I FSK 2046/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita, (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 419/16 w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 2046/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 419/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 28 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2008 r. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów podatkowych, że faktury VAT, które skarżąca rozliczyła w powyższych okresach, a wystawione przez M. R. K. i H. Sp. z o.o. w W. (H.) były fikcyjne. Stwierdził, że wskazują na to dowody zebrane w tym postępowaniu oraz postępowaniu karnym, w którym głównym podejrzanym był D. J. - osoba zarządzająca Spółką H., a także decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2008r. wydane m.in. dla tej Spółki. Z dowodów tych wynika, że H. wystawiała puste faktury na zamówienie. Sąd zgodził się z organami, że z analizy wskaźników ekonomicznych skarżącej wynika, że skorzystała ona z usług H. i R. K. z uwagi na kłopoty finansowe. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku, pełnomocnik Spółki zaskarżył go w całości. Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – P.p.s.a.) zarzucił mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt. 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej – u.p.t.u.), poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2008 r. odmiennie od deklarowanego przez J. Sp. z o.o., pomimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia; II. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 w zw. z art. 120 i art. 122 i art. 191 ustawy z 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej - O.p.), poprzez: - rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób niepełny, bez odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę, - rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o ustalenia nieprzeprowadzone w postępowaniu przed organami podatkowymi, w szczególności w części dotyczącej rzekomego obiegu środków finansowych - i stwierdzenie, że reprezentanci Spółki otrzymywali od D. J. zwrot środków finansowych przelanych na konta zarządzanych przez niego przedsiębiorstw, - powiązanie działalności skarżącej z aktywnością przedsiębiorstw D. J. w sytuacji, gdy pomiędzy nimi a J. Sp. z o.o. przeprowadzono jedynie transakcje prawidłowo wykazane i zaewidencjonowane w księgach rachunkowych Spółki;  2) art. 145 § 1 pkt 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 122 i 187 O.p. poprzez poczynienie błędnych ustaleń, w szczególności: - przyjęcie, że rzekomi wystawcy fikcyjnych faktur działali za wiedzą i zgodą reprezentantów skarżącej, - przyjęcie, że dokumenty kasowe wystawione przez skarżącą Spółkę nie dokumentują rzeczywistych przepływów finansowych, lecz służą wyłącznie pozornym rozliczeniom księgowym, - przypisanie skarżącej dysponowanie towarem pochodzącym ze źródeł nieujawnionych, - zaniechanie przeprowadzenia czynności weryfikujących dane uzyskane w drodze przesłuchania świadków, - odmowę przeprowadzenia dowodów z ponownych przesłuchań i konfrontacji świadków w zakresie ujętym we wniosku o przeprowadzenie tych dowodów; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny i nie pozwalający na merytoryczną jego kontrolę. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.  W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Związanie, o którym mowa, polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny może ocenić zaskarżony wyrok jedynie w zakresie wynikającym z zarzutów skargi kasacyjnej, czyli pod kątem ewentualnego naruszenia szczegółowo i precyzyjnie wskazanych oraz odpowiednio uzasadnionych przepisów prawa. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych podobnie jak ich nieprawidłowe uzasadnienie obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając ocenę kwestionowanego orzeczenia (por. m.in. wyroki NSA z: 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 1005/12; 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 435/13; 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OPS 1420/14; 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1367/13 i 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13). Z kolei przepis art. 174 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego oparł zarzuty skargi kasacyjnej na obu podstawach z art. 174 P.p.s.a. W tej sytuacji jako pierwsze podlegają ocenie zarzuty naruszenia przepisów prawa formalnego, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony można stwierdzić, czy adekwatnie został do niego zastosowany przepis prawa materialnego. Przed przystąpieniem jednak do oceny podniesionych w tym zakresie zarzutów, przypomnieć należy, że z treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wyraźnie wynika, że zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, należy mieć na uwadze konieczność nie tylko wskazania przepisu proceduralnego jaki w ocenie strony skarżącej został naruszony, ale i wykazania dlaczego podniesione uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast o istotnym wpływie naruszenia przepisu prawa procesowego na wynik sprawy mowa wówczas, gdy zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w przypadku, gdyby nie doszło do jego naruszenia, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie różniłoby się od rozstrzygnięcia, które zostało wydane. Zarzucając zatem naruszenie przepisów dotyczących formalności w zakresie prowadzenia postępowania podatkowego, strona skarżąca powinna wykazać, że naruszenie to nie pozwala na stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony; podnosząc, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich koniecznych dowodów, powinna wskazać na konkretne braki, które - pomimo pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego - nie pozwoliły organom na uzyskanie pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy, a zarzucając jego błędną ocenę - wykazać, że jest ona jest dowolna, tj. brak w niej logiki, doświadczenia życiowego, podstawowej wiedzy dotyczącej badanych kwestii, reguł obowiązujących w zakresie czynności dokonywanych przez stronę czy też, że ocena ta nie obejmuje wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności. Samo stwierdzenie, że nie przeprowadzono jakichś czynności, przeprowadzono je z naruszeniem określonych procedur, czy też że błędnie oceniono zebrany materiał dowodowy jest jedynie przedstawieniem swojego stanowiska co do przeprowadzonego postępowania. Podobna argumentacja konieczna jest w przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Jeśli chodzi o te ostatnie, w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Jak wskazano w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 9/09 - art. 141 § 4 P.p.s.a., może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, przez co uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W ocenie pełnomocnika skarżącego, Sąd pierwszej instancji naruszył wyżej wymieniony przepis, gdyż sporządził uzasadnienie wyroku w sposób lakoniczny i nie pozwalający na merytoryczną jego kontrolę oraz nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę. Takie stwierdzenie, bo nie można powyższych uwag uznać za jakąkolwiek argumentację, w żaden sposób nie wskazuje na to, aby Sąd ten uchybił art. 141 § 4 P.p.s.a. Przeciwnie, zaskarżony wyrok został uzasadniony bardzo dokładnie, z odniesieniem się do wszystkich zarzutów strony. Przedstawione w nim wywody są jasne, zrozumiałe i logiczne. Nie ma żadnych trudności aby odnaleźć w nich motywy, którymi kierowano się podczas wydawania zaskarżonego orzeczenia. To, że strona skarżąca nie godzi się z treścią jego uzasadniania, nie oznacza iż jest ono wadliwe. Pozostałe zarzuty procesowe dotyczą działania organów. Pełnomocnik Spółki zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez nie art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. Dwa pierwsze wymienione przez niego przepisy dotyczą ogólnych zasad prowadzenia postępowania podatkowego. Zgodnie art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięcie zasady z art. 122 znajduje się w art. 187 § 1 O.p., stosownie do którego, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Autor skargi kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 187 O.p., który posiada 3 paragrafy, bez wskazania konkretnej jednostki, o którą mu chodzi, jednak - jako że w uzasadnieniu, na stronie 9, powołał się na art. 187 § 1 O.p. zasadne jest uznanie, że to właśnie ten przepis uznał za naruszony. Z kolei przepis art. 191 O.p. normuje sposób, w jaki organy obowiązane są oceniać zebrany materiał dowodowy. Zgodnie z tą regulacją, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jeśli chodzi o dowody, jakie mogą być brane pod uwagę przez organy w toku postępowania podatkowego, ustawodawca uregulował tę kwestię w przepisach art. 180 § 1 i art. 181 O.p. wskazując, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Z przepisów tych wynika, że organy nie mają bezwzględnego wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę. W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości podczas ich gromadzenia. Autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia powyższych przepisów, więc zasadność skorzystania przez organy z takich dowodów - w tej sprawie - może nastąpić jedynie w kontekście badania prawidłowości sposobu zebrania przez nie materiału dowodowego i jego oceny. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do wypowiadania się na temat sposobu załatwienia wniosków dowodowych strony. Pełnomocnik skarżącej nie wskazał bowiem w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, że doszło do naruszenia art. 188 § 1 O.p. W myśl tego przepisu, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Kwestia ewentualnej konieczności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów może być oceniana jedynie z perspektywy ewentualnych braków w materiale dowodowym. Przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie w skład tego materiału wchodzą: 1) dowody uzyskane w toku śledztwa prowadzonego wobec podejrzanego D. J., w tym protokoły z zeznań świadków - pracowników zarządzanych przez niego podmiotów oraz jego żony; 2) zeznania pracowników skarżącej; 3) dokumenty, z których wynika, że żaden z przewoźników nie dokonywał na rzecz skarżącej transportu towarów wskazanych w zakwestionowanych fakturach; 4) decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 31 grudnia 2013 r. wydana w stosunku do H. Sp. z o.o. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2008 r. oraz 5) decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 25 czerwca 2013 r. wydana w stosunku do R. K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2006 do grudnia 2007 r. i od lipca do grudnia 2010 r. Jeśli chodzi o te ostatnie dowody, tj. decyzje wydane w stosunku do H. i R. K., w których stwierdzono, że podmioty te wystawiały puste faktury m.in. na rzecz skarżącej, podkreślenia wymaga to, na co nie zwrócił uwagi pełnomocnik Spółki, a mianowicie, że dowody z decyzji mają tzw. zwiększoną moc dowodową. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia tego przepisu. Niezależnie o tego odnotowania wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1249/14, oddalił skargi R. K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy: grudzień 2006 r., od stycznia do grudnia 2007 r. oraz od lipca do grudnia 2010 r. Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że firmy kierowane przez D. J. nie dysponowały towarem, który mogłyby sprzedać R. K. i który to towar R. K. miałby możliwość odsprzedać Spółce J. Należy tutaj podkreślić, że stan faktyczny w roku 2008 jest taki sam, jak w okresach rozliczeniowych objętych powyżej wskazanym orzecznictwem. Orzeczenie to jest prawomocne. Wyrokiem z 17 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1282/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożona od niego skargę kasacyjną. Co prawda wyrok ten nie wiąże Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie, niemniej fakt jego wydania na pewno powinien być wzięty przez ten Sąd pod uwagę. Wracając do materiału dowodowego zebranego w tej sprawie, zdaniem pełnomocnika skarżącej nie został on zebrany w sposób wyczerpujący i zawiera braki. Pełnomocnik zauważył, że organ skarbowy nie dysponował ewidencją podatkową Spółki H. Dysponując natomiast ewidencjami Spółki nie zbadał, skąd pochodził towar, który został sprzedany przez skarżącą. Ponadto Spółka dysponowała tylko niekompletną wiedzą, jaka dostępna była dla organów w oparciu o materiał dowodowy pochodzący z innych postępowań. Organ nie udowodnił też, aby dochodziło do takiego obiegu środków pieniężnych, na jaki wskazał w decyzji. Powyższe stwierdzenia są tylko niczym nieuzasadnionymi uwagami strony skarżącej. Fakt, że H. nie dysponowała ewidencjami podatkowymi, w świetle pozostałych dowodów nie ma znaczenia dla uznania końcowego wyniku sprawy za prawidłowy, zwłaszcza, że przy fikcyjnym obrocie towarami trudno dziwić się brakowi takowych ewidencji. Jak słusznie wskazały organy i Sąd pierwszej instancji, organ nie miał obowiązku badania, skąd pochodził towar, który był następnie sprzedawany przez skarżącą w sytuacji, gdy udowodnione zostało, że na pewno nie pochodził on od dostawców wskazanych w zakwestionowanych fakturach o czym obie strony "transakcji" doskonale wiedziały. Nie wiadomo też, po co organy miałyby ustalać czy towar, którym hurtowo handlowała Spółka H. pochodził z nieujawnionego źródła skoro wykazano, że nie miała ona żadnego towaru. Jeśli chodzi o twierdzenie związane z posiadaniem przez organy większej wiedzy na temat kontrahentów strony od niej samej, autor skargi kasacyjnej nie wskazał ani jednego argumentu organów, który nie byłby wywiedziony z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Całkowicie oderwane od wszelkich ustaleń organów jest też twierdzenie, że w sprawie tej nie udowodniono, że środki pieniężne przelewane przez skarżąca za rzekomo nabywany towar, po potrąceniu prowizji wracały do niej w formie gotówki, skoro wynika to z zestawień obiegu środków finansowych pomiędzy podmiotami uczestniczącym w oszustwie podatkowym. Z tego powodu nie można uznać aby w sprawie tej doszło do uchybienia art. 187 § 1 O.p. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 191 O.p. Autor skargi kasacyjnej zarzucając organom podatkowym dowolną ocenę dowodów nie wskazał, w której części wywody organów są nielogiczne, niezgodne z doświadczeniem życiowym, czy zawierają inne wady. Twierdząc, że organy podatkowe nie oceniły zebranego w tej sprawie materiału dowodowego prawidłowo, pełnomocnik Spółki ograniczył się do zakwestionowania oceny poszczególnych dowodów (grup dowodów). Zakwestionował ocenę części dowodów (zeznań świadków) pochodzących z postępowania karnego, twierdząc, że dowody te mogą zniekształcać obraz tej sprawy, ponieważ istnieje możliwość, że osoby te nie zeznawały prawdy lub ich zeznania nie dotyczyły konkretnie 2008 r. Stwierdził, że nie wiadomo po co zwrócono uwagę na wyjazdy służbowe M. K. do K. samochodem dostawczym. Nie zgodził się, że zeznania R. M. nie potwierdzają faktycznego istnienia towaru będącego przedmiotem kwestionowanych dostaw. Powyższe uwagi nie dowodzą błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Jak wcześniej podano, są to jednostkowe zastrzeżenia, a nie wykazanie nieprawidłowości w rozumowaniu organów. Pełnomocnik skarżącej całkowicie pominął, że wszystkie zeznania świadków i podejrzanych były weryfikowane zarówno we wzajemnym powiązaniu, jak i w powiązaniu z innymi dowodami, m.in. wyciągami z rachunków bankowych, czy dokumentami uzyskanymi od firm transportowych. Organy odmawiając wiarygodności zeznaniom, w których podawano, że do spornych transakcji rzeczywiście doszło przeprowadziły dokładną ich analizę i szczegółowo wykazały występujące w nich sprzeczności, nieścisłości oraz braki. Jeśli chodzi o wyjazdy M. K. do K., organy wskazały na nie w ramach oceny wielu dowodów przeprowadzonych w celu ustalenia, czy towar wymieniony na zakwestionowanych fakturach faktycznie istniał. Stanowisko pełnomocnika Spółki, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził, że wpłacane na konto H. pieniądze były zwracane skarżącej nie ma żadnego uzasadnienia, skoro fakt ten potwierdzają zestawienia przepływów środków pieniężnych pomiędzy Spółką i firmą M., a Spółką H. wraz z dalszym ich rozdysponowaniem przez tą Spółkę; zeznania M. S. i W. C. oraz odpowiednie decyzje. Całkowicie też nieuzasadnione jest forsowanie tezy, że o istnieniu towaru w ilości hurtowej świadczą zeznania R. M. i A. L. Przypomnijmy: towar wskazany w zakwestionowanych fakturach kosztował ponad pięć milionów złotych. Natomiast R. M. nie widziała kto dostarcza towar, ani momentu załadunku, czy odbioru dużych ilości części komputerowych. Czasami tylko widziała jak ktoś przychodził i zakupił pojedynczy zestaw komputerowy, laptop lub jakieś drobne części komputerowe. A. L. stwierdziła, że sporadycznie odbierała małe paczki z firm kurierskich. Tylko pełnomocnik skarżącej odczytuje te zaznania jako potwierdzające hurtową sprzedaż towarów. Niezrozumiałe jest także twierdzenie, że ilustracją dla wymagań transportowych jest obrót towarowy w 2006 r., kiedy poczta kurierska dostarczyła z H. do skarżącej 89 paczek. Po pierwsze, w 2008 r. taka poczta nie dostarczyła Spółce od H. żadnej paczki, po drugie sam pełnomocnik skarżącej podkreślał konieczność opierania się jedynie na dowodach dotyczących 2008r. W przedstawiony sposób autor skargi kasacyjnej nie podważył w żadnej części słuszności oceny zebranych dowodów dokonanej przez organy. Mając na uwadze, że stan faktyczny tej sprawy został ustalony prawidłowo, za niezasadne uznać należy także zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt. 4 u.p.t.u. poprzez ich błędne zastosowanie. Zgodnie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., podatnik może obniżyć podatek należny wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność, podlegającą opodatkowaniu VAT. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Jako, że w rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że skarżąca dysponowała fakturami, które nie potwierdzały faktycznie wykonanych czynności, to miały obowiązek zastosowania w niej art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. w stosunku do zakwestionowanych faktur. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).