VII SA/Wa 2115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014r. sygn. akt I OSK 624/13 oddala skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 624/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2645/12 - uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd Naczelny wskazał, że wyrokiem z dnia 2 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. K. na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu drogowego. Zaskarżoną czynnością "zamknięto" istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w O. na działkę skarżącego nr [...], który stanowił połączenie z drogą gminną (ul. [...]). Postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez skarżącego, który domagał się otwarcia zjazdu, precyzując żądanie jako dotyczące zmiany organizacji ruchu w tym zakresie (pisma z 11 sierpnia i 12 września 2011 r.). Organ w piśmie z dnia 6 września 2011r. poinformował o niemożności pozytywnego załatwienia wniosku z powodu niezgodności zjazdu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, możliwości dojazdu do posesji innymi ulicami, nadto ze względów bezpieczeństwa. Stanowisko to podtrzymał w piśmie z dnia 11 października 2011 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został negatywnie załatwiony w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r., które skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dowodząc iż stanowi on decyzję administracyjną. Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r., skargę odrzucił, uznając, że pismo to nie mieści się w żadnej z kategorii aktów uregulowanych w przepisie art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz., 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę R. K. na ww. postanowienie, postanowieniem z dnia 31 października 2012 r., uchylił je. W ocenie Sądu Naczelnego, tego rodzaju akt, należy do kategorii z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to jest innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponieważ skarżący w piśmie z dnia 12 września 2011 r. domagał się zmiany organizacji ruchu drogowego, co wywołało negatywną reakcję organu zawartą w piśmie z dnia 11 października 2011 r., zatem to pismo należało potraktować jako zaskarżoną w sprawie czynność materialno-techniczną. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż skarżący wyczerpał wymagany tryb odwoławczy, gdyż stosowne wezwanie złożył w piśmie z 12 września 2011 r. (data wpływu 21 października 2011 r.), nadto w terminie złożył skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad z dnia [...] października 2011 r. ale wyrokiem z dnia 2 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2645/12, oddalił ją, uznając iż była zgodna z prawem. Miała bowiem oparcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta O., przewidującym połączenie nieruchomości skarżącego przez ul. [...], a dalej ul. [...] do ul. [...], która jest drogą gminną. Nadto droga nr [...] jest drogą krajową kategorii GP, na której stosowanie zjazdów możliwe jest wyjątkowo, gdy brak jest dojazdu drogami niższych kategorii. Powołał względy bezpieczeństwa, wynikające ze stale zwiększającego się natężenia ruchu drogowego. Kontrolując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 stycznia 2013 r., oddalający skargę, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego. Mimo, że postępowanie administracyjne prowadzone było w kierunku zmiany organizacji ruchu drogowego, przepisy należące do tej materii nie zostały w sprawie nie tylko właściwie, ale w ogóle zastosowane. Żądanie skarżącego zmierzało najpierw do utworzenia zjazdu, potem jego poszerzenia, zaś po zamknięciu, do ponownego otwarcia. W sprawie nie doszło do jednoznacznego sprecyzowania intencji strony, co utrudnia procedowanie i wybór właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nadto organ potraktował je zbyt dowolnie. Aby skutecznie podważyć czynność należało ustalić podstawę prawną jej dokonania. Tymczasem organ jej nie przedstawił, co prowadzi do konkluzji, iż nie miała ona oparcia prawnego. Skoro organ wydał zezwolenie na korzystanie ze zjazdu, to jego zamknięcie winno nastąpić w tym samym trybie, czyli tę czynność faktyczną winien poprzedzać właściwy akt podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaskarżona czynność nie odpowiada więc prawnym wymogom. Kierunek rozpatrzenia żądania skarżącego oraz oparcie zaskarżonej czynności na przepisach z zakresu ruchu drogowego budzi wątpliwości. W roku 2002 wyrażono bowiem zgodę na zjazd "wyłącznie dla właściciela lub użytkowania wieczystego gruntu przyległego do drogi" (pismo GDDKiA z dnia 18 grudnia 2002r.), na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, chociaż w piśmie z dnia 2 października 2002 r. organ odmówił zgody i warunków na wykonanie zjazdu indywidualnego i połączenia działki skarżącego z drogą krajową nr [...]. Status zjazdu nie jest więc oczywisty. Bezsporne jest jednak, że zjazd za zgodą organu faktycznie funkcjonował. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obecną intencją skarżącego, poza usunięciem barierek zamykających mu dostęp do drogi krajowej, co ingerowało w organizację ruchu drogowego, jest przebudowa zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Takie żądanie ma oparcie w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i wymaga wydania decyzji. W toku dalszego postępowania organ miał za zadanie ustalić precyzyjnie treść żądania skarżącego, po czym wybrać właściwą podstawę prawną jego rozpatrzenia, kierując się powyższymi wskazaniami. Zbadać przede wszystkim poprawność zamknięcia zjazdu i podjąć w tej materii właściwe czynności. Następnie rozpatrzyć sprawę w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, chyba że strona przedstawi argumentację wymagającą zastosowania innych norm prawnych. R. K. w dniu 12 grudnia 2014r., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 624/13, wezwał Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] do demontażu barierek zamykających istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w O. na działkę R. K. nr [...], który stanowi połączenie z drogą gminną (ul. [...]). Następnie w dniu 23 lipca 2015r. R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 roku, sygn. akt I OSK 624/13. W skardze podnosił, że Sąd Naczelny zobowiązał organ do "zbadania przede wszystkim poprawności zamknięcia zjazdu i podjęcia w tej materii właściwych czynności". Skarżący wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wykonania wyroku tj. usunięcia czynności z dnia [...] października 2011r. w przedmiocie zmian organizacji ruchu polegającej na montażu barierek zamykających istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w O. na drogę gminną ul. [...]. Generalny Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad pomimo wezwania nie wykonał wyroku, tj. nie dokonał demontażu barierek. Skarżący podnosił, że jego intencją jest uchylenie czynności polegającej na montażu barierek na istniejącym zjeździe (zmiana organizacji ruchu). Pomimo upływu ośmiu miesięcy, organ nie podjął żadnych działań zmierzających do uchylenia skutków czynności z dnia [...] października 2011r., w przedmiocie zmian organizacji ruchu. W związku z powyższym domagał się ukarania organu grzywną w wysokości, którą Sąd uzna za stosowną. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu tej odpowiedzi organ wskazał, że nie występują przesłanki z art. 154 § 1 p.p.s.a. do wymierzenia grzywny, gdyż po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.11.2014 r., sygn. I OSK 624/13, odniósł się on do wszystkich żądań i wniosków skarżącego. W ocenie organu skarżący nie ma podstaw do stawiania organowi zarzutów bezczynności albowiem organ działa zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosując się do jego uzasadnienia. Mając na uwadze uzasadnienie ww. wyroku organ przyjął, iż jego postępowanie powinno wyglądać następująco: - precyzyjne ustalenie treści żądania, - podjęcie stosownych czynności w celu rozpatrzenia żądania, - wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w [...] wywodził, że Naczelny Sąd Administracyjny nie nakazał otwarcia zjazdu (jak twierdzi skarżący), ale najpierw precyzyjne ustalenie żądania. Należało zatem ustalić stanowisko R. K., gdyż to determinowało kolejne działania w sprawie i umożliwiało rozstrzygnięcie. Zgodnie w powyższym organ, wezwał skarżącego pismem z 17.02.2015 r. do precyzyjnego określenia treści żądania oraz podania jego podstawy prawnej. Skarżący odpowiedział pismem z dnia 16.02.2015 r. oraz z 18.02.2015 r., na które Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odpowiedział pismem z dnia 25.02.2015 r. Następnie na pismo z dnia 26.02.2015 r., odpowiedziano pismem z dnia 12.03.2015 r. Nadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia 26.03.2015r. odmówił wszczęcia postępowania. W trybie odwoławczym postanowieniem z [...].05.2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Poza tym organ wskazał, że wniosek R. K. z [...].05.2015 r. o ukaranie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad grzywną za nie wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z [...].07.2015 r., sygn. [...]. Dalej wskazał, iż skarżący wnioskiem z 20.07.2015 r. domagał się również wydania zaświadczenia o treści "zmiana organizacji ruchu, polegająca na zamknięciu zjazdu z ul. [...] w O. - droga krajowa nr [...] na ulicę [...], poprzez ustawienie barier na istniejącym zjeździe. Postanowieniem z dnia [...].07.2015r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 217 § 1 i pkt 1 k.p.a. odmówił wydania ww. zaświadczenia. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy wydania zaświadczenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Wniosek ten został skierowany do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] pismem z dnia 11.08.2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zadaniem Sądu, było dokonanie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647), kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. W niniejszej sprawie konieczne było odniesienie się do zmiany stanu prawnego, dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), w zakresie regulacji dotyczącej wnoszenia skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Powołana ustawa nowelizująca, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., zmieniła m.in. treść art. 154 § 1 p.p.s.a. W brzmieniu sprzed nowelizacji przepis ten stanowił, iż: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Od dnia 15 sierpnia 2015 r. ww. przepis stwierdza zaś, iż: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. wprowadzona zmiana ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Wniesienie skargi na podstawie znowelizowanego przepisu artykułu 154 § 1 p.p.s.a. możliwe jest obecnie jedynie w przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ustawodawca z dotychczasowego zakresu art. 154 § 1 powołanej ustawy postanowił usunąć kwestie dotyczące bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Zmiana art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podyktowana była równoczesną zmianą art. 149 tej ustawy, obejmującego obecnie kompleksowe uregulowanie kwestii dotyczących rozstrzygania o skargach na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015 r., str. 634). W uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk nr 1633) wyraźnie wskazuje się, iż wykreślenie w art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrazów "oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności" miało związek z całościowym uregulowaniem w art. 149 tej ustawy sprawy sposobu załatwienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a ustawy. Taki zabieg legislacyjny skutkuje tym, że w aktualnym stanie prawnym wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz o wymierzenie grzywny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności przysługuje stronie na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie art. 154 powołanej ustawy. Porównanie treści art. 149 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, a także tuż po niej, przy jednoczesnym uwzględnieniu zmiany brzmienia art. 154 § 1 tej ustawy, wskazuje jednak, iż rzeczywistym zamiarem ustawodawcy, oprócz kompleksowego uregulowania kwestii sposobu załatwiania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a p.p.s.a., było zniesienie sytuacji, w której w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności skarga przysługiwałaby zarówno na podstawie art. 154 § 1, jak i art. 149 powołanej ustawy. Na sytuację tę wprost wskazuje się w uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk 1633) podnosząc, iż obecnie (tj. przed nowelizacją ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na mocy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.) dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, gdy sąd administracyjny uchylił przykładowo decyzję organu II instancji, a organ ten nie załatwił sprawy pomimo upływu ustawowego terminu zarówno z jednego, jak i z drugiego środka (tj. art. 149 i 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Takie rozwiązanie budziło zaś w praktyce wiele wątpliwości. W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania (post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oznacza to, że skoro sąd administracyjny zobowiązany jest we własnym zakresie ustalić, czy w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu, czy przewlekłym prowadzeniem przez niego postępowania, to konsekwentnie zobligowany jest również do ustalenia podstawy prawnej takiej bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W skardze na niewykonanie przedmiotowego wyroku skarżący wystąpił z żądaniem wymierzenia grzywny organowi. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. wyznacza sposób ustalenia wysokości grzywny, który znajduje zastosowanie zarówno w sytuacji określonej w art. 154 § 1, jak i w art. 149 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach przedmiotowej sprawy odrzucenie skargi było zdaniem Sądu niedopuszczalne, gdyż w dacie wniesienia tej skargi (27 lipca 2015 r.) skarżącemu przysługiwała skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., a więc postępowanie w tej sprawie zostało prawidłowo wszczęte. Przedmiotowa skarga wniesiona została przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast po zmianie stanu prawnego skarga ta stanowi obecnie skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd dokonał zmiany kwalifikacji podstawy prawnej tej skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a. na art. 149 p.p.s.a. Stwierdzenie, że obecnie przedmiotowa skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wyroku uchylającym powinna być odrzucona stanowiłoby naruszenie prawa strony do sądu zagwarantowanego przez art. 45 Konstytucji RP. W związku z tym, że ustawa nowelizująca z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie zawiera przepisów przejściowych, wskazujących jak należy traktować skargi wniesione w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, to należało zastosować wykładnię mającą na celu zapewnienie stronie drogi sądowej. Wprawdzie odrzucenie skargi w tego rodzaju sprawie nie stałoby na przeszkodzie wniesieniu przez skarżącego nowej skargi na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. po nowelizacji, to jednak powodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania sądowego. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. warunkiem formalnym wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Przyjąć jednak należy, iż w przypadku przekwalifikowania przez Sąd skargi wniesionej przed omawianą wyżej nowelizacją ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. na skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jeżeli strona przed wniesieniem skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. spełniła wszystkie wymogi formalne do jej wniesienia, także wyczerpała wymagane wtedy środki zaskarżenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2016r., II OSK 395/16). Rozpoznając zatem skargę na bezczynności organu, Sąd uznał ją za bezzasadną. Należy podkreślić, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjął postępowanie i pismem z 17 lutego 2015 r. znak [...] wezwał skarżącego do precyzyjnego określenia treści żądania oraz podania podstawy prawnej żądania. Skarżący odpowiedział pismem z dnia 16.02.2015 r. oraz z dnia 18.02.2015 r., na które Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odpowiedział pismem z dnia 25.02.2015 r. Na kolejne pismo skarżącego z dnia 26.02.2015 r., odpowiedział pismem z dnia 12.03.2015 r. W odniesieniu do tych pism, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] marca 2015r., po rozpatrzeniu wniosku R. K. z dnia 18 lutego 2015r., w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu z ulicy [...] na ulicę [...] w O. - odmówił wszczęcia postępowania. Potem w trybie odwoławczym, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Także kolejny wniosek skarżącego z 20.07.2015 r., sformułowany na tle tego samego stanu faktycznego, to jest wniosek o wydanie zaświadczenia o treści "zmiana organizacji ruchu, polegająca na zamknięciu zjazdu z ul. [...] w O. -droga krajowa nr [...] na ulicę [...] poprzez ustawienie barier na istniejącym zjeździe wykonana była bez podstawy prawnej", został rozpatrzony. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z [...].07.2015 r. odmówił wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 i pkt 1 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy wydania zaświadczenia został skierowany do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] pismem z dnia 11.08.2015. Reasumując stwierdzić należy, że choć w prowadzonym postępowaniu organ podejmował czynności po upływie kilku miesięcy od wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, to jednak zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania i doprecyzowania stanowiska skarżącego. Następnie, po ustaleniu woli skarżącego, jego wnioski i żądania zostały rozpoznane w sposób procesowy. Strona może obecnie korzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia. Podkreślić należy, że bez wpływu na wynik sprawy (dotyczącej bezczynności) pozostaje okoliczność, iż wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad rozstrzygnięcia nie są zgodne z oczekiwaniami skarżącego. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy, przerwanie bezczynności, nie służy natomiast kontrolowaniu merytorycznej prawidłowości zapadłych rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.