I SA/Sz 540/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 17 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działający w imieniu Ministra Finansów pozostawił bez rozpatrzenia wniosek [...] (dalej także jako "Skarżąca") z dnia 15 września 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia 15 września 2015 r. [...] zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, we wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny ; [...]Spółka Akcyjną z siedzibą w [...], (dalej "Bank"), zawarła z nią 12 lutego 2013 r. Umowę - ugodę nr [...], zwaną dalej "Umową", na mocy której, strony ustaliły, m. in., że: - stan zadłużenia Skarżącej, na dzień 12 lutego 2013 r. - § 1 pkt 3 - gdy Skarżąca, dokona spłaty zadłużenia w terminach i kwotach, o których mowa w ust. 1 §2 Umowy, to Bank zaniecha dochodzenia pozostałej części wierzytelności, tj. dokona zwolnienia - za zgodą Skarżącej - z części odsetek w łącznej wysokości [...] CHF - § 2 ust. 10 Umowy, przy czym, przedmiotowa Umowa - ugoda zmieniała treść poprzednich umów, a to: a) Umowy kredytu mieszkaniowego [...] hipoteczny nr [....] z 29 stycznia 2007 r. b) Umowy ugody nr [...] z 23 lipca 2012 r. co oznacza, że strony skróciły okres korzystania przez Skarżącą z kapitału z pierwotnego okresu do 1 listopada 2037 r., a więc z okresu mającego trwać ponad 30 lat na okres do 18 lutego 2013 r., czyli 24 lata, co oznacza, że Skarżąca korzystała z kredytu pierwotnego przez niecałe 6 lat. Skarżąca wykonała Umowę, a Bank zwolnił ją od zapłaty ww. kwoty, przy czym, owo zwolnienie nie jest zwolnieniem, a jedynie zredukowaną do okresu korzystania z kapitału kwotą, którą Bank by uzyskał, gdyby nie doszło do skrócenia okresu korzystania z kapitału. Bank wystawił informację o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych PIT-8C w roku 2013 wskazując w rubryce 22 i 30 kwotę [...] zł. W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy w świetle stanu faktycznego opisanego powyżej, punkt "G" niniejszego formularza, Skarżąca jest podatnikiem podatku z tytułu zawartej i wykonanej Umowy ugody nr [....]? Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego Skarżąca przedstawiła obszerny wywód, sprowadzający się do stwierdzenia, że zredukowanie odsetek związanych z zobowiązaniem kredytowym nie może stanowić przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz.613 ze zm.), dlatego też pismem z dnia 8 grudnia 2015 r., na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h powołanej ustawy, organ wezwał Skarżącą do usunięcia braków w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W wezwaniu powyższym wskazano konieczność uzupełnienia wniosku poprzez: 1. przesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie dla Pana [....] do występowania, w imieniu Skarżącej z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego, 2. uzupełnienie przedstawionego stanu faktycznego w oparciu o który miała być wydana interpretacja indywidualna poprzez jednoznaczne wskazanie: a) w skutek jakich okoliczności nastąpiło zawarcie w dniu 12 lutego 2013 r. umowy ugody np. w związku z niewywiązywaniem się z terminowej spłaty kredytu mieszkaniowego "[...]"? b) co było przedmiotem ww. ugody i jakie były jej warunki, kwoty z jakich tytułów objęte były ww. ugodą, c) czy kwota [...] CHF jest równowartością, wskazanej we wniosku kwoty [....] zł wykazanej przez bank w informacji PIT-8C? d) czy "stan zadłużenia na dzień 12 lutego 2013 r.", o którym mowa we wniosku obejmował kwotę [...] zł, czy była ona zaległością (zadłużeniem) spowodowaną nie dotrzymywaniem terminu spłat na rzecz banku kwoty kapitału i odsetek od tego kapitału określonej najpierw w umowie kredytu mieszkaniowego "[....]" a później w umowie ugody zawartej w dniu 23 lipca 2012 r.? Jeśli nie należało precyzyjnie wskazać jak należy rozumieć, zgodnie z umową ugody z dnia 12 lutego 2013 r., użyty we wniosku zwrot "stan zadłużenia" tj. kwoty z jakiego tytułu obejmował? e) czy kwota [....] CHF stanowiła kwotę zaległych, nie zapłaconych odsetek? Jeśli nie należało precyzyjnie podać, zgodnie z umową ugody z dnia 12 lutego 2013 r., z jakiego tytułu powstała wierzytelność, której bank zaniechał dochodzenia, f) czy pod użytym we wniosku sformułowaniem "spłaty zadłużenia" rozumieć należy spłatę kwoty kapitału kredytu udzielonego na podstawie umowy kredytu z dnia 29 stycznia 2007 r. Jeśli nie należało precyzyjnie opisać z jakiego tytułu powstało ww. zadłużenie, g) czy Skarżąca była kredytobiorcą czy współkredytobiorcą kredytu mieszkaniowego udzielonego na podstawie umowy kredytu z dnia 29 stycznia 2007 r.? h) w sytuacji gdy Skarżąca była współkredytobiorcą ww. kredytu, to czy zaniechanie dochodzenia od Skarżącej części wierzytelności spowodowało niedochodzenie jej zapłaty od pozostałych dłużników? 3. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego w odniesieniu bezpośrednio do zadanego we wniosku pytania oraz konkretnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które mają być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W treści wezwania zawarty został rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w razie niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego doręczenia. Pismem, które wpłynęło do organu w dniu 29 grudnia 2015 r. Skarżąca odpowiedziała na powyższe wezwanie. Zdaniem organu Skarżąca jednak nie uzupełniła wskazanego w wezwaniu braku formalnego, przejawiającego się w nieprzedstawieniu własnego stanowiska odnoszącego się bezpośrednio do zadanego we wniosku pytania, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym wniosek postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r. organ pozostawił bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, w dniu 19 stycznia 2016 r. Skarżąca wywiodła zażalenie. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do rozpoznania oraz obciążenie organu drugiej instancji kosztami postępowania sądowego i zasądzenia ich na rzecz Skarżącej, wraz z kosztami zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisu art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek nie jest wyczerpujący z punktu widzenia wskazań tegoż przepisu, przy czym, obraza powołanego przepisu, w jej ocenie, miała wpływ na treść skarżonego postanowienia, gdyż prawidłowa ocena wniosku z punktu widzenia wskazań powołanego przepisu nakazywała i nakazuje rozpoznanie wniosku, a nie pozostawienie go bez rozpoznania wobec przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Skarżąca podniosła, że organ drugiej instancji uznał, co wynika wprost z zapisów znajdujących się na 9 stronie, 2 akapit, ww. postanowienia, iż: "Za przedstawienie własnego stanowiska nie można bowiem uznać obszernych wywodów prowadzących, Pani zdaniem, do tego, że "własne stanowisko sprowadza się więc do kategorycznego twierdzenia, że wartość zwolnionych od zapłaty odsetek, tj. kwota [...] CHF, z tytułu udzielonego kredytu (z 29 listopada 2007 r.), na podstawie zawartej Umowy z dnia 12 lutego 2013 r. nie może stanowić i nie stanowi przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych " gdyż nie zawiera ono jednoznacznej odpowiedzi na postawione pytanie. Z użytych przez Panią sformułowań nie wynika, czy w przedstawionej we wniosku sytuacji faktycznej, jest Pani podatnikiem podatku z tytułu zawartej i wykonanej Umowy ugody nr [...]." Zdaniem Skarżącej, powyższa konstatacja organu drugiej instancji jest, i to w stopniu oczywistym, sprzeczna z cytowanym przez organ jej stanowiskiem. Dla wyrażenia swego stanowiska używa ona sformułowań jednoznacznych, nie pozostawiających żadnych wątpliwości co do Jej stanowiska, wszak wprost twierdzi, że "własne stanowisko sprowadza się więc do kategorycznego twierdzenia, że wartość zwolnionych od zapłaty odsetek, tj. kwota [...;.] CHF, z tytułu udzielonego kredytu (z 29 listopada 2007 r.), na podstawie zawartej Umowy z dnia 12 lutego 2013 r. nie może stanowić i nie stanowi przychodu z innych źródeł, o których mowa w ort. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z ort. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych". Według Skarżącej cytowany przez organ pierwszej instancji zapis jej stanowiska prowadzi, a w każdym razie, powinien prowadzić do jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości wniosku, że zarzucany brak, po prostu, nie występuje. Skarżąca przedstawiła - wbrew stanowisku organu pierwszej i drugiej instancji - własne stanowisko w sprawie, co wykazano powyżej cytując owo stanowisko in extenso. Można byłoby mówić o nie przedstawieniu własnego stanowiska, gdyby nie wyżej cytowana treść, ale, skoro zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie, nie można czynić ustalenia, że go nie ma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Art. 57a p.p.s.a. z kolei stanowi, że skarga na pisemną interpretację prawa podatkowego wydaną w indywidulanej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...], działającego z upoważnienia Ministra Finansów, postanowienia utrzymującego w mocy, wydane na podstawie art. 14g § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, postanowienia tego organu o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku [...] o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z treści skargi wynika bowiem, że Skarżąca stoi na stanowisku, iż złożony przez nią wniosek wraz z nadesłanym na wezwanie organu uzupełnieniem był kompletny i wyczerpująco przedstawiał jej stanowisko własne. Przy czym uzasadnienie stanowiska własnego było kompletne już w pierwotnie złożonym wniosku, dlatego nie było potrzeby jego uzupełniania. Natomiast zdaniem organu interpretacyjnego pomimo wezwania jej do tego, Skarżąca nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego w odniesieniu bezpośrednio do zadanego we wniosku pytania oraz konkretnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które mają być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Z uwagi na tak zarysowany przedmiot sporu na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej, jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie zaś do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 Ordynacji .podatkowej). Natomiast w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 , organ wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 i § 3 Ordynacji .podatkowej). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Jak wskazano powyżej, na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne – w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. Organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ, na podstawie wyczerpująco przestawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Funkcją przypisaną interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę jest bowiem dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w konkretnie opisanej sytuacji. Interpretacja wydana w indywidulanej sprawie nie może natomiast stanowić ogólnych rozważań nad ewentualnymi konsekwencjami podatkowymi, jakie mogą zaistnieć na gruncie stanu faktycznego zarysowanego ogólnikowo lub w sposób niedomknięty. Zadane pytanie zatem musi w sposób bezpośredni odnosić się do przedstawionego stanu faktycznego i także nie może być sformułowane w sposób ogólnikowy, gdyż to zakres pytania z kolei wyznacza zakres oceny prawnej, ocena prawna natomiast jest przedmiotem analizy organu interpretacyjnego. Pomiędzy stanem fatycznym, zadanym pytaniem i oceną wnioskodawcy występuje ścisły związek polegający na tym, że w stanie fatycznym musi zawierać się zdarzenie do którego odnosi się zadane pytanie, natomiast stanowisko własne wnioskodawcy powinno zawierać odpowiedź na postawione pytanie. Podkreślić w tym miejscu należy, że indywidualna interpretacja podatkowa ma jednocześnie pełnić dwie funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną (art. 14k Ordynacji podatkowej). Celem ustanowienia instytucji prawa do uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego było nie tylko zapewnienie podmiotom wymienianym we wskazanym przepisie (podatnikom, płatnikom i inkasentom) poczucia pewności co do prawidłowości stosowania przez nich ściśle wskazanych przepisów podatkowych, stwarzających istotne wątpliwości interpretacyjne, lecz także pewności co do skutków zastosowania się do określonej interpretacji tych przepisów (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2008 r., sygn. akt I FSK 1239/07). Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Jak to zasadnie stwierdził w swoim wyroku z dnia 27.06.2013 r. o sygn. akt I FSK 864/12 Naczelny Sąd Administracyjny: "(...) ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku, jak również to że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale zupełnie już nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej". Wymienione powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane w art. 14b-14p Ordynacji podatkowej, stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega m.in. na tym, że organ wydający interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w normach prawnych zastosowanych w granicach konkretnie wskazanego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo stan sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Przy odpowiedniej "precyzyjności" bowiem tego stanu, obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, ani też w oparciu o stanowisko własne strony nieodnoszące się bezpośrednio do postanowionego pytania, gdyż w takiej sytuacji intencje wnioskodawcy nie są dla organu do końca czytelne. Interpretacja nie może polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów. We wniosku z dnia 18.09.2015 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, zdarzenie przyszłe zostało przedstawione w sposób niekompletny w związku z czym działając na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej organ zobowiązał Skarżącą do uzupełnienia stanu fatycznego poprzez jednoznaczną odpowiedź na zadane osiem pytań. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na pytania dotyczące stanu faktycznego, a organ odpowiedzi te uznał za wystarczające. Jednocześnie jednak organ zobowiązał Skarżącą do przedstawienia własnego stanowiska w odniesieniu bezpośrednio do zadanego pytania. Zadane pytanie bowiem brzmiało następująco: "Czy w świetle stanu faktycznego opisanego powyżej, punkt "G" niniejszego formularza, Skarżąca jest podatnikiem podatku z tytułu zawartej i wykonanej Umowy ugody nr [...]?" Pytanie to zatem zawierało odniesienie do przedstawionego stanu faktycznego, ale nie zawierało wskazania jakiego podatku dotyczy ponadto odnosiło się do umowy opisanej w stanie faktycznym jako do całości. Natomiast własne stanowisko w sprawie w cytowanym i akcentowanym przez skarżącą fragmencie jest następujące: "Własne stanowisko w sprawie sprowadza się więc do kategorycznego twierdzenia, że: wartość zwolnionych od zapłaty odsetek, tj. kwota [...] CHF, z tytułu udzielonego kredytu (z 29 listopada 2007 r.), na podstawie zawartej Umowy z dnia 12 lutego 2013 r. nie może stanowić i nie stanowi przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych." Powyższy cytat jest jedynie przedstawieniem pewnego twierdzenia, a nie jednoznacznym wskazaniem własnej oceny. Ponadto twierdzenie to odnosi się do wartości zwolnionych od zapłaty odsetek i opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast jak już wskazano powyżej zadane pytanie dotyczyło umowy jako całości oraz podatku bez wskazania o jaki podatek chodzi. Tym samym nawet przy przyjęciu, że owo przedstawienie twierdzenia jest przedstawieniem stanowiska własnego, to uznać należało, że zakres zadanego pytania był znacznie szerszy od przedstawionego stanowiska. Zdaniem Sądu zatem zachodziły zatem uzasadnione podstawy do wezwania strony do przedstawienia stanowiska własnego w sposób wskazany w wezwaniu, czyli bezpośrednio odnoszącego się do zadanego pytania. Skoro Skarżąca działająca przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzupełnia wniosku we wskazanym zakresie, to w konsekwencji wystąpiła podstawa do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując innych naruszeń prawa, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.