I OSK 2773/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Monika Nowicka (spr.) del. WSA Katarzyna Matczak Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1754/15 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) odstępuje od zasądzenia od Z. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 175415), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi Z. D. - uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W motywach wyroku Sąd wskazał na następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne: Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Prezydent W., orzekając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), załącznika nr 2 do uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. nr XLVIII/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego z 2012 r. poz. 10224), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) w zw. z art. 104 i art. 107 k.p.a. - ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] na kwotę [...] zł., do zapłaty których zobowiązał Z. D.. W uzasadnieniu stanowiska organ wyjaśnił, że Strażnik Miejski w dniu 12 kwietnia wydał dyspozycję usunięcia w/w pojazdu z Alei [...] w W. z powodu niezastosowania się przez kierowcę do znaku B-36 z tabliczką T-24 (pozostawienie pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela), co dowodziło, iż kierujący wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń. Ponieważ w trakcie czynności usuwania pojazdu do strażnika zgłosił się właściciel pojazdu - Z. D., strażnik - na podstawie art. 130a ust. 2a cyt. ustawy - odstąpił wprawdzie od usunięcia pojazdu, jednakże wydanie dyspozycji jego usunięcia spowodowało powstanie stosownych kosztów, a czego dowodem było oświadczenie wykonawcy (załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą zapłaconą przez W.). Zgodnie zatem z art. 130a ust. 2a w związku z art. 130a ust. 10i cyt. ustawy, do pokrycia tych kosztów zobowiązany został właściciel pojazdu. Rozpoznając sprawę w trybie postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymało mocy decyzję Prezydenta W. Jak podniosło Kolegium, stosownie do art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: u.p.r.d.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, między innymi w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi - zgodnie z art. 130a ust. 4 u.p.r.d. – wydaje przy tym : 1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 -3; 2) strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 3) osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c p.r.d.). Z kolei, stosownie do art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 października 2012r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Po myśli zaś art. 130a ust. 6 cyt. ustawy, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Odnosząc powyższe do stanu sprawy, Kolegium wskazało, że miała w niej zastosowanie uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. nr XLVI1I/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2012r. poz. 10224). Ustawodawca określił zaś enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu, w tym obligatoryjne a które miało miejsce w analizowanej sytuacji. Z. D. bezspornie bowiem w dniu 19 grudnia 2012 r. zaparkował pojazd marki [...] przy Al. [...] w W. w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Czyn ten, będąc wykroczeniem z art. 92 § 1 k.w. odpowiadał więc dyspozycji przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5 u.p.r.d., stanowiącym o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. W tej sytuacji strażnik miejski miał ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (dyspozycja nr [...]). Podkreślono przy tym, ze w aktach sprawy znajdowała się dokumentacja fotograficzna obrazująca zaparkowanie samochodu i potwierdzająca ustawienie znaku drogowego B- 36 z tabliczką T-24. Wyjaśniono też, że wprawdzie odwołujący się, widząc funkcjonariusza Straży Miejskiej, zgłosił się do niego a zatem w tej sytuacji uzasadnione było odstąpienie - na zasadzie art. 130a ust. 2 cyt. ustawy - od odholowania pojazdu na parking strzeżony, ale pomimo, że do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking w niniejszej sprawie nie doszło, to zawezwanie holownika i podjęcie czynności usunięcia pojazdu niewątpliwie wygenerowało koszty a które - zgodnie z załącznikiem Nr 2 do uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 nr XLVIII/1309/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. wynosiły w tym okresie czasu dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg - [...] zł. Organ dodał też, że przepis art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.r.d. nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych składników tych kosztów ani też nie uzależnia od tego np. czy pojazd był w całości załadowany na lawetę, czy tylko częściowo. W postępowaniu o ustaleniu opłaty za usunięcie pojazdu istotne jest tylko czy pojazd był zaparkowany w niedozwolonym miejscu i czy w związku z zaparkowaniem w tym miejscu uprawniony organ wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (obligatoryjną lub fakultatywną), bądź od niej odstąpił, czy wygenerowały one koszty. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Z. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 130a ust. 2a u.p.r.d. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylając – na zasadzie art. . 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2014 r. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu, decyzje organów obu instancji zapadły bowiem bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, co uzasadniało postawienie organom orzekającym w sprawie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 80 k.p.a., a to w związku z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazane zaniechanie przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem ww. decyzji, skutkowało bowiem co najmniej przedwczesnym zastosowaniem tego ostatniego przepisu. Powyższe stanowisko Sąd Wojewódzki uzasadniał tym, że wprawdzie zastosowane w tym przypadku przepisy nie pozwalają na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia bądź zależnie od tego, na jakim etapie usuwania właściciel powrócił do pojazdu ani też nie dopuszczają do ustalenia kosztów na kwotę inną niż wynikająca z faktury firmy holującej ( art. 130a ust. 6 u.p.r.d.), ale samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi jednakże podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami, w oparciu o ww. art. 130a ust. 2a cyt. ustawy. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie ww. dyspozycji, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych, tj. rzeczywistych kosztów. W takim też zakresie winno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej kosztami za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu i nie można zatem automatycznie przyjmować, że skoro wydano dyspozycję (w sposób uzasadniony), to choć została ona cofnięcia, wywołała określone koszty. W związku z tym Sąd ostatecznie polecił, by organ ponownie orzekając w sprawie dokonał ustalenia, w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącej, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany. Organ winien uzupełnić w tym celu materiał dowodowy (choćby o wyjaśnienia funkcjonariuszy Straży Miejskiej i czy szczegółowe informacje firmy holującej w zakresie rasy kursu oraz wskazanego czasu w jakim pokonano wskazany odcinek 15 kilometrów) i raz jeszcze dokonać jego oceny z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Ponadto Sąd Wojewódzki zobowiązał też organ do dokonania - w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego - oceny argumentacji skarżącego, który kwestionował fakt wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku przyjęcia, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, powinien dokonać ustalenia, w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącego, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany oraz nakazanie przez uzupełnić w tym celu materiał dowodowy i raz jeszcze dokonać jego oceny, 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez dokonanie dowolnych ustaleń dowodowych wbrew materiałowi zgromadzonemu w aktach postępowania i przyjęcie, iż okoliczność powstania kosztów w związku z wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu od którego następnie odstąpiono, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nie jest ustalona w niniejszej sprawie, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się faktura wystawiona przez firmę holującą, w której koszty usługi holowania przedmiotowego pojazdu wyniosły [...] zł (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), II. prawa materialnego, to jest 3) art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm. ) - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że obciążenie kosztami powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu od którego to usunięcia odstąpiono jest możliwe po uprzednim ustaleniu okoliczności, w jakich doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany, podczas gdy przepis nie uzależnia obciążenia kosztami od ustalenia okoliczności dotyczących wydania dyspozycji usunięcia pojazdu oraz od niej odstąpienia, a także od rzeczywistych kosztów związanych z przebytym przez holownik odcinkiem drogi od momentu wydania dyspozycji do momentu jej odwołania, a także przyjęcie, iż wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu i wyjazdu z bazy pojazdu do holowania w celu usunięcia danego pojazdu nie zawsze generuje koszty, podczas gdy w świetle powyższej regulacji do obciążenia kosztami wystarczającym jest wydanie dyspozycji wyjazdu pojazdu do holowania z bazy w celu usunięcia pojazdu, który spowodował powstanie kosztów z tym związanych, 4) art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d. w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. nr XLVI 11/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego z 2012 r., poz. 10224), określającym wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t. na [...] zł, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż do obciążenia kosztami wydania dyspozycji pojazdu konieczne jest ustalenie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany, a sam wyjazd holownika z bazy w celu realizacji dyspozycji usunięcia pojazdu nie jest równoznaczny z powstaniem kosztów, gdyż w chwili odstąpienia od usunięcia pojazdu taki holownik może być wykorzystany do odholowania innego pojazdu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi – ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. D. wnosił o jej oddalenie, podkreślając m. in., że ma [...] lat i jest emerytem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., gdyż skarżący organ zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania z tym, że o zasadności zarzutów procesowych przesadzała w tym przypadku wykładnia prawa materialnego. Powyższe uzasadniało więc dokonanie w pierwszej kolejności wyjaśnienia podstawy prawnej na której została oparta zaskarżona do Sądu Wojewódzkiego decyzja. Wskazać zatem trzeba, że decyzję tę stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2014 r. wydaną w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na kwotę [...] zł. Zdaniem bowiem organu, Strażnik Miejski w dniu [...] kwietnia wydał dyspozycję usunięcia w/w pojazdu z Alei [...] w W. z powodu niezastosowania się przez kierowcę do znaku B-36 z tabliczką T-24 (pozostawienie pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela), co dowodziło, iż kierujący wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń. W trakcie przy tym czynności usuwania pojazdu do strażnika zgłosił się właściciel pojazdu - Z. D., co spowodowało, iż strażnik odstąpił wprawdzie od usunięcia pojazdu, jednakże wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie stosownych kosztów, a czego dowodem było oświadczenie wykonawcy (załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą zapłaconą przez W.). Zgodnie zatem z art. 130a ust. 2a w związku z art. 130a ust. 10i cyt. ustawy do ich pokrycia zobowiązany został właściciel pojazdu. W ocenie Sądu Wojewódzkiego natomiast, samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowiło jeszcze podstawy do obciążania strony jakimikolwiek kosztami, w oparciu o ww. art. 130a ust. 2a cyt. ustawy, gdyż obowiązek taki powstałby dopiero wówczas, gdyby wydanie ww. dyspozycji, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych, tj. rzeczywistych kosztów. Sąd podkreślił też, że nie można było w niniejszej sprawie automatycznie przyjmować, iż skoro wydano dyspozycję (w sposób uzasadniony), to mimo, że została ona cofnięcia, to wywołała określone koszty. W związku z tym Sąd Wojewódzki polecił by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające. W tej sytuacji wyjaśnić zatem trzeba, zgodnie z art. 130a ust. 1 u.p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, między innymi w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c p.r.d.). Z kolei, stosownie do art. 130a ust. 2a u.p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 października 2012 r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli zaś wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Po myśli natomiast art. 130a ust. 6 cyt. ustawy, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję usunięcia samochodu z drogi, musi ponieść koszty nawet w przypadku odstąpienia od jego usuwania. Ponadto, jak w tym wypadku słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, przedstawiona wyżej regulacja prawna nie pozwala ani na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia czy rodzaju przewinienia bądź w zależności od tego od tego, na jakim etapie usuwania pojazdu jego właściciel powrócił do niego powrócił. Przepisy te nie dopuszczają również do przyjęcia innej kwoty kosztów aniżeli ta jaka wynika z faktury firmy holującej. Wbrew jednak stanowisku Sądu Wojewódzkiego trzeba też przyjąć, że ustawodawca ustanowił w powyższych przepisach mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdu nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 1543/16, 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 982/16, 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2897/16 i 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2644/14). Ustawodawca przesądził maksymalną wysokość opłat (wysokość stawki za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 440 złotych) natomiast radzie powiatu pozostawił uregulowanie w uchwale określenie dokładnej wysokości tych opłat. W rozpoznawanej sprawie stawki te regulowała uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. nr XLVIII/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013. Z tych powodów zarzut obrazy art. 130a ust. 2a ) i art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d. w powiązaniu z uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. nr XLVI 11/1309/2012 w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (zał. nr 2) - poprzez ich błędną wykładnię był usprawiedliwiony. Zasadne okazały się w związku z tym też zarzuty procesowe ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 133 §1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.), gdyż w zaistniałej sytuacji, przy wyżej przedstawionej wykładni prawa materialnego, zbędne jest dokonywanie przez organ ustaleń zaleconych przez Sąd Wojewódzki. W świetle treści art. 130a ust. 2a u.p.r.d., wystarczającym do wydania przedmiotowych decyzji było bowiem powstanie jakichkolwiek kosztów związanych z dyspozycją usunięcia pojazdu z drogi i nie miała znaczenia, co w sposób nieuprawniony sugerował Sąd Wojewódzki, możliwość innego wykorzystania holownika, który wyjechał z bazy. Istnienie zaś w aktach sprawy faktury wystawionej przez firmę holującą w dostateczny sposób dowodziło wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 i w zw. z art. 193 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 207 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze sytuację życiową skarżącego.