II SA/Łd 360/16

Dnia 8 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2016 roku sprawy ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] [nr [...] znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia Z. M., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] nr [...], znak: [...] i umorzył postępowanie objęte zaskarżonym postanowieniem. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) nałożył na Z. M. obowiązek: wstrzymania w terminie natychmiastowym prowadzenia prac budowlanych związanych z budową wiaty na działce przy ul. A. 19 w P. oraz przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych z odniesieniem się do zgodności realizacji tej inwestycji z obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo budowlane, jak również zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Z. M., podniósł, iż szczegóły budowy wiaty uzgodnił w Referacie Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w P. posługując się sporządzonym planem sytuacyjno-wysokościowym wiaty. Do powyższego zażalenia dołączono pismo z dnia 26 sierpnia 2015 r. Urzędu Miasta w P. Referatu Architektury i Budownictwa oraz szkic zatytułowany "plan sytuacyjno-wysokościowy wiaty". Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a., uchylił w całości postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie objęte zaskarżonym postanowieniem. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ wskazał, że pismem z dnia 4 listopada 2015 r. J. B. zwrócił się do PINB w P. z prośbą o interwencję w sprawie nielegalnych prac budowlanych prowadzonych przez Z. M. na nieruchomości położonej przy ul. A. 19 w P. W trakcie oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu 14 kwietnia 2015 r. organ ustalił, że na terenie działki przy ul. A. 19 w P., przy granicy wschodniej, bezpośrednio przy budynku mieszkalnym będącym w budowie, prowadzone są roboty budowlane. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że inwestor dokonał odstępstw od planu sytuacyjno-wysokościowego z dnia 17 lipca 2015 r. załączonego do zgłoszenia w Urzędzie Miasta w P. w dniu [...], polegających na wykonaniu stóp betonowych ze zbrojeniem w innej lokalizacji, tj. przy ścianie wschodniej usytuowanej przy granicy, doprowadzając przez to do zbliżenia inwestycji do granicy działki sąsiedniej przy ul. A. 19a. Wobec powyższego wspomnianym wyżej postanowieniem z dnia [...] PINB nałożył na Z.M. obowiązek: wstrzymania w terminie natychmiastowym prowadzenia prac budowlanych związanych z budową wiaty na działce przy ul. A. 19 w P. oraz przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych z odniesieniem się do zgodności realizacji tej inwestycji z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane, jak również zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 15 lutego 2016 PINB przeprowadził dodatkowe oględziny na rzeczonej nieruchomości w związku z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym zlecono organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego i zebranie dodatkowych informacji dotyczących wymiarów przedmiotowej wiaty, jej położenia na nieruchomości, sporządzenia jej szkicu oraz dokumentacji fotograficznej z dokonanych oględzin. Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. [...]WINB zawiadomił strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony postępowania – Z. M. i J. B., stawiły się siedzibie organu odwoławczego i zapoznały z aktami przedmiotowej sprawy, podtrzymując swoje żądania. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. Z. M., po zapoznaniu się z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami, podniósł, iż w przedmiotowych aktach brak "Projektu Inwentaryzacji" oraz "Projektu zagospodarowania działki nr 2/22, obręb [...]" oraz innych pism od 2008 r. Dalej organ odwoławczy przywołał regulację art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 50 ust. 3, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) i wyjaśnił, że w art. 29 ustawodawca określił katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1. Katalog ten ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie wymienione w nim obiekty budowlane i roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Jak wynika ze szkicu realizacyjnego budowy wiaty dołączonego do protokołu z oględzin z dnia 15 lutego 2016 r. powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty, o wymiarach 2,60 m x 9,10 m, wynosi 23,66 m2, wobec czego nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia wiaty, jednakże zawiera definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wymienionego przepisu. W celu ustalenia, z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. W świetle powyższego omawiana wiata nie stanowi budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ nie spełnia zawartych w tym przepisie przesłanek, w szczególności z uwagi na brak obudowy wydzielającej go z przestrzeni z każdej strony. Nie ulega też wątpliwości, że nie jest budynkiem (art. 3 pkt 2). Skoro zatem wiata nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury ani tymczasowym obiektem budowlanym, to należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu II instancji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie znajduje zastosowania do przedmiotowej wiaty, jako do budynku. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia określa przedmiotowy zakres unormowań tego aktu. Przede wszystkim wskazuje na projektowanie i budowę budynków. Wprost nawiązuje także do budowli, spełniających funkcje użytkowe budynków. Bez względu jednak na to nawiązanie i ewentualne pełnienie przez sporną wiatę funkcji użytkowej budynku, rozważany przepis § 12 w sposób szczególny normuje zakres przedmiotowy regulacji odległości obiektu budowlanego od granicy działki. Hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki. Zdaniem składu orzekającego zaś, przepis wstępny § 2 ust. 1 w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Z takim szczegółowym unormowaniem mamy do czynienia w przypadku przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie wiaty w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej nie wykluczało zatem z góry możliwości legalizacji. W odniesieniu do pisma Z.M. z dnia 9 marca 2016 r. [...]WINB poinformował, że przedmiotowe postępowanie dotyczy legalności prowadzonych robót budowlanych polegających na budowie wiaty na nieruchomości przy ul. A. 19 w P. Natomiast z informacji pozyskanych przez tutejszy organ wynika, iż sprawa dotycząca rozbiórki wykonanych dodatkowych ław fundamentowych, których nie obejmował projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] nr [...] była przedmiotem odrębnego postępowania i została zakończona ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] nr [...] Wobec powyższego prowadzenie postępowania w sprawie rzeczonej wiaty jest bezprzedmiotowe, co wypełnia przesłankę przepisu z art. 105 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe ustalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji oraz umorzył postępowanie objęte zaskarżonym postanowieniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, celem przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez [...]WINB oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Według autora skargi [...]WINB naruszył art. 7 oraz art. 77 K.p.a. i błędnie umorzył postępowanie objęte postanowieniem organu I instancji. Powyższe doprowadzi do sytuacji, że sąsiad skarżącego będzie mógł kontynuować: wznoszenie budowli na fundamentach, co do których otrzymał nakaz rozbiórki decyzją PINB z dnia [...]nr [...]; wznoszenie budowli, którą określa jako "wiata" bez możliwości skontrolowania przez nadzór budowlany, czy zachowane zostają warunki dla budowy wiaty określone w przepisach art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane (a z całości zebranych dowodów oraz ze stanu faktycznego wynika, że warunki te nie są zachowane); wznoszenie budowli częściowo na działce skarżącego, co do której nie posiada tytułu własności ani też jego zgody; wznoszenie budowli, którą określa jako "wiata", a która de facto stanowić będzie jedność z ze wznoszonym budynkiem mieszkalnym. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 tejże ustawy. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji i umarzające postępowanie nim objęte, jako bezprzedmiotowe. W ocenie sądu rozstrzygnięcie to jest co najmniej przedwczesne i wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem ( vide: wyrok NSA z 9.12.2015 r. sygn. akt II OSK 924/14 - LEX nr 1989283). Na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne, obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli ( wyrok WSA we Wrocławiu z 17.02.2015r. sygn. akt II SA/Wr 823/14 - LEX nr 1665542). W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla jej rozstrzygnięcia było przede wszystkim ustalenie charakteru obiektu, który wzniósł inwestor, a objętego zgłoszeniem z dnia 17 lipca 2015 r. Organ odwoławczy przyjął, że jest to wiata o wymiarach 2,60 m x 9,10 m, co daje powierzchnię 23,66 m2 . W konsekwencji organ ustalił, że dla takiego typu budowli nie było wymagane dokonanie zgłoszenia zamiaru jego budowy. Co do zasady należy zgodzić się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w obecnie obowiązującym art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) ustawodawca określił katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1. Katalog ten ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie wymienione w nim obiekty budowlane i roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Niemniej jednak organ nie ustalił, czy spełniony został warunek ilości wiat na działce inwestora w liczbie nie przekraczającej dwóch na każde 1000 m2. Skarżący podnosił bowiem, że na działce inwestora jest kilka obiektów, które można zakwalifikować jako wiaty. Dokumenty znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie w tym zakresie. Co więcej, analiza dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez organ może sugerować, że inwestor de facto prowadzi rozbudowę budynku mieszkalnego, na co może również wskazywać załączony do zażalenia plan sytuacyjno-wysokościowy "wiaty". Obiekt o wysokości 2,8-2,7 m, wzniesiony ma być bowiem na fundamentach, w granicy z sąsiednią nieruchomością, dostawiony do ściany budynku mieszkalnego będącego w budowie, ponadto ma posiadać dwie ściany pełne z bloczków betonowych, wsparte na słupkach stalowych. Okoliczności tej organ również w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości nie wyjaśnił. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie jest prawidłowe stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.) nie znajduje zastosowania do przedmiotowej wiaty. Powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.01.2013 r. sygn. akt II OSK 1642/11 zawiera w tym zakresie stanowisko odosobnione. W innych wyrokach NSA wyraźnie bowiem wskazał, iż w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że wiata nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, więc należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3. Konsekwencją tego zaliczenia jest objęcie wiat wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Do spornej wiaty pełniącej funkcje użytkowe budynku gospodarczego, będą miały zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia (wyrok NSA z 12.7.2012 r., II OSK 728/11, wyrok NSA z 20.09.2015 r., sygn. akt II OSK 189/14 – dostępne w internecie). W § 12 rozporządzenia określono wymagania odnośnie usytuowania obiektów budowlanych na działce. W przypadku budynków gospodarczych i garaży, dopuszczalne jest ich usytuowanie przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, tylko w sytuacji, gdy długość budynku gospodarczego lub garażu nie przekracza 5,5 m, a wysokość 3 m. Wydaje się, że powyższych parametrów - w szczególności jeżeli chodzi o długość budowli - nie zachowuje przedmiotowa wiata o długości 9,10 m. Z uwagi również na to, że sporna wiata nie stanowi prostego zadaszenia wspartego jedynie na słupach, lecz posiada też ścianę tylną i boczną, nie można bez głębszego rozważenia przyjąć, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 272 § 3 rozporządzenia, zgodnie z którym budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki winien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności określonej w § 232 ust. 4 i 5. Wiata nie jest budynkiem, ale pełni funkcję użytkową budynku gospodarczego, należało zatem rozważyć, czy posiadając tylną ścianę winna spełniać wymogi określone w § 272 ust. 3 rozporządzenia. W konsekwencji rozważenia wymaga przez organy dopuszczalność usytuowania spornej wiaty w kontekście wymagań określonych w przepisach powołanego rozporządzenia, czego w toku postępowania administracyjnego zaniechano. Podnoszony natomiast przez skarżącego zarzut przekroczenia granicy przez inwestora w ramach prowadzonych prac budowlanych nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości - działki oznaczonej nr 2/23, stanowiącej własność J. B. z działką nr 22/22 stanowiącą własność Z.M. zostało bowiem dopiero wszczęte postanowieniem z dnia [...] i dotychczas niezakończone. Stan prawny nieruchomości nie uległ zatem zmianie. Na obecnym etapie postępowania nie znalazł również potwierdzenia zarzut w zakresie wzniesienia wiaty na fundamentach, które podlegały rozbiórce w oparciu o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] Jak wskazał sam skarżący w piśmie z dnia 7.07.2016 r. organ nadzoru budowlanego w dniu 21.03.2012 r. przeprowadził oględziny, czego dowodem jest sporządzony protokół, z którego wynika, że sporne ławy fundamentowe zostały rozebrane. Skarżący załączył do pisma z dnia 7.07.2016 r. skierowane w tym samym dniu do Prokuratury Rejonowej w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 272 Kodeksu karnego polegającego na wprowadzeniu w błąd funkcjonariuszy publicznych – pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. podczas czynności oględzin przeprowadzonych w dniu 21.03.2012 r. Sugerowana przez skarżącego okoliczność nie została zatem dotychczas udowodniona, aczkolwiek budowa obiektu z wykorzystaniem fundamentów, które podlegały rozbiórce w oparciu o ostateczną decyzję organu nadzoru budowlanego co do zasady jest niedopuszczalna. Mając powyższe rozważania na uwadze sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jako wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i 105 § 1 K.p.a. MR