II SA/Wa 156/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w z w. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] uchylającą decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...], nr [...]o uznaniu L. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...], nr [...] o utracie od dnia [...] listopada 2014 r. statusu osoby bezrobotnej i orzekającą o odmowie uznania L. C. za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] września 2013 r. L. C. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak [...], nr [...] orzekł o uznaniu L. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku skierowania przez Urząd Pracy, od dnia [...] lipca 2014 r. L. C. i został przyjęty do odbywania stażu na stanowisku referenta w Zarządzie Dróg Powiatowych w [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta [...] przyznał L. C. od dnia [...] lipca 2014 r. stypendium w okresie odbywania stażu, zaś decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. organ orzekł o utracie przez ww. od dnia [...] listopada 2014 r. prawa do stypendium z powodu zakończenia odbywania stażu. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...], nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez L. C. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] listopada 2014 r. Utrata statusu bezrobotnego nastąpiła z uwagi na podjęcie innej pracy zarobkowej. W dniu [...] lipca 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z "Wnioskiem do instytucji uprawnionej o udostępnienie informacji na potrzeby zabezpieczenia społecznego rodziny oraz rynku pracy" w zakresie danych dotyczących świadczeń emerytalno-rentowych L. C.. Urząd zwrócił się o wskazanie daty, od której wymienionemu przysługuje świadczenie oraz daty ustania prawa do świadczenia, rodzaju i symbolu świadczenia oraz jego wysokości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] poinformował, że L. C. był uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym ojcu w okresie od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] września 2013 r. oraz wskazał wysokość świadczenia w poszczególnych okresach jego pobierania, która to wysokość przekraczała połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzjami ostatecznymi: - z dnia [...] września 2013 r. o uznaniu L. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, - z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznaniu ww. od dnia [...] lipca 2014 r. stypendium w okresie odbywania stażu, - z dnia [...] listopada 2014 r. o utracie przez ww. prawa do stypendium od dnia [...] listopada 2014 r. z powodu ukończenia stażu, - z dnia [...] listopada 2014 r. o utracie przez ww. od dnia [...] listopada 2014 r. statusu osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak [...] Starosta [...] uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] września 2013 r. o uznaniu L. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2014 r. o utracie przez L. C. od dnia [...] listopada 2014 r. statusu osoby bezrobotnej i orzekł o odmowie uznania wyżej wymienionego za osobę bezrobotną. W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Wojewody [...], L. C. wniósł o jej uchylenie w całości. Podniósł, że zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu [...] września 2013 r. za zgodą pracownika Urzędu Pracy którego poinformował, że w dniu [...] września 2013 r. pobrał po raz ostatni rentę rodzinną po zmarłym ojcu oraz, że wymienione świadczenie - zgodnie z datą widniejącą na zaświadczeniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - miał przyznane do dnia [...] września 2013 r. Wskazał, iż ZUS wypłacał mu rentę rodzinną zawsze do dnia [...] każdego miesiąca. Zaznaczył również, że do dnia [...] lipca 2014 r. (kiedy to został skierowany na staż z Urzędu Pracy, a następnie otrzymywał stypendium do dnia [...] listopada 2014r.), nie podejmował żadnej pracy i nie otrzymywał żadnych świadczeń pieniężnych. Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lub i, j, I, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki, że L. C. w trakcie rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu [...] września 2013 r. informował pracownika Urzędu, że ma przyznane prawo do renty rodzinnej do dnia [...] września 2013 r. Przeczy temu "Oświadczenie bezrobotnego" potwierdzające w części C karty rejestracyjnej, że skarżący nie nabył prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej - w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Oświadczenie to skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu [...] września 2013 r. Przeczy temu również "Informacja o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym osoby kierowanej do pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie", potwierdzona własnoręcznym podpisem skarżącego złożonym w dniu [...] września 2013 r. w której zawarto pouczenie, że osobie, która nie spełnia warunków określonych w definicji osoby bezrobotnej nie przysługuje status bezrobotnego, Organ odwoławczy zauważył, iż z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika, że L. C. miał przyznane prawo do renty rodzinnej do dnia [...] września 2013 r. w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pobieranie renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę jest przesłanką wykluczającą uznanie za osobę bezrobotną. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, argumenty przedstawione przez L. C. w odwołaniu nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. L. C. podniósł, że w dniu [...] września 2013 r. zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Wskazał, iż poinformował pracownika Urzędu, że w dniu [...] września 2013 r. pobrał ostatnią rentę rodzinną i w związku z tym był przekonany, że nie będzie to kolidować z jego rejestracją jako osoby bezrobotnej. Złożył oświadczenie, że nie posiada renty rodzinnej i uznał, że jest to zgodne z prawem, ponieważ był pewien, że świadczenie kończy się z dniem ostatniej wypłaty tj. w dniu [...] września 2013 r., a nie w dniu [...] września 2013 r. Wskazał, iż powyższa argumentacja, którą przedstawił również w odwołaniu od decyzji organu I instancji, powinna stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego. Przepisy k.p.a. wyodrębniają dwa etapy postępowania wznowieniowego. W pierwszym etapie organ, który zamierza z urzędu wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Pozytywne ustalenie w tym zakresie uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art 149 § 1 i 2 k.p.a.). W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (publ. ONSA 2003/3/86) stwierdzono, że "celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz, w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a. decyzją wydaną po wznowieniu postępowania organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2), bądź też w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Katalog przesłanek wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1 k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone m.in. ostatecznymi decyzjami: z dnia [...] września 2013r. o uznaniu L. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz z dnia [...] listopada 2014 r. o utracie przez L. C. od dnia [...] listopada 2014 r. statusu osoby bezrobotnej. Jako podstawę wznowienia organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Organ stwierdził bowiem, że w dniu [...] września 2015 r. wpłynęło do Urzędu Pracy w [...] zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie którego ustalono, że L. C. w okresie od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] września 2013 r. pobierał rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Faktu pobierania renty rodzinnej po zmarłym ojcu w wymienionym okresie i we wskazanej wysokości skarżący nie kwestionował. Podnosił jednak, że "na przyznanie statusu osoby bezrobotnej pozwolił mu urzędnik Powiatowego Urzędu Pracy", którego poinformował, że po raz ostatni rentę rodzinną pobrał w dniu [...] września 2013 r. oraz, że datą kończącą pobieranie tego świadczenia jest - zgodnie z zaświadczeniem ZUS - [...] września 2013 r. W związku z tym był przekonany, że nie będzie to kolidować z jego rejestracją jako osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, iż argumenty skarżącego - odnośnie poinformowania pracownika urzędu o ww. okolicznościach - nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie powołał się na znajdujące się w aktach administracyjnych "Oświadczenie bezrobotnego", podpisane przez skarżącego w dniu [...] września 2013 r., oraz "Informację o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej", podpisaną przez skarżącego w dniu [...] września 2013 r., w których wskazane zostały przesłanki negatywne uznania za osobę bezrobotną, w tym niespełnianie warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że stanowisko organu odnośnie zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest co najmniej przedwczesne. Zgodnie z ww. przepisem okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wznowienia muszą być nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Muszą zatem stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Ponadto okoliczności te mają istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej i nie być znane organowi, który wydał decyzję. Gdyby bowiem okoliczności były znane organowi, to wznowienie postępowania jest wadliwe, a decyzja wydana w jego wyniku nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 737/97 (publ. LEX nr 33391), stwierdził: "jeżeli organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności znanych mu w dniu wydania decyzji, jest to naruszenie prawa, które nie powinno być tolerowane z punktu widzenia praworządności". Z kolei w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1200/13 (publ. LEX nr 1646229) NSA podkreślił, iż "nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów czy też okoliczności lub po raz pierwszy zgłoszonych w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy". W niniejszej sprawie argumentacja skarżącego odnośnie wiedzy Powiatowego Urzędu Pracy w [...] na temat przysługującego mu uprawnienia z tytułu renty rodzinnej po zmarłym ojcu nie została przez organ w żaden sposób zweryfikowana. Organ nie podjął nawet próby ustalenia, czy w dacie zgłoszenia się do Urzędu, tj. w dniu [...] września 2013 r., skarżący rzeczywiście informował pracownika Urzędu, że w dniu [...] września 2013 r. otrzymał ostatnie świadczenie rentowe, które zostało mu przyznane do dnia [...] września 2013 r. Organ winien tę kwestię wyjaśnić choćby poprzez odebranie stosownego oświadczenia od pracownika Urzędu - specjalisty ds. rejestracji, który prowadził sprawę skarżącego - czy w istocie skarżący informował o fakcie pobierania renty rodzinnej, czy też nie. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tylko bowiem okoliczności, o których organ nie wiedział w dacie wydania decyzji ostatecznej, mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania. Zaniechanie wyjaśnienia powyższej kwestii powoduje, iż organ nie może powoływać się wyłącznie na znajdujące się w aktach sprawy: "Oświadczenie bezrobotnego" z dnia [...] września 2013 r., oraz "Informację o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej" z dnia [...] września 2013 r. Obowiązkiem organu, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jest bowiem ustalenie wszystkich - istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - okoliczności, a także rozważenie wszelkich argumentów podnoszonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Niedopełnienie powyższych obowiązków stanowi istotną wadę procesową skutkującą uchyleniem wydanych w sprawie decyzji. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] października 2015 r. o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną, zapadło w wyniku uchylenia dwóch decyzji ostatecznych, tj. z dnia [...] września 2013 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2013 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz z dnia [...] listopada 2014 r. o utracie przez skarżącego od dnia [...] listopada 2014 r. statusu osoby bezrobotnej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej jest pochodną decyzji o przyznaniu tego statusu. Powyższe wynika z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), który stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2. Organ może zatem pozbawić tego statusu tylko osobę uznaną uprzednio za bezrobotną w świetle przepisów ww. ustawy. Z kolei eliminacja z obrotu prawnego decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić w następstwie uprzedniego uchylenia decyzji o przyznaniu tego statusu. Wobec powyższego, w przypadku zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w pierwszej kolejności organ winien ostateczną decyzją orzec o uchyleniu decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i wydać nową decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty, tj. orzec o odmowie uznania go za osobę bezrobotną (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dopiero zaś na tej podstawie organ mógłby wznowić postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Podstawę wznowienia postępowania winna stanowić przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Jak podkreśla się w orzecznictwie sformułowanie "w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu" użyte w ww. przepisie należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga będzie zależna od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej, co należy rozumieć w ten sposób, że decyzja druga znajduje uzasadnienie, czy też merytoryczne umocowanie w decyzji pierwszej (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r" sygn. akt II OSK 2236/11, publ. LEX nr 1299452; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1266/15, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, działanie organu polegające na uchyleniu decyzją z dnia [...] października 2015 r. również decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej było przedwczesne, a ponadto zostało podjęte na niewłaściwej podstawie wznowieniowej. Tym samym organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 149 § 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z kolei organ II instancji, wydając decyzję z dnia 3 grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni dokonaną powyżej ocenę prawną oraz podejmie stosowne działania w celu wyeliminowania wskazanych wadliwości. Organ będzie miał również na uwadze, że istotą postępowania administracyjnego jest to, iż toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej (art. 1 pkt 1, art. 61, art. 66 § 1, art. 104 k.p.a.). Obowiązuje więc zasada "jedna sprawa - jedna decyzja". Organ odniesie się ponadto do kwestii podstawy prawnej wznowienia postępowania. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.