II SA/Wa 265/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe – oddala skargę – Rozakazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2012 r., na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 37a, art. 37, art. 101 ust. 1 i art. 104 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), § 1 ust. 1 i § 8 ust. 1, ust. 4 pkt 2 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), Komendant [...] Policji z dniem [...] października 2012 r. zwolnił z pełnienia powierzonych obowiązków [...]. P. G. (pozostającego od dnia [...] listopada 2011 r. w dyspozycji Komendanta [...] Policji po zwolnieniu ze stanowiska [...] Policji w [...] grupie uposażenia zasadniczego 3.960 zł, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 2.600 zł i dodatkiem [...]) i od dnia [...] listopada 2012 r. mianował go na stanowisko [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego 3.960 zł, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej. Jednocześnie organ przyznał P. G. (dalej skarżący) dodatek funkcyjny na czas nieokreślony w kwocie 2.000 zł oraz dodatek [...]. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej k.p.a.), ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2011 r. zwolnił skarżącego z dniem [...] października 2011 r. z zajmowanego stanowiska [...] i z dniem [...] listopada 2011 r. przeniósł go do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Powyższą decyzję uzasadnił koniecznością zapewnienia efektywniejszego nadzoru nad realizowanymi przez [...] ustawowymi zadaniami Policji oraz brakiem skutecznej współpracy pomiędzy skarżącym a kierownictwem służbowym Komendy [...] Policji w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie garnizonu [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone i stało się ostateczne. Komendant [...] Policji podkreślił, że w związku z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji zachodziła konieczność mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, co wynika z przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłużej niż 12 miesięcy. Skarżący wiedział o konieczności określenia statusu służbowego po upływie okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta [...] Policji, ponieważ rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2011 r. jednoznacznie określał, iż przeniesienie do dyspozycji Komendanta [...] Policji nastąpiło na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Organ pierwszej instancji uwzględniając potrzeby służby w zakresie wzmocnienia stanu etatowego [...] w celu realizacji ustawowych zadań Policji, a także konieczność uregulowania sytuacji służbowej skarżącego (w związku z upływem okresu pozostawania w dyspozycji organu) mianował skarżącego na równorzędne (w stosunku do poprzednio zajmowanego) stanowisko - stanowisko [...]. Zgodnie bowiem z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych (załącznik nr 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) - Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm., zarówno stanowisko [...], jak i [...] zaszeregowane jest w [...] grupie uposażenia zasadniczego. Zatem policjant będzie otrzymywał uposażenie zasadnicze wynikające z mnożnika 2,60 kwoty bazowej w wysokości 3.960 zł, tj. w takiej samej wysokości jak na stanowisku zajmowanym przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta [...] oraz w czasie pozostawania w dyspozycji. Organ podniósł, iż przedmiotowe stanowisko jest także równorzędne pod względem stopnia etatowego, co wynika z ww. tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. Ponadto mianowanie skarżącego na stanowisko [...] jest zgodne z § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.). Powołując się na § 8 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, organ wskazał, iż w związku z mianowaniem skarżącego na stanowisko [...], uległ zmniejszeniu charakter i zakres wykonywanych uprzednio przez niego zadań związanych z kierowaniem komórką organizacyjną, kontrolą i nadzorem, dlatego kwota dodatku została określona w oparciu o rangę zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności ze szczególnym uwzględnieniem wielkości komórki organizacyjnej Komendy [...] Policji oraz posiadanych przez wymienionego kwalifikacji zawodowych. Przyznanie dodatku [...] wynika z mianowania policjanta na stanowisko etatowe w Komendzie [...] Policji, stosownie do treści § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia. Natomiast nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej organ uzasadnił interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, słusznym interesem strony, jak również koniecznością mianowania skarżącego na stanowisko służbowe przed upływem 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendanta [...] Policji, a co za tym idzie uregulowania sytuacji kadrowej wymienionego funkcjonariusza. W odwołaniu od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił obrazę art. 31 ust. 1 w związku z art. 37 ustawy o Policji poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne mianowanie go na stanowisko niższe od zajmowanego przed przeniesieniem z dniem [...] listopada 2011 r. do dyspozycji Komendanta [...] Policji, tj. [...], a także obrazę art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich dowodach organ pierwszej instancji się oparł uznając, że stanowisko [...] odpowiada doświadczeniu i kwalifikacjom skarżącego. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wprawdzie przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania ze stanowiska". Na podstawie tego przepisu przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a. Organ zaacentował też, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje. Dokonując praktycznej wykładni pojęcia równorzędności, organ zwrócił uwagę, że różnica pomiędzy nowym stanowiskiem skarżącego, a jego stanowiskiem poprzednim, sprowadza się do dwóch elementów: inna jest kategoria dodatku funkcyjnego skarżącego (obecnie III, wcześniej II) oraz poprzednie stanowisko skarżącego było zaliczane do stanowisk kierowniczych, a aktualne takim nie jest. Wszystkie pozostałe elementy nowego stanowiska nie zostały zmienione. Dlatego organ, analizując w niniejszej sprawie kwestię równorzędności stanowisk, te pozostałe elementy (jak np. grupa zaszeregowania, uposażenie zasadnicze oraz stopień etatowy) pominął. Zdaniem organu drugiej instancji, okoliczność, iż nowe stanowisko nie jest kierownicze, nie może zmienić oceny co do równorzędności tych stanowisk pod względem hierarchicznego ich podporządkowania. Przepisy pragmatyczne traktują bowiem analogicznie stanowiska kierownicze i stanowiska samodzielne, tzn. pozwalają przyznać zajmującym je funkcjonariuszom ten sam rodzaj dodatku do uposażenia, tj. dodatek funkcyjny (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Między tymi dwoma rodzajami stanowisk (kierownicze i samodzielne) nie istnieje jakaś zasadnicza, jakościowa różnica, istotna na tyle, aby wykluczyć przyjęcie ich równorzędności. Jedynym kryterium tego rozróżnienia stanowi kategoria dodatku, wskazująca maksymalną, procentową wysokość podstawy wymiaru dodatku (§ 8 ust. 4 ww. rozporządzenia). Przyznanie natomiast konkretnej, kwotowej wysokości dodatku następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, szczebla działania i wielkości jednostki lub komórki Policji oraz rodzaju i poziomu kwalifikacji policjanta. Zatem w konkretnej sytuacji, mając na uwadze te ocenne kryteria jego przyznawania, istnieje możliwość, że potencjalna wysokość dodatku w II kategorii może być mniejsza, niż przyznanego dodatku w kategorii III. Prowadzi to do wniosku, że różna kategoria dodatku jest wprost powiązana nie tylko ze statusem stanowiska (brakiem kierowniczego charakteru stanowiska), ale także z zakresem ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzajem i poziomem posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych, nie może więc stanowić kryterium przesądzającym o braku równorzędności. Organ dodatkowo wskazał na fakt, który legł u podstaw zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji organu, a mianowicie skarżący nie wywiązywał się prawidłowo z nałożonych na niego zadań i obowiązków służbowych w sposób, który satysfakcjonowałby Komendanta [...] Policji. Brak zatem było przesłanek ku temu, aby mianować go na stanowisko [...] lub [...], gdyż nie gwarantował on prawidłowego wykonywania zadań na ww. stanowiskach; nie posiadał także jakiegokolwiek doświadczenia czy też wykształcenia kierunkowego w tych dziedzinach. Kierowanie komórkami organizacyjnymi Policji wiąże się nie tylko z prestiżem, ale przede wszystkim z ogromną odpowiedzialnością za podległych funkcjonariuszy, a także za prawidłową realizację zadań Policji. Reasumując, organ podkreślił, że równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności. Art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wymaga, aby stanowiska były równorzędne, ale nie tożsame. Powyższe oznacza natomiast, że rozkaz personalny organu pierwszej instancji nie pogorszył sytuacji strony. Nawet jeśli mianowanie na nowe stanowisko służbowe wiązać się będzie z pewnymi komplikacjami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. W tym kontekście organ odwoławczy podkreślił, iż słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. Skarżący złożył skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że poprzednio zajmowane stanowisko [...] jest równorzędne stanowisku [...], na które skarżący mianowany został na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji w dniu [...] listopada 2012 r.; 2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegającą na błędnym przyjęciu, że stanowisko [...] i [...] są równorzędne pod względem finansowym, hierarchicznym i kompetencyjnym, podczas gdy do stanowiska [...] przyporządkowana jest niższa kategoria dodatku funkcyjnego, inna podległość służbowa oraz mniejszy zakres kompetencji, a zadania realizowane na stanowisku służbowym [...] w pełni odpowiadają kwalifikacjom skarżącego; 3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakich dowodach organ się oparł uznając, że stanowisko [...] odpowiada doświadczeniu i kwalifikacjom [...]. P. G.; 4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji spełnia wymagania opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że obecnie zajmowane stanowisko nie jest równorzędne względem stanowiska [...]. Z powołanego przez organ II instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 46/08 wynika, iż porównywane stanowiska powinny być równorzędne pod względem hierarchicznym, kompetencyjnym i finansowym. Tymczasem podległość służbowa [...] jest odmienna, bowiem [...] podlega służbowo bezpośrednio [...], natomiast [...] Komendantowi [...] Policji. Odnosząc się do kwestii równorzędności w aspekcie finansowym, w rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. dodatek ten został ustalony na kwotę 2.000 zł, a zajmując stanowisko [...] skarżący otrzymywał dodatek funkcyjny w wysokości 2.600 zł. Skarżący wskazał również, że okoliczność, iż z kierowaniem komórkami organizacyjnymi Policji (jakim jest [...]) wiąże się ogromna odpowiedzialność za podległych funkcjonariuszy, a także za prawidłową realizację zadań Policji, co jednoznacznie świadczy o tym, że porównywane stanowiska nie są równorzędne także pod względem kompetencyjnym, co znalazło wyraz w ustaleniu wysokości dodatku funkcyjnego, przyznanego skarżącemu. Zakres zadań i kompetencji wynikający z pełnienia stanowiska kierowniczego - [...] jest szerszy niż wynikający z pełnienia stanowiska samodzielnego – [...]. Skarżący zwrócił również uwagę, że organ przyznał, iż w strukturach Komendy [...] Policji równorzędne stanowiska [...] i [...] były nieobsadzone. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo wywiodły przepisy materialnoprawne mające zastosowanie w sprawie ustalając, że podstawę prawną decyzji o mianowaniu skarżącego na stanowisko [...] stanowi w szczególności art. 32 ustawy o Policji, który mimo, iż jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nich wymienionych, to jednak - stosując reguły wykładni systemowej i celowościowej - na jego podstawie może nastąpić zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób taksatywny obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Dlatego też zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie wymienionego art. 32 ust. 1 ww. ustawy do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, której ramy uznania wyznacza proceduralna norma wyrażona w art. 7 k.p.a. Podkreślić należy, że dla oceny legalności takiej decyzji niezwykle ważne jest uzasadnienie decyzji, w którym organ powinien w sposób właściwy wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 77/09). Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób przekonywujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji do zagadnienia równorzędności stanowisk. Zwłaszcza organ odwoławczy, oprócz kontroli instancyjnej co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśnił skarżącemu niemalże wszystkie aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2414/11). W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należy, iż zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i mianowanie go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku przez właściwy organ jest dozwolone zawsze, o ile mianowanie następuje na równorzędne stanowisko służbowe. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy pragmatycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1225/11). Analizując kwestię równorzędności stanowisk, organ odwoławczy trafnie dostrzegł, iż równorzędność stanowisk nie oznacza ich tożsamości. W odniesieniu do obydwu stanowisk skarżącego (aktualnego i poprzednio zajmowanego) identyczne są elementy, które przesądzają o ich równorzędności, a mianowicie: grupa zaszeregowania, uposażenia zasadniczego, stopień etatowy, rodzaj przyznanego dodatku. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), stanowiska: [...] i [...] są zaszeregowane do tej samej - [...] ([...]) grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy, a ponadto w przypadku obydwu stanowisk, przepisy rozporządzenia przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek funkcyjny. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wysokości tego dodatku, gdyż w porównaniu z poprzednio zajmowanym stanowiskiem ([...]), obecnie – na stanowisku [...] – skarżący pobiera dodatek funkcyjny niższy o 600 zł (tj. w wysokości 2.000 zł). W tej kwestii Sąd również podziela stanowisko organów, iż należało dostosować dodatek funkcyjny do realizowanych przez skarżącego obowiązków i zakresu jego odpowiedzialności. Okoliczność, iż na stanowisku [...] uległ zmniejszeniu zakres wykonywanych uprzednio przez skarżącego zadań związanych z kierowaniem komórką organizacyjną, kontrolą i nadzorem (przez co kwota dodatku została zmniejszona) nie przesądza o braku równorzędności tego stanowiska z poprzednio zajmowanym. Skoro przepisy pragmatyczne traktują analogicznie stanowiska kierownicze i stanowiska samodzielne, tzn. pozwalają przyznać zajmującym je funkcjonariuszom ten sam rodzaj dodatku do uposażenia, tj. dodatek funkcyjny (vide § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), to okoliczność, że nowe stanowisko nie jest kierownicze, nie może zmienić oceny co do równorzędności stanowisk. Trafnie organ wskazał (powołując się w tym względzie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 46/08), iż między tymi dwoma rodzajami stanowisk (kierownicze i samodzielne) nie istnieje zasadnicza, jakościowa różnica, istotna na tyle, aby wykluczyć przyjęcie ich równorzędności. Jedynym kryterium tego rozróżnienia stanowi kategoria dodatku, wskazująca maksymalną, procentową wysokość podstawy wymiaru dodatku (§ 8 ust. 4 ww. rozporządzenia). Ponadto, mając na względzie ocenę dotychczasowej pracy skarżącego, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że mianowanie skarżącego na stanowisko kierownicze nie leży w interesie służby, a tym samym w interesie społecznym. Z treści rozkazu personalnego wynika bowiem jakie czynniki zadecydowały o powierzeniu skarżącemu nowej funkcji. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy o Policji. Bezpodstawny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracyjne obu instancji uwzględniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim przeprowadziły ocenę w zakresie tego, czy mianowanie skarżącego nastąpiło na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wystarczająca, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji. Zatem przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.