VIII SA/Wa 1115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania, wstrzymania i pozbawienia oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz uchwał ją zmieniających nr [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Rady Miejskiej w [...]. Rada Miejska w R. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej: "u.s.g.") w związku z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.) podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego 2011. 115.364). Uchwałę powyższą zmieniono uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2011 r., uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2012 r., uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Pismem z 20 listopada 2015 r. Prokurator Rejonowy [...] w R. zaskarżył opisaną wyżej Uchwałę wraz z uchwałami ją zmieniającymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie prokuratora postanowienia § 2 ust. 2 i 3, § 3 ust. 6 Uchwały wskazujące, że stypendium sportowe może być przyznane na pisemny wniosek klubu sportowego, mającego siedzibę i działającego na terenie miasta R., do którego to wniosku należy dołączyć oświadczenie potwierdzające przynależność zawodnika do klubu oraz postanowienia § 6 ust. 3 Uchwały, że nie przysługuje odwołanie od odmowy przyznania stypendium przez Prezydenta Miasta R. naruszają rażąco art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie w związku z art. 94 Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji RP. Naruszenie to polega na przekroczeniu upoważnienia ustawowego do wydania Uchwały zawartego w cyt. art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. W uzasadnieniu skargi prokurator wskazał, że Rada Miasta R. wprowadziła dodatkowe ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania stypendiów sportowych poprzez dodatkowe kryteria nieprzewidziane w ustawie. Uprawnionymi do otrzymania stypendiów są bowiem jedynie zawodnicy lub trenerzy będącymi członkami klubów sportowych, co w sposób istotny narusza art. 32 Konstytucji RP. Członkami wspólnoty są z mocy prawa wszyscy mieszkańcy gminy i gmina nie może dyskryminować swoich mieszkańców ze względu na kwestie zrzeszania się w klubach mających siedzibę na terenie miasta R.. Powyższy zapis pozbawia prawa do stypendiów osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym, nawet jeżeli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe jak osoby zrzeszone w klubie. Taki zapis przekracza zakres upoważnienia ustawowego, jest niezgodny z prawem. Również unormowanie zawarte w § 6 ust. 3 Uchwały w sposób istotny narusza prawo, nie można bowiem uchwałą przyznać rozstrzygnięciu Prezydenta Miasta przymiotu decyzji ostatecznej ani pozbawiać wnioskodawcę prawa do jej zaskarżenia. Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. P. J. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości wraz z w/w uchwałami ją zmieniającymi – protokół rozprawy k. 51 akt sądowych. Podniósł, że podstawą do stwierdzenia nieważności są nie tylko ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania stypendiów, o których mowa w skardze ale i te dotyczące instruktorów sportu, juniorów młodszych, juniorów, młodzieżowców seniorów oraz ograniczenia przedmiotowe wskazujące na dyscypliny olimpijskie i paraolimpijskie, a nie wskazujące na dany rodzaj sportu czy jego kategorię. Nadto Uchwała zawiera nieprzewidzianą w jej podstawie prawnej instytucję wstrzymania wypłaty stypendium. Wskazał też, że w § 9 ust. 1 pkt 2 scedowano uprawnienia organu stanowiącego na organ wykonawczy, co narusza kompetencje Rady jako organu uchwałodawczego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w R. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że nie było intencją Rady ograniczenie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania stypendiów sportowych tylko do zawodników zrzeszonych w klubach sportowych. Nigdy nie miały miejsca przypadki, by o stypendium sportowe chciał ubiegać się zawodnik niezrzeszony w żadnym klubie. Nadto wskazała, ze z treści ustawy o sporcie nie wynika odesłanie do przepisów kpa, co powoduje, że zapis z § 6 ust. 3 Uchwały mieści się w granicach upoważnienia ustawowego, nie było też zamysłem Rady przyznanie rozstrzygnięciu Prezydenta Miasta przymiotu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., zwana dalej: u.s.g.) stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 kpa. Stosownie do art. 50 § 1, 52 § 1 i 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona. Możliwość udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe przewidziała ustawa z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (publ. j.w.) stanowiąc w art. 31 ust. 1, że: Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Ust. 2 stanowi, że stypendia i nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek. Z kolei ust. 3 stanowi, że: Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego i osiągnięty wynik sportowy. Z powyżej cytowanego upoważnienia ustawowego wynika, że jego celem było jasne określenie w uchwale jaką nagrodę, wyróżnienie, stypendium sportowe może uzyskać dany zawodnik osiągając określony wynik sportowy, wiedząc przy tym jakie znaczenie dla gminy ma dany sport (ust. 3) oraz określenie jakie stypendium lub nagrody przewidziane są dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym. Według cytowanego upoważnienia tylko organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów, nagród i wyróżnień, które są przyznawane na podstawie zawartych w uchwale zasad i trybu. Rację ma zatem skarżący, że we wskazanych (po uzupełnieniu na rozprawie) w skardze unormowaniach uchwały Rada Miejska w R. uchybiła udzielonym jej przez ustawodawcę upoważnieniom. Pierwotną treść uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku zmieniano trzykrotnie w zakresie § 9 ust. 1 dotyczącym ustalania kryteriów, których spełnienie jest warunkiem ubiegania się o stypendium w przypadkach określonych w § 2 ust. 1 pkt. 3. Z opublikowanych w Dzien. Urz. Woj. Mazowieckiego tekstów wynika aktualnie, że w myśl § 9 ust. 1 pkt 2 uchwały w przypadku dyscypliny sportu w grach niewskazanej w ust. 1 niniejszego paragrafu, ilość zawodników oraz wysokość stypendium określa Prezydent Miasta R., po zasięgnięciu opinii Gminnej Rady Sportu. Zapis ten jest więc normą uprawniającą Prezydenta Miasta R. zarówno do określenia wysokości danego stypendium jak i ilości zawodników która może uzyskać stypendium w przypadku dyscypliny niewymienionej w ust. 1. Jest to zatem de facto przekazanie uprawnień organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jej organowi wykonawczemu, jakim jest prezydent miasta, co jak słusznie zauważył prokurator – narusza upoważnienie zawarte w cyt. na wstępie art. 31 ustawy o sporcie, który nie przewiduje takiej możliwości. Kolejnym naruszeniem prawa w postaci przekroczenia upoważnienia ustawowego w kwestionowanej uchwale Rady Miejskiej w R., po jej zmianach, są ograniczenia dotyczące osób (podmiotów) mogących być beneficjentami przyznawanych środków finansowych – stypendiów sportowych. Ustanowione w § 2 ust. 1, 2 i 3 i § 3 ust. 6 uregulowania określają bowiem dodatkowe, nie przewidziane w upoważnieniu ustawowym, warunki jakie winien spełniać sportowiec by mógł uzyskać okresowe stypendium sportowe. Ograniczenia te dotyczą przynależności do klubu sportowego (ust. 2,3 § 2; pkt 1 a, 2a, 3a ust. 6 § 3) jak i kategorii: juniorów młodszych, juniorów, młodzieżowców seniorów ( pkt 1 ust. 1 § 2). Jak słusznie podniesiono w skardze, cytowane na wstępie upoważnienie ustawowe nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do reglamentowania możliwości przyznania stypendium sportowego w opisany sposób przewidując tylko, że jedynymi kryteriami mogącymi być branymi pod uwagę są: znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Natomiast w zakwestionowanym w skardze § 2 ust. 2 i 3 oraz § 3 ust. 6 uchwały wprowadzono, nie przewidziane upoważnieniem ustawy o sporcie, ograniczenie w postaci nadania uprawnienia do zgłaszania wniosków o stypendia właściwym klubom sportowym, mającym siedzibę i działającym na terenie miasta R.. Należy je uznać za niezgodne z prawem, bowiem brak jest podstawy prawnej do tego by akty prawa miejscowego dyskryminowały pewne kategorie członków wspólnoty samorządowej w dostępie do prawa nabycie stypendium sportowego. Tego rodzaju ograniczenie jest zdaniem sądu nieuprawnione w świetle unormowań art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, który zezwala organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego na określenie w drodze uchwały szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1 i 2 , przy wzięciu pod uwagę znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Taka regulacja biorąc pod uwagę podustawowy i wykonawczy charakter aktów prawa miejscowego, jest istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Narusza delegację ustawą, a także konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), która wymaga, by zróżnicowanie prawne poszczególnych podmiotów pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w sytuacji tych podmiotów oraz zasadę równości wobec prawa wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis kontrolowanej uchwały przewidujący, że stypendium sportowe może być przyznane na wniosek klubu sportowego mającego siedzibę i działającego na terenie miasta R. oraz kolejny jej przepis mówiący, ze zawodnicy mogą otrzymać stypendium jedynie w przypadku, gdy zdobyli medal będąc zawodnikami klubu sportowego mającego siedzibę i działającego na terenie miasta R., pozbawia prawa do stypendiów sportowych osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym, nawet jeśli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe, jak zawodnicy zrzeszeni w klubie. Wyłączenia takie nie znajdują uzasadnienia w wartościach konstytucyjnych i nie mają podstawy ustawowej. Powtórzyć trzeba, że uregulowania takie naruszają zakaz dyskryminacji obywateli przez odmawianie niektórym z nich określonych uprawnień z powodów nieznajdujących podstaw w obowiązujących normach prawnych (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). W orzecznictwie podkreśla się, że samo członkostwo w stowarzyszeniu czy klubie sportowym lub trenowanie zawodników klubu sportowego mającego siedzibę na terenie gminy nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu lub trenera) świadczenia z budżetu gminy, na terenie której klub ten ma swą siedzibę (por. m. in. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r. II GSK 327/07; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2008r., II SA/Lu 282/08; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014 r., III SA/Gl 878/14). Te same uwagi odnoszą się do zróżnicowania możliwości przyznania stypendium dla zawodników w zależności od kategorii wiekowej wprowadzając dodatkowe wymagania niezwiązane z kryteriami wskazanymi w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie (§ 2 ust. 1 pkt 1). Cytowane na wstępie upoważnienie ustawowe nie uprawnia też jednostki samorządu terytorialnego do uzależniania możliwości przyznania stypendium sportowego w zależności od uprawianej dyscypliny sportowej (olimpijska, paraolimpijska) o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uchwały, skoro jedynymi kryteriami mogącymi być branymi pod uwagę są te wskazane wprost w ustawie to jest: znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Treść zakwestionowanych powyżej przepisów dowodzi, że w zaskarżonej uchwale dokonano nieprawidłowej wykładni przewidzianego w art. 31 ust. 3 ustawy kryterium znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządowej. Dla potrzeb ubiegania się o stypendia Rada Miejska w R. posłużyła się innymi kryteriami niż ustawowe, natomiast pominęła przytoczone kryterium ustawowe rodzaju sportu mającego znaczenie dla danej jednostki samorządowej. Rada Miejska w R. nie różnicowała dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla gminy miasta R. do czego zobowiązywało upoważnienie ustawowe, lecz posłużyła się ogólnym sformułowaniem: dyscypliny olimpijskiej (§ 2 ust. 1 pkt 1) i dyscypliny sportu zaliczanej do programu igrzysk paraolimpijskich ( § 2 ust. 1 pkt 2). Poddaje to w wątpliwość prawidłowość realizacji przez Radę Miejską delegacji ustawowej w zakresie uwzględniania przy ustalaniu zasad przyznawania stypendiów znaczenia danego sportu dla Gminy Miasta R.. Zauważyć też należy, że będący podstawą wydania zaskarżonej Uchwały przepis art. 31 ustawy o sporcie nie wymienia jako jej beneficjentów instruktorów sportu, mowa jest jedynie o trenerach prowadzących szkolenie zawodników i osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym czy krajowym współzawodnictwie sportowym, którym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek stypendia lub nagrody (ust.2 art. 31). Aczkolwiek przepis art. 41 ustawy o sporcie alternatywnie wymienia trenera i instruktora sportu jako podmioty mogące prowadzić zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym, to należy mieć na uwadze, że regulacja ta nie została powtórzona w art. 31 ustawy, zatem z woli ustawodawcy jedynie podmiotom legitymującym się kwalifikacjami zawodowymi trenera i spełniającym pozostałe wymogi z ust. 2 mogą być przyznawane stypendia lub nagrody. W świetle powyższego nieprawidłowy, bo wykraczający poza delegację ustawową, jest zapis § 1 uchwały określającej zasady, tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych w części dotyczącej możliwości przyznania stypendiów dla instruktorów sportu. Te same uwagi dotyczą unormowań zawartych w § 2 ust. 1 pkt 3, § 2 ust. 1 pkt 5, § 5 ust. 1, § 5 ust. 2, § 8 ust. 2 pkt 1, § 8 ust. 2 pkt 2, § 9 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 7 kontrolowanej Uchwały. W ocenie sądu trafny jest zarzut skargi, że tryb odmowy przyznania stypendium sportowego uregulowany został w przedmiotowej uchwale z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Lublinie z dnia 1 września 2011 r., II SA/Lu 579/11, że zarówno przyznanie stypendium sportowego jak i odmowa jego przyznania następować winno w drodze decyzji administracyjnej. W myśl przepisu art. 104 § 1 i § 2 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Należy przyjąć, że sprawa w przedmiocie przyznania jak i odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego w oparciu o szczegółowe upoważnienie zawarte w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Zasadą jest bowiem, że tam gdzie organ administracji publicznej działa w wykonaniu uprawnień właścicielskich podmiotu który reprezentuje, właściwe są cywilnoprawne formy działania, zaś tam, gdzie na plan pierwszy wysuwają się władcze, publicznoprawne aspekty działania organu, właściwe są formy administracyjnoprawne, w tym decyzja administracyjna. Skoro postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, która powinna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, to pozbawienie strony prawa odwołania od decyzji byłoby złamaniem podstawowej zasady na jakiej opiera się postępowanie administracyjne, to jest zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Natomiast stanowiąc w § 6 ust. 3 uchwały, że od odmowy przyznania stypendium odwołanie nie przysługuje, ustawodawca miejscowy nadał takiej decyzji status ostatecznej, nie podlegającej kontroli instancyjnej. Zatem przepis § 6 ust. 3 uchwały w ocenie Sądu narusza powołane przepisy prawa w sposób istotny. Zdaniem Sądu nie można także uznać za prawidłowe zapisów uchwały dotyczących warunków wstrzymania i wznawiania wypłaty stypendiów, o których stanowi § 10 zaskarżonej uchwały, gdyż nie mieszczą się one w granicach ustawowego upoważnienia co do określenia zasad i trybu przyznawania i pozbawiania stypendium. Wprowadzone regulacje (§ 10 ust. 1 i ust. 2 – wstrzymanie wypłaty, § 10 ust. 3 – wznowienie wypłaty) nie znajdują podstawy prawnej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Przepis ten zawiera bowiem upoważnienie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia przepisów prawa miejscowego, które dotyczy wyłącznie ustalenia zasad i trybu "przyznawania i pozbawiania" stypendium sportowego, a nie uprawnia tego organu do regulowania w tej drodze również zasad i trybu "wstrzymywania i wznawiania" wypłaty tych stypendiów. Oceniając kwestię nie udzielenia przez ustawodawcę radzie gminy upoważnienia do regulowania również "wstrzymywania" i "wznawiania" wypłaty stypendium sportowego Sąd miał ma uwadze także treść kolejnego przepisu ustawy o sporcie tj. art. 32. Przepis ten expressis verbis stanowi, że minister właściwy do spraw kultury fizycznej nie tylko przyznaje (ust. 1) i pozbawia (ust.4) stypendium sportowego dla członka kadry narodowej, ale również w określonych enumeratywnie przypadkach "wstrzymuje stypendium sportowe dla członka kadry narodowej" (ust.3). Ustęp 7 cyt. przepisu zawiera zaś upoważnienie ustawowe dla wskazanego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, między innymi "szczegółowych zasad przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania" powyższych stypendiów sportowych. Zatem jedynie właściwy minister ma kompetencje do ustalenia zasad wstrzymywania stypendiów sportowych. Wychodząc z założenia racjonalności działań ustawodawcy, przemilczenie kwestii ustalenia szczegółowych zasad "wstrzymania", a w konsekwencji również "wznawiania" tych świadczeń, uznać należy jako celowe działanie ustawodawcy służące wyłączeniu możliwości unormowania tych kwestii przez radę. Argumentację tę wzmacnia również fakt, iż poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym w art. 35 ust. 2 w sposób wyraźny upoważniała radę gminy do określenia w drodze uchwały warunków i trybu "przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania" stypendiów sportowych finansowanych z budżetu gminy. Obecnie obowiązująca ustawa takiego upoważnienia nie zawiera. Regulując zatem tryb oraz warunki "wstrzymania i wznawiania" wypłaty stypendiów sportowych Rada Miejska w R. przekroczyła upoważnienie ustawowe wynikające z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wprowadzając instytucję o jakiej nie wspomina ten przepis, co narusza też art. 7 Konstytucji RP. Przekroczenie to niewątpliwie stanowi istotne naruszenie prawa. Również tytuł kwestionowanej uchwały zawierający sformułowanie "wstrzymywania" jest wadliwy w tej części. W związku z powyższym uznać należy, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Zarówno przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak i naruszenie wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią w ocenie sądu istotne naruszenia prawa i uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i uchwał ja zmieniających w całości. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, iż przedmiotowa uchwała jest wadliwa i pod względem przedmiotowym (wskazany rodzaj uprawianej bądź prowadzonej dyscypliny sportu) i podmiotowym (nieuprawnione zmodyfikowanie ustawowego kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymywania stypendiów), co rzutuje na całość jej uregulowań. Z tych względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.