II OSK 118/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego T. G. po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 479/16 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 7 marca 2016 r. nr ... w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 479/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę C. Sp. z o. o. w W.. na decyzję Wojewody S. z dnia 7 marca 2016 r. nr ... w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że kluczową kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy obydwoje wnoszący o wznowienie postępowania dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.). Zdaniem Sądu, w przypadku D. P. wykazano, iż termin ten nie został dochowany, gdyż bez wątpienia dowiedział się on o wydaniu decyzji już w 2012 r., czyli ponad dwa lata przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Nadto nie jest wykluczone, że taka sama sytuacja miała miejsce w przypadku B. P., ale ustalenia organu pierwszej instancji nie potwierdzają tej tezy. Sąd wywiódł, że nie można uznać, iż uzyskanie informacji o wydaniu decyzji przez D. P. jest równoznaczne z uzyskaniem takiej wiedzy przez B. P. i bez znaczenia jest to, iż to jej podpis widnieje na potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej. Brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, że zapoznała się ona z pismem nie do niej kierowanym. Również "zawezwanie do próby ugodowej" z 2013 r. nie świadczy, że B. P. uzyskała wówczas wiedze na temat pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, zasadne zatem było, uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania w części toczącej się z wniosku B. P. i nakazanie organowi pierwszej instancji dokonania ustaleń w tym zakresie. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 Ppsa Sąd oddalił skargę. W skardze kasacyjnej spółka C. sp. z o.o. z siedzibą w W.. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody S. z dnia 7 marca 2016 roku w zakresie punktu 1 i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 1 § 2 ustawy z 25.7.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.,) w z w. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego błędnie oceniono, że odebranie przez B. P. pisma Urzędu Miasta P. z dnia 5 października 2012 r. oraz skierowanie zawezwania do próby ugodowej podpisanego przez B. P. dnia 4 grudnia 2013 r. nie wskazuje na to, że wiedziała ona o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw, co miało wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło organ administracji II instancji, a za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny do uznania, że wnioskodawczyni mogła zachować termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania; 2) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej Ppsa) poprzez jego zastosowanie i niezastosowanie art. 145 § 1 lit. c i § 3 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na wykazanie, że w postępowaniu przed organem administracji nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, albowiem wniosek o wznowienie został złożony przez B. P. po terminie określonym w art. 148 k.p.a., co obligowało organ administracji II instancji do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 9 grudnia 2015 r., 3) art. 141 § 4 Ppsa poprzez niewystarczające ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych zarzutów dotyczących tego, że na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, organ II instancji powinien był przyjąć, że B. P. dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę najpóźniej w 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy w sprawie bezspornie ustalono okoliczności będące podstawą do zweryfikowania faktu, czy podanie B. P. zostało wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się ona o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania tj. terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Przypomnieć należy, że wniosek o wznowienie postępowania złożono 29 grudnia 2014 r. W toku postępowania wznowieniowego odnaleziono w archiwum pismo Urzędu Miasta P. z dnia 5 października 2012 r. adresowane do D. P., odebrane w dniu 12 października 2012 r. przez B. P. informujące o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i poprzedzającym ją postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta P. stwierdził uchybienie miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie wznowieniowe. Wskazać należy, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07; z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1025/11; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11). W niniejszej sprawie ustaleń takich nie dokonano. Należy zgodzić się zarówno z Sądem pierwszej instancji, jak i organem drugiej instancji, że przyjęte za podstawę ustalenia terminu do wniesienia podania o wznowienie okoliczności nie są wystarczające, nie wykazują bowiem, że podanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ powinien bowiem bezspornie ustalić, że do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, czego nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem stanowisko wyrażone przez organ II instancji i Wojewódzki Sąd Administracyjny, że podpisane przez B. P. zwrotnego potwierdzenia odbioru nie stanowi dowodu, iż wyżej wymieniona zapoznała się z jego treścią, a tym samym, że w dniu jego odbioru tzn. 12 października 2012 r., dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę. Takiego dowodu nie stanowi również wezwanie do próby ugodowej z dnia 4 grudnia 2013 r. skierowanego przez Państwa P. do Sądu Rejonowego we Wrocławiu. Jednocześnie nadmienić należy, że nie można również przyjąć, iż wniosek o wznowienie złożony po latach, wskutek braku dbałości o własne interesy, może być skuteczny, dlatego też klarowne ustalenia dotyczące zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania muszą być na absolutnie jednoznaczne, gdyż warunkują one możliwość wydania decyzji merytorycznej. Tym samym, w ocenie Sądu, zaistniała podstawa ponownego zbadania przez właściwy organ okoliczności zachowania przez B. P. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a Sąd pierwszej instancji właściwie zastosował przepisy art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Nadto Sąd pierwszej instancji nie przesądził czy w postępowaniu wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania z wniosku B. P., co oznacza, że nie był zasadny drugi z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazać należy, że zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w ww. przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Po lekturze kontrolowanego uzasadnienia, stwierdzić jednak należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Rozważania prawne są na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uzasadnienie to poddaje się kontroli instancyjnej, zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa uznać należało za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. ----------------------- 5