I OZ 788/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 951/16 oddalające wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 roku sygn. akt III SA/Kr 951/16 na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek T. K. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, iż pracuje jako kierowca na terenie Szwajcarii, a dodatkowo codziennie samochodem dojeżdża do pracy. Odebranie mu prawa jazdy spowoduje zatem utratę pracy - warunkiem zatrudnienia na terenie Szwajcarii było bowiem posiadanie aktualnego prawa jazdy. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, które miałyby spowodować powstanie znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, poza niebezpieczeństwem utraty zatrudnienia. Sąd podkreślił, że utrata zatrudnienia w charakterze kierowcy na skutek odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B jest naturalną konsekwencją takiej decyzji. Rzeczywiście może to doprowadzić do pogorszenia się sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny poprzez utratę zatrudnienia, jednak skarżący nie wykazał jaka jest jego sytuacja majątkowa czy też stan rodzinny. Sąd zaznaczył też, że przy tak skonstruowanym wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie sposób ocenić, jaki będzie jej rzeczywisty wpływ na funkcjonowanie skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Utrata możliwości zarobkowania jako kierowcy nie uniemożliwia bowiem wykonywania innej pracy zarobkowej. Zażalenie na to postanowienie złożył T. K., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, dodając, że jest ojcem trójki dzieci w wieku szkolnym pozostających na jego utrzymaniu. W razie wypowiedzenia umowy o pracę, utraci środki finansowe potrzebne na utrzymanie rodziny. Wskazał też, że dowodem potwierdzającym fakt zatrudnienia w przedsiębiorstwie [...] z siedzibą w R. i prowadzenia samochodu jest odpis zaświadczenia wydanego mu przez pracodawcę w dniu 24 marca 2016 roku wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Podał, że jego obowiązkiem jest między innymi transport pracowników i towarów samochodem dostawczym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. A zatem to wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd nie może domyślać się intencji strony, ani orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskodawcy (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2011 roku oraz powołane tam źródła). W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał okoliczności przemawiających za udzieleniem mu ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku jest bardzo ogólnikowe, nie zawiera w szczególności żadnych danych odnoszących się do sytuacji majątkowej, czy stanu rodzinnego wnioskodawcy. Jedyny argument podniesiony we wniosku dotyczył prawdopodobnej utraty dotychczasowego zatrudnienia w charakterze kierowcy, która to okoliczność jest, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, naturalną konsekwencją przedmiotowej decyzji. Ponadto, na potwierdzenie okoliczności podnoszonych we wniosku, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów. Jedynym dowodem świadczącym o zatrudnieniu wnioskodawcy w przedsiębiorstwie [...] z siedzibą w R. jest znajdujący się w aktach administracyjnych odpis zaświadczenia wydanego mu przez szwajcarskiego pracodawcę, z którego wynika jednak, że został zatrudniony nie na stanowisku kierowcy, ale "pracownika sezonowego" oraz, że "okazjonalnie wyjeżdża w pole samochodem zakładowym" (k. 14-15 akt administracyjnych). W świetle powyższego nie sposób ocenić, jaki będzie rzeczywisty wpływ zaskarżonej decyzji na funkcjonowanie skarżącego i jego rodziny w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawet przy założeniu, że wnioskodawcy w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji rzeczywiście grozi utrata dotychczasowego zatrudnienia (co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostało wykazane - bowiem z przywołanego wyżej odpisu zaświadczenia nie wynika w sposób jednoznaczny, że posiadanie prawa jazdy jest warunkiem koniecznym do wykonywania pracy na stanowisku pracownika sezonowego), należy zauważyć, że nie przesądza to jeszcze o tym, że nie będzie mógł podjąć innej pracy. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu dotyczącej stanu rodzinnego żalącego należy stwierdzić, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2016 roku sygn. akt I OZ 643/16; postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 176/12 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213). Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest tylko dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.