II OZ 751/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 148/16 o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na mocy zarządzenia z dnia 24 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do nadesłania 6 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwania awizowano po raz pierwszy w dniu 1 marca 2016 r. oraz powtórnie w dniu 9 marca 2011 r., a następnie zwrócono ją do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał przesyłkę za doręczoną z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, tj. z dniem15 marca 2016 r. Stwierdzając, że w terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków skargi, który upływał w dniu 22 marca 2016 r. skarżący nie wykonał nałożonych na niego zobowiązań, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 73 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. polegające na niepozostawieniu w skrzynce oddawczej adresata przez operatora pocztowego zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej, jak również niepozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórnego awizo), co skutkowało niewiedzą skarżącego o nadaniu przez sąd korespondencji zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi oraz uniemożliwiło adresatowi jego skuteczne podjęcie w terminie; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych w związku z wadliwym przyjęciem, że skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz nadanie skardze dalszego biegu, 2) zażądanie od operatora pocztowego kopii potwierdzenia złożenia pisma o nr [...] wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej w terminie 7 dniu od dnia pozostawienia awizo oraz powtórnego awizo wraz z historią doręczenia przesyłki i datami awizacji, w tym wskazaniu dni pozostawiania przesyłki we właściwej placówce pocztowej oraz wskazaniu imienia i nazwiska doręczyciela przesyłki, 3) dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku ze strony internetowej PGP S.A. na okoliczność ustalenia nieskuteczności doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków skargi z wyłącznej winy operatora pocztowego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący oświadczył, że nie otrzymał zawiadomienia o złożeniu przesyłki u operatora pocztowego, jak również zawiadomienia powtórnego, akcentując, że z taką sytuacją spotyka się po raz pierwszy. Przyczyn takiego stanu rzeczy skarżący upatruje w zaniedbywaniu obowiązków służbowych przez zatrudnianych przez operatora pocztowego doręczycieli. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż internetowa historia śledzenia doręczenia przesyłki wskazuje na przekazanie przesyłki o nr [...] do Punktu InPost w dniu 12 marca 2016 r. o godz. 16:18, zatem data ta nie pokrywa się z widniejącymi na przesyłce pocztowej datami awizacji, tj. 1 oraz 9 marca 2016 r. Powyższe, zdaniem strony, wskazuje na wadliwość doręczenia przesyłki zawierającej sądowe wezwanie i tym samym na zasadność wniesionego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, że wadliwie przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia dotyczące prawidłowości doręczenia przesyłki sądowej zawierającej, m.in., wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, doprowadziły do nieuzasadnionego odrzucenia skargi w wyniku nieprawidłowego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że na kopercie przesyłki o nr nadawczym [...] umieszczono informację o awizowaniu tejże przesyłki w dniu 1 marca 2016 r. oraz o powtórnym awizowaniu w dniu 9 marca 2016 r. Nadto, na dołączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki podano przyczynę niemożności doręczenia – niepodjęcie w terminie z placówki pocztowej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika też sposób dokonania zawiadomienia adresata o pozostawieniu przesyłki do odbioru, tj. poprzez pozostawienie zawiadomienia na drzwiach adresata. Skoro zatem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel podał informacje o datach awizacji oraz miejscu pozostawienia zawiadomienia dla adresata o możliwości podjęcia przesyłki, to przyjąć należy, iż w tych warunkach Sąd I instancji przyjmując zaistnienie skutku procesowego w postaci doręczenia przesyłki zasadnie oparł się na domniemaniu, że została ona awizowana zgodnie z procedurą określoną w art. 73 § 1 i § 2 p.p.s.a. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. W praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na stronie skarżącej. Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. postanowienia NSA: z 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12 oraz z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15). W niniejszej sprawie skarżący nie podjął się zadania wszczęcia postępowania reklamacyjnego, zaś próbę przerzucenia tego obowiązku na Naczelny Sąd Administracyjny uznać należało za bezskuteczną. Domniemanie prawidłowego doręczenia wezwania sądowego nie zostało ponadto obalone argumentacją strony podniesioną w zażaleniu. Kwestionując prawdziwość oświadczeń doręczyciela co do pozostawienia informacji o możliwości odbioru przesyłki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że twierdzeń doręczyciela o pozostawieniu awiza na drzwiach adresata skarżący nie zdołał podważyć odwołując się do wydruku z portalu internetowego operatora pocztowego umożliwiającego "śledzenie przesyłek", ujawniającego status przesyłki o nr [...] w dniach 12, 21 i 24 marca 2016 r. Należy podkreślić, że załączony do zażalenia wydruk nie przedstawia pełnej historii awizowanej przesyłki, obejmującej w szczególności daty jej awizowania, a ponadto nie zawiera informacji stojących w sprzeczności z danymi wynikającymi z dowodu doręczenia. Nic nie uzasadnia przyjęcia przez stronę, że uwidoczniona na wydruku data 12 marca 2016 r. jest datą awizowania przesyłki, skoro powyżej wskazana data jest zidentyfikowana jako data, w której przesyłka o nr [...], w związku z dokonanym awizem, czeka na jej odbiór przez adresata w Punkcie InPost wskazanym na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec powyższego uznać należało, że skarżący nie wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością i do doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doszło z naruszeniem art. 73 p.p.s.a. Konsekwencją stwierdzenia, że okoliczności sprawy odpowiadają dyspozycji art. 73 p.p.s.a., zaś skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez stronę obalony musi zaś być uznanie, że wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, skarga ta została przez Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucona. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.