II SA/Ol 445/14

Dnia 26 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej - oddala skargę. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "A", będącej zarządcą budynku mieszkalnego przy ul. D. w O., wykonanie do dnia 31 października 2014 r. następujących obowiązków: 1) dostosować istniejący na końcu drogi wewnętrznej prowadzącej do budynku przy ul. D. w O. układ drogowy do stanu umożliwiającego zawracanie pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. Wskazany odcinek drogi należy wykonać na planie litery T, gdzie każdy z wykonywanych fragmentów drogi nie może być dłuższy niż 15 m, najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi nie może wynosić mniej niż 11 m, przy czym powstały układ drogowy powinien zapewniać możliwość przejazdu pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN; 2) zastosować znak drogowy B-36 "zakaz zatrzymywania" dla drogi wewnętrznej prowadzącej do kontrolowanego budynku. Zakaz powinien występować wzdłuż krawędzi drogi usytuowanej bliżej budynku, w tym obejmować: odcinek drogi wewnętrznej przebiegającej wzdłuż dłuższego boku budynku oraz 10 m przed budynkiem, jak i powstały w skutek realizacji obowiązku z pkt 1 decyzji układ drogowy zlokalizowany za budynkiem. Równocześnie drogę wewnętrzną należy zaopatrzyć w znak drogowy D-52 "strefa ruchu", co umożliwi egzekwowanie zakazu zatrzymywania. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowe Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.) zwanej dalej: u.p.s.p., § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2, 9 i 10, § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030) zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 24 lipca 2009 r. oraz w oparciu o protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 5 września 2013 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. D. w O. został wybudowany w 1977 r., kwalifikowany jest do budynków wysokich, kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r., do budynku wysokiego, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, powinna być doprowadzona droga pożarowa o utwardzonej nawierzchni, umożliwiająca dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. W myśl § 12 ust. 2 oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia, droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku oraz posiadać szerokość co najmniej 4 m. Na pozostałym odcinku drogi jej szerokość nie powinna być mniejsza niż 3,5 m. Podczas przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono, że droga przebiegająca wzdłuż dłuższego boku budynku posiada szerokość 4,83 m. Stwierdzono również parkowanie samochodów na terenie drogi wewnętrznej oraz ciągu pieszego znajdującego się pomiędzy drogą a budynkiem, co spowodowało zawężenie drogi wewnętrznej do szerokości mniejszej niż 4 m. W ocenie organu, zastosowanie znaku B-36 oraz D-52 uniemożliwi parkowanie samochodów zawężających drogę wewnętrzną stanowiącą dojazd dla pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. Organ wyjaśnił, że stwierdzono również, iż droga wewnętrzna stanowiąca dojazd dla pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej zakończona jest placem manewrowym w kształcie litery L, o długości 14,85 m i szerokości 4 m. Podczas przeprowadzonej próby dojazdu do kontrolowanego budynku drabiny samochodowej, będącej na wyposażeniu Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr "[...]" w O., stwierdzono brak możliwości zawrócenia tego pojazdu na istniejącym placu manewrowym zastawionym samochodami. Organ wyjaśnił ponadto, że nakładając wskazane w decyzji obowiązki miał świadomość, że dotyczą one gruntów, które nie są w całości we władaniu Spółdzielni. Jednakże prawo zabudowy nie jest związane wyłącznie z prawem własności, ale może również wynikać z praw obligacyjnych i rzeczowych. Zatem Spółdzielnia ma możliwość dostosowania wskazanego terenu do wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej zapewniając odpowiednie warunki dojazdu pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. Od powyższej decyzji Spółdzielnia wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że w miejscu planowanego układu do zawracania znajduje się m.in. sieć elektryczna i gazowa, które uniemożliwiają wykonanie nałożonych obowiązków. Organ zignorował konieczność uzyskania ewentualnych uzgodnień z dysponentami sieci oraz kolizję przebudowy tych sieci z planowanym układem komunikacyjnym. Poza tym nałożone na Spółdzielnię obowiązki dotyczą właściciela sąsiedniej nieruchomości. Podniesiono również, że zbyt krótki termin został określony na wykonanie nałożonych obowiązków. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że brak prawa własności do gruntu, na którym miałby zostać wytyczony układ drogowy umożliwiający zawracanie, nie przesądza o niewykonalności obowiązku. Właściciel budynku, na którym ciążą obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej ma bowiem możliwość prawną uzyskania tytułu prawnego do korzystania z sąsiedniej nieruchomości dla wykonania drogi pożarowej. Prawo zabudowy nie jest związane wyłącznie z prawem własności. Organ stwierdził również, że projekty skrzyżowania gazociągu z drogą lub ułożenia gazociągu wzdłuż drogi należy uzgodnić z właściwym zarządcą drogi. Zatem szczegółowe rozwiązania dotyczące usytuowania uzbrojenia technicznego względem układu zawracania powinny zostać określone przy opracowaniu dokumentacji projektowej. W tej sytuacji obowiązek wynikający z decyzji organu I instancji jest wykonalny. Z kolei okres 9 miesięcy na wykonanie nałożonych obowiązków jest okresem wystarczającym, w szczególności, że przypada on na miesiące, w których nie powinny występować warunki atmosferyczne uniemożliwiające prowadzenie inwestycji drogowych. Na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucono decyzji rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej: k.p.a., art. 26 ust. 1 u.p.s.p., art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 147, poz. 1229 ze zm.) zwanej dalej: u.o ch.p., poprzez nałożenie na stronę skarżącą obowiązków, których wykonanie jest fizycznie i prawnie niemożliwe oraz skierowanie decyzji jedynie wobec strony skarżącej. W uzasadnieniu podniesiono, że za nieprawidłowe należy uznać nałożenie na stronę skarżącą obowiązków, bez potwierdzenia ich wykonalności w opinii projektanta. Organy ochrony przeciwpożarowej powinny w toku postępowania zlecić wykonanie takiej ekspertyzy, która wskazywałaby możliwy sposób wykonania obowiązków wynikających z przepisów. Poza tym na stronę skarżącą zostały nałożone obowiązki dotyczące gruntów, do których nie posiada ona tytułu prawnego, co czyni decyzję niewykonalną. W celu umożliwienia wykonania decyzji należało skierować ją również do właścicieli gruntów sąsiednich, na których ma przebiegać droga przeciwpożarowa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o ch.p., odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa nie tylko na właścicielu budynku, ale również na właścicielach terenów. Jedynie wydanie decyzji, której adresatami będą właściciele wszystkich gruntów, na których ma przebiegać droga przeciwpożarowa, zapewni wykonanie decyzji oraz pełną ochronę przeciwpożarową budynku i terenów przyległych, gdyż uzyskanie przez stronę skarżącą tytułu prawnego do terenów przyległych oraz zmiana ich przeznaczenia w celu wykonania skarżonej decyzji uzależnione jest od zgody ich właścicieli. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a zatem przepisy, które weszły w życie po wybudowaniu budynku. Należy mieć na uwadze, że w przypadku ochrony przeciwpożarowej mamy do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym, którego realizacja nie kończy się wraz z oddaniem obiektu do użytkowania, ale trwa nadal przez cały okres użytkowania obiektu. Powyższy przypadek dotyczy zatem kwestii tzw. regulacji intertemporalnej nazywanej retrospektywnością, polegającej na nakazie stosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale trwają nadal i nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie ich istotne elementy (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1701/07, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Zakres zastosowania przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.s.p. oraz przepisów rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. nie został (z pewnymi wyjątkami) w tych aktach normatywnych w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie wskazanych regulacji. Oznacza to w konsekwencji stosowanie zasady bezpośredniego działania nowego prawa. Określone kwestionowanymi decyzjami nakazy zostały nałożone w stosunku do budynku, który został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa. Chodzi zatem o wskazane zdarzenie "ciągłe" trwające także po wejściu w życie nowej ustawy. Wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takiego budynku jest działaniem retrospektywnym prawa (por. wskazany wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1701/07, wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., sygn. II OSK 1253/06, dostępny w CBOSA). Zatem wskazane w decyzjach organów obu instancji akty prawne mogły być co do zasady podstawą formułowania wobec podmiotu odpowiedzialnego nakazów w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku już istniejącego w chwili wejścia ich w życie. W ocenie Sądu, za niezasadny należy uznać zarzut, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna, gdyż Spółdzielnia została zobowiązana do dokonania czynności w stosunku do terenu, do którego nie przysługuje jej żaden tytuł prawny. Należy zauważyć, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej zobowiązuje w art. 3 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, przesądzając jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 5 u.o.ch.p., właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest m.in. obowiązany przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Odpowiedzialność za realizację powyższych obowiązków stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem (art. 4 ust. 1a u.o ch.p.). Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.o ch.p. wynika zatem obowiązek zapewnienia odpowiedniego dojazdu do budynku dla samochodów straży pożarnej (por. wyroki NSA z dnia 9 września 2003 r., sygn. IV SA 3858/01 oraz z dnia 31 marca 2009 r., sygn. II OSK 457/08, dostępne w CBOSA). Dojazd ten, tzn. droga pożarowa, powinna spełniać wymogi, które zostały określone w przepisach wykonawczych do ustawy o ochronie przeciwpożarowej, m.in. w § 12 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. W świetle przepisów rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r., do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. D. w O., zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, powinna być doprowadzona droga pożarowa o utwardzonej nawierzchni, umożliwiająca dojazd o każdej porze roku pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. W myśl § 12 ust. 2 oraz § 13 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia, taka droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku oraz posiadać szerokość co najmniej 4 m. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 9 i 10 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r., droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m × 20 m, wymaganie to nie dotyczy końcowego odcinka drogi pożarowej o długości do 15 m. Z kolei najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej powinien wynosić co najmniej 11 m (§ 12 ust. 9 i 10 cyt. rozporządzenia). Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych tej sprawy budynek przy ul. D. w O. nie spełnia wymagań ww. rozporządzenia w zakresie drogi pożarowej. W trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej tego budynku, utrwalonych w protokole z dnia 5 września 2013 r., stwierdzono, że droga przebiegająca wzdłuż dłuższego boku budynku posiada szerokość 4,83 m. Stwierdzono również parkowanie samochodów na terenie drogi wewnętrznej oraz ciągu pieszego znajdującego się pomiędzy drogą a budynkiem, co spowodowało zawężenie drogi wewnętrznej do szerokości mniejszej niż 4 m. Nadto ustalono, że droga wewnętrzna stanowiąca dojazd dla pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej zakończona jest placem manewrowym w kształcie litery L, o długości 14,85 m i szerokości 4 m. Podczas przeprowadzonej próby dojazdu do kontrolowanego budynku drabiny samochodowej, będącej na wyposażeniu Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr "[...]" w O., stwierdzono brak możliwości zawrócenia tego pojazdu na istniejącym placu manewrowym zastawionym samochodami. Zdaniem Sądu, z powyższych ustaleń wynika w sposób nie budzący wątpliwości, i okoliczności tej nie kwestionuje również skarżąca Spółdzielnia, że wskazany budynek mieszkalny nie posiada drogi pożarowej zgodnej z przywołanymi przepisami prawa. Spółdzielnia jedynie kwestionuje fakt, że obowiązek ten winien zostać nałożony jedynie na nią skoro to nie ona w pełnym zakresie jest uprawniona do władania terenem przez który ma przebiegać droga pożarowa. W rzeczonej sprawie, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 u.c.p. organ I instancji był uprawniony do nakazania usunięcia w drodze decyzji administracyjnej stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Jak już wyżej wskazano, właściwy organ w zakresie naruszenia przepisów dot. drogi pożarowej nakłada stosowne nakazy na właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.c.p.). Strona skarżąca, jako spółdzielnia mieszkaniowa, zarządza nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabytym na podstawie ustawy mieniem jej członków, a także może zarządzać nieruchomością niestanowiącą jej mienia lub mienia jej członków na podstawie umowy zawartej z właścicielem (współwłaścicielami) tej nieruchomości (art. 1 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, t.j. Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.). Organy słusznie zatem przyjęły, że stroną tego postępowania jest Spółdzielnia, która faktycznie zarządza budynkiem nr "[...]" przy ul. D. w O., i to na nią powinny zostać nałożone obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Natomiast okoliczność, że Spółdzielnia nie jest właścicielem całego terenu, na którym ma być wykonany układ drogowy wskazany w decyzji organu I instancji nie powoduje samo przez się braku możliwości urządzenia takiego układu drogowego na sąsiednim gruncie na podstawie innego tytułu niż własność. Brak obecnie tytułu prawnego do sąsiedniej nieruchomości nie ma charakteru trwałego, tj. nieusuwalnego. Zawarcie jakiejkolwiek umowy obligacyjnej lub pozyskanie tytułu prawnego do nieruchomości w postaci ograniczonego prawa rzeczowego może ten stan zmienić (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 maja 2012 r., II SA/Kr 453/12, dostępny w CBOSA). Należy również wskazać, że prawidłowo organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że stosownie do zapisu § 13 ust. 4 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, co oznacza że przytoczone rozporządzenie dopuszcza zastosowanie rozwiązania zamiennego, alternatywnego, gdy brak jest możliwości zrealizowania nakazu z uwagi na istniejące uwarunkowania terenowe - lokalne. Jednakże w takim przypadku to nie przed wydaniem decyzji w tej sprawie organ miał obowiązek powołać biegłego projektanta, który w opinii-ekspertyzie wskaże rozwiązanie zamienne, lecz taki obowiązek został nałożony na stronę zobowiązaną do zrealizowania obowiązku w zakresie ochrony przeciwpożarowej. To na skarżącej Spółdzielni spoczywa bowiem inicjatywa i przedstawienie organowi ochrony przeciwpożarowej konkretnego rozwiązania zamiennego dla budynku pozostającego we władaniu Spółdzielni. Potwierdzenie takiego stanowiska, że inicjatywa zastosowania rozwiązań zamiennych powinna wyjść od adresata nakazu, który zobowiązany jest do zapewnienia zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku pozostającego w jego zarządzie zostało wyrażone m.in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. II SA/Kr 453/12, wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. VII SA/Wa 2135/10 (dostępne w CBOSA) i pogląd ten podziela Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Nadto rozstrzygając o zasadności i legalności zaskarżonej decyzji należy mieć na uwadze cel, jakim służą powołane przepisy o ochronie przeciwpożarowej, a które przede wszystkim dotyczą ochrony życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia. Wprowadzanie określonych rozwiązań przewidzianych aktualnie obowiązującymi przepisami prawa służy właśnie ochronie wspomnianych dóbr. Wobec powyższego organy PSP w sposób władczy rozstrzygają o obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa regulującymi ochronę przeciwpożarową wydając określone nakazy w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego. Strona będąca adresatem takiego rodzaju decyzji powinna podjąć wysiłek w celu znalezienia takiego rozwiązania, które zapewni jednostkom ratownictwa PSP prowadzenie skutecznej akcji przeciwpożarowej. Odnośnie natomiast terminu, który został wyznaczony w decyzji organu I instancji na zrealizowanie obowiązku, to w ocenie Sądu jest on wystarczający do skutecznego podjęcia działań przez Spółdzielnię w celu zabezpieczenia warunków przeciwpożarowych. Wprawdzie decyzja organu I instancji została wydana w dniu 3 lutego 2014 r. i wskazywała termin realizacji obowiązku na 31 października 2014 r., jednakże była to kolejna decyzja tego organu wydana w tej sprawie, która wszczęta została w sierpniu 2012 r., kiedy po raz pierwszy przeprowadzono czynności kontrolno- rozpoznawcze, w toku których ujawniono nieprawidłowości w zabezpieczeniu budynku, co oznacza, iż od tego momentu Spółdzielnia miała świadomość konieczności podjęcia niezbędnych działań w celu przygotowania zgodnej z prawem drogi pożarowej, czego do chwili obecnej nie uczyniono. Nie sposób zatem uznać, że termin ten był zbyt krótki. Zawsze jednak z uwagi na konieczność możliwych uzgodnień skarżąca może wystąpić z wnioskiem do organu o przedłużenie wyznaczonego jej w decyzji terminu w trybie art. 155 k.p.a Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.