II GZ 1099/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1695/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] lutego 2016 r. w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] lutego 2016r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem. I W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (w skrócie: Dyrektora) nakładającą na D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej i nieodwracalnej szkody oraz dalej idących negatywnych skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że w 2014 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poniosła stratę w wysokości 65 495,98 zł, a ponadto toczą się przeciwko niej inne postępowania przed organami celnymi w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. W tej sytuacji brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może spowodować, że Spółka będzie zmuszona zakończyć działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. WSA wskazał, że dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji, strona wnioskująca – w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. WSA stwierdził, że z analizy dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że w okresie od 25 marca do 31 grudnia 2014 r., przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 398 513,93 zł, a koszty uzyskania przychodu wyniosły 464 010,68 zł. Odnosząc się do podkreślonej we wniosku kwestii straty za 2014 r. Sąd wskazał, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką wstrzymania wykonania decyzji i zauważył, że powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W ocenie Sądu argumentacja wniosku, że w wyniku uiszczenia kary Spółka utraci płynność finansową nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. WSA podkreślił również, że nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. II D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że dokumentem obrazującym niekorzystną finansową sytuację Spółki jest załączone do skargi sprawozdanie finansowe wraz z bilansem i rachunkiem zysków i strat. Podniosła ponadto, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o skutki o charakterze potencjalnym, tym samym nie jest wymagane, aby skutki te w istocie wystąpiły. Przepis ten bowiem wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpieniem. Skarżąca ponownie wskazała na okoliczność, iż jest stroną licznych postępowań toczących się przed organami celnymi w sprawach o nałożenie kar pieniężnych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, publ. CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej. Należy bowiem podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzą przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wprawdzie dokumentacja przedłożona przez skarżącą świadczy o poniesieniu straty w roku 2014 w wysokości 65 495,98 zł, jednak wykazana strata z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej na nią kary w wysokości 12 000 zł (np. postanowienie NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16, publ. CBOSA). Na marginesie należy zauważyć, że dokumentacja przedłożona przez skarżącą obrazuje stan finansów Spółki za rok 2014, a skarga wniesiona przez Spółkę dotyczy decyzji z lutego 2016 r. (I instancja) oraz z kwietnia 2016 r. (II instancja), co oznacza, że skarżąca nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie dokonała ponadto choćby próby określenia, jakie konkretnie skutki, albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, tym bardziej nie sposób uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy nie wynika również, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że zapłata należności oznaczonej w decyzji – wbrew stanowisku skarżącej – jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w jej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.