VII SA/Wa 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Gierak –Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 marca 2016r. skarżąca M. P. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] w [...] przy ul. [...] róg ul. [...] W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, narusza prawo i jej prawo własności. Podniosła, że planowany budynek według zaskarżonej decyzji powoduje niemożliwą realizację planowanego budynku na własnej działce budowlanej nr ew. [...] z obrębu [...] według uzyskanych warunków zabudowy, ponieważ budynek będzie zacieniony oraz zmuszona jest odsunąć się od granicy sąsiada około 8 metrów aby zachować przepisy Prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że jej nieruchomość traci możliwość zabudowy, gdyż z drugiej strony ( działka nr [...]) również sąsiaduje ze Spółdzielnią [...] która uzyskała już pozwolenie na budowę. Z tego też względu skarżąca podała, że zmuszona jest odsunąć się około 8,5 m od granicy oraz ograniczyć powierzchnię zabudowy i kubaturę zabudowy w 90%, aby zachowane były normy Prawa budowlanego. Skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z powodu wyrządzenia jej znacznej szkody, gdyż wybudowanie przez inwestora obiektu budowlanego na działce sąsiedniej będzie skutkowało niemożliwością postawienia budynku na jej działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). W orzecznictwie wskazuje się jednak, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r. sygn. II GSK 2060/11, postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r. sygn. II GSK 1799/11, postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. FSK 1427/11). W niniejszej sprawie strona skarżąca, nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić hipotetyczna szkoda wiążąca się z subiektywną obawą strony w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Skarżąca przytoczyła argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością skargi. Wskazała, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, narusza prawo, jej prawo własności. Te okoliczności nie wiążą się jednak z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie wypełniają w związku z tym dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a i dlatego nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wskazać także należy, iż sam natomiast fakt uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia przesłanek o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć przede wszystkim w tym zakresie należy, iż o ile realizacja zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony skarżącej. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków ( wyrok NSA z dnia 29 maja 2014r. sygn. akt II OZ 507/14). W orzecznictwie sądowym podkreśla się jednocześnie, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, które co do zasady, zazwyczaj można odwrócić, bo powrót do stanu poprzedniego sprzed podjęcia spornych prac zazwyczaj zależy tylko od możliwości technicznych. Przy czym inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, jeżeli kontrola sądowa pozwolenia na budowę wykaże, że zostało ono udzielone inwestorowi z naruszeniem przepisów prawa ( por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2015r. sygn. akt II OZ 352/15). Zatem o ile można przyjąć uwagi strony skarżącej, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie skarżącego będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami dla niej, o tyle nie można uznać, że okoliczności te, jak powyżej przytoczone, mają charakter wymagany przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja odnośnie ograniczenia, czy wręcz uniemożliwienia swobodnego zagospodarowania działki należącej do strony skarżącej odnosi się zaś do oceny legalności samej decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie może zostać dokonana przez Sąd na obecnym etapie ( wyrok NSA z dnia 29 maja 2014r. sygn. akt II OZ 507/14). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.