VIII SA/Wa 1053/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] z [...] września 2015 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Nr [...] z [...] lutego 2006 r. Prezydent Miasta R. (zwany dalej: Prezydent, organ I instancji), po rozpoznaniu wniosku A. K., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowo-usługowego branży motoryzacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną, budową drogi łączącej ul. K. z ul. S. oraz budową zjazdu do działki nr [...] przy ul. K. w R.. Rozstrzygnięcie to w trybie odwoławczym zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] (zwany dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. Następnie decyzją Nr [...] z [...] listopada 2008 r., organ I instancji przeniósł decyzję Nr [...] z [...] lutego 2006 r. dotyczącą pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowo-usługowego branży motoryzacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną, budową drogi łączącej ul. K. z ul. S. oraz budową zjazdu do działki nr [...] przy ul. K. w R. z inwestora A. K. na rzecz inwestora W. R. (zwana dalej: skarżąca, inwestor, strona). Decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. Prezydent, na wniosek inwestora, zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z [...] lutego 2006 r. i zatwierdził zamienny projekt budowlany w części dotyczącej projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu. Decyzją Nr [...] z [...] września 2010 r. Prezydent, po rozpoznaniu wniosku M. N., K. N., M. J., P. J. orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. Z kolei decyzją Nr [...] z [...] października 2012 r. Wojewoda działając na podstawie wniosku M. N., K. N., M. J., P. J. orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. zmieniającej decyzję Nr [...] z [...] lutego 2006 r. Rozstrzygnięcie powyższe w trybie odwoławczym utrzymane zostało w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: GINB, organ centralny) znak [...] z [...] grudnia 2012 r. Następnie decyzją znak [...] z [...] lipca 2014 r. GINB, na wniosek M. N., K. N., M. J., P. J. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. oraz decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] lutego 2006 r. Pismem z 7 stycznia 2015 r., skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji GINB znak [...] z [...] lipca 2014 r. Jako podstawę powyższego podała, iż decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności z uwagi na fakt, że dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (decyzją Prezydenta Nr [...] z [...] listopada 2008 r.). Decyzją znak [...] z [...] czerwca 2015 r. GINB, działając na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji własnej znak [...] z [...] lipca 2014 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez organ centralny, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca podała, iż zaskarżona decyzja pobieżnie i niedokładnie ustosunkowuje się do jej zarzutów, co doprowadziło do wydania krzywdzącej dla niej decyzji administracyjnej. W szczególności w decyzji nie uwzględniono, że decyzja GINB z [...] lipca 2014 r. stwierdza nieważność nie tylko jednej decyzji administracyjnej, lecz dwóch różnych decyzji administracyjnych - decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] lutego 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (budynku pawilonu handlowo-usługowego branży motoryzacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną, budową drogi łączącej ulicę K. z ulicą S. oraz budową zjazdu do działki nr [...] przy ul. K.R.) oraz decyzji Wojewody Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. utrzymującą w mocy ww. decyzję Prezydenta. Podała, iż decyzja Prezydenta Nr [...] z [...] lutego 2006 r. została decyzją tego organu Nr [...] z [...] listopada 2008 r. przeniesiona na nią i nie została unieważniona decyzją GINB znak [...] z [...] listopada 2014 r. i pozostaje nadal w obrocie prawnym. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] września 2015 r. GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ centralny podał, iż z analizy akt sprawy wynika, że podstawą wydania decyzji z [...] lipca 2014 r. (stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] lutego 2006 r.), było rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. według stanu na dzień 19 kwietnia 2006 r., zwane dalej: p.b.) w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem MI) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. (w związku z niezachowaniem minimalnych odległości projektowanego budynku od granic sąsiednich działek), a także art. 32 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. (bowiem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu swoim obszarem nie obejmowała terenu, na którym zaprojektowano zjazd na działce nr ewid. [...]). GINB podał, iż według oceny zawartej w treści decyzji z [...] lipca 2014 r. wskazane naruszenia spełniają przesłanki zakwalifikowania ich jako rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powodującego, iż decyzja nie może być akceptowalna jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wyjaśnił, że oprócz oczywistości ww. naruszeń przepisów prawa, naruszenia te powodują ponadto skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa poprzez naruszenie ładu przestrzennego będącego istotnym elementem obrotu gospodarczego oraz to, że powyższe naruszenia godzą w istotne wartości prawne i społeczne i nie mogą być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów. Organ centralny podał, iż wydając kontrolowaną decyzję z [...] lipca 2014 r., zobowiązany był orzekać na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania przez Wojewodę decyzji Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. Według brzmienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b. stanowi zaś, że powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z analizy akt sprawy wynika, że A. K. (zwany dalej wnioskodawca) do wniosku o pozwolenie na budowę pawilonu handlowego branży motoryzacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną odcinkiem wodociągu, budową drogi łączącej ul. K. z ul. S. oraz budową zjazdu na działce nr ewid. [...], dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Prezydenta Nr [...] z [...] lipca 2005 r., ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wyjaśnił, że załącznika graficznego ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, złożonej przez wnioskodawcę przy wniosku o pozwolenie na budowę wynika, iż decyzja ta swoim zakresem nie obejmowała terenu, na którym zaprojektowano zjazd na działce nr ewid. [...]. Zdaniem GINB nie jest rażącym naruszeniem prawa stwierdzenie w decyzji z [...] lipca 2014 r., że przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. Wyjaśnił dalej, iż według art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Natomiast § 12 ust. 1 rozporządzenia MI stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ustawodawca dopuścił sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w trzech przypadkach: jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§12 ust. 3 pkt 1); jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3,00 m ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 pkt 2); jeżeli na sąsiedniej działce w odległości 1,5 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów, okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku (§ 12 ust. 4 pkt 1). Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości 1,50 m od granicy działek nr ewid. [...] oraz [...]. Nie zaistniała natomiast żadna z okoliczności, o jakich mowa w § 12 ust. 3 pkt 1, § 12 ust. 3 pkt 2, § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MI, która pozwalałyby na zaprojektowanie spornej inwestycji w odległości mniejszej, aniżeli 3,00 m, o jakich mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia MI. Ponadto ocena materiału dowodowego sprawy wskazuje, że projekt budowlany spornej inwestycji przewidywał lokalizację okapu dachu, który wysunięty został poza bryłę budynku na odległość 0,45 m (rzut połaci dachowych – k. 31) zmniejszając odległość od granic działek nr ewid. [...] oraz [...] do 1,05 m. Takie rozwiązanie projektowe jest sprzeczne z regulacją § 12 ust. 5 rozporządzenia MI, który stanowi, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na rzecz wnioskodawcy została decyzją Prezydenta Nr [...] z [...] listopada 2008 r., przeniesiona na skarżącą podał, iż stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Przeniesienie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 40 p.b., odnosi się wyłącznie do kwestii przeniesienia uprawnień i obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innej osoby, bez potrzeby powtórnego przeprowadzania nowego postępowania w sprawie wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę ma zatem na celu wyłącznie zmianę inwestora inwestycji budowlanej. Tym samym w analizowanym przypadku nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W konsekwencji GINB uznał, iż jego decyzja z 24 lipca 2014 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, iż decyzja Prezydenta przenosząca na nią uprawnienia z decyzji z 23 lutego 2006 r. oparta jest na przepisie art. 40 p.b. Jest to nowa sprawa administracyjna (causa nova). Podała, iż wprowadzenie w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nowego podmiotu w miejsce podmiotu dotychczas uprawnionego z tej decyzji może być dokonane tylko w drodze nowej decyzji. W sprawie o przeniesienia decyzji wymienionych jest wszczynane i prowadzone postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika, ze decyzja GINB z [...] lipca 2014 r. dotknięta jest nieważnością, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a to decyzją Prezydenta z [...] listopada 2008 r. o przeniesieniu na skarżącą uprawnień z decyzji tegoż Prezydenta z [...] lutego 2006 r. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie spełniony został warunek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja wydana została jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa, skoro wydana została w sprawie już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a jedną z nich wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z 7 października 2011 r., II OSK 1521/10, LEX nr 956192). Stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) tzw. res iudicata jest możliwe tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że wydana aktualnie przez organ centralny decyzja z [...] września 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] czerwca 2015 r. są prawidłowe, nie zaistniały bowiem ustawowe przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z 24 lipca 2014 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez GINB jak też dokonaną przez ten organ wykładnię prawa. Zdaniem Sądu przeprowadzona w ramach postępowania nieważnościowego (zakończonego wydaniem decyzji z [...] lipca 2015 r.) i obecnie (decyzja z [...] czerwca i [...] września 2015 r.) analiza materiału dowodowego sprawy - wniosku wnioskodawcy z [...] lutego 2006 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oraz załączników do wniosku w tym decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z [...] lipca 2015 r., wraz załącznikiem graficznym oraz dokumentację projektową i samą decyzją z [...] lutego 2006 r. w kontekście obowiązujących przepisów prawa – art. 28, art. 32, art. 33, art. 34, art. 35 p.b. oraz przepisów § 12 rozporządzenia MI prowadzi do wniosku tożsamego ze stanowiskiem GINB, że decyzja organu I instancji Nr [...] z [...] lutego 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowo-usługowego branży motoryzacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną, budową drogi łączącej ul. K. z ul. S. oraz budową zjazdu do działki nr [...] przy ul. K. w R. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody z [...] kwietnia 2006 r., zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W przekonaniu Sądu organ w sposób szczegółowy opisał na czym polegało rażące naruszenie przepisów prawa poprzez wydanie decyzji z [...] lutego 2006 r. Akceptując te wywody za zbędne Sąd uznaje ponowne ich przytaczanie. Podkreślenia wymaga natomiast, iż wobec wniosku skarżącej – o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2014 r. – w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym (zakończonym wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji) istotne są jedynie okoliczności, czy przy wydawaniu tej decyzji (z [...] lipca 2014 r.) organy dopuściły się rażącego naruszenia prawa. W takim też zakresie orzekał organ właściwie ustalając, iż wobec ewidentnego naruszenia przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych (w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i niemożliwymi do zaakceptowania w związku z tym skutkami społeczno-gospodarczymi, niezbędnym było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji i odwoławczego (odpowiednio Nr [...] z [...] lutego 2006 i Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. ). W rezultacie organ właściwie wywiódł także, że w sprawie nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tego przepisu możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 931/09). Zatem przypomnieć należy, że decyzja z [...] lutego 2006 wydana została na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 p.b. Natomiast decyzja przenosząca z wnioskodawcy na skarżącą pozwolenie na budowę (z [...] listopada 2008 r.) wydana została na podstawie art. 40 ust. 1 p.b. Przeniesienie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 40 p.b., odnosi się wyłącznie do kwestii przeniesienia uprawnień i obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innej osoby, bez potrzeby powtórnego przeprowadzania nowego postępowania w sprawie wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę ma zatem na celu wyłącznie zmianę inwestora inwestycji budowlanej. Oznacza to, że przeniesienie pozwolenia na budowę nie ma żadnego wpływu na realizację przewidzianych w nim uprawnień. W orzecznictwie przyjmuje się, iż zmiana inwestora w trybie art. 40 p.b. nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracyjny nie odmówić, jeżeli spełnione są warunki określone w tym przepisie (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Po 4390/01). W świetle powyższego wydanie przez organ I instancji decyzji z [...] listopada 2008 r., przenoszącej decyzję o pozwoleniu na budowę ograniczało się jedynie do zmiany adresata tej decyzji. Organ przenoszący pozwolenie na budowę w żaden natomiast sposób nie badał kwestii związanych z prawidłowością wydanego pozwolenia na budowę jak również nie orzekał na nowo w tej kwestii. Tym samym w analizowanym przypadku nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Analizując ustawowe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a. w odniesieniu do decyzji GINB z [...] lipca 2014 r. Sąd stwierdza, iż nie zostały one spełnione. Brak było zatem w aktualnie prowadzonym przez organ centralny postępowaniu przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Zarzuty skargi jako całkowicie bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.