II FSK 24/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Dominik Gajewski, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 339/16 w sprawie ze skargi J.P. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 339/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe i niepełne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 §1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo naruszenie art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) przez Prezydenta Miasta T. tj, samowolnego ustalenia, iż kwota wydatkowana z konta ZFRON firmy P. była refundacją wcześniej poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków, a w konsekwencji ustalenie jako prawidłowej decyzji Prezydenta Miasta T. o odmowie wydania zaświadczenia w sytuacji, w której istniały podstawy do takiego uchylenia. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) dokonanie błędnej wykładni przepisu § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, polegającej na uznaniu iż sformułowanie: "Nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu" dotyczy nie pochodzenia środków przeznaczonych na zakup, a jedynie ustalenia rachunku bankowego, z którego dokonano zapłaty za zakup, czyli dotyczy wyłącznie bezgotówkowej formy zapłaty oraz nie przewiduje możliwości dokonania rozliczenia zakupu z majątku prywatnego przedsiębiorcy do majątku firmy, 2) naruszenia art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez uznanie, że ustalony przez WSA w Bydgoszczy stan faktyczny objęty jest w zakresie ustawodawstwa unijnego prawem do odmowy uznania go za pomoc de minimis i błędne uznanie, że przepisy te uprawniają do nie wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uwzględnienie skargi, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie — w zakresie wyznaczonym treścią zarzutów kasacyjnych — sprowadza się do oceny legalności wyroku WSA w Bydgoszczy w zakresie zaaprobowania odmowy wydania przez organ podatkowy zaświadczenia o pomocy de minimis. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z wykładnią § 9 pkt 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej zaprezentowaną przez sąd pierwszej instancji, w konsekwencji zaś uznaje, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek dokonania wydatków ze środków ZFRON, gdyż środki ZFRON trafiły na konto pracodawcy. Słusznie wskazano w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku na wagę zmiany normatywnej, która nastąpiła z dniem 22 lipca 2009 r. (nowelizacja rozporządzenia). O ile przed tą datą przedsiębiorca miał prawo przesuwania środków z różnych kont i źródeł., o tyle od tego dnia pracodawca nie mógł swobodnie dysponować środkami zgromadzonymi na wyodrębnionym koncie ZFRON. W pełni podzielić należy także przytoczone przez WSA w Bydgoszczy stanowisko tego sądu, zawarte w prawomocnym wyroku z 24 października 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 730/12, zgodnie z którym, "utworzenie odrębnego rachunku bankowego ma [...] na celu oddzielenie środków ZFRON od innych środków własnych pracodawcy, a także jednoznaczne finansowanie wydatków i brak możliwości finansowania z różnych źródeł. W przypadku zatem z rachunku bankowego ZFRON na inny rachunek środków własnych pracodawcy nie można mówić o wydatkowaniu środków ZFRON. Wydatkowanie środków własnych przedsiębiorcy, a następnie zrefundowanie tych środków ze środków publicznych stanowi przysporzenie na rzecz przedsiębiorcy, nie stanowi natomiast pomocy publicznej de minimis". Zaznaczyć należy, że cytowane orzeczenie zapadło w sprawie tego samego skarżącego w analogicznym stanie faktycznym, a skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił (wyrok NSA z 6 czerwca 2014 r., II FSK 176/13). W konsekwencji uznania za chybione zarówno zarzutów dotyczących naruszenia przepisów materialnoprawnych, jak i procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.