisane przez organ pierwszej instancji i aktualna sytuacja kadrowa wymienionego jest kształtowana na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W kontekście powyższego wskazano, że istotą sprawy w przedmiocie mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe w związku z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, jest wyrażenie przez powołany do tego organ administracji decyzji w tym przedmiocie. Decyzja taka ma więc charakter decyzji kształtującej stosunek służbowy danego policjanta. Może więc dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń. Skoro zatem skarżący został rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] mianowany z dniem [...] kwietnia 2013 r. na stanowisko radcy Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, następnie rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. przeniesiony z dniem [...] lipca 2013 r. na niższe stanowisko służbowe eksperta Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób oraz Poszukiwań Celowych Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, a aktualna sytuacja kadrowa mł. insp. P. G. jest kształtowana na podstawie cytowanego już wyżej rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydanie decyzji w przedmiocie mianowania go na stanowisko służbowe w związku z upływem okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie jest już możliwe i nie można więc w tej sytuacji wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Zatem postępowanie jest w takich okolicznościach bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, ale może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych (nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej) i faktycznych (brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej) do merytorycznego załatwienia sprawy. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie, natomiast wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Reasumując, wszystkie zmiany, które zaistniały po wszczęciu niniejszego postępowania, musiały zostać uwzględnione przez organ administracji publicznej. W aktualnym natomiast stanie faktycznym decyzja orzekająca w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w związku z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania wymienionego w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, w sytuacji, gdy zajmuje on już stanowisko służbowe, byłaby niewykonalna w dniu jej wydania. Nadmieniono, że decyzja administracyjna nie może regulować sytuacji prawnej uprawnionego wstecz, a jedynie na przyszłość. Zatem postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe z racji zmian zaszłych w okolicznościach faktycznych sprawy administracyjnej po wszczęciu danego postępowania. Niemożliwość natomiast osiągnięcia celu, dla którego niniejsze postępowanie zostało wszczęte jest równoznaczna z brakiem możliwości podjęcia decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący P. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie przepisu art. 153 i art 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U z 2012 r., poz. 270) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie wykonanie, a także nie wzięcie pod uwagę oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. II SA/Wa 457/15. W uzasadnieniu stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił argumentację skarżącego, iż stanowiska radcy i naczelnika w Wydziale Kryminalnym KSP nie są równorzędne, jednocześnie uchylając rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. Racje należy wprawdzie przyznać organowi, że jego sytuacja kadrowa rzeczywiście została na nowo uregulowana, jednakże wbrew powyższemu orzeczeniu, bowiem aktualnie zajmuje stanowisko eksperta Zespołu Nadzoru Wydziału Kryminalnego KSP, a więc stanowisko niższe od poprzednio zajmowanego. Dalej wskazał, że prawomocne orzeczenie sądu wiąże organy państwowe i istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Skutek prawomocnego orzeczenia musi zawsze się przejawiać w jego skuteczności, rozumianej jako zdolność orzeczenia do wywoływania skutków prawnych poza postępowaniem sądowoadministracyjnym. W tym kontekście prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego nie może oddziaływać wyłącznie na zakończone postępowanie administracyjne, lecz jego zakres wpływa również na związanie organów w przypadku zamiaru ponownego wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktycznie i prawne wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu organ jest związany zaleceniami Sądu, chyba że zajdą istotne i zmiany prawne i faktyczne uniemożliwiające wykonanie wyroku. "Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej j wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie" (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 596/15, LEX nr 1733578). Natomiast w rozpoznawanej sprawie od dnia przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe tj. [...] października 2012 r., sytuacja kadrowa w KSP oraz sytuacja kadrowa skarżącego uległy zmianie i aktualnie w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odnosił się do stanu faktycznego istniejącego na datę 5 grudnia 2015 r. Sąd nie miał uprawnień do badania zasadności skargi na powyższe rozstrzygnięcie w kontekście aktualnie istniejących uwarunkowań faktycznych w Komendzie [...] Policji. Zatem mając na uwadze, że wyrok uchylający zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wywołał skutki na przyszłość należy przyjąć, że nie istniała prawna możliwość wykonania zaleceń Sądu określonych w wyroku. Z tego powodu postępowanie zainicjowane przez Komendanta [...] Policji w 2012 r. należało umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 457/15, uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ "Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien jeszcze raz ją wyjaśnić przy uwzględnieniu powyższych wytycznych, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego". Jednakże ocena prawna i wskazania prawne zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego utracą moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowoduje to, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobnie rzecz się ma z istotnymi zmianami w stanie faktycznym sprawy, które mogą powodować nieaktualność i w konsekwencji ustanie mocy wiążącej uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1177/97 – Lex nr 47301; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98 – LexPolonica nr 382378; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 1 października 2001 r. sygn. akt SA/Rz 434/2000 – "Palestra" 2002, nr 9 – 10, s. 199; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 506/2005 – LexPolonica nr 2141443; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 436/2005 – LexPolonica nr 1059862, ZNSA 2006, nr 4 – 5, s. 117; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 482/2008 – LexPolonica nr 2456065, Lex nr 536893, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 451/2008 – Lex nr 526493 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2059/2009 – LexPolonica nr 2474104). Innymi słowy mówiąc, dalszy tok postępowania w sprawie, już przed organami administracji publicznej, zależny jest od stwierdzenia, czy w danym konkretnym przypadku istnieje możliwość i potrzeba wydania nowego aktu lub podjęcia czynności w sprawie, czy też przeciwnie – wydanie takiego aktu lub podjęcie czynności jest niedopuszczalne. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zmienił się całkowicie stan faktyczny, bowiem aktualna sytuacją kadrowa, jeszcze przed wydaniem cytowanego już wyżej wyroku, została ukształtowana rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na mocy którego z dniem [...] lutego 2015 r. zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2015 r. mianowano na stanowisko eksperta Zespołu Nadzoru Wydziału Kryminalnego Komendy [...] Policji, poprzedzonego wskazanymi już w stanie faktycznym sprawy rozkazami personalnymi Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymanego w mocy decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] i rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia ...] września 2013 r. nr [...]. Zatem w świetle powyższego rację należy przyznać organowi, że postępowania w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 457/15 uchylającego rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stało się bezprzedmiotowe, bowiem z chwila jego uprawomocnienia się, tj. w dniu [...] sierpnia 2015 r., wymieniony funkcjonariusz był już mianowany na stanowisko służbowe na mocy ostatecznej decyzji. W tej sytuacji więc, należało więc w świetle art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. art. 151 i z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.