III SA/Łd 306/16

Dnia 20 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 roku sprawy ze skargi Gminy O. na decyzję Zarządu Województwa Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności głównej oraz umorzenia odsetek oddala skargę. B.K. Decyzją z dnia 16 lutego 2016r., nr 5/2016/PR, wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 4 i ust. 5 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 885 ze zm.), w zw. z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) oraz art. 25 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006r. (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1649 ze zm.), Zarząd Województwa Łódzkiego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 listopada 2015r., nr 24/RP/2015 w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty Gminie Opoczno należności głównej oraz umorzenia odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od należności głównej, do zwrotu której strona została zobowiązana decyzją Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 8 stycznia 2015r., nr 22/2014/PR. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr UDA-RPLD.02.02.00-00-010/10-00 z dnia 30 czerwca 2010r., zmienionej aneksem nr z dnia 12 października 2011r., w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 przyznała Gminie Opoczno dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 24 465 513,60 zł na realizację projektu pn.: "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w Różannie wraz z zamknięciem i rekultywacją składowiska". W dniach 22-30 maja 2012r. oraz w dniach 2-3 lipca 2012r. Instytucja Zarządzająca RPO WŁ przeprowadziła kontrolę planową na zakończenie realizacji przedmiotowego projektu. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że beneficjent naruszył przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (dalej: p.z.p.), które skutkowało koniecznością zwrotu części dofinansowania. Przedmiotowe naruszenia polegały na niedopełnieniu obowiązku przekazania ogłoszenia o zmianie ogłoszenia do Biuletynu Zamówień Publicznych, nieprawidłowym określeniu warunku udziału w postępowaniu w zakresie wymogu wykazania się doświadczeniem w realizacji projektu polegającego na budowie obiektu budowlanego współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej oraz na nieprawidłowym oszacowaniu wartości zamówienia, a następnie niezastosowaniu się do treści art. 32 ust. 2 p.z.p. i podzieleniu zamówienia w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy. Ostateczne zalecenia pokontrolne zobowiązujące beneficjenta do zwrotu kwoty w wysokości 1 922 515,57 zł, zostały wydane przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ w dniu 1 marca 2013r. Z uwagi na fakt, że Gmina Opoczno nie zastosowała się do wezwania do zwrotu środków, wystawionego dniu 5 kwietnia 2013r., Zarząd Województwa Łódzkiego w dniu 4 czerwca 2013r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków. Decyzją z dnia 3 września 2013r., nr 20/RP/2013 Zarząd Województwa Łódzkiego określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 1 922515,57 zł oraz wskazał terminy, od których należy naliczać odsetki. W dniu 20 września 2013r. beneficjent złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 8 stycznia 2015r., nr 22/2014/PR uchylił decyzję z dnia 3 września 2013r., nr 20/RP/2013 w całości i określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 1 911 661,56 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Beneficjent skorzystał z przysługującego prawa do wniesienia skargi na ostateczną decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt III SA/Łd 268/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Gminy Opoczno. Beneficjent złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która do dnia dzisiejszego nie została jeszcze rozpoznana. Postanowieniem z dnia 28 października 2015r., sygn. akt II GSK 2545/15 Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015r. W dniu 19 sierpnia 2015r. do Zarządu Województwa Łódzkiego wpłynął wniosek Gminy Opoczno o rozłożenie na raty zobowiązania wynikającego z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. oraz o umorzenie odsetek od przedmiotowego zobowiązania wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Działając na podstawie przepisu art. 67a § 1 pkt 1, 2 i 3 Ordynacji podatkowej, beneficjent wniósł o rozłożenie należnej zapłaty wynikającej z przedmiotowej decyzji na dwie raty: pierwsza - płatna w terminie do 30 września 2015r. w kwocie 1 000 000,00 zł, druga - płatna w terminie do 31 grudnia 2016r. w kwocie 911 661,56 zł, umorzenie w całości odsetek wynikających z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 8 stycznia 2015r. nr 22/2014/PR w kwocie 1 063 850,00 zł, ustalonych na dzień 18 sierpnia 2015r. oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, beneficjent został poinformowany przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ, że w przedmiotowej sprawie nie toczy się postępowanie egzekucyjne, a zatem wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. Instytucja Zarządzająca RPO WŁ wezwała Gminę Opoczno do przedstawienia dowodów dokumentujących sytuację finansową jednostki, w szczególności do przedstawienia: sprawozdania finansowego Gminy za ostatni rok obrotowy oraz za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o rozłożenie należności na raty i umorzenie odsetek narastająco od początku roku (w tym: bilans, rachunek zysków i strat oraz informacja dodatkowa), zestawienia obrazującego wszelkie zobowiązania finansowe, w tym kredyty, pożyczki itp. strony wraz z wykazem kosztów poszczególnych zobowiązań w ujęciu miesięcznym za ostatnie 12 miesięcy; budżetu za rok 2015 oraz projektu budżetu na rok 2016; opinii biegłego rewidenta za rok ubiegły; sprawozdania Rb-NDS o nadwyżce/deficycie JST za rok 2014 oraz za rok bieżący; uzasadniających zarówno ważny interes strony jako dłużnika, jak i interes publiczny, przemawiających za udzieleniem wnioskowanych przez stronę ulg. W wyniku analizy przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ dostarczonej przez Gminę Opoczno dokumentacji dotyczącej sytuacji finansowej, nie stwierdzono wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, które stanowiłyby podstawę do zastosowania wnioskowanych ulg. Zgodnie z uchwałą nr V/36/15 Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 29 stycznia 2015 r. na początek 2015 r. Gmina posiadała niewykorzystane środki z lat ubiegłych w kwocie 1 946 701,83 zł. W ocenie organu, środki te mogły zostać zabezpieczone na poczet przedmiotowego zobowiązania. Z danych zawartych w sprawozdaniu finansowym, sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014r. również wynikało, że w roku 2014 Beneficjent osiągnął zysk w wysokości 11 447 392,67 zł. Ponadto w bilansie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014 r., Gmina Opoczno wykazała nadwyżkę budżetową w wysokości 3 374 492,53 zł. Nadwyżka wykazana została również w sprawozdaniu Rb-NDS za okres od początku roku do 30 czerwca 2015r., gdzie w pozycji C wykazano nadwyżkę w kwocie 8 878 510,05 zł, co w stosunku do roku poprzedniego stanowi wzrost nadwyżki o 26,6%. W budżecie Gminy Opoczno na rok 2015 uwzględniono wydatek w kwocie 1 035 500,00 zł jako wniesienie wkładu pieniężnego do spółki Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. Z przedstawionych uchwał Rady Gminy Opoczno, podjętych w roku 2015 wynika, że wysokość budżetu w ciągu roku 2015 systematycznie wzrastała w stosunku do przyjętego planu i we wrześniu 2015 dochody ogółem wynosiły 101 027 306,63 zł, podczas gdy przyjęty plan zakładał ich wysokość w kwocie 95 425 406,91 zł. W ocenie Instytucji Zarządzającej RPO WŁ powyższe dane potwierdziły, że beneficjent dysponował środkami, które mogły zostać zabezpieczone, bądź przeznaczone na zapłatę spornej kwoty, a właściwe zaplanowanie budżetu i rozsądne gospodarowanie środkami publicznymi powinno mieć znaczenie priorytetowe dla każdego podmiotu finansowanego ze środków publicznych. Badając sytuację finansową strony, IZ RPO WŁ wzięła również pod uwagę fakt, czy zaistniały przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Zarówno w złożonym do IZ RPO WŁ wniosku o udzielenie ulg z dnia 18 sierpnia 2015r., jak również wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 grudnia 2015r., strona wskazała, że zastosowanie przez organ niniejszych ulg w spłacie przedmiotowego zobowiązania umożliwi gminie rozsądne zaplanowanie budżetu i przeznaczenie koniecznej na spłatę zobowiązania kwoty, w sposób najmniej uciążliwy dla chociażby mieszkańców gminy. Przeznaczenie objętej zaskarżoną decyzją kwoty na powyższy cel wiąże się automatycznie z sytuacją, w której znajdując kwotę na spłatę powyższego zobowiązania gmina będzie zmuszona zrezygnować z przeprowadzenia zaplanowanej wcześniej inwestycji. Z uwagi natomiast na fakt, że uchwalony budżet gminy jest budżetem oszczędnościowym, to wydatki bieżące są bardzo ograniczone. Udzielenie przedmiotowej ulgi umożliwi gminie jak najszybsze wywiązanie się z ciążącego na niej zobowiązania i tym samym zabezpieczenie interesu publicznego. Strona wyjaśniła również, że ze względu na konieczność zapłaty także innych bardzo wysokich zobowiązań wobec organów, a także zobowiązań kredytowych, znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a dług z tytułu wcześniej zaciągniętych kredytów, pożyczki i emisji obligacji, jaki widnieje w księgach gminy na dzień 30 czerwca 2015r. wynosi 49 121 651,00 zł, tj. 49,38% planowanych na ten dzień dochodów, z terminem ich spłaty, wykupu - do dnia 31 grudnia 2022r. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, że zobowiązanie wobec Getin Noble Bank S.A. w postaci obligacji Gmina zaciągnęła w dniu 28 listopada 2013r., a zatem już w trakcie trwania postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Strona miała zatem świadomość, że wykorzystanie środków unijnych podczas realizacji projektu "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w Różannie wraz z zamknięciem i rekultywacją składowiska" ocenione zostało negatywnie i istnieje duże prawdopodobieństwo konieczności zwrotu tych środków. Ponadto, rozpatrując wniosek Gminy Opoczno na etapie pierwszoinstancyjnym, wzięto pod uwagę fakt, że zadłużenie Gminy w stosunku do jej planowanych dochodów wynosi 49,38% i nie przekracza dopuszczalnego pułapu 60%, a łączna kwota spłat rat i pożyczek wraz z należnymi odsetkami nie przekracza dopuszczalnego pułapu 15%, gdyż wynosi 7,04%. Wobec powyższego, decyzją z dnia 25 listopada 2015r., nr 24/RP/2015. Zarząd Województwa Łódzkiego odmówił stronie rozłożenia na raty należności głównej oraz umorzenia odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od należności głównej, do której zwrotu strona została zobowiązana decyzją Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. W dniu 22 grudnia 2015r. do Instytucji Zarządzającej RPO WŁ wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 24/RP/2015 z dnia 25 listopada 2015r. Powołując się na art. 67 a § 1 pkt 1, 2 i 3 Ordynacji podatkowej, strona wniosła o rozłożenie należnej zapłaty wynikającej z przedmiotowej decyzji na dwie raty: pierwsza - płatna w terminie do 31 marca 2016r. w kwocie 1 000 000,00 zł, druga - płatna w terminie do 31 grudnia 2016r. w kwocie 911 661,56 zł i umorzenie w całości odsetek w kwocie 1 119 995,00 zł, ustalonych na dzień 30 grudnia 2015r. W uzasadnieniu strona podała, że w chwili obecnej gmina nie jest w stanie jednorazowo uregulować przedmiotowego zobowiązania wraz z odsetkami. Taka sytuacja mogłaby doprowadzić do zachwiania podstaw funkcjonowania gminy, do której zakresu działania należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zadania, które spoczywają na gminie, służą zaspokojeniu potrzeb wspólnoty samorządowej i zalicza się do nich zadania obowiązkowe, z realizacji których gmina zrezygnować nie może, ponieważ musi dążyć do zapewnienia mieszkańcom świadczeń publicznych o charakterze elementarnym. Ponadto gmina jest zobowiązana również realizować publiczne zadania ustawowo zlecone, wynikające z uzasadnionych potrzeb państwa, które przekazane zostały na mocy regulacji ustawowej bądź w drodze porozumień między jednostką samorządu terytorialnego a administracją rządową. Wśród wszystkich zadań gmina może jedynie odstąpić od zadań własnych fakultatywnych, które może realizować w zależności od posiadanych środków budżetowych, i z których wobec nałożonych zobowiązań będzie musiała zrezygnować. Gmina Opoczno ze względu na konieczność zapłaty również innych, bardzo wysokich zobowiązań wobec organów, a także zobowiązań kredytowych, znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Strona podała, że dług z tytułu wcześniej zaciągniętych kredytów, pożyczki i emisji obligacji, jaki widnieje w księgach gminy na dzień 30 czerwca 2015r. wynosi 49 121 651,00 zł, tj. 49,38% planowanych na ten dzień dochodów, z terminem ich spłaty, wykupu - do dnia 31 grudnia 2022r. Tak wysoka kwota zadłużenia powoduje konieczność przeznaczania corocznie wysokich kwot na jego spłatę, tj. w granicach 8 milionów zł. Zaciąganie zobowiązań wynikało z realizacji wielu zadań inwestycyjnych, w tym z udziałem środków unijnych w perspektywie finansowania w latach 2007-2013, co oznacza, że wniosek o przyznanie przedmiotowych ulg jest zasadny. Odwołując się do postanowienia NSA z dnia 28 października 2015r. strona podniosła, że pozytywna decyzja w przedmiocie umorzenia odsetek spowoduje zmniejszenie zobowiązania i szybszą jego spłatę. Decyzją z dnia 16 lutego 2016r. Zarząd Województwa Łódzkiego utrzymując zaskarżona decyzję w mocy wskazał, że w stosunku do należności pieniężnych, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych, w tym do należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, zgodnie z art. 64 ust. 1, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań (umarzanie w całości albo w części, odroczenie spłaty, rozłożenie na raty). Z uwagi na to, że ustawa o finansach publicznych nie określa przesłanek decydujących o możliwości udzielania ulg w spłacie należności publicznoprawnych, należy w tej kwestii odwołać się do przepisów Ordynacji podatkowej, tj. do art. 67a. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosując odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, które stanowią podstawę materialnoprawną do stosowania ulg w spłacie zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, organ na wniosek beneficjenta w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. rozłożyć kwotę główną na raty i umorzyć odsetki za zwłokę. Instytucja rozłożenia na raty i umorzenia odsetek w trybie indywidualnej decyzji organu zbudowana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. Wskazuje na to zawarte w ww. przepisie stwierdzenie, że organ "może". Oznacza to, iż wystąpienie przesłanek określonych tym przepisem (ważny interes podatnika lub interes publiczny) daje organowi prawo do udzielenia ww. ulg, nie powoduje jednakże powstania obowiązku ich udzielenia. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie dłużnika, prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Rozstrzygnięcie organu administracji w przedmiocie udzielenia, bądź odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania jest uzależnione od treści wniosku dłużnika i pomimo, że ustawa o finansach publicznych nie określa treści takiego wniosku, to wniosek powinien być szczegółowo umotywowany, zważywszy na fakt, że przesłanki zastosowania przedmiotowych ulg mają charakter stricte ocenny, a udzielenie ulgi stanowi wyjątek od generalnej reguły ponoszenia zobowiązań wobec Skarbu Państwa na równych zasadach wobec wszystkich dłużników. "Ważny interes podatnika" wystąpi wówczas, gdy z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, czyli sytuacja, w której strona dokonując realizacji obowiązku zwrotu środków publicznych zostałaby pozbawiona możliwości zarobkowania lub utraciłaby majątek. Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od innych podatników. "Ważny interes podatnika" to nie każdy interes, ale jedynie taki, który spowodowany został działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. W przedmiotowej sprawie Zarząd Województwa nie stwierdził zaistnienia żadnej losowej, nadzwyczajnej okoliczności, której zaistnienie skutkowałoby stwierdzeniem, że spełniona została przesłanka "ważnego interesu podatnika". Z przedstawionego w sprawie materiału dowodowego nie wynika fakt wystąpienia ww. przesłanki. Organ wziął także pod uwagę sytuację ekonomiczną strony, w tym rodzaj podmiotu jakim jest strona, wysokość dochodów i wydatków strony i dokonał analizy przedstawionych dowodów w sprawie. Przy ocenie zaistnienia ustawowej przesłanki "ważnego interesu podatnika" nie pominięto faktu zawinionej przez stronę przyczyny powstania bezspornego zobowiązania, które określono uprzednio ostateczną decyzją administracyjną. W ocenie organu sytuacja, w której strona wnioskuje o przyznanie ulgi, zasadniczo nie różni się od sytuacji innych jednostek samorządu terytorialnego, w tym realizujących projekty unijne i zobowiązanych do częściowych zwrotów środków publicznych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zawarła informację o zadaniach, jakie ciążą na Gminie, jednakże nie wykazała konkretnych zadań zaplanowanych na rok 2015 i lata następne, z realizacji których musiałaby zrezygnować. Podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko Instytucja Zarządzająca RPO WŁ wskazała, że dokumenty finansowe przedłożone przez stronę wskazują, iż Gmina Opoczno dysponowała środkami, które mogły zostać zabezpieczone, bądź przeznaczone na spłatę należności wobec Zarządu Województwa Łódzkiego. Wykazana w sprawozdaniu Rb-NDS sporządzanym za okres od stycznia do końca czerwca 2015r., nadwyżka w wysokości 8 878510,05 zł pozwalała na pokrycie całości należności wraz z odsetkami. Także niewykorzystane środki z lat ubiegłych w kwocie 1 946 701,83 zł, wykazane w uchwale nr N//36/15 Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 29 stycznia 2015r. pozwalały na pokrycie należności wraz z odsetkami w znacznej części. Dodatkowo organ zaznaczył, że Gmina do zwrotu środków z tytułu nieprawidłowej realizacji projektu pn.: "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w Różannie wraz z zamknięciem i rekultywacją składowiska", została zobowiązana już mocą wezwania do zwrotu środków z dnia 5 kwietnia 2013 r. i od tej pory, mając na względzie zasadę ostrożności oraz zasadę racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi, powinna zabezpieczyć na ten cel środki w budżecie w celu zmniejszenia wysokości odsetek. "Interes publiczny" to kolei zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. o sygn. II GSK 2545/15, Naczelny Sąd Administracyjny zastosował względem Beneficjenta tymczasową ochronę sądową, wstrzymując wykonanie decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu, od której beneficjent wnioskuje o umorzenie odsetek oraz rozłożenie na raty kwoty głównej. Wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego przez Naczelny Sąd Administracyjny skutkuje tym, że należność do czasu wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub do czasu uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę, nie może być przez Zarząd Województwa egzekwowana. Niemniej w okresie trwania ww. ochrony Gmina Opoczno może dobrowolnie dokonywać sukcesywnej spłaty dochodzonej przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ należności wynikającej z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. Podsumowując Zarząd Województwa Łódzkiego wskazał, że ustawowym obowiązkiem Instytucji Zarządzającej określonym w art. 26 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak również w art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - jest należyte zarządzanie środkami pomocy publicznej UE. Obowiązek ten realizowany jest m.in. poprzez niezwłoczne odzyskiwanie kwot środków publicznych podlegających zwrotowi. Zaniechanie tego obowiązku stanowi oczywiste naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Z ekonomicznego punktu widzenia niezwrócone lub nieodzyskane środki do Komisji Europejskiej będą obciążać budżet województwa. Zgodnie z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury Rozwoju (Departament Koordynacji Wdrażania Funduszy Europejskiej) z dnia 5 listopada 2014r., (znak: DKF-N/-818-95-PP/14), Instytucja Zarządzająca zobowiązana jest przedłożyć najpóźniej do końca marca 2017r. dokumenty zamknięcia Programu i niezwrócone przez beneficjentów części należności nie będą podlegać refundacji ze strony Komisji Europejskiej. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Instytucja Zarządzająca RPO WŁ nie stwierdziła zaistnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", a co za tym idzie nie ma podstaw do udzielenia stronie ulgi w spłacie zobowiązania wynikającego z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego o nr 22/2014/PR. Na marginesie organ zauważył, że decyzja wydana na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", które dałyby podstawę do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania w postaci rozłożenia należności głównej na raty. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Gmina Opoczno zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 134 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 64 ustawy o finansach publicznych i art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię i nieprzyjęcie, że w ramach uznania administracyjnego obowiązuje zasada domniemania pozytywnego załatwienia sprawy. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na nierozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, niewyczerpującej ocenie dowodów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, - art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niepełnym i nieprzekonywującym uzasadnieniu swojego stanowiska, podczas gdy zgodnie z treścią cyt. przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Zarządowi Województwa Łódzkiego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że o tym, że Gmina Opoczno legitymuje się ważnym interesem świadczy fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2015r., sygn. akt II GSK 2545/15 uznał, że Gmina Opoczno uprawdopodobniła okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i przychylił się do jej wniosku. Zdaniem strony skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że gmina legitymuje się ważnym interesem będącym przesłanką do udzielenia wnioskowanych ulg. Powtarzając argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca wskazała, że udzielenie przedmiotowych ulg dla gminy ma bardzo duże znaczenie, ponieważ na chwilę obecną gmina nie jest w stanie jednorazowo uregulować przedmiotowego zobowiązania wraz z odsetkami. Taka sytuacja mogłaby doprowadzić do zachwiania podstaw funkcjonowania gminy, do której zakresu działania należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zadania, które spoczywają na gminie służą zaspokojeniu potrzeb wspólnoty samorządowej i zalicza się do nich zadania obowiązkowe, z realizacji których gmina zrezygnować nie może, ponieważ musi dążyć do zapewnienia mieszkańcom świadczeń publicznych o charakterze elementarnym. Ponadto gmina jest zobowiązana również realizować publiczne zadania ustawowo zlecone, wynikające z uzasadnionych potrzeb państwa, które przekazane zostały na mocy regulacji ustawowej bądź w drodze porozumień między jednostką samorządu terytorialnego a administracją rządową. Wśród wszystkich zadań gmina może jedynie odstąpić od zadań własnych fakultatywnych, które może realizować w zależności od posiadanych środków budżetowych i z których wobec nałożonych zobowiązań będzie musiała zrezygnować. Gmina Opoczno ze względu na konieczność zapłaty również innych, bardzo wysokich zobowiązań wobec organów, a także zobowiązań kredytowych, znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Strona podała, że dług z tytułu wcześniej zaciągniętych kredytów, pożyczki i emisji obligacji, jaki widnieje w księgach gminy na dzień 30 czerwca 2015r. wynosi 49.121.651,00 zł, tj. 49,38% planowanych na ten dzień dochodów, z terminem ich spłaty, wykupu - do dnia 31 grudnia 2022r. Tak wysoka kwota zadłużenia powoduje konieczność przeznaczania corocznie wysokich kwot na jego spłatę, tj. w granicach 8 milionów zł. Zaciąganie zobowiązań wynikało z realizacji wielu zadań inwestycyjnych, w tym z udziałem środków unijnych w perspektywie finansowania w latach 2007-2013 co oznacza, że wniosek o przyznanie przedmiotowych ulg był zasadny. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Łódzkiego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2102.270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Gmina Opoczno realizowała umowę o dofinansowanie projektu z dnia 30 czerwca 2010r. nr UDA-RPLD.02.02.00-00-010/10-00, zmienioną aneksem z dnia 12 października 2011r., w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 pn.: "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w Różannie wraz z zamknięciem i rekultywacją składowiska". Łączna kwota przyznanego dofinansowania projektu wyniosła 24 465 513,60 zł. Decyzją z dnia 8 stycznia 2015 r. Zarząd Województwa Łódzkiego określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości w wysokości 1 911 661,56 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W dniu 19 sierpnia 2015r. do Zarządu Województwa Łódzkiego wpłynął wniosek strony skarżącej o rozłożenie na raty zobowiązania wynikającego z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. oraz o umorzenie odsetek od przedmiotowego zobowiązania. Beneficjent wniósł o rozłożenie należnej zapłaty wynikającej z przedmiotowej decyzji na dwie raty: pierwsza - płatna w terminie do 30 września 2015r. w kwocie 1 000 000,00 zł, druga - płatna w terminie do 31 grudnia 2016r. w kwocie 911 661,56 zł, umorzenie w całości odsetek wynikających z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 8 stycznia 2015r. nr 22/2014/PR w kwocie 1 063 850,00 zł, ustalonych na dzień 18 sierpnia 2015r. Z uwagi na to, że w wyniku rozpoznania powyższego wniosku Zarząd Województwa Łódzkiego odmówił stronie skarżącej rozłożenia na raty należności głównej oraz umorzenia odsetek, w dniu 22 grudnia 2015r. wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym strona skarżąca zmieniła daty płatności rat i wniosła o rozłożenie należności głównej na dwie raty: pierwsza - płatna w terminie do 31 marca 2016r. w kwocie 1 000 000,00 zł, druga - płatna w terminie do 31 grudnia 2016r. w kwocie 911 661,56 zł i umorzenie w całości odsetek w kwocie 1 119 995,00 zł, ustalonych na dzień 30 grudnia 2015r. Należności, o których rozłożenie na raty oraz odsetki, o umorzenie których wniosła strona skarżąca, stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Zgodnie bowiem z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 885) - dalej-u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Na podstawie art. 64 ust. 1 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Jednocześnie w art. 67 u.f.p. zawarto regulację, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p. Zgodnie z art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W wyroku z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 829/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z treści art. 60, jak i pozostałych przepisów regulujących ulgi w spłacie należności o charakterze publicznoprawnym nie wynika, aby ustawodawca przyjął, że ulgi obejmujące te należności są udzielane na tych samych podstawach materialnoprawnych, co ulgi w należnościach o charakterze cywilnoprawnym. Brak jest bowiem takiej regulacji, która odsyłałaby, w przypadku tych należności, do stosowania przesłanek określonych w art. 56 (umorzenie w całości), czy też określonych w art. 57 ustawy o finansach publicznych (umarzenie w części, odroczenie terminu spłaty, rozłożenie jej na raty)." Organ rozpatrując zatem wniosek o udzielenie ulgi w zakresie spłaty zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., obowiązany jest ocenić okoliczności i zgromadzony materiał dowodowy pod kątem wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikających z art. 67a § 1 O.p., których spełnienie warunkuje zastosowanie uznania administracyjnego. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dokonał analizy wystąpienia przesłanki ważnego interesu dłużnika i interesu publicznego. Sąd podziela wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu pogląd, że ww. przesłanki decydujące o możliwości podjęcia decyzji w sprawie umorzenia należności publicznoprawnych muszą mieć charakter szczególny i niezależny od wnioskodawcy, jednocześnie stanowiąc zagrożenie jego egzystencji. Taka sytuacja nie wystąpiła w tej sprawie. Wydatkowanie środków w ramach przedmiotowego projektu wymagało dostosowania się do znanych stronie zasad dysponowania przyznanymi środkami. Jednocześnie w sprawie nie zaistniały żadne szczególne i wyjątkowe okoliczności, a sytuacja strony skarżącej nie jest efektem nagłych, losowych zdarzeń, lecz skutkiem jej własnych działań. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, które winno być interpretowane w odniesieniu do wartości konstytucyjnych. Prezentowany w orzecznictwie pogląd dotyczący stosowania dyrektywy interesu publicznego odwołuje się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak równość wobec prawa, sprawiedliwość, zaufanie do organów państwa. Ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć zatem szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 297/10). Podkreślić w tym miejscu należy, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia w sprawie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym podnoszonych w skardze naruszeń art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono materiał dowodowy wyczerpujący w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów przedstawiających sytuację majątkową i finansową Gminy. Po dokonaniu analizy bilansów, rachunku zysków i strat organ uznał, że strona posiada sytuację finansową umożliwiającą zapłatę należności. Organ zasadnie więc stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, warunkująca przyznanie wnioskowanej ulgi. Zdaniem sądu, należy wziąć pod uwagę leżące po stronie Gminy powody powstania obowiązku zwrotu oraz okoliczność, iż formułując wniosek Gmina przewidziała możliwość dokonania spłaty całej kwoty należności głównej. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji wadliwość polegającą na nierozpatrzeniu przesłanki interesu publicznego, eksponując pominięcie skutków odmowy zastosowania wnioskowanych ulg dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb społeczności lokalnej. Jak już wyżej wskazano, w ramach uznania administracyjnego, organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, co oznacza, że może - w przypadku stwierdzenia przesłanki - uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - w myśl art. 7 K.p.a., wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego - zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od uznania administracyjnego. Decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ administracji publicznej prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA, sygn. akt I SA/Gd 1507/00). Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji z punku widzenia opisanych wyżej wymogów proceduralnych postępowania wyjaśniającego oraz zasad stosowania uznania administracyjnego, sąd stwierdza, iż proces stosowania prawa został przez organ przeprowadzony prawidłowo. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron, powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a art. 80 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada praworządności zawarta w art. 7 K.p.a. i rozwinięta w innych przepisach K.p.a.; w tym w przepisie art. 77 § 1 K.p.a., ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie ustalić konsekwencje prawne tych faktów. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego polega na dokładnym zapoznaniu się z tym materiałem, ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Rozpatrzenie materiału dowodowego winno nastąpić pod kątem wszystkich okoliczności relewantnych prawnie. Sąd stwierdził, że organ rozpatrując argumentację strony i materiały dowodowe, dokonał ich wyczerpującego rozpatrzenia również w kontekście przesłanki ważnego interesu publicznego. Tym samym nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie specyfika niniejszej sprawy polegała na tym, że wnioskującym o udzielenie ulgi jest Gmina. Skarżąca strona podkreślała, że odmowa umorzenia odsetek spowoduje brak możliwości wypełniania obowiązków ustawowych (zadań własnych), znajduje się w trudnej sytuacji finansowej ze względu na wcześniej zaciągnięte kredyty, pożyczki. Skutki odstąpienia od wypełnienia tych zadań istotnie negatywnie odczuje społeczność lokalna. Sąd stwierdził, że treść obydwu decyzji jednoznacznie wskazuje, że organ badał istnienie przesłanki interesu publicznego. Organ przeprowadził stosowną analizę z odniesieniem do realiów sprawy, a w szczególności argumentacji na tę okoliczność prezentowanej przez stronę. Rację ma organ, że strona skarżąca przedstawiła informację o zadaniach, jakie ciążą na Gminie, jednakże nie wykazała konkretnych zadań zaplanowanych na rok 2015 i lata następne, z realizacji których musiałaby zrezygnować. W wyniku analizy przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ dostarczonej przez Gminę Opoczno dokumentacji dotyczącej sytuacji finansowej, nie stwierdzono wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, które stanowiłyby podstawę do zastosowania wnioskowanych ulg. Zgodnie z uchwałą nr V/36/15 Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 29 stycznia 2015 r. na początek 2015 r. Gmina posiadała niewykorzystane środki z lat ubiegłych w kwocie 1 946 701,83 zł. W ocenie organu, środki te mogły zostać zabezpieczone na poczet przedmiotowego zobowiązania. Z danych zawartych w sprawozdaniu finansowym, sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014r. również wynikało, że w roku 2014 beneficjent osiągnął zysk w wysokości 11 447 392,67 zł. Ponadto w bilansie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014 r., Gmina Opoczno wykazała nadwyżkę budżetową w wysokości 3 374 492,53 zł. Nadwyżka wykazana została również w sprawozdaniu Rb-NDS za okres od początku roku do 30 czerwca 2015r., gdzie w pozycji C wykazano nadwyżkę w kwocie 8 878 510,05 zł, co w stosunku do roku poprzedniego stanowi wzrost nadwyżki o 26,6%. W budżecie Gminy Opoczno na rok 2015 uwzględniono wydatek w kwocie 1 035 500,00 zł jako wniesienie wkładu pieniężnego do spółki Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. Z przedstawionych uchwał Rady Gminy Opoczno, podjętych w roku 2015 wynika, że wysokość budżetu w ciągu roku 2015 systematycznie wzrastała w stosunku do przyjętego planu i we wrześniu 2015 dochody ogółem wynosiły 101 027 306,63 zł, podczas gdy przyjęty plan zakładał ich wysokość w kwocie 95 425 406,91 zł. Instytucja Zarządzająca dokonała więc dokładnej analizy sytuacji finansowej strony skarżącej i wykazała, że dysponowała ona środkami, które mogły zostać zabezpieczone, bądź przeznaczone na spłatę należności wobec Zarządu Województwa Łódzkiego. Dodatkowo organ zaznaczył, że Gmina do zwrotu środków z tytułu nieprawidłowej realizacji projektu pn.: "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w Różannie wraz z zamknięciem i rekultywacją składowiska", została zobowiązana już mocą wezwania do zwrotu środków z dnia 5 kwietnia 2013 r. i od tej pory, mając na względzie zasadę ostrożności oraz zasadę racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi, powinna zabezpieczyć na ten cel środki w budżecie w celu zmniejszenia wysokości odsetek. W ocenie sądu, istotne znacznie ma także to, że we wniosku Gmina wnosiła o rozłożenie należnej zapłaty wynikającej z przedmiotowej decyzji na dwie raty: pierwsza - płatna w terminie do 30 września 2015r. w kwocie 1 000 000,00 zł, druga - płatna w terminie do 31 grudnia 2016r. w kwocie 911 661,56 zł, umorzenie w całości odsetek. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, że do dnia wydania decyzji przez Zarząd Województwa z dnia 25 listopada 2015 r. strona skarżąca zwróciła wskazaną we wniosku część należności głównej, co więcej nie zwróciła także żadnej części należności głównej do dnia wydania kolejnej decyzji z dnia 16 lutego 2016 r. Ponadto za trafne należy uznać stanowisko organu, że skoro postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. o sygn. II GSK 2545/15, Naczelny Sąd Administracyjny zastosował względem beneficjenta tymczasową ochronę sądową, wstrzymując wykonanie decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu, od której beneficjent wnioskuje o umorzenie odsetek oraz rozłożenie na raty kwoty głównej, to należność nie może być przez Zarząd Województwa egzekwowana do czasu wydania orzeczenia przez NSA. Niemniej w okresie trwania ww. ochrony Gmina Opoczno może dobrowolnie dokonywać sukcesywnej spłaty dochodzonej przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ należności wynikającej z decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 22/2014/PR z dnia 8 stycznia 2015 r. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. d.j.