II OSK 2707/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2384/15 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2015 r. znak: [..] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak [..] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [..] lutego 2009 r., utrzymaną w mocy przez M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] kwietnia 2009 r., nakazał W. P. wykonanie całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [..] przy ul. G.w K., który został rozbudowany i nadbudowany w warunkach samowoli budowlanej, ze względu na zlokalizowanie budynku z naruszeniem § 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] kwietnia 2009 r. wskazano, że miała miejsce rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego, a przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jako nieistotną prawnie organ odwoławczy ocenił okoliczność podnoszoną przez W. P., iż budynek został wzniesiony przez poprzednich właścicieli działki. W dniu 3 czerwca 2013 r. do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął przekazany przez organ powiatowy wniosek W.P. z dnia 29 października 2010 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jako okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania wskazano pozyskanie przez W. P. w dniu 12 października 2010 r. dokumentu w postaci potwierdzonej za zgodność mapy terenu z zasobu państwowego zespołu geodezyjnego i kartograficznego, z której wynika, że na działce nr ew. [..] istniał od co najmniej roku 1984 r. budynek mieszkalny rozbudowany następnie przez inwestora, a mimo to decyzja o rozbiórce wydana została w odniesieniu do całego budynku, a nie tylko do przeprowadzonej przez inwestora rozbudowy, na którą nie zyskał on pozwolenia. Postępowanie w sprawie zostało wznowione postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia [..] lutego 2014 r. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [..] kwietnia 2009 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] kwietnia 2014 r. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1192/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdzając, że organy nie zbadały należycie, czy dotrzymano terminu umożliwiającego wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę wskazania zawarte w tym wyroku M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] maja 2015 r., nr [..] umorzył postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wniosek W. P. z datą 29 października 2010 r. wpłynął do organu powiatowego w dniu 27 maja 2013 r. (nadany został w urzędzie pocztowym w P. w dniu 24 maja 2013 r.), natomiast wtórnik wyrysu z mapy zasadniczej terenu został wydany wnioskodawcy w dniu 9 lutego 2010 r. (data, w której wnioskodawca dowiedział się o podstawie wznowienia). W ocenie organu wojewódzkiego nawet w przypadku uznania twierdzeń strony skarżącej, że wniosek o wznowienie został złożony osobiście do organu powiatowego w dniu 29 października 2010 r., a jedynie dosłany do PINB w P. przy piśmie z 24 maja 2013 r., to i tak nie zostałby zachowany termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [..] sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prowadząc postępowanie wyjaśniające pismem z dnia 10 lipca 2015 r. organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w P. o wskazanie komu w ramach zlecenia nr [..] wydano w dniu 9 lutego 2010 r. uwierzytelniony wyrys z mapy zasadniczej terenu działki nr ew. [..] przyjętej do zasobu geod. nr [.]. w roku 1984. Fakt uzyskania tego odpisu stanowił w ocenie odwołującego się przesłankę wznowieniową. Z odpowiedzi udzielonej przez Starostę P. w piśmie z dnia 31 lipca 2015 r. wynika, że w dniu 8 lutego 2010 r. W. P. złożył wniosek o wykonanie kopii mapy zasadniczej dla działki nr [..] położonej w K. Co prawda wskazano, że nie jest możliwe ustalenie komu wydano ww. kopię mapy, jednak z pisma Starostwa Powiatowego w P. z dnia 10 października 2013 r. wynika, że w dniu 9 lutego 2010 r. kopię mapy wydano zleceniodawcy. Zleceniodawcą był W. P., wobec tego należy uznać, że to jemu został wydany dokument i w tym dniu zapoznał się z jego treścią. W ocenie organu odwoławczego powyższe świadczy o tym, że M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie decyzją z dnia [.]. maja 2015 r., nr [..] umorzył postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem M.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2013 r. z uwagi na niedotrzymanie przez stronę skarżącą miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania. O okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania W. P. dowiedział się w dniu 9 lutego 2010 r., wobec tego wniosek o wznowienie należało złożyć najpóźniej w dniu 9 marca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że W. P. składając w dniu 24 maja 2013 r. wniosek datowany na dzień 29 października 2010 r., przekroczył termin o ponad 3 lata. Jednocześnie organ ten wskazał, że nawet gdyby początek terminu przyjąć na dzień 29 października 2010 r., na który datowany jest wniosek (gdyż jak twierdzi strona skarżąca organ szczebla powiatowego "zgubił wniosek z dnia 29 października 2010 r. i konieczne było jego ponowne przesłanie) to w takim przypadku również miesięczny termin do złożenia wniosku został przekroczony o ponad 7 miesięcy. Wobec powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ wojewódzki prawidłowo stwierdził, że wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2013 r. było nieprawidłowe i w związku z tym należało je umorzyć. Rozpoznając skargę od w/w decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z akt postępowania administracyjnego wynika, iż w dniu 3 czerwca 2013 r. do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął przekazany przez organ powiatowy wniosek W. P. z dnia 29 października 2010 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jako przyczynę wznowienia skarżący wskazał powzięcie przez niego w dniu 12 października 2010 r. wiadomości, że Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Dział Map i Dokumentów Geodezyjnych i Kartograficznych poświadczył za zgodność z oryginałem mapę terenu obr. [..] z 1984 r. nr [..]. W toku postępowania przed organami, zwłaszcza organem odwoławczym, wyjaśniono, że w dniu 8 lutego 2010 r. W. P. złożył wniosek o wykonanie kopii mapy zasadniczej dla działki nr [.] położonej w K. Z pisma Starostwa Powiatowego w P. z dnia 10 października 2013 r. wynika zaś, że w dniu 9 lutego 2010 r. kopię mapy wydano zleceniodawcy. Zleceniodawcą był W. P., wobec tego zasadnie organy uznały, że to skarżącemu został wydany dokument . W konsekwencji datą, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania jest 9 luty 2010 r. Zaś wniosek o wznowienie został złożony po upływie blisko siedmiu miesięcy od tej daty, a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi brak pisemnego dowodu odbioru przez skarżącego zamówionej przez niego kopii mapy zasadniczej dla działki nr [..], nie stanowi dowodu, iż mapy tej nie otrzymał. Oceniając przebieg postępowania dowodowego w sprawie, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ocenie dowodów dokonanej przez organy, jak też w ustalonym na tej podstawie stanie faktycznym. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W.P., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na przebieg sprawy, a w szczególności całkowite pominięcie bądź błędną interpretację treści art. 46 § 2, art. 75 oraz art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w sprawie istotne jest zagadnienie kiedy skarżący otrzymał mapę, której zawartość stanowiła podstawę wznowienia postępowania. W aktach sprawy brak jest bowiem pokwitowania odbioru dokumentu przez skarżącego, a adnotacja o rzekomej dacie jego odbioru jest sporządzona wbrew treści art. 46 K.p.a. Nadto autor skargi kasacyjnej wskazał, iż tak organy jak i Sąd I instancji nie uzasadniły przekonująco na jakiej podstawie kwestionowane jest stanowisko skarżącego co do daty odebrania mapy, a jako ważniejsze uznawane jest oświadczenie Starosty dotyczące tej okoliczności. W ocenie skarżącego kasacyjnie bardziej prawdopodobne jest, że zagubiono pokwitowanie odbioru mapy, które potwierdzało wersję strony, tym bardziej, że w sprawie działy się cały czas "dziwne" rzeczy, na przykład zaginął wniosek strony z 2010 r. o wznowienie postępowania i dopiero po złożeniu go ponownie w 2013 r. sprawie nadano bieg. Podsumowując rozważania zawarte w uzasadnieni skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że wypadałoby Sądowi I instancji uzasadnić, który z dwóch dowodów – oświadczenie Starosty, który już dopuścił się w sprawie wielu uchybień i tuszuje je "na siłę", czy oświadczenie strony, która walczy o swoje prawa jest bardziej prawdopodobny. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów postępowania w postaci art. 75 K.p.a. w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż jest on wadliwie sformułowany. Zarzut kasacyjny powinien zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa, który, zdaniem skarżącego kasacyjnie, został naruszony. Należy podać artykuł, paragraf, ustęp, punkt literę, a także inne szczegółowe oznaczenia przepisu, jeżeli takowe występują. Zarzut skargi kasacyjnej wskazuje na między innymi na uchybienie art. 75 K.p.a. bez sprecyzowania konkretnej jednostki redakcyjnej w postaci określonego § tego artykułu. Zauważyć należy, iż art. 75 K.p.a. zawiera dwa regulujące różne zagadnienia paragrafy. Również uzasadnienie skargi kasacyjnej także nie podaje konkretnego uregulowania zawartego w art. 75 K.p.a., które zostało naruszone, tak poprzez wskazanie odpowiedniego paragrafu, jak też poprzez przytoczenie jego treści. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż art. 75 K.p.a. w § 1 stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, zaś w § 2, iż jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika zaś, by jej autor kwestionował brak dopuszczenia, przydatnych w jego ocenie dowodów, względnie dopuszczenie dowodów sprzecznych z prawem, jak też by naruszenia prawa procesowego dopatrywał się w odebraniu, bądź braku odebrania od strony oświadczenia w trybie powyżej wskazanym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 75 K.p.a. sformułowany został w sposób, który nie pozwalał na odniesienie się poprzez jego treść do zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, a przepis ten musi być wskazany wyraźnie. Odnosząc się do podniesionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 46 § 2 K.p.a. wskazać należy, iż również on nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z tą regulacją jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. Powyższy przepis prawa procesowego nie został w kontrolowanej sprawie naruszony, albowiem tak Sąd I instancji, jak i orzekające w sprawie organy w ogóle go nie stosowały. W sprawie nie zaistniała bowiem sytuacja uchylania się przez odbierającego jakiekolwiek pismo od potwierdzenia jego doręczenia, względnie niemożności dokonania takiego potwierdzenia, a jedynie takie stany faktyczne wskazywane są w hipotezie normy prawnej zakodowanej w tym przepisie, co oznacza, iż jedynie w takich sytuacjach regulacja ta w ogóle znajdzie zastosowanie. W kontrolowanym przez WSA w Warszawie postępowaniu administracyjnym organy nie ustaliły zaś, by W. P. uchylał się od potwierdzenia odbioru ze Starostwa Powiatowego w P. wyrysu z mapy zasadniczej terenu działki nr ew. [..] przyjętej do zasobu geod. nr [..] w roku 1984, a jedynie, że organ prowadzący ewidencję nie posiada podpisanego przez odbiorcę potwierdzenia odbioru tego dokumentu, co skutkowało koniecznością ustalenia tej (istotnej prawnie z punktu widzenia terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania) okoliczności, w oparciu o inne dowody niż własnoręcznie podpisane przez W. P. potwierdzenie odbioru dokumentu. Z uzasadnień, tak orzeczeń organów obu instancji, jak i WSA w Warszawie, a także z materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika także, by art. 46 § 2 K.p.a. stosowy był przez pracowników Starostwa Powiatowego w P. przy doręczaniu skarżącemu przedmiotowego wyrysu z mapy zasadniczej terenu działki nr ew. [..]. Nie okazał się wreszcie zasadny zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Tak z samego zarzutu jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika bowiem w jaki sposób tenże przepis miałby być naruszony przez Sąd I instancji, względnie na czym polegać by miało naruszenie tegoż przepisu przez organy administracji orzekające w sprawie, zaaprobowane następnie przez sąd administracyjny kontrolujący ich działanie. W szczególności w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakiegokolwiek nawiązania do ukonstytuowanej tym przepisem zasady budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej, w tym wskazania, które działania organów administracji zasadę tą naruszały, zaś Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na zasadę związania granicami skargi kasacyjnej nie może domniemywać, które czynności bądź ustalenia organów administracji skarżący kasacyjnie uznaje za naruszenie zasady zaufania. Zauważyć dalej należy, iż wskazany przez skarżącego przepis Kodeksu postępowania administracyjnego formułuje zasadę ogólną postępowania prowadzonego przed organem administracji publicznej. Ustanawia on wymaganie, iż podejmowane przez organ administracji działania powinny zawsze budzić zaufanie tychże obywateli do władzy publicznej. Wymagania te stanowią wyraz obowiązywania zasady rzetelnej procedury, która musi być respektowana w państwie prawa. Nie może budzić wątpliwości normatywny charakter kodeksowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, co oznacza, że kreują one konkretne obowiązki prawne, których dochowanie przez organ jest wyznacznikiem prawidłowości decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Powyższa okoliczność nie zmienia jednakże tego, że zasady ogólne, w tym ta zasada, którą wymienia art. 8 K.p.a., znajdują swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w dalszych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Ich zasadnicze znaczenie wyraża się przede wszystkim w oddziaływaniu na proces wykładni tychże przepisów K.p.a. Stąd też zarzut naruszenia określonej zasady postępowania administracyjnego powinien być co do zasady powiązany ze wskazaniem jako naruszonych tych przepisów procesowych, które stanowią rozwinięcie i dopełnienie tejże zasady. Zaakcentowanie powyższego jest tym istotniejsze, gdy zarzutem skargi kasacyjnej jest objęte naruszenie zasady ogólnej, która swoim przedmiotem odnosi się do kwestii procesowych, które ze względu na swoją doniosłość, jak i zarazem złożoność zostały szczegółowo unormowane przez ustawodawcę w rozbudowanej regulacji prawnej. Stwierdzenie, że działania podjęte przez organ pozostają w sprzeczności ze wskazaną zasadą ogólną uzależnione powinno być tym samym od wykazania, że organ prowadzący postępowanie odstąpił od zastosowania się do przepisów normujących przebieg postępowania wyjaśniającego (dowodowego) regulujących proces ustalania faktów relewantnych z punktu widzenia stosowanej normy administracyjnego prawa materialnego oraz proces uzasadniania podjętych rozstrzygnięć. Przepisy te określają między innymi moc określonych dowodów, kryteria oceny materiału dowodowego i warunki uznania określonych okoliczności faktycznych za udowodnione oraz wymogi dotyczące uzasadniania wydanych rozstrzygnięć. Pominięcie w skardze kasacyjnej tych przepisów – mimo że z jej uzasadnienia wynika, że jej autor kwestionuje przede wszystkim dokonaną przez organy i Sąd ocenę wiarygodności poszczególnych dowodów, wynikające z tej oceny ustalenia faktyczne, co do daty pozyskania przez W. P. dokumentu stanowiącego w jego ocenie podstawę do wznowienia postępowania oraz brak uzasadnienia co do tego, dlaczego niektórym dowodom (to jest oświadczeniu wnioskodawcy co do daty pozyskania wyrysu z ewidencji gruntów i budynków) organy odmówiły mocy dowodowej, wyklucza możliwość zanegowania dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego, zaaprobowanej następnie przez Sąd I instancji, jak też wyprowadzonych z tego materiału wniosków, tylko w oparciu o zarzut naruszenia zasady ogólnej wyrażonej w art. 8 K.p.a. (aktualnie art. 8 § 1 K.p.a.). Poszczególne zastrzeżenia, jakie sformułował autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu pod kątem przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania dowodowego odwołują się bowiem do ściśle ujętych obowiązków szczegółowo unormowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, stąd zarzucenie ich niedopełnienia przez organ powinno polegać na wymienieniu tych przepisów części szczególnej K.p.a., które zostały w sprawie błędnie zastosowane. Co za tym idzie zasadności uwzględnienia przez organy administracji dowodów z pism Starostwa Powiatowego w P. wyjaśniających okoliczności wydania przedmiotowej mapy wnioskodawcy, pominięcia dowodu z wyjaśnień skarżącego składanych na okoliczność daty uzyskania tej mapy oraz prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o zebrany materiał dowodowy,a także rzekomego braku uzasadnienia decyzji organów w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozważyć przez pryzmat naruszenia art. 8 K.p.a., skoro taka ocena powinna być odnoszona do poprawności wniosków wysuniętych przez organ na podstawie art. 80 K.p.a. regulujących zasadę swobodnej oceny dowodów oraz art. 107 § 3 K.p.a. regulujących wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie decyzji. Istota przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zastrzeżeń pod adresem organów sprowadza się bowiem przede wszystkim do przekroczenia granic prawa do swobodnej oceny dowodów, gdyż - jak podniósł skarżący kasacyjnie - organ prowadzący postępowanie nie tylko pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe w postaci oświadczenia skarżącego, ale także nie dokonał ich skonfrontowania z materiałami przekazanymi ze Starostwa Powiatowego w P., jak też przeprowadził ich ocenę wbrew zasadom doświadczenia życiowego i w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy. Powyższa wadliwość dotycząca konstrukcji sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej i nieprzystawalności skonstruowanego zarzutu do jej uzasadnienia skutkowała brakiem możliwości podważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zaakceptowanych następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie mogły również zostać poddane kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zastrzeżenia co do uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, w tym jego ogólnikowości i braku wskazania, które z dowodów Sąd ten uznał za bardziej wiarygodne, albowiem nie zostały one powiązane z zarzuceniem naruszenia jakichkolwiek przepisów normujących postępowanie przed tym Sądem, w tym w szczególności z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. określającym wymogi jakie winno spełnić uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.