II OSK 2320/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 46/16 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "O." z siedzibą w G, W. G., T. R., D. K., M. B., J. B., I. B., H. B., D. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r, sygn. akt IV SA/Wa 46/16 oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "O." z siedzibą w G., W. G., T. R., D. K., M. B., J. B., I. B., H. B., D. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...], o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja G.-istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P. - S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. E. S.A. [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r., poz. 1372 ze zm., dalej jako ustawa EURO 2012), wystąpił do Wojewody P. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja G. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, ujętego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012". Brakująca dokumentacja wniosku została uzupełniona pismami z 18 lutego 2011 r. i 23 lutego 2011 r. Wojewoda P. decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 23, art. 24 i art. 25, art. 26-33 i art. 34 ustawy EURO 2012 oraz art. 104 K.p.a., ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kVrelacji Stacja G. - istniejący slup Nr [...] linii U0kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGWi stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą Gmina Miasto G. na działkach szczegółowo wskazanych w tej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania J. I. i A. I., S. P. – występującej w imieniu własnym i reprezentującej Ł. B., L. B., M. B., J. P., D. P. i A. P., K. G., E. S., I. B., J. B., M. B., T. R., H. B., D. B., D. B., J. K., W. G., Z. G., G. C., Wspólnoty Mieszkaniowej "O.", K. G., J. M. oraz S. G. od powyższej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister ponownie rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia EURO 2012 wskazał szczegółowo jakiego rodzaju dokumenty zostały do niego dołączone. Minister zauważył, że niewydanie opinii dla inwestycji w przepisanym terminie przez P. S. A., zgodnie z art. 23 ust. 2a ustawy EURO 2012, potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, poza terenami górniczymi, jak również w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, ani grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, inwestycja nie wymagała uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu nadzoru górniczego, ministra właściwego do spraw zdrowia i dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Organ nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, ponieważ Wojewoda [...] pismem z 24 lutego 2011 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, wysyłając im zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości, pouczając strony o możliwości składania uwag i zastrzeżeń wskazując miejsce i godziny, w których strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Zrealizował również obowiązek wynikający z art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust 2 ustawy EURO 2012, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. W kwestii wątpliwości prawnych odnośnie do stosowania ustawy EURO 2012 do przedsięwzięć, które nie zostały zrealizowane do czasu trwania turnieju EURO 2012 Minister wyjaśnił, że ustawa EURO 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz z zakończeniem turnieju. Minister przywołał w tym zakresie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2013 r., sygn. Kp 1/12, w którym wskazano, że w celu rozwiązania tych problemów, należy sięgać do ogólnych reguł intertemporalnych ukształtowanych w polskiej kulturze prawnej. W ocenie Ministra, ocena ważności decyzji Wojewody [...] powinna więc nastąpić na podstawie ustawy EURO 2012, ponieważ jej przepisy stosuje się do przedsięwzięć, które były w toku w dniu rozpoczęcia turnieju. Organ uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy EURO 2012, poprzez wydanie decyzji dla inwestycji, która nie ma żadnego związku z finałowym turniejem Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO, ponieważ wszczęcie postępowania nastąpiło przed przyznaniem Polsce prawa do przeprowadzenia turnieju, a zakończenie realizacji inwestycji nie jest możliwe przed zakończeniem turnieju. Inwestycja realizowana na podstawie decyzji Wojewody [...] została umieszczona pod pozycją numer 23 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Według Ministra sformułowanie zawarte w pkt 23 rozporządzenia, tj. "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej" jest określeniem stosunkowo szerokim, pod którym należy rozumieć szereg projektów inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących i budową nowych elementów sieci elektroenergetycznych, w ramach których realizowana jest także budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja G.-istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Potwierdzeniem tego jest pismo Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw EURO 2012 z [...] kwietnia 2010 r., z którego wynika że w ramach przedsięwzięcia EURO 2012 realizowana będzie m.in. planowana inwestycja. Minister podkreślił również, że inwestor wystąpił wnioskiem 4 lutego 2011 r., czyli w czasie, gdy już wiadomo było, że Polska zorganizuje turniej EURO 2012. W konsekwencji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 ww. ustawy, poprzez nadanie decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ planowana inwestycja niewątpliwie stanowi przedsięwzięcie EURO 2012. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 5 ustawy EURO 2012, poprzez wydanie decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, Minister przywołał art. 7 ust. 1 i 6, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 1 ustawy, które miały zastosowanie bowiem wniosek dotyczył inwestycji uznanej za niezbędną do przeprowadzenia turnieju EURO 2012. Zdaniem Ministra, również zarzut naruszenia art. 23 ust. 2 pkt 4, art. 24 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24a ust. 1 i 2 cyt. ustawy nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ inwestor we wniosku z 4 lutego 2011 r. nie wskazał na konieczność dokonywania podziału nieruchomości, ani nie oznaczył wskazanych nieruchomości. Skoro zaś decyzja Wojewody [...] nie wskazała nieruchomości, które z mocy prawa miałyby się stać własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, nie było konieczne zatwierdzanie podziałów nieruchomości. Minister podkreślił również, że organ lokalizujący przedsięwzięcia EURO 2012 nie jest upoważnionym do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do dokonywania samodzielnych zmian odnośnie zaproponowanych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych. W toku postępowania odwoławczego, mając na uwadze zastrzeżenia stron co do przebiegu inwestycji, Minister podjął działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. szczegółowych wyjaśnień inwestora co do zgłaszanych postulatów zmiany przebiegu przedsięwzięcia, Minister uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo i jest zgodny z prawem. Organ podkreślił, że inwestor miał prawo do wystąpienia o lokalizację inwestycji na wskazanych we wniosku nieruchomościach, ponieważ ustawa EURO 2012 nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji EURO negocjacjami, których efektem byłoby uzyskanie na tym etapie zgody właścicieli nieruchomości na ich objęcie decyzją lokalizacyjną. Inną kwestią jest natomiast uzyskanie przez inwestora na etapie realizacyjnym odpowiedniego tytułu prawnego, uprawniającego go do wejścia na grunt należący do podmiotu prywatnego. Minister wyjaśnił też, że wbrew twierdzeniom odwołania, decyzja Wojewody [...] nie narusza art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy EURO 2012, poprzez jej wydanie na podstawie wniosku niezawierającego ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, ponieważ na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy, decyzje wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W związku z tym organ mógł oprzeć się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która nie była ostateczna. Ponadto, Minister podkreślił, że wydanie decyzji bez orzeczenia w zakresie przejścia na własność nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] nie pozbawia strony prawa do odszkodowania za faktycznie wywłaszczone nieruchomości. Decyzja Wojewody [...] bowiem nie daje inwestorowi tytułu prawnego do nieruchomości skarżących. Natomiast zagadnienia odszkodowawcze nie stanowią przedmiotu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012. W związku z tym za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy EURO 2012, poprzez nieokreślenie terminów wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, gdyż zaskarżona decyzja nie przewiduje wywłaszczenia nieruchomości, a tym samym nie zobowiązuje właścicieli nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją do wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Niezasadne były też żądania dotyczące wykupu nieruchomości przez inwestora. Ponadto Minister nie podzielił wątpliwości co do umocowania pełnomocnika inwestora, ponieważ w pełnomocnictwie z 3 marca 2010 r. wprost wskazano, że osobą upoważnioną do działania w imieniu inwestora jest L. W.. Minister zauważył, że w toku postępowania odwoławczego zostało przedłożone nowe pełnomocnictwo z 26 maja 2011 r., udzielone zgodnie zapisami KRS-u inwestora, który w piśmie z 26 maja 2011 r. potwierdził wszelkie czynności dokonane oraz wszelkie oświadczenia złożone przez L. W. na podstawie pełnomocnictwa z 3 marca 2010 r. Minister wskazał na konieczność ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją względem interesu państwa w przypadku inwestycji celu publicznego. Celowi temu służy wprowadzony ustawą szczególny tryb postępowania umożliwiający planowanie inwestycji niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. W tym zakresie przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02. Minister zauważył, że w przypadku inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, bezpieczeństwo energetyczne i interes państwa wymaga ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją. Nie zasługiwał więc na uwzględnienie sprzeciw J. M. i Z. G. wobec budowy na ich nieruchomościach linii elektroenergetycznej. Minister wyjaśnił, że kwestionowanie celowości inwestycji, czy samo niezadowolenie, że jej lokalizacja ograniczy dotychczasowy lub planowany sposób korzystania z całości lub części gruntu zajętego pod inwestycję, nie może prowadzić do uchylenia decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012. Co do zarzutu naruszenia art. 24a ust. 1 i 2 cyt. ustawy, polegającego na naniesieniu linii rozgraniczających teren inwestycji na mapy poświadczające nieprawdę, Minister wskazał, że organy orzekające w sprawie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 nie posiadają uprawnień do kwestionowania legalności dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, gdyż wykracza to poza zakres ich uprawnień. Tym bardziej, że z mapy wynika, iż została ona zaprojektowana i sprawdzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja jest szkodliwa dla zdrowia i niedopuszczalne jest zamieszkiwanie pod jej przebiegiem, Minister wskazał, że z analizy uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oddziaływanie na środowisko, a w szczególności na zdrowie i życie ludzkie, będzie mieściło się w zakresie bezpieczeństwa wyznaczonego przez standardy poziomów pól elektromagnetycznych. Jednocześnie analiza wpływu istniejącej linii 400 kV na zdrowie ludzi w odniesieniu do planowanej inwestycji została omówiona w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w kontekście skumulowanego oddziaływania z planowaną inwestycją. Tym samym bezzasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia art. 68 pkt 1 i 4 oraz art. 74 Konstytucji RP. Minister wskazał, że w postępowaniu odwoławczym, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy EURO, Minister bada jedynie zgodność postępowania przeprowadzonego przez Wojewodę oraz wydanej decyzji z przepisami cyt. ustawy. Nie może on natomiast oceniać zgodności z prawem zapisów innych rozstrzygnięć, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę zupełnie innej inwestycji. Podobnie fakt, że inna strona posiada plany inwestycyjne związane z nieruchomością, pozostaje bez wpływu na realizację inwestycji zatwierdzonej decyzją Wojewody [...]. Niemniej, Minister zgodził się ze stanowiskiem inwestora, zawartym w piśmie z 29 listopada 2011 r., że wybudowanie linii nie wyklucza m.in. wybudowania zespołu szklarni i odwrotnie, ponieważ obydwie inwestycje można pogodzić. Organ wskazał, że nie jest organem uprawnionym do oceny zgodności zapisów zawartych w pkt 23 rozporządzenia z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa oraz do odmowy zastosowania przepisu uznanego za niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu, także wtedy, gdy chodzi o przepis podustawowy. Z tego względu także zarzuty podniesione w stosunku do działań Ministra Sportu i Turystyki pozostają poza kompetencją Ministra. Organ podniósł, że na obecnym etapie zarzuty co do możliwości wyrządzenia jakichkolwiek szkód wskutek realizacji inwestycji, mają charakter czysto hipotetyczny, bazujący jedynie na obawach, które wcale nie muszą się ziścić. W razie natomiast powstania szkód, w przypadku gdyby strony doznały uszczerbku w swoim majątku na skutek realizacji inwestycji, będą mogły domagać się odszkodowania od inwestora na drodze sądowej. Minister nie dopatrzył się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ analiza zaskarżonej decyzji potwierdziła, że zawiera ona wszelkie niezbędne elementy. Ponadto, wskazanie w treści decyzji numerów ewidencyjnych działek niezbędnych do realizacji przedmiotowej inwestycji, czyni zadość oznaczeniu stron postępowania, o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia Wspólnoty Mieszkaniowej "O." prawa do udziału w postępowaniu, Minister wskazał, że w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru gruntów, aktualnym na 4 lutego 2011 r., nie został ujawniony adres korespondencyjny Wspólnoty, która nie dopełniła obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście aktualnego adresu korespondencyjnego. W trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 na organie nie spoczywa obowiązek ustalania takiego adresu. Odnośnie do zarzutu K. G. i S. G., że nie otrzymali odpowiedzi w formie postanowienia na wniosek o uznanie za stronę w postępowaniu, Minister wyjaśnił, że przepisy ustawy EURO nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012. Zatem katalog "pozostałych stron" ustalany być musi w oparciu o art. 28 K.p.a. w zw. z art. 38 ustawy. Tym samym żaden przepis prawa nie przewiduje wydania odrębnego postanowienia o dopuszczeniu do udziału w sprawie jako strona. W zakresie zarzutu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji, gdyż wydano ją dla linii jednotorowej, a decyzja Wojewody [...] lokalizuje linię dwutorową, Minister wskazał, że nie ma on uzasadnionych podstaw. Decyzja ta określiła bowiem środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja G. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kv nr [...] relacji P. - S. i stacji 110/5 kV GPZ M. wraz z infrastruktura towarzyszącą". Nie ma tu wzmianki o tym, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy linii jednotorowej, a nie dwutorowej. M. B., J. B., H. B., D. B., T. R., D. K. i A. B., działająca jako kurator częściowo ubezwłasnowolnionej I. B. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 46/16. Zakwestionowali oni przede wszystkim trasę przebiegu tej linii energetycznej, jej szkodliwość, zagrożenia, obawy co do otrzymania odszkodowania. Skargi na tę decyzję wnieśli także W. G., którego sprawa została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 220/16, oraz Wspólnota Mieszkaniowa "O.", której sprawa została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 221/16. W tych jednobrzmiących skargach zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 w zw. z § 1 pkt 23 rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie Euro 2012, podczas gdy inwestycja ta nie została zrealizowana do czasu odbycia się Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, a co więcej nie została rozpoczęta nawet do dnia wniesienia skarg; art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 23 ust. 1 w z. z art. 24 ust. 1 i 5 ustawy EURO 2012, poprzez utrzymanie przez Ministra decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. po odbyciu się Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012, gdy ustawa Euro 2012 przestała obowiązywać, co potwierdził TK w wyroku z 6 marca 2013 r., sygn. Kp 1/12; art. 23 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy EURO 2012, przez brak zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie wydania decyzji o przedsięwzięciu Euro 2012 oraz o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji; art. 10 w zw. z art. 11 w zw. z art. 9 K.p.a., przez brak zapewnienia wszystkim stronom postępowania wskazanych w tych przepisach uprawnień procesowych stron (czynnego udziału w każdym stadium postępowania, brak wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, braku wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tj.: a) brak wyjaśnienia na jakiej podstawie planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie Euro 2012 skoro, inwestycja ta nie została zrealizowana do czasu odbycia się Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, a co więcej inwestycja nie została rozpoczęta nawet do dnia wniesienia skarg i termin rozpoczęcie tejże inwestycji jest bliższej nieokreślony, bowiem inwestor dotychczas nie posiada ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, co też jednoznacznie świadczy, że inwestycja ta nie jest niezbędna do realizacji Euro 2012, skoro bez zrealizowania tej inwestycji Turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej się odbył; b) brak wyjaśnienia na jakiej podstawie Minister uznał, że planowana inwestycja jest niezbędna do odbycia się Turnieju Euro 2012; c) brak prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów będących w sprawie stronami postępowania; d) brak w aktach sprawy map zawierających zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, bowiem przedmiotowe mapy nie zawierają powstałych budynków jednorodzinnych wzdłuż ulicy S. tj. Osiedla K., Osiedla [...] oraz Osiedla P., przez których tereny ma przechodzić projektowana inwestycja. Ponadto zarzucono naruszenie art. 15 K.p.a., bowiem Minister nie uwzględnił faktu, iż Mistrzostwa Euro 2012 się już odbyły, a to oznacza, że niezrealizowana inwestycja nie była niezbędna do ich odbycia się, skoro bez tej inwestycji się odbyły oraz nieuwzględnił wyroku TK z 6 marca 2013 r., sygn. Kp 1/12 i tego, że ustawa Euro przestała obowiązywać z chwilą osiągnięcia swojego celu polegającego na odbyciu się Euro 2012. Naruszono art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie ustalono, że planowana inwestycja jest niezbędna do odbycia się Euro 2012 przy jednoczesnym braku wskazania przez Ministra dowodów, na których podstawie dokonał ustalenia tejże niezbędności. Złamano art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. bowiem w chwili wydania decyzji z 10 listopada 2015 r. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju brak było podstaw do wydania decyzji o ustaleniu przedsięwzięcia EURO 2012, gdyż ustawa EURO 2012 przestała obowiązywać, a dodatkowo brak było również podstaw do zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia EURO 2012, skoro inwestycja ta nie była niezbędna do jego realizacji, gdyż nie została ona na czas zrealizowana, tym samym wydana przez Ministra decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skarg oraz zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z 4 lipca 2016 r. zawiesił postępowanie sądowe w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 46/16, IV SA/Wa 220/16 i IV SA/Wa 221/16 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalił skargę kasacyjną W. G. od wyroku WSA w Warszawie z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16, którym oddalono skargi W. G., J. I., A. I. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniami z 26 września 2019 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 46/16, IV SA/Wa 220/16 i IV SA/Wa 221/16 oraz połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Wa 46/16. Wyrokiem z 22 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Odnośnie do zarzutów skarg dotyczących kwestii braku obowiązywania ustawy EURO 2012, skutkującego według skarżących brakiem możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, Sąd stwierdził, że we wspomnianym postępowaniu prowadzonym przed WSA w Warszawie i zakończonym wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16 - oddalono skargi W. G., J. I., A. I. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja G.- istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą" oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Wyrok ten stał się prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalił wywiedzioną od niego skargę kasacyjną W. G. Sąd zauważył, że w przywołanym wyroku przesądzonych zostało wiele kwestii, mających zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszych skarg i tyczących podstawowych zarzutów w nich zawartych. Stwierdzono tam, że inwestor składając wniosek w przedmiocie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 przed rozpoczęciem turnieju (tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie), miał prawo oczekiwać, że zostanie on rozpatrzony w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jego złożenia. Stąd też Sąd ten podkreślił, że wbrew twierdzeniom zawartym w skargach, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 marca 2013 r. sygn. akt Kp 1/12 nie stwierdził, aby niemożliwe było stosowanie ustawy EURO 2012 do przedsięwzięć już rozpoczętych, po zakończeniu turnieju 2012. Taki zaś stan miał miejsce odnośnie do przedmiotowej inwestycji. Sąd ten nadmienił też, że w części końcowej wskazanego wyroku TK znalazło się stwierdzenie, iż przyjęcie założenia, że od chwili rozpoczęcia turnieju przepisy ustawy nie będą miały zastosowania do przedsięwzięć w toku, byłoby niezgodne z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W tym kontekście WSA - w nawiązaniu do art. 2 Konstytucji RP - doszedł do wniosku, że w odniesieniu do spraw wszczętych a niezakończonych, należy stosować przepisy ustawy EURO 2012. Skoro bowiem nie wprowadzono ograniczeń czasowych procedowania w oparciu o ustawę EURO 2012, to wniosek złożony przed rozpoczęciem turnieju wszczął postepowanie administracyjne, które organ winien zakończyć w oparciu o przepisy ustawy EURO 2012. Dalej Sąd I instancji podkreślił, że we wskazanym wyroku z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16 WSA zauważył także, iż wbrew sugestiom skarżących, przedmiotowe postępowanie lokalizacyjne prowadzone w trybie ustawy EURO 2012 nie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Nie odpadł bowiem żaden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Istnieje jej podmiot, przedmiot oraz przepisy prawa w oparciu, o które może być ona rozstrzygnięta. Decyzje te nie zostały więc wydane bez podstawy prawnej, jak zarzucono w skargach. Sąd I instancji zauważył też, że WSA w przytoczonym postępowaniu nadzwyczajnym, odnosząc się do jednego z zarzutów skargi stwierdził, że inwestycja realizowana na podstawie decyzji Wojewody [...] została umieszczona pod pozycją numer 23 załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Rozdział ten zatytułowany został "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej". Jednocześnie WSA podkreślił wówczas, że Sąd nie jest uprawniony do ustalania czy inwestycje uznane w dacie wydawania tego rozporządzenia przez Radę Ministrów za przedsięwzięcia EURO 2012 były niezbędne do przeprowadzenia turnieju. Nadmienił przy tym, że stanowisko takie zostało już zaprezentowane przez NSA w wyroku z 9.12.2015 r., II OSK 2194/15). W ocenie Sądu I instancji bezsporne jest, że sformułowanie umieszczone pod pozycją numer 23 załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. jest stosunkowo szerokie i należy przez nie rozumieć szereg projektów inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących i budową nowych elementów sieci elektroenergetycznych, w ramach których realizowana jest także budowa przedmiotowej dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Za trafne Sąd uznał wywody Ministra, że potwierdzenie tego może stanowić pismo Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw EURO 2012 z [...] kwietnia 2010 r., z którego wynika że w ramach przedsięwzięcia EURO 2012 realizowana będzie m.in. planowana inwestycja. Zasadnicze znaczenie Sąd przypisał okoliczności, że uprzednio przytoczone ustalenia WSA w całości podzielił NSA we wskazanym wyroku z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalając skargę kasacyjną W. G. Wobec tego ta ocena prawna była wiążąca nie tylko dla organów rozpatrujących przedmiotową sprawę, ale też i dla Sądu, który ją obecnie rozpatrywał, który argumentację tę podziela. Sąd I instancji nie miał wątpliwości, że organy obu instancji zasadnie zastosowały przepisy ustawy EURO 2012, a kwestionujące to twierdzenia skarżących nie mogły zostać uwzględnione, zważywszy na treść art. 153 P.p.s.a. W zakresie pozostałych zarzutów skarg, pokrywających się z zastrzeżeniami sformułowanymi we wniesionych odwołaniach – Sąd I instancji w całości uznał za trafne wywody Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Minister odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 5 ustawy EURO 2012, poprzez wydanie decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, prawidłowo przywołał art. 7 ust. 1 i 6, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 1 ustawy. Za nieuzasadnione uznał tym samym twierdzenia podważające umocowanie Energa – Operator S. A. do złożenia wniosku, skoro dotyczył on inwestycji uznanej za niezbędną do przeprowadzenia turnieju EURO 2012. Ponadto w toku postępowania odwoławczego zostało przedłożone nowe pełnomocnictwo z 26 maja 2011 r., udzielone zgodnie zapisami KRS-u inwestora, który w piśmie z 26 maja 2011 r. potwierdził wszelkie czynności dokonane oraz wszelkie oświadczenia złożone przez L. W. na podstawie pełnomocnictwa z 3 marca 2010 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełniła wszystkie wymogi wynikające z K.p.a., a w szczególności Minister ponownie w pełnym zakresie rozpoznał tę sprawę we wszystkich jej aspektach i rozstrzygnął ją, odnosząc się zarazem wyczerpująco do licznych zarzutów zawartych w odwołaniach. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 7, 77 i 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W szczególności za nie trafny Sąd uznał zarzut naruszenia artykułów: 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak w aktach sprawy map zawierających zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, uwzględniających budynki jednorodzinne powstałe wzdłuż ulicy S. tj. "O.", "O." oraz "O.", przez które to tereny ma przechodzić projektowana inwestycja. Ustawodawca określił bowiem precyzyjnie zakres wniosku składanego przez inwestora. Porównując zatem jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, określoną w art. 24 ust. 1 ustawy EURO 2012, organy nie są uprawnione do modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie tej decyzji, o ile nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Co do zasady organ lokalizujący przedsięwzięcia EURO 2012 nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do dokonywania samodzielnych zmian odnośnie zaproponowanych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych. Co do zastrzeżeń stron co do przebiegu tej inwestycji, Minister podjął działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii. Sąd podkreślił, że organy wydające decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 mogą jedynie ocenić całość przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę. Tylko stwierdzenie, że przebieg inwestycji liniowej w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, pozwala organowi na odmowę ustalenia lokalizacji danego przedsięwzięcia EURO 2012, w wersji wnioskowanej przez uprawniony podmiot. Zdaniem Sądu I instancji, ustalenia w tym zakresie zostały poczynione i organ wyprowadził z nich właściwe wnioski. Sąd zauważył, że w sprawie wydana została decyzja środowiskowa, określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja G. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kv nr [...] relacji P. - S. i stacji 110/5 kV GPZ M. wraz z infrastruktura towarzyszącą". Rozpoznawała ona ewentualne zagrożenia dla środowiska, w tym dla mieszkańców, na skutek realizacji tej inwestycji, w tym oddziaływanie pola elektromagnetycznego. Poza tym decyzji lokalizacyjnej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 34 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy EURO 2012 do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dołącza się w szczególności m.in. mapę w skali odpowiedniej dla przedstawienia danego przedsięwzięcia EURO 2012, w tym istniejącego uzbrojenia terenu, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i ustanowienia stref ochronnych, o ile mają one zastosowanie oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu I instancji, wnioskodawca uczynił zadość temu wymogowi załączając do akt sprawy projekt zagospodarowania z naniesionymi granicami terenu objętego wnioskiem w skali 1:1000 dla projektowanego GPZ M. wraz z linią 2x110 kV z przewodem odgromowym typu OPGW, mapę poglądowa w skali 1:10 000, oraz granice terenu objętego wnioskiem na mapie o podkładzie ewidencyjnym w skali 1:2000. Mapy z liniami rozgraniczającym stanowiącymi załączniki od nr 1 do 14 do decyzji Wojewody [...] zostały przyjęte do zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Urząd Miejski w G.. Zgodnie z art. 40 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nadzór nad prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do Głównego Geodety Kraju, a w zakresie zasobów powiatowych i wojewódzkich, także do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Nie było więc podstaw do zakwestionowania prawidłowości danych tam zawartych. Sąd podzielił stanowisko Ministra, że ustawa EURO 2012 nie zobowiązywała inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji EURO negocjacjami, których efektem byłoby uzyskanie na tym etapie zgody właścicieli nieruchomości na ich objęcie decyzją lokalizacyjną. Wobec tego Sąd przyjął, że uzasadnienie tej decyzji nie budzi jego zastrzeżeń, dokonano bowiem wszechstronnej oceny okoliczności tej sprawy w oparciu o analizę całości właściwie zebranego materiału dowodowego, a stanowisko swoje Minister w sposób jasny i rzeczowy przedstawił w jej uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organ drugiej instancji na stronach 8-11 tej decyzji przeanalizował przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie i zasadnie nie stwierdził, aby Wojewoda [...] naruszył przepisy procedury administracyjnej czy też naruszył znajdujące zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa. Za nietrafny Sąd uznał zarzut skarżących dotyczący niezawiadomienia o toczącym się postępowaniu właścicieli działek nr [...],[...],[...] i [...]. Sąd zauważył, że ustawa EURO 2012 nie nałożyła na organy orzekające w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 obowiązku badania aktualności danych dotyczących właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, jeśli nie zostały one ujawnione w katastrze. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby na inwestorze czy organie orzekającym w sprawie tego rodzaju inwestycji spoczywał obowiązek weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów, pełniącej funkcję katastru. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków ma służyć realizacji założenia, że dane zawarte w tej ewidencji odzwierciedlają aktualny stan faktyczny. Poza tym ma zostać zapewniona jednolitość danych zawartych w ewidencji, w stosunku do danych zamieszczonych w stosownych częściach ksiąg wieczystych (w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1857/11). Sąd podkreślił, że organy architektoniczno - budowlane przy wydawaniu decyzji związane są więc zapisami zawartymi w ewidencji gruntów. Zamieszczone w rejestrze dane mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. To starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, winien dbać o aktualność danych umieszczonych w ewidencji, nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Obowiązek wynikający z art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12). Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów co do gruntów. Rejestr zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Przenosząc przytoczone regulacje na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że jak stanowi art. 23 ust. 3 ustawy EURO 2012, wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji właśnie na adres wskazany w katastrze nieruchomości, oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, a także w urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Stosownie zaś do art. 24 ust. 2 ustawy EURO 2012 wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Sąd uznał za skuteczne zarówno doręczenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy EURO, jak i w art. 24 ust. 2 ustawy EURO na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Ustawa EURO 2012 nie nałożyła bowiem na inwestora obowiązku dołączania do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wypisów z ksiąg wieczystych, dotyczących nieruchomości przeznaczonych pod daną inwestycję. Trafnie ustalił organ, że Wspólnota, wbrew jej zarzutom, nie dopełniła obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście aktualnego adresu korespondencyjnego. Sąd zgodził się z Ministrem, że z ewidencji gruntu dla działek nr [...],[...] i [...] z obrębu [...] M. wynikało, iż właścicielem działki nr [...] i [...] była "E." S.A., a właścicielem działki nr [...] była "E." Sp. z o.o. Na adresy tych podmiotów zostało więc prawidłowo skierowane zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji Wojewody [...], jak i zawiadomienie o wydaniu tej decyzji. Nie wystąpiło więc zarzucone przez skarżących naruszenie przepisów postępowania. Z kolei działka [...] z obrębu [...] M. nie była objęta przedmiotową inwestycją. Zatem na organie pierwszej instancji nie spoczywał obowiązek wysyłania do jej właściciela przedmiotowych zawiadomień. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Sąd I instancji stwierdził, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych akceptowane jest stanowisko, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skargach brak jest wskazania na czym miałoby polegać naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 K.p.a. w niniejszej sprawie. Podobnie nie wykazali, aby naruszenie tego przepisu przez Ministra miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że skarżący od samego początku aktywnie uczestniczyli w toczącym się postępowaniu odwoławczym, składając uwagi i zarzuty w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Sąd zauważył, że wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna i rzetelna, oraz gdy nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, wskazując prawidłową podstawę prawną - nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza bowiem naruszenia zasady przekonywania. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł W. G., zaskarżając go w całości. Naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu: 1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, 256 j.t.) zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 92 § 1 i § 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. 1997.78.483) - zwaną dalej Konstytucją poprzez przyjęcie na podstawie pisma Ministra Sportu i Turystyki - Biuro do Spraw Euro 2012 z dnia [...] kwietnia 2010 r., iż budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzysząca, stanowi przedsięwzięcie Euro 2012, a zatem oparcie rozstrzygnięcia na podstawie pisma, które nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego oraz błędne uznanie, iż ww. inwestycja stanowi przedsięwzięcie Euro 2012; 2. art. 92 § 1 i § 2 Konstytucji w zw. z art. 4 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007r., o przygotowaniu finałowego Turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012 (Dz. U. 2017. 1372 tj.) - zwaną dalej ustawą o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. 2013, poz. 1345) - zwanym dalej rozporządzeniem w zw. z pozycją 23 załącznika do rozporządzenia w zw. z art. 178 § 1 Konstytucji poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie rozporządzenia wydanego niezgodnie oraz z przekroczeniem upoważnienia ustawowego poprzez brak określenia w rozporządzeniu pod poz. 23 przedsięwzięć niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w tym braku wymieniania w tymże rozporządzeniu inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzysząca oraz poprzez brak pominięcia rozporządzenia z uwagi na jego niezgodność z upoważnieniem ustawowym wyrażonym w ustawie o Euro 2012 w zakresie poz. 23 załącznika do rozporządzenia; 3. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art 15 K.p.a. w zw. z art.1 ust 1 i ust 2 pkt 1) i 2) ustawy o Euro 2012 w zw. z art. 4 ust 1 i 2 ustawy o Euro 2012 w zw. z art. 23 ust 1 ustawy o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie zasady dwuinstancyjności oraz braku uwzględniania zmian stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem decyzji I instancji i II instancji oraz nie uwzględnieniu, że pierwsze rozstrzygnięcie przestaje obowiązywać z chwilą gdy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, która musi i tak zakończyć się nowym rozstrzygnięciem w związku z wniesieniem odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 4. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art.1 ust 1 i ust 2 pkt 1) i 2) ustawy o Euro 2012 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o Euro 2012 w zw. z art 23 ust. 1 ustawy o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; 5. art 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art 77 § 1 K.p.a., w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego polegającego na braku wyjaśnienia na jakiej podstawie planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie Euro 2012, skoro bez tej inwestycji Turniej Euro 2012 się odbył, a to oznacza, iż inwestycja polegając na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie była niezbędna dla odbycia się Turnieju Euro 2012 oraz poprzez brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie inwestycja ta jest niezbędna do odbycia się Turnieju Euro 2012, w sytuacji gdy z upoważnienia ustawowego wynika, iż w rozporządzeniu Rada Ministrów miała wymienić i wskazać, przedsięwzięcia, które są niezbędne by Turniej Euro 2012 się odbył. Naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu: 1. art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1) i 2) ustawy o Euro 2012 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o Euro 2012 w z w. z art. 23 ust. 1 ustawy o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia w związku z pozycją 23 załącznika do rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż po zakończeniu Euro 2012 oraz pomimo braku rozpoczęcia budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem Euro 2012 niezbędnym do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz poprzez całkowite pominięcie, iż przedmiotowa inwestycja nie służyła i nie była niezbędna do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, skoro Turniej bez tej inwestycji się odbył, jak również poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przepisy o Euro 2012 nie miały ograniczonego temporalnego zakresu zastosowania do momentu zakończenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy Euro 2012; 2. art. 92 § 1 i § 2 Konstytucji w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia w zw. z pozycją 23 załącznika do rozporządzenia w zw. z art. 178 § 1 Konstytucji poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie rozporządzenia wydanego niezgodnie oraz z przekroczeniem upoważnienia ustawowego poprzez brak określenia w rozporządzeniu pod poz. 23 przedsięwzięć niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w tym braku wymienienia w tymże rozporządzeniu inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzysząca oraz poprzez brak pominięcia rozporządzenia z uwagi na jego niezgodność z upoważnieniem ustawowym wyrażonym w ustawie o Euro 2012 w zakresie poz. 23 załącznika do rozporządzenia; 3. art. 2 Konstytucji RP, art. 7 Konstytucji RP, art. 8 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, ust 2 i ust.. 3 Konstytucji RP oraz art 178 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności w sposób niesłużący realizacji celu, jakim służyło wprowadzenie ustawy Euro 2012, skoro Turniej Euro 2012 się odbył bez zrealizowania przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, poprzez wprowadzenie nierówności obywateli wobec prawa oraz naruszenie wymogu sprawiedliwości społecznej różnicując w sposób niczym nieuzasadniony prawną ochronę właścicieli oraz przysługujących im praw w procesie inwestycyjnym po odbyciu się Turnieju Euro 2012, pozbawiając tym samym równych praw obywateli w trakcie procesu inwestycyjnego po zakończeniu Turnieju Euro 2012, jak również poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż przepisy ustawy o Euro 2012 nie miały ograniczonego temporalnie zakresu zastosowania do momentu zakończenia finałowego Turnieju Mistrzostw Europy Euro 2012; 4. art 31 ust 3 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnie i zastosowanie polegające na niezgodnym z zasadą proporcjonalności wyważeniu interesu publicznego oraz interesu indywidualnego; 5. art 1 ust 1 i 2 pkt 1) i 2) ustawy o Euro 2012 w zw. z art. 4 ust 1 i 2 ustawy o Euro 2012 w zw. z § 1 rozporządzenia w zw. z pozycją 23 załącznika do rozporządzenia poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż inwestycja polegająca na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą została umieszczona pod pozycją numer 23 załącznika rozporządzenia, tym bardziej, iż Turniej Euro 2012 odbył się bez zrealizowania tejże inwestycji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja, która zdaniem skarżącego kasacyjnie uzasadniała postawione w skardze kasacyjnej zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J. K. wniosła o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez W. G. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.- B. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P.-S. wraz z przewodem OPWG i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, stanowiła inwestycję wymienioną w pkt 23 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1345, dalej jako rozporządzenie). Ogólny w swym sformułowaniu zapis ww. punktu "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej" pozwala przyjąć, że inwestycją niezbędną do przeprowadzenia turnieju Euro 2012 będzie każda inwestycja dotycząca modernizacji istniejącej lub budowy nowej sieci elektroenergetycznej z obszaru aglomeracji trójmiejskiej. Skoro przedmiotowa inwestycja w swoim założeniu polega na budowie nowej sieci elektroenergetycznej na potrzeby tejże aglomeracji to zasadnym była konstatacja Sądu, że szczegółowo wskazana w decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z [...] listopada 2015 r. inwestycja odpowiada zapisowi z pkt 23 załącznika bowiem wchodzi w jego szeroki zakres i wobec tego należało ją uznać za inwestycję niezbędną do realizacji turnieju Euro 2012. Oczywiście z uwagi na wskazywane w skardze kasacyjnej wątpliwości odnośnie do wypełnienia przez taki zapis pkt 23 załącznika do rozporządzenia Euro 2012 upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm., dalej ustawa Euro 2012) byłoby pożądane, z uwagi na jednoznaczność zakresu upoważnienia ustawowego, szczegółowe wskazanie nazwy inwestycji, która będzie realizowana - np. tak jak to uczyniono w decyzji lokalizacyjnej czy innych punktach załącznika poz. 19. Jednak jeśli możliwe jest w sposób wiarygodny ustalenie jakiego rodzaju inwestycje w infrastrukturę energetyczną dla obszaru aglomeracji trójmiejskiej zalicza się do wskazanych w pkt 23 załącznika do rozporządzenia Euro 2012, to należy przyjąć, że taki zapis nie narusza zakresu ustawowego upoważnienia z art. 4 ust. 1 ustawy o Euro 2012. Ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do przedstawienia wykazu przedsięwzięć Euro 2012, które miały znaczenie dla zapewnienia prawidłowego i terminowego przygotowania i przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. O ile cel w postaci zapewnienia prawidłowego i terminowego przeprowadzenia turnieju wiąże się z istnieniem danej inwestycji przed rozpoczęciem turnieju, to zapewnienie przygotowania do jego prawidłowego i terminowego przeprowadzenia nie zakłada już konieczności realizacji inwestycji. Inwestycja ma być wyrazem właściwego przygotowania do przeprowadzenia tego wydarzenia czyli ma zabezpieczyć a nie zapewnić właściwe jego przeprowadzenie. W tym kontekście brak realizacji przedmiotowej inwestycji przed rozpoczęciem turnieju i przeprowadzenie tego wydarzenia przed realizacją inwestycji nie przekreślało uznania, że budowa nowego odcinka sieci energetycznej była przygotowaniem do właściwego przeprowadzenia mistrzostw Euro 2012. Takie ujęcie pozwala przyjąć, że przedmiotowa inwestycja w istocie zalicza się do przedsięwzięć, które wskazuje się w upoważnieniu ustawowym. W tym miejscu odnieść należy się do roli pisma Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw Euro 2012 z [...] kwietnia 2010 r. w niniejszej sprawie. Rację ma skarżący kasacyjnie, że pismo to nie stanowiło regulacji normatywnej o charakterze powszechnie obowiązującym. Nie było zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które wskazuje art. 87 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Jego rola sprowadzała się jedynie do uwiarygodnienia twierdzenia, że wśród wskazanych w pkt 23 rozporządzenia Euro 2012 inwestycji mieści się przedmiotowa inwestycja. Pismo to należy traktować jak dowód w sprawie. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wobec powyższego NSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 92 § 1 i § 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przyjęcie na podstawie pisma Ministra Sportu i Turystyki - Biuro do Spraw Euro 2012 z dnia [...] kwietnia 2010r., iż budowa przedmiotowej inwestycji, stanowi przedsięwzięcie Euro 2012, a zatem oparcie rozstrzygnięcia na podstawie pisma, które nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego oraz błędne uznanie, iż ww. inwestycja stanowi przedsięwzięcie Euro 2012. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, dotyczący decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja G. B.- istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą" oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., że inwestor składając wniosek w dniu 4 lutego 2011 r. w przedmiocie lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 przed rozpoczęciem turnieju miał prawo oczekiwać, że zostanie on rozpatrzony w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jego złożenia. Zdaniem NSA, rozpoznającego sprawę, skoro wniosek o ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 został złożony przed rozpoczęciem turnieju co miało miejsce 8 czerwca 2012 r., to zasadnym jest uznanie, że będzie on procedowany na podstawie przepisów ustawy Euro 2012. Słusznie uznał NSA w wyroku z 8 maja 2019 r., że przedmiotowa inwestycja była przedsięwzięciem w toku i pomimo zakończenia turnieju jej realizacja powinna przebiegać na podstawie tych przepisów, które obowiązywały w czasie złożenia wniosku. W realiach niniejszej sprawy NSA przyjmuje, że właśnie chwila złożenia wniosku przesądziła o zasadach i podstawach prawnych jego rozpatrywania. Wszczęto wówczas postępowanie, które kwalifikowało się aby toczyć się na podstawie specustawy Euro 2012. Zatem okoliczność zakończenia turnieju Euro 2012 nie jest wystarczająca aby uznać, że przedmiotowa inwestycja powinna być rozpatrywana z pominięciem ustawy Euro 2012. Rację ma NSA stwierdzając w wyroku z 8 maja 2019 r., że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2013 r. sygn. akt Kp 1/12 nie wynika, że stosownie ustawy Euro 2012 jest niemożliwe do przedsięwzięć już rozpoczętych po zakończeniu turnieju. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w tym wyroku, że przyjęcie założenia, że od chwili rozpoczęcia turnieju przepisy ustawy nie będą miały zastosowania do przedsięwzięć w toku, byłoby niezgodne z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Z uwagi na powyższe NSA rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie jako wszczętej i niezakończonej należało stosować przepisy ustawy o Euro 2012 bowiem jest to zgodne z art. 2 Konstytucji RP, zwłaszcza że sama ustawa nie przewidziała norm czasowych swego obowiązywania. Bezpodstawne jest twierdzenie, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Skoro ustawa Euro 2012 w sprawach będących w toku nadal obowiązuje, to nie sposób uznać, że organy administracyjne wydały decyzje o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 bez podstawy prawnej. Wobec tego twierdzenia o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego są niezasadne. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 151 P.p.s.a. oddalając skargę gdy organy według skarżącego kasacyjnie miały dopuścić się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 K.p.a. bowiem nie uwzględniły zmiany stanu faktycznego i prawnego które zaistniały między wydaniem decyzji w I instancji a wydaniem decyzji w II instancji. Tą zmianą stanu faktycznego i prawnego jest zakończenie turnieju Euro 2012. Jak już była mowa samo zakończenie turnieju nie spowodowało automatycznie utraty mocy obowiązującej ustawy Euro 2012 gdy turniej ten dobiegł końca. Chodzi przede wszystkim o postępowania wszczęte na jej podstawie i niezakończone do czasu zakończenia turnieju. Sąd I instancji nie twierdził, że przepisy tej ustawy nie mają ograniczenia czasowego, wskazał jedynie, że w sprawach wszczętych na jej podstawie i dotychczas niezakończonych będzie miała zastosowanie z uwagi na zasadę państwa prawa i stanowionego przez nie prawa. Z tego powodu zarzut naruszenia prawa procesowego z pkt 3 skargi kasacyjnej należało uznać za chybiony. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów procesowych z pkt 5 skargi kasacyjnej bowiem Sąd I instancji przywołał w uzasadnieniu powody, które zaważyły na uznaniu przedmiotowej inwestycji za przedsięwzięcie Euro 2012 wskazane w pkt 23 załącznika do rozporządzenia Euro 2012. Sąd odwołał się do wiążących go, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ustaleń prawomocnego wyroku NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1549/18. Tam przesądzono wprost, że ustawa Euro 2012 miała zastosowanie w sprawie z wniosku E. S.A. z [...] lutego 2011 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, określonego jako "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja G.- istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą". W wyroku tym potwierdzono, że Sąd nie jest uprawniony do ustalania czy inwestycje uznane za przedsięwzięcia Euro 2012 przez Radę Ministrów w dacie wydania rozporządzenia Euro 2012 były niezbędne do przeprowadzenia turnieju. Skoro poprzez ogólny zapis pkt 23 załącznika do rozporządzenia Euro 2012, powstały wątpliwości czy planowana inwestycja mieści się we wskazanym w pkt 23 zakresie, a następnie dało się tę wątpliwość wyjaśnić z uwagi na treść pisma Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw Euro 2012 z [...] kwietnia 2010 r., gdzie wskazano przedmiotową inwestycję jako przedsięwzięcie Euro 2012, to twierdzenia o braku niezbędności tej inwestycji dla przeprowadzenia turnieju nie miały znaczenia w sprawie. Zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja faktycznie kwalifikowała się do pkt 23 załącznika rozporządzenia Euro 2012. Rada Ministrów miała wskazać przedsięwzięcia Euro 2012 i to uczyniła. Brak precyzji nie zmienił faktu, że przedmiotowe przedsięwzięcie odpowiada rodzajowi przedsięwzięć wskazanych pod pozycją 23 załącznika. W związku z wyżej przedstawioną argumentacją za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze kasacyjnej w pkt. II ppkt 1-5. Kwestia prawidłowego zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć Euro 2012 pomimo że inwestycja nie powstała przed rozpoczęciem turnieju Euro 2012 i nie została wykorzystana na jego potrzeby została już wyjaśniona przez NSA w argumentacji dotyczącej zarzutów naruszenia prawa procesowego. Przytaczanie jej ponownie jest niecelowe. Przedstawienie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 przez Radę Ministrów w rozporządzeniu Euro 2012 należało do wyłącznej kompetencji Rady Ministrów. Ten organ miał wskazać zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o Euro 2012 wykaz przedsięwzięć Euro 2012 biorąc pod uwagę znaczenie danego przedsięwzięcia dla zapewnienia prawidłowego i terminowego przygotowania i przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenie określić miało przedsięwzięcia Euro 2012 zawarte w ofercie przyjętej przez Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) oraz objęte zobowiązaniami i gwarancjami Rady Ministrów lub jednostek samorządu terytorialnego, a także inne niezbędne do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Ogólny zapis poz. 23 załącznika rozporządzenia Euro 2012 pozwalający kwalifikować każdą modernizację i budowę sieci elektroenergetycznej na potrzeby aglomeracji trójmiejskiej jako przedsięwzięcie Euro 2012 został doprecyzowany informacją Ministra Sportu i Turystyki, a zatem potwierdzono, że przedmiotowa inwestycja niewątpliwie mieści się w pkt 23 załącznika. Niezbędność przedmiotowej inwestycji dla turnieju Euro 2012 nie była rozstrzygająca bowiem o kwalifikacji przesądzała samodzielnie Rada Ministrów. Nie można mówić o przekroczeniu upoważnienia ustawowego z art. 4 ustawy Euro 2012 w rozporządzeniu Euro 2012 bowiem wykaz przedsięwzięć został tam zamieszczony. Nie jest zasadny zarzut, że ograniczone zostało prawo własności skarżącego w sposób, który nie służył realizacji celów ustawy Euro 2012. Skoro potwierdzono, że inwestycja mieściła się w wykazie rozporządzenia Euro 2012, to stosowanie szczególnych rozwiązań przewidzianych ustawą Euro 2012 miało uzasadnienie ustawowe. Zatem w stosunku do właścicieli nieruchomości, które objęte były inwestycją Euro 2012 (uwzględnioną w wykazie) dopuszczalne było stosowanie rozwiązań ustawowych ograniczających ich prawa. Nie doszło zatem do naruszenia art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji RP. Zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji jest pozbawiony podstaw bowiem ustawa Euro 2012 wprowadzając ograniczenia praw i wolności miała na celu realizację interesu publicznego w postaci organizacji turnieju Euro 2012. Zatem interes publiczny w tym przypadku przeważał nad interesem indywidualnym i z tego powodu zasada proporcjonalności nie mogła być uwzględniona. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wskazanych w załączniku rozporządzenia Euro 2012 pod pozycją 23 bowiem odpowiada charakterowi wskazanych tam inwestycji i związana jest z aglomeracją trójmiejską. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.