II FSK 3584/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 535/16 w sprawie ze skargi "S." sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "S." sp. z o.o. z siedzibą w T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygnatura akt II FSK 3584/16 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. z siedzibą w T. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2010. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 5.11.2015 r. określił na kwotę 234.478 zł zobowiązanie skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010. Ustalił, że skarżąca nie ujawniła importu towarów tekstylnych z Turcji i wprowadzenia ich do obrotu handlowego w Polsce z pominięciem procedury administracyjnej. Faktury dokumentujące wykonanie przez skarżącą jedynie usługi transportu tych towarów z Turcji nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ rzekomy zleceniodawca usług transportowych (Sp. z o.o. E.) był fikcyjnym podmiotem gospodarczym, a sprowadzone towary nie zostały – jak deklarowano - dostarczone firmom z Łotwy i Czech. W następstwie tych ustaleń księgi skarżącej uznano za nierzetelne, a podstawę opodatkowania oszacowano w oparciu o faktury zakupu i stosowaną w roku podatkowym przez skarżącą marżę w wysokości 30%. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 1.04.2016 r. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy. Stwierdził, że niewłączenie do akt sprawy pisma zawierającego żądanie wszczęcia kontroli nie narusza art. 282c § 1 i § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 769 ze zm., dalej: O.p.), ponieważ przepis ten przewiduje informowanie strony o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a nie o przyczynie wszczęcia postępowania. Upoważnienie do przeprowadzenia postępowania kontrolnego nie zawiera braków w postaci braku daty rozpoczęcia kontroli, terminu jej zakończenia i zakresu oraz pouczenia o prawach i obowiązkach kontrolowanego, ponieważ przepisy art. 13 ust. 6 pkt 7, pkt 8 i pkt 10 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm., dalej: u.k.s.) nie miały w sprawie zastosowania, a postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego i upoważnienie do jego przeprowadzenia zostało doręczone prezesowi zarządu skarżącej. W sprawie wykorzystano dowody zgromadzone w ramach postępowania karnego, wobec czego nie było potrzeby ponownego przesłuchania prezesa zarządu oraz założyciela spółki E.; z kolei prokurenta skarżącej przesłuchano w charakterze świadka i nie pouczono o prawie do odmowy składania zeznań, gdyż prawo to mu nie przysługiwało. Brak było przesłanek do przytaczania w decyzji art. 10 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.), ponieważ przepisy te nie były stosowane. Oszacowanie podstawy opodatkowania oparte zostało na realnych założeniach i danych przekazanych przez skarżącą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie art. 31 ust. 1 i art. 284 § 1 u.k.s. przez przeprowadzenie kontroli podatkowej pod pozorem postępowania kontrolnego oraz naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 199, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz art. 282c § 1 i § 3, a także art. 291 § 2 O.p., przez odmowę udostępnienia informacji o przyczynach wszczęcia kontroli oraz metryki sprawy, a także nieuprawnione skorzystanie z materiałów postępowania karnego, przeprowadzenie wadliwego postępowania dowodowego, a w szczególności pomięcie treści faktur i dokumentów celnych, niewystąpienie o informacje do kontrahenta tureckiego, z kim zawierał umowę oraz do organów celnych, na czyje zlecenie dokonano odprawy celnej, nieustalenie, kto prowadził księgowość spółki E., jakie miała ona rachunki bankowe i jakie operacje na nich odnotowano, przesłuchanie prokurenta skarżącej w charakterze strony bez uzyskania od niego prawem wymaganej zgody, brak wskazania w decyzji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę podjętego rozstrzygnięcia, a nadto wszczęcie kontroli z pominięciem zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze i przyczynach jej wszczęcia oraz nierozpatrzenie zastrzeżeń skarżącej do protokołu kontroli. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. przez ich bezpodstawne zastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy skarżąca nie dokonała zakupu towarów handlowych w Turcji i nie wprowadziła ich do obrotu na terenie Polski z wykorzystaniem fikcyjnie działającego podmiotu, a jedynie wykonała usługę transportową. Wreszcie, zarzuciła, że nie wyjaśniono, na jakiej podstawie "ustalono wartość zobowiązania podatkowego" oraz że naruszono § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5.03.2012 r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy (Dz. U., poz. 246) przez nieudostępnienie jej wydruku metryki. Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne na podstawie kompletnego i wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego są prawidłowe. Uzasadniają one ocenę, że skarżąca nabyła w Turcji towar na własne potrzeby i następnie dokonała jego odsprzedaży w Polsce poza ewidencją podatkową. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19.07.2016 r. (I SA/Łd 335/16), którego przedmiotem było zobowiązanie skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2010. Podstawowe znaczenie dla zrekonstruowania stanu faktycznego maja złożone w postępowaniu karnym zeznania świadka – kierowcy samochodu ciężarowego skarżącej, którym przetransportowano towar z Turcji do Polski, a które obrazują sposób przeprowadzania transakcji, ale przede wszystkim wykazują, że odbiorcą towaru była skarżąca; zeznania te potwierdzają także depozycje prezesa zarządu skarżącej, z których wynika, że nie jest mu znany rzekomy zleceniodawca przewozu, spółka E. Firmowanie działalności skarżącej przez spółkę E. potwierdził także prezes zarządu tej ostatniej, a koresponduje z tym historia jej rachunku bankowego, na którym nie odnotowano żadnych przelewów związanych z rzekomym nabyciem i transportem towaru z Turcji, jak również z ich odsprzedażą. Wreszcie, nabyciu towarów z Turcji zaprzeczyli także reprezentanci spółek czeskiej i łotewskiej, które figurowały w dokumentach celnych jako odbiorcy towaru. Zasadnie więc księgi skarżącej na podstawie art. 193 § 4 O.p. uznano za nierzetelne oraz na podstawie art. 23 O.p. oszacowano podstawę opodatkowania przy zastosowaniu metody marży stosowanej przez skarżącą. Kontrola podatkowa przeprowadzana jest w ramach postępowania kontrolnego, a wszczęcie postępowania kontrolnego wobec skarżącej postanowieniem z dnia 30.01.2015 r. było prawidłowe i określało jego zakres, toteż art. 13 ust. 1 u.k.s. (w brzmieniu określonym nowelą z dnia 25.06.2010 r.) nie został naruszony. Przyczyna braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, którą było żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w sprawie karnoskarbowej, wynika z pisma doręczonego prezesowi zarządu skarżącej w dniu wszczęcia tego postępowania. Prokurent powinien być przesłuchany wyłącznie jako świadek, a nie strona, ale na podstawie jego zeznań ustalono jedynie wysokość stosowanej przez skarżącą marży, która to okoliczność nie jest kwestionowana; uchybienia w zakresie trybu przesłuchania nie mają więc wpływu na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu skarżącej przeprowadzono analizę rachunków bankowych spółki E. Żądania wydania metryki sprawy skarżąca nie wyartykułowała, a metryka znajduje się w aktach sprawy. Wykorzystanie w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym (niezależnie od jego stadium) wprost przewiduje art. 181 O.p. i na ich podstawie dopuszczalne było zakwestionowanie wiarygodności dokumentów celnych i spedycyjnych bez ponownego przesłuchiwania świadków przesłuchanych już w tym postępowaniu. Podstawę opodatkowania zasadnie oszacowano i prawidłowo zastosowano przepisy materialnego prawa podatkowego w postaci art. 3 ust. 1, art. 7 i art. 9 u.p.d.o.p. Natomiast zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. nie mają związku ze sprawą. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z: - art. 121 § 1 O.p. przez bezpodstawne pomijanie twierdzeń i wniosków skarżącej bez wskazywania uzasadnienia takich decyzji, jak również odmowę udostępniania informacji, do których kontrolowany ma dostęp, w tym w szczególności dokumentu zawierającego żądanie wszczęcia kontroli czy też metryki prowadzonej dla sprawy zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wzoru i zasad prowadzenia metryki sprawy; - art. 122 O.p. przez przyjęcie, iż organ nie naruszył tego przepisu, pomimo, że nie zostały podjęte wszystkie działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny i gromadzony jednokierunkowo materiał dowodowy, a tym samym niewystarczający dla czynienia ustaleń faktycznych, jak również przez bezkrytyczne oparcie się na ustaleniach dokonanych przez organ postępowania karnego i dowody zebrane w toku postępowania przygotowawczego, w sytuacji, gdy to postępowanie było zawieszone, cały materiał dowodowy nie został zgromadzony, wszystkie okoliczności nie zostały zweryfikowane, a tym samym nie została przesądzona żadna okoliczność faktyczna i prawna; - art. 124 O.p. przez przyjęcie, iż organ nie naruszył tego przepisu, w sytuacji, gdy nie wyjaśnił wszystkich przesłanek, którymi kierował się w toku wyjaśnienia sprawy, powołał się na te przesłanki w sposób ogólny, w szczególności w zakresie podstaw wszczęcia kontroli, obiegu dokumentów, dowodów zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym oraz nie wyjaśnił przyczyn pominięcia dokumentów SAD, CMR i faktur VAT na tej podstawie, iż udowadniają tezę sprzeczną z tą, która została przez niego przyjęta, jak również nie wyjaśnił, na jakiej podstawie organy zaniechał wystąpienia o udzielenie informacji do kontrahenta tureckiego w zakresie sprzedanego towaru oraz do słowackiego urzędu celnego, na jakiej podstawie i na czyje zlecenie odprawy tej dokonał i czy ma dokumenty składane w imieniu spółki E.; - art. 187 § 1, art. 180 §1 i art. 181 O.p. przez przyjęcie, iż organ nie naruszył tych przepisów przez zaniechanie wystąpienia do eksportera o udzielenie wyjaśnień, czy otrzymał dokumenty potwierdzające dostawę towaru do spółki E. i kto był nabywcą tego towaru oraz do słowackiego urzędu celnego, na jakiej podstawie i na czyje zlecenie dokonał odprawy celnej, z kim była zawarta umowa z agencją celną i czy znajdują się w tym urzędzie dokumenty składane w imieniu spółki E., a także przez zaniechanie ustalenia, kto prowadził dokumentację księgową tej spółki, czy miała ona rachunki bankowe i jakie odnotowano na nich przepływy środków pieniężnych i operacje bankowe; - art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 188 i art. 181 O.p. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, określonych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, a w konsekwencji brak reasumpcji postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w sytuacji, gdy ich przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, które nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem; - art. 191 O.p., przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 199 O.p. przez uznanie, iż naruszenie tego przepisu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy; - art. 282c § 1 i § 3 O.p. przez podjęcie kontroli z pominięciem doręczenia kontrolowanemu zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia albo żądania jej wszczęcia przez właściwy organu celem weryfikacji, czy faktycznie żądanie takie zostało wystosowane, czy zachodzi jedna z ustawowych podstaw uzasadniających odstąpienia od zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli oraz kiedy takie żądanie zostało zgłoszone, jakie wskazano w nim zarzuty i zakres wnioskowanej kontroli; - art. 291 § 2 O.p. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia wniesionych przez skarżącą zastrzeżeń, a w konsekwencji niewskazanie, które z nich nie zostały uwzględnione wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Ponadto na podstawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. przez ich bezzasadne zastosowanie, gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżąca dokonywała zakupu towarów tekstylnych na terenie Turcji i wprowadzała je na teren Polski z pominięciem procedury administracyjnej, wykorzystując w tym celu fikcyjnie działającą spółkę E. oraz nie wykazując importu tych towarów w prowadzonych urządzeniach księgowych, w remanencie i w przychodach, podczas gdy skarżąca realizowała jedynie usługę transportową (przewozową) oraz nie wyjaśnienie, na jakiej podstawie została ustalona wysokość zobowiązania podatkowego; - § 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wzoru i zasad prowadzenia metryki sprawy przez błędne ustalenie, iż skarżąca nie zgłosiła wniosku o wydruk z prowadzonej metryki, w sytuacji, gdy składała wielokrotnie wnioski o jej udostępnienie, jak również danych w niej zgromadzonych, co należy utożsamiać z pojęciem wniosku o wydruk. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy odnotować, że wyrokiem z dnia 3.10.2018 r. (I FSK 1891/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19.07.2016 r. ( I SA/Łd 335/16) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2010. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe na podstawie materiału dowodowego wszechstronnie zgromadzonego i ocenionego przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p., prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, którego istotę stanowi, że to skarżąca była importerem – a nie tylko przewoźnikiem - towarów handlowych z Turcji i to skarżąca wprowadziła je do obrotu handlowego w Polsce poza prowadzoną ewidencją księgową. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tożsamych z zarzutami podniesionymi w obecnie rozpoznawanej skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo oparły się na ustaleniach dokonanych przez organy postępowania karnego i dowodach zebranych w toku postępowania przygotowawczego. W świetle art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) mogą być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, niezależnie od stadium tych postępowań. Ponadto, zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Dokumenty pozyskane z postępowania przygotowawczego bez wątpienia pozostają w zgodzie z prawem i przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy; organy podatkowe były więc uprawnione do ich wykorzystania. Nie oparły się one przy tym na ustaleniach poczynionych w postępowaniu karnym, lecz na zgromadzonych w toku tego postępowania dowodach. W rezultacie pozyskane w ten sposób dowody zostały w toku postępowania kontrolnego poddane ocenie bez wartościowania ich ze względu na źródło pozyskania. Ponadto przepisy O.p. nie normują zasady bezpośredniości w zakresie postępowania dowodowego, toteż na organach podatkowych nie ciąży obowiązek ponownego przeprowadzenia dowodów zgromadzonych w toku innych procedur. Jako równowartościowe należy więc traktować dowody przeprowadzone zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i pozyskane z innych postępowań. Z tych samych powodów chybiony jest zarzut wadliwego obiegu dokumentów zgromadzonych na gruncie postępowania przygotowawczego. Dla oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na potrzeby wymiaru podatku nie może mieć znaczenia to, w jaki sposób doszło do udostępnienia dokumentów przez prokuraturę, skoro dokumenty, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych, znajdowały się w aktach sprawy podatkowej, a skarżąca miała do nich dostęp. Nieuprawnione są twierdzenia o pominięciu dowodów w postaci dokumentów SAD, CMR i faktur VAT, gdyż zostały one poddane analizie, jednak w zestawieniu z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami zakwestionowano ich wiarygodność. Niezasadne byłoby więc wystąpienie o udostępnienie dokumentów związanych z umowami z firmą turecką i przeprowadzonymi odprawami celnymi, ponieważ nie mogło to przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ani zniweczyć ustalenia, że rzekomy nabywca towarów był firmantem i w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej; niweczyło to także potrzebę szczegółowego ustalenia okoliczności związanych z funkcjonowaniem tego podmiotu oraz uwzględnienie żądania ponownego przesłuchania świadków. Wobec braku zarzutów kwestionujących prawidłowość oszacowania podstawy opodatkowania ewentualne wadliwości w zakresie pozyskania wykorzystanych do tego danych (stosowanej marży handlowej) pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło także do naruszenia art. 291 § 2 O.p., bowiem organ podatkowy odniósł się do podniesionych w zastrzeżeniach twierdzeń skarżącej. Ani przepisy u.k.s., ani przepisy O.p., nie formułują nakazu załączania do akt sprawy żądania wszczęcia kontroli podatkowej przez organy prowadzące postępowanie przygotowawcze, o którym mowa w art. 282c § 1 pkt 1 lit. b O.p., toteż niewłączenie tego żądania do akt sprawy nie powoduje naruszenia tego przepisu – niezależnie od tego, że brak ten należy ocenić w kontekście wpływu na wynik postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.07.2011 r., I FSK 849/11), a brak podstaw do uznania, aby ewentualne uchybienie w tym zakresie mogło mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, zwłaszcza, że z art. 13 u.k.s. nie wynika, iż podatnik ma być uprzedzony o przeprowadzeniu czynności kontrolnych. Wreszcie, wobec braku jednoznacznie sformułowanego wniosku o wydrukowanie metryki sprawy nie sposób przyjąć, by nieudostępnienie jej skarżącej prowadziło do naruszenia § 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 170 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże – między innymi – sąd, który je wydał. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie, której przedmiotem jest podatek dochodowy od osób prawnych, związany jest prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie tego samego podatnika, której przedmiotem jest podatek od towarów i usług, w zakresie, w jakim obie te sprawy są tożsame. Dotyczy to oceny prawidłowości podstawy faktycznej rozstrzygnięć podatkowych w zakresie ustaleń odnoszących się do wprowadzenia przez skarżącą do obrotu handlowego na terenie Polski towarów handlowych sprowadzonych rzekomo przez podmiot trzeci, a także oceny trafności i skuteczności związanych z tymi kwestiami tożsamych treściowo i merytorycznie zarzutów kasacyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że także w sprawie, której przedmiotem jest podatek dochodowy od osób prawnych skarżącej za rok 2010, za przesądzone w wyniku związania wcześniej wydanym, prawomocnym wyrokiem tego Sądu w sprawie, której przedmiotem był podatek od towarów i usług skarżącej za poszczególne miesiące roku 2010 i w związku z tym chybione należy uznać wszystkie postawione na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przepisu postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 199, art. 282c § 1 i § 3 oraz art. 291 § 2 O.p., a także – błędnie wywiedzionego na podstawie art. 174 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. – zarzutu naruszenia § 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wzoru i zasad prowadzenia metryki sprawy. Co się natomiast tyczy zarzutów naruszenia prawa materialnego (błędnie powiązanych z przytoczeniem podstawy kasacyjnej w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., należącego do przepisów postępowania przepisem wynikowym, określającym sposób rozstrzygnięcia skargi w przypadku stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że i one są chybione. Mimo przedstawienia ich w czterech punktach sprowadzają się one do twierdzenia, że błędnie zastosowano art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ skarżąca nie dokonywała zakupu towarów tekstylnych na terenie Turcji i nie wprowadzała ich na teren Polski z pominięciem procedury administracyjnej, wykorzystując w tym celu fikcyjnie działającą spółkę E. oraz nie wykazując obrotu tymi towarami i uzyskanych w ten sposób przychodów w prowadzonych urządzeniach księgowych i w remanencie, a jedynie realizowała usługę transportową (przewozową). Zarzuty te dotknięte są istotną wadliwością konstrukcyjną w postaci założenia, że podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego jest błędna, wobec czego wymienione przepisy prawa materialnego zastosowano niewłaściwie. Ponieważ jednak założenie to jest chybione, gdyż podstawa faktyczna ocenianego rozstrzygnięcia podatkowego ustalona została prawidłowo, jako że skarżąca dokonywała zakupu towarów tekstylnych na terenie Turcji i wprowadziła je na teren Polski z pominięciem procedury administracyjnej, wykorzystując w tym celu fikcyjnie działającą spółkę E. oraz nie wykazując obrotu tymi towarami oraz uzyskanych w ten sposób przychodów w prowadzonych urządzeniach księgowych i w remanencie, twierdzenie o niewłaściwej subsumcji wymienionych w zarzucie przepisów prawa materialnego upada. Zasadnie bowiem uznano, że skarżąca mając siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.) – aczkolwiek wymieniona podstawa kasacyjna wydaje się oderwana od realiów sprawy, skoro nieograniczonego obowiązku podatkowego skarżącej w Polsce nie kwestionowano. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. za przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym uznano osiągnięty przez skarżącą dochód. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. uznano obowiązek skarżącej prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób umożliwiający określenie wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, a wobec niemożności ustalenia dochodu w taki sposób dochód ten zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.p. ustalono w drodze oszacowania. W sprawie nie stosowano art. 10 ust. 1 u.p.d.o.p., traktującego o dochodzie z udziału w zyskach osób prawnych, gdyż skarżąca dochodu takiego nie uzyskała (po raz kolejny zarzut wydaje się oderwany od realiów sprawy). Art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., definiujący przychody podatkowe, dzieli się (w brzmieniu obowiązującym w roku 2010) na osiemnaście punktów, odnoszących się do różnych kwestii, przy czym niektóre z tych punktów dzielą się na dalsze, mniejsze jednostki redakcyjne; niesprecyzowanie, dokładnie którego przepisu zarzut dotyczy, oznacza nieprawidłowe przytoczenie podstawy kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) i wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do jego zasadności. Wreszcie, w sprawie nie stosowano art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., który traktuje o dochodach z dywidend oraz z udziału w zyskach osób prawnych, toteż przepis ten nie mógł być naruszony (po raz kolejny zarzut oderwany jest od realiów sprawy; wydaje się wręcz, że skargę kasacyjną sporządzono myląc podatek dochodowy od osób prawnych z podatkiem dochodowym od osób fizycznych i błędnie przyjmując, że do opodatkowania spółki kapitałowej stosuje się przepisy regulujące podatek dochodowy od osób fizycznych). Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca myli się, twierdząc, że nie wyjaśniono, na jakiej podstawie została ustalona wysokość zobowiązania podatkowego, skoro – co wprost wynika zarówno z decyzji organów podatkowych, jak i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – podstawę opodatkowania oszacowano na podstawie wielkości marży, stosowanej przez skarżącą. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się uzasadniony, toteż skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.