VII SA/Wa 425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. R. i J. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez E. R. i J. R. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ, po rozpatrzeniu odwołania J. R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] września 2013 r. nr [...], nakazującą J. R. rozbiórkę części obiektu zlokalizowanego na terenie działek o nr geod. [...]i [...]obręb [...] położonych w S. przy ul. [...] oznaczonego w projekcie zamiennym zagospodarowania działki, który stanowił załącznik do decyzji PINB [...] z dnia [...]sierpnia 2008 r. nr [...], jako budynek projektowany, tj.: - stropów nad piwnicą, parterem i I piętrem, - ścian parteru, I piętra oraz kolankowych poddasza, - wewnętrznej klatki schodowej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Miasto S. pismem z dnia 29 listopada 2009 r. wniosło o podjęcie działań zmierzających do zaprzestania kontynuowania przez J. R. robót budowlanych na działkach nr [...],[...],[...],[...], obręb [...], sąsiadujących z pasem drogowym ulicy B. Ś. oraz ulicy [...]w S., związanych z budową budynku handlowo-usługowego oraz rozbudową, nadbudową i przebudową istniejącego budynku mieszkalnego bez wymaganego zezwolenia na wznowienie robót budowlanych. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako: PINB [...]) dokonał w dniu 19 listopada 2009 r. czynności kontrolnych na ww. nieruchomości, pod względem zgodności prowadzenia budowy z decyzją PINB [...]nr [...]z dnia [...]sierpnia 2009 r., którą – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane – zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji na użytkowanie. Podczas kontroli stwierdzono, że w części budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki (załącznik do decyzji PINB [...]nr [...]z dnia [...]sierpnia 2008 r.) jako budynek handlowo-usługowy w budowie bez zmian, od dnia ostatniej kontroli dokonanej przez PINB [...]w dniu 10 stycznia 2007 r. nie prowadzono żadnych robót budowlanych, zaś w budynku oznaczonym na planie zagospodarowania jako budynek projektowany prowadzone są roboty budowlane. Zgodnie z zapisem w dzienniku budowy nr [...] wznowienie robót budowlanych nastąpiło w dniu 4 czerwca 2009 r. Ustalono, że do dnia kontroli zostały wykonane: fundamenty; ściany piwnic, parteru i I piętra; stropy nad piwnicą, parterem i I piętrem oraz wewnętrzna klatka schodowa. W trakcie wykonywania były ścianki kolankowe poddasza. Podczas kontroli stwierdzono odstępstwa w stosunku do zatwierdzonego projektu zamiennego, które zgodnie z art. 36a ustawy Prawo budowlane zakwalifikowano jako nieistotne, nie wymagające uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę oraz nie wymagające uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. PINB [...]decyzją z dnia [...]grudnia 2009 r. nr [...]umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na wystąpienie przesłanki bezprzedmiotowości. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Miasto S.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: [...]WINB) zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt. VII SA/Wa 438/09. W tym miejscu należy wskazać, że w odniesieniu do omawianej inwestycji, PINB [...]prowadzi odrębne postępowanie administracyjne, wszczęte również na wniosek Miasta S., z uwagi na realizowanie przez inwestora budowy w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W postępowaniu tym, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane, organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych przy ww. budowie oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną w części dotyczącej przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Po zapoznaniu się ze sporządzoną przez inwestora inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych decyzją z dnia [...]kwietnia 2007 r. nr [...] , na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, PINB [...] nałożył na J. R. obowiązek sporządzenia oraz przedłożenia w terminie dwóch miesięcy projektu budowlanego zamiennego budynku handlowo-usługowego oraz rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego realizowanej na działkach o nr geod. [...],[...],[...],[...]i [...]położonych w S. przy ul. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Odwołanie od decyzji z dnia [...]kwietnia 2007 r. nr [...]złożyło Miasto S.. [...]WINB decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, iż Prezydent [...]nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Ponieważ decyzja PINB [...] nr [...] stała się ostateczna, Prezydent [...] decyzją z dnia [...]czerwca 2008 r. nr [...] uchylił wydaną J. R. decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. W dniu 4 sierpnia 2008 r. inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny nakazany decyzją PINB [...] nr [...]. PINB [...]decyzją z dnia [...]sierpnia 2008 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił J. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przedmiotowego budynku. Miasto S. złożyło odwołanie od powyższej decyzji. [...]WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż Prezydent [...]nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/09 uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], uznając, że Miasto S. winno być stroną niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt. II OSK 1972/09 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. [...]Wojewódzki Nadzór Budowlany decyzją z dnia [...]marca 2011 r. nr [...] uchylił decyzję PINB [...]z dnia [...]sierpnia 2008 r. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J. R.. Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r. [...] WINB w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]marca 2011 r. nr [...] podjął z urzędu postępowanie administracyjne zawieszone postanowieniem nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...]marca 2011 r. nr [...] uchylił decyzję PINB [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku powyższego organ powiatowy wyznaczał termin oględzin na dzień: 7 kwietnia 2011 r., 27 kwietnia 2011 r. oraz 27 maja 2011 r. Oględziny nie odbywały się z uwagi na niestawiennictwo inwestora. Ponadto ustalono, że inwestor nie prowadził robót budowlanych oraz że zmieniła się numeracja działek – w miejscu działki o nr geod. [...] powstała działka o nr geod. [...]. Decyzją z dnia [...]września 2011 r. nr [...]PINB [...]umorzył w całości postępowanie administracyjne. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Miasto S.. [...]WINB w dniu [...] grudnia 2011 r. wydał decyzję nr [...], uchylającą zaskarżoną decyzję PINB [...] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 20 lutego 2012 r. PINB [...] przeprowadził kolejne oględziny na terenie działek położonych w S. przy ul. [...] o nr geod.: [...],[...],[...],[...],[...]. Ustalono, że zgodnie z wpisami widniejącymi w dzienniku budowy nr [...] wydanym dnia 9 lutego 2006 r. roboty budowlane zostały przerwane dnia 30 listopada 2009 r. i do dnia kontroli nie były prowadzone. Stwierdzono też, że po dniu 18 czerwca 2009 r. w trakcie wykonywania był strop nad piwnicami oraz roboty budowlane powyżej stropu nad piwnicami opisane w protokole z oględzin przeprowadzonych przez PINB [...] dnia 19 listopada 2009 r., tj.: ściany parteru, I piętra, ściany kolankowe poddasza, strop nad parterem, strop nad I piętrem oraz wewnętrzna klatka schodowa w części oznaczonej na planie zagospodarowania projektu budowlanego zamiennego jako budynek projektowany. PINB [...] decyzją z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Miasta S. w dniu 29 października 2009 r. Odwołanie od tej decyzji wniosło Miasto S.. [...]WINB decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2442/12 uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] września 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, w dniu 9 lipca 2013 r. organ powiatowy dokonał czynności kontrolnych, podczas których stwierdzono, że na przedmiotowej inwestycji nie prowadzi się żadnych robót budowlanych. Od kontroli z dnia 27 maja 2011 r. stan zaawansowania robót nie uległ zmianie. PINB [...] decyzją z dnia [...]września 2013 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 50a ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623. z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), nakazał J. R. rozbiórkę części obiektu zlokalizowanego na terenie działek o nr geod. [...] i [...] obręb [...]położonych w S. przy ul. [...] oznaczonego w projekcie zamiennym zagospodarowania działki, który stanowił załącznik do decyzji PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] jako budynek projektowany, która została zrealizowana po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/09, tj.: 1) stropów nad piwnicą, parterem i I piętrem, 2) ścian parteru, I piętra oraz kolankowych poddasza, 3) wewnętrznej klatki schodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji J. R. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organowi I instancji zarzucił: 1) naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 50a ust. 2 poprzez brak jednoznacznego ustalenia jakiego obiektu (części obiektu) obowiązek dotyczy, z uwagi na brak jego oznaczenia (na działce jest więcej niż jeden obiekt budowlany), a sentencja nie określa, który obiekt winien podlegać rozbiórce w części wskazanej przez PINB; 2) naruszenie ww. przepisu poprzez brak jakiegokolwiek precyzyjnego wskazania w jakim okresie (okresach) inwestor nie był uprawiony do wykonywania robót budowlanych, bez uwzględnienia terminów wynikających z wydanych przez właściwe organy decyzji uprawniających do wykonywania robót budowlanych, a także czasu, w którym inwestor dowiedział się o zdarzeniu, które skutkowało brakiem uprawnień do wykonywania robót; 3) brak uwzględnienia zdarzeń prawnych, które zaistniały w niniejszej sprawie, a które przesądzają o braku możliwości wydania decyzji nakazującej rozbiórkę z uwagi na wykonywanie ich w okresie, gdzie nie obowiązywało postanowienie o wstrzymaniu robót, jak również roboty wykonywane były na podstawie zgód organów nadzoru budowlanego; 4) naruszenie art. 107, a także art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie okoliczności faktycznych, poza zacytowaniem historii działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego oraz sądy, które stanowiłyby podstawę do ustalenia braku uprawnień do wykonywania robót budowlanych; 5) naruszenie art. 6, 8, 9, 11, 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szczegółowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, z uwzględnieniem wszelkich dostępnych dowodów w tej sprawie. [...] WINB decyzją z dnia[...]stycznia 2014 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ na wstępie wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2442/12 zobowiązał organ do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie miała zastosowania regulacja, o której mowa w art. 50a ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w ww. wyroku należało dokonać wnikliwej analizy, w tym w oparciu o dziennik budowy, czy inwestor prowadził roboty po ich wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., uwzględniając okresy, w których nie był uprawniony do ich kontynuowania. Organ przypomniał, że ocena prawna wyrażona w wyroku sądu jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Wskazał, że w wyniku oględzin w dniu 20 lutego 2012 r. ustalono, że zgodnie z wpisami widniejącymi w dzienniku budowy nr [...] po dniu 18 czerwca 2009 r. w trakcie wykonywania był strop nad piwnicami oraz roboty budowlane powyżej stropu nad piwnicami opisane w protokole z oględzin przeprowadzanych przez PINB [...] dnia 19 listopada 2009 r., tj. ściany parteru, I piętra, ściany kolankowe poddasza, strop nad parterem, strop nad I piętrem oraz wewnętrzna klatka schodowa w części oznaczonej na planie zagospodarowania projektu budowlanego zamiennego jako budynek projektowany. Od dnia 30 listopada 2009 r. inwestor w przedmiotowym obiekcie nie prowadzi żadnych robót budowlanych. Mając na uwadze treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/09, w którym stwierdzono, że zaskarżona decyzja organu II instancji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, organ stwierdził, że inwestor po wydaniu ww. orzeczenia Sądu nie był uprawniony do dalszej realizacji budynku handlowo-usługowego oraz rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w tej sytuacji zastosowanie winien mieć art. 50a ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie [...] WINB organ powiatowy precyzyjnie określił, która część przedmiotowego budynku winna zostać rozebrana, określając numery działek geodezyjnych, na których zlokalizowana jest część przeznaczona do rozbiórki (działka o nr geod. [...] i [...]). Działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki o nr [...]. Na ww. działkach nie znajduje się inny obiekt budowlany. Ponadto, określając lokalizację obiektu, organ I instancji powołał się na projekt zagospodarowania działki, który stanowił załącznik do decyzji PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], na którym to projekcie część budynku przeznaczona do rozbiórki została oznaczona jako budynek projektowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. i A. R. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżących organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odwołania wniesionego przez inwestora, dlatego podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności podkreślili, że Sąd w wyroku, na który powołują się organy obu instancji, nie wskazał zasadności nakazania rozbiórki części obiektu. Nakazał natomiast dokonanie oceny precyzyjnie ustalonego stanu faktycznego. Tymczasem organy nie ustaliły przede wszystkim kiedy i na jakiej podstawie inwestor posiadał uprawnienia do kontynowania prac budowlanych, które w jego przekonaniu nigdy nie były samowolą budowlaną. Prace budowlane kontynuowane były wyłącznie do czasu, kiedy można było uznać, że orzeczenie o wstrzymaniu robót jest wiążące dla inwestora. Okoliczność ta, zdaniem skarżących, ma decydujące znaczenie dla oceny, czy istnieje podstawa do zastosowania drastycznej i dolegliwej sankcji, bez możliwości przypisania inwestorowi złej woli. Podnieśli, że art. 50a Prawa budowlanego został wprowadzony nowelą z dnia 27 marca 2003 r. w związku z licznymi przypadkami ignorowania przez inwestorów nakazów wstrzymania budowy, a takiego działania w rozpoznawanej sprawie nie sposób przypisać inwestorowi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z [...] września 2013 r. nr [...]. Decyzje te zapadły w postępowaniu uruchomionym na wniosek Miasta S., które pismem z dnia [...] listopada 2009 r. wniosło o podjęcie działań zmierzających do zaprzestania kontynuowania przez J. R. robót budowlanych na działkach nr [...],[...], [...], [...], obręb [...], sąsiadujących z pasem drogowym ulicy [...] oraz ulicy [...] w S., związanych z budową budynku handlowo-usługowego oraz rozbudową, nadbudową i przebudową istniejącego budynku mieszkalnego bez wymaganego zezwolenia na wznowienie robót budowlanych, w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/09. Zauważyć należy, iż ww. wyrok zapadł w sprawie dotyczącej decyzji wydanej w toku prowadzonego postępowania naprawczego, odnoszącej się do inwestycji realizowanej przez J. R.. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania Miasta S. od decyzji PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (wydanej w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Sąd uchylił ww. decyzję w pkt 1, a w pkt 2 sentencji wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. We wskazanym wniosku Miasta S. wyraźnie więc wskazało na to, że inwestor – J. R. na skutek ww. wyroku Sądu, nie może prowadzić żadnych robót budowlanych w oparciu o decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] , a mimo to prace budowlane kontynuuje. Tym samym wniosek Miasta S. należało rozpatrzeć z uwzględnieniem art. 50a Prawa budowlanego. Co ważne, na potrzebę rozważenia zasadności zastosowania ww. przepisu w niniejszej sprawie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 4 marca 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2442/12, w następstwie którego wydano ww. decyzje, w tym zaskarżoną. Wyrokiem tym, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) tak organy orzekające w sprawie, jak i Sąd jest związany. Stąd też wymaga przypomnienia, iż w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd (kwestionują prawidłowość poprzednich decyzji organów obu instancji odnoszących się do ww. wniosku Miasta S.) zauważył, że art. 50a Prawa budowlanego dotyczy przypadków nierespektowania przez inwestora nakazów wstrzymania budowy, nakładając na organy nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę robót budowlanych wykonanych po ich wstrzymaniu albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis ten dotyczy postanowień wydawanych w trakcie procedur legalizujących samowolę budowlaną na podstawie art. 48 ust. 2 oraz art. 49b ust. 2 ustawy oraz na podstawie art. 50 ustawy. Wydanie decyzji w oparciu o pkt 1 znosi procedurę legalizacyjną, a na podstawie pkt 2 - co wymaga podkreślenia na gruncie rozpatrywanej sprawy – uniemożliwia prowadzenie postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3, do czasu wykonania obowiązku zawartego w tej decyzji. W zależności od oceny, organ zobligowany jest wydać decyzję o nakazie rozbiórki tej części obiektu budowlanego, która została wykonana po doręczeniu adresatowi postanowienia bądź decyzję o doprowadzeniu obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Wyboru jednej z powołanych form działania organ powinien dokonać po wszechstronnym uwzględnieniu w toku postępowania specyfiki konkretnego obiektu budowlanego. W związku z powyższym, jak wskazał Sąd w ww. wyroku, obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było jednoznaczne ustalenie, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie miała zastosowania regulacja, o której mowa w art. 50a pkt 2 ustawy. Sąd zalecił jednocześnie, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy dokonały wnikliwej analizy, w tym w oparciu o dziennik budowy, czy inwestor prowadził roboty po ich wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. uwzględniając okresy, w których nie był uprawniony do ich kontynuowania. Stosując się do wytycznych wynikających z przywołanego wyroku, organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły, iż okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, jak i treść żądania Miasta S. uzasadnia zastosowanie ww. regulacji prawnej, a to art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego. Tym samym podstawę materialnoprawną orzeczeń wydanych w sprawie stanowił przepis art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. W konsekwencji, powołując się na przytoczony przepis oraz związanie ww. wyrokiem Sądu z dnia 4 marca 2013 r., orzeczono w sprawie o częściowej rozbiórce obiektu, określając ten obiekt (poprzez przywołanie działek ewidencyjnych, na których się znajduje oraz nawiązanie do projektu budowlanego zamiennego złożonego przez inwestora w toku postępowania naprawczego, a stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.), jak i dokładnie te jego elementy, które objęto nakazem rozbiórki. Ustalając zakres rozbiórki wzięto pod uwagę protokoły oględzin nieruchomości, na której realizowano inwestycję oraz wpisy w dzienniku budowy. Uwzględniono przy tym tylko te roboty, które były prowadzone przez inwestora po 18 czerwca 2009 r., a wskazać należy, że w tej dacie zapadł przywołany powyżej wyrok Sądu o sygn. akt VII SA/Wa 438/09. Dostrzegając powyższe Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] września 2009 r. nie narusza prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż J. R. realizując inwestycję w sposób istotny odstąpił od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2004 r. znak [...], co spowodowało wszczęcie w stosunku do tej inwestycji postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego. I tak, postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 Prawa budowlanego PINB [...] wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych przy ww. budowie oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną w części dotyczącej przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Od dnia doręczenia tego postanowienia, inwestor miał obowiązek powstrzymać się od prowadzenia dalszych prac budowlanych, aż do dnia wydania przez organ nadzoru budowlanego ostatecznej decyzji zezwalającej na kontynuację inwestycji. Taka decyzja (nr [...]), zezwalająca na wznowienie robót budowlanych, została wydana przez PINB [...] w dniu [...]sierpnia 2008 r. Mocą tej decyzji organ zatwierdził projekt budowlany zamienny (złożony przez inwestora w wykonaniu decyzji wcześniejszej, opartej na art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) i udzielił J.R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku handlowo-usługowego oraz przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w S., przy ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna na skutek decyzji [...] WINB, który decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania Miasta S. uznając, iż Miasto S. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Z powyższego wynika, iż po 7 stycznia 2009 r. inwestor mógł kontynuować roboty budowlane. Niemniej, musiał zaprzestać tych prac z dniem 18 czerwca 2009 r. Wówczas bowiem zapadł wyrok o sygn. akt VII SA/Wa 438/09 uchylający zaskarżoną decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]i stwierdzający, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Należało bowiem w tej sytuacji przyjąć, iż decyzja PINB [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego utraciła walor ostateczności. Reasumując, inwestor po wszczęciu postepowania naprawczego i w wyniku wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, mógł prowadzić prace tylko po 7 stycznia 2009 r., a do dnia 18 czerwca 2009 r. Tymczasem, z protokołu czynności kontrolnych PINB [...] przeprowadzonych w dniu 19 listopada 2009 r. wynika, że w części budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki (załącznik do decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.) jako budynek handlowo-usługowy w budowie bez zmian, od dnia ostatniej kontroli dokonanej przez PINB [...] w dniu 10 stycznia 2007 r. nie prowadzono żadnych robót budowlanych, ale w budynku oznaczonym na planie zagospodarowania jako budynek projektowany prowadzone są roboty budowlane. Jak ustalono zgodnie z zapisem w dzienniku budowy nr [...] , wznowienie robót budowlanych nastąpiło w dniu 4 czerwca 2009 r. Ustalono, że do dnia kontroli zostały wykonane: fundamenty, ściany piwnic, parteru i I piętra, stropy nad piwnicą, parterem i I piętrem oraz wewnętrzna klatka schodowa. W trakcie wykonywania były ścianki kolankowe poddasza. W dniu 20 lutego 2012 r. PINB [...] przeprowadził kolejne oględziny na terenie działek położonych w S. przy ul. [...] o nr geod.: [...],[...], [...],[...], [...]. Ustalono, że zgodnie z wpisami widniejącymi w dzienniku budowy nr [...] wydanym dnia 9 lutego 2006 r. roboty budowlane zostały przerwane dnia 30 listopada 2009 r. i do dnia kontroli nie były prowadzone, a przebieg robót przedstawia dziennik budowy. Wskazano jednocześnie, że wykonano zdjęcia dziennika budowy od okresu wznowienia robót, tj. od dnia 4 czerwca 2009 r., które to załączono do ww. protokołu. Analiza wpisów w dzienniku budowy potwierdza ustalenia poczynione przez PINB [...], a zawarte m. in. w protokole oględzin z dnia 19 listopada 2009 r. Z wpisów tych przede wszystkim wynika, że inwestor po wyroku Sądu z dnia 18 czerwca 2009 r. kontynuował (już wówczas w sposób nieuprawniony) roboty budowlane. Wpisy w dzienniku budowy datowane są bowiem na 17 czerwca 200 r., a kolejne od dnia 24 czerwca 2009 r. To zaś uzasadniało zastosowanie ww. art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto, z wpisów tych wynika także, iż orzekając na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego, PINB [...] (a następnie w II instancji - [...]WINB) uwzględnił tylko te roboty budowlane, które nastąpiły po dniu 18 czerwca 2009 r. W oparciu tylko o zakres prac zrealizowanych po tej dacie sformułował nakaz rozbiórki części budynku, co więcej – zakres tych prac został należycie udokumentowany (protokołami oględzin PINB [...] i dziennikiem budowy), i w tym kontekście Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Jednocześnie dostrzec należy, że w decyzji I instancji precyzyjnie określono przedmiot rozbiórki, określając numery działek geodezyjnych, na których zlokalizowany jest budynek przeznaczony w części do rozbiórki (działka o nr geod. [...] i [...]) i wskazując (na etapie II instancji), że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki o nr [...], a na ww. działkach nie znajduje się inny obiekt budowlany. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych czy z naruszeniem norm prawa materialnego. Decyzja ta uwzględnia wytyczne wynikające z wyroku Sądu, czyniąc zadość art. 153 p.p.s.a. Odnosi się również do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a przywołane w jej treści ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nadto, słusznie akcentuje okres robót prowadzonych przez inwestora po wyroku Sądu z dnia 18 czerwca 2009 r., bo wówczas to ich prowadzenie nie było prawnie możliwe. Dostrzec przy tym trzeba, że wznowienie tych robót nastąpiło w dniu 4 czerwca 2009 r. (począwszy od kontroli mającej miejsce w dniu 10 stycznia 2007 r., gdzie postanowienie o wstrzymaniu robót pochodzi z dnia 1 lutego 2007 r.), dlatego też w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miał okres od dnia 4 czerwca 2009 r., a w istocie od dnia 18 czerwca 2009 r. I na to też zwrócono w sprawie należytą uwagę. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.