II OSK 2872/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2043/15 w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2016r., sygn. akt VII SA/Wa 2043/15, oddalił skargę B. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak:[...] , wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej: Prawo budowlane, nakazał J. S., J. S. i M. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – przebudowy z rozbudową budynku gospodarczego z adaptacją na budynek mieszkalny na działce w [...] przy ul.[...], działka nr ewid.[...] . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania J. S., J. S. i M. S. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w zakresie podstawy prawnej nałożonego obowiązku i w to miejsce powołał art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. J. S., J. S. i M. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję. W czasie oczekiwania na rozpatrzenie skargi przez WSA [...] WINB wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak:[...] , którym wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. do czasu rozpatrzenia przez WSA w Poznaniu wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. Akt IV SA/Po 869/14 oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. W dniu 25 maja 2015 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęła skarga J.D. i B. D. z dnia 13 maja 2015 r. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez PINB w [...] w celu wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] WINB oddalił skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. J. D. i B. D. wniosły na powyższe postanowienie zażalenie, po którego rozpoznaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2014 r. stał się prawomocny od dnia 24 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. PINB w [...] upomniał zobowiązanych o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanych nałożonego obowiązku PINB w [...] przystąpił do jego wyegzekwowania i w dniu [...] marca 2015 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] z klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. J. S. wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, po rozpatrzeniu którego PINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., znak:[...] , uznał zgłoszony zarzut, dotyczący wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego, za nieuzasadniony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ egzekucyjny podejmował wszelkie czynności w sposób celowy i bez zbędnej zwłoki. Wprawdzie nie doprowadził jeszcze do wyegzekwowania wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., jednak nie można zarzucić mu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sposób przewlekły. B. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W motywach wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji uznał za niezasadny zarzut prowadzenia przez organy administracji postępowania w sposób przewlekły. Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie miało już wcześniej miejsce stwierdzenie bezczynności organu. Mianowicie, w związku z zawieszeniem w dniu [...] stycznia 2013 r. przez PINB w [...] postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania (przebudowy budynku gospodarczego) na działce nr ewid. [...] budynku mieszkalnego bez zezwolenia budowlanego, J. D. złożyła zażalenie na postanowienie PINB, a w dniu 10 lipca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sąd ten wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 92/13, stwierdził bezczynność PINB i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca. Dalsze czynności następców prawnych inwestora, prowadzące do kolejnych rozstrzygnięć organów administracji oraz kolejnych orzeczeń WSA w Poznaniu udaremniły realizację powyższego nakazu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nakaz rozbiórki nałożony został decyzją PINB z dnia [...] stycznia 2014 r. W wyniku odwołania następców prawnych inwestora [...] WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. zmienił podstawę prawna nakazu, ale utrzymał nakaz rozbiórki co do meritum. W związku z tym PINB w [...] w dniu 24 lipca 2014 r. wystosował do zobowiązanych - J. S., J. S. i M. S. upomnienie i wezwał ich do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014r. Następcy prawni inwestora podjęli jednak ustawowe środki prawne w celu podważenia decyzji [...] WINB. W następstwie działania zobowiązanych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 września 2014, sygn. akt IV SA/Po 869/14 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kolejno, ten sam sąd wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił skargę J. S., J. S. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. PINB w [...] otrzymał wyrok WSA w dniu 4 lutego 2015 r. Wobec tego PINB w [...] w dniu 23 lutego 2015 r. ponownie wystosował do zobowiązanych J. S., J. S. i M. S. upomnienie i wezwał ich do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o nakazie rozbiórki. Następnie organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o wskazanie numeru PESEL zobowiązanych. Informację Urząd Miejski w [...] przekazał w dniu 31 marca 2015r. W tym samym dniu organ pierwszej instancji wystawił tytuły wykonawcze wobec zobowiązanych. Ponadto pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. udzielił informacji skarżącym o stanie sprawy. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. J. S. złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzut został oddalony przez PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Sąd pierwszej instancji uznał za bezzasadne zarzuty podnoszone przez skarżące zarówno co do istoty skargi – przewlekłości postępowania, jak i w odniesieniu do podstawy prawnej, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. stosowanego w związku z art. 144 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła B. D., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania do WSA w Warszawie, a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca jako podstawy skargi kasacyjnej wskazała: - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) - dalej: u.p.e.a. oraz art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a., a także art. 151 P.p.s.a. polegające w istocie na niepełnym przedstawieniu stanu sprawy, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało, skarga winna być uwzględniona, a nie oddalona; - art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. traktowanego jak przepis prawa materialnego przez jego wadliwe zastosowanie, a w sprawie GINB winien był zastosować art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; GINB wadliwie uznał, że w sprawie nie wystąpiła przewlekłość postępowania egzekucyjnego, a WSA w Warszawie ten stan zaakceptował; - art. 174 pkt 2 P.p.s.a, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a. i lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonego orzeczenia GINB (tj. na nieuwzględnieniu skargi), pomimo tego że orzeczenie to nie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Należy wskazać, że zarzuty skargi kasacyjnej zasadniczo wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje stronę wnoszącą skargę kasacyjną zarówno do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Jako jedną z podstaw skargi kasacyjnej skarżąca wskazała naruszenie prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Zarzut skargi kasacyjnej nie został sformułowany zgodnie z powyższym wymogiem, ponieważ skarżąca błędnie umiejscowiła art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w sferze prawa materialnego, podczas gdy stanowią one przepisy postępowania administracyjnego. W konsekwencji wszystkie przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą w istocie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., a także postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] oddalające skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania nakazu rozbiórki nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014r. znak:[...]. Należy wskazać, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Według § 2 powołanego artykułu na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje również wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony wskutek niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania jest zwrotem prawnie niedookreślonym, którego znaczenie na gruncie K.p.a. budzi wątpliwości interpretacyjne. Przyjąć jednak należy, że przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Za przewlekłe należy uznać postępowanie, w którym choć podejmowane były czynności, to jednak zostały rozciągnięte w czasie przez organ egzekucyjny ponad miarę i w efekcie nie zmierzały do wyegzekwowania należności wierzyciela zainteresowanego jak najszybszym zakończeniem egzekucji w sposób skuteczny. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji uznającego za uprawnione twierdzenia organów, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przewlekłości postępowania egzekucyjnego. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, nakaz rozbiórki budynku na działce nr ewid. [...] nałożony został decyzją PINB z dnia [...] stycznia 2014 r. W wyniku odwołania następców prawnych inwestora [...] WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. zmienił podstawę prawna nakazu, ale utrzymał nakaz rozbiórki co do meritum. W związku z tym PINB w [...] w dniu [...] lipca 2014 r. wystosował do zobowiązanych - J. S., J. S. i M. S. upomnienie i wezwał ich do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Następcy prawni inwestora podjęli jednak ustawowe środki prawne w celu podważenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W następstwie działania zobowiązanych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 września 2014, sygn. akt IV SA/Po 869/14 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kolejno, ten sam sąd wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił skargę J. S., J. S. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Wyrok WSA w Poznaniu, po jego uprawomocnieniu, wpłynął do PINB w [...] w dniu 4 lutego 2015 r. Wobec tego PINB w [...] w dniu 23 lutego 2015 r. ponownie wystosował do zobowiązanych J. S., J. S. i M. S. upomnienie i wezwał ich do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o nakazie rozbiórki. Następnie organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o wskazanie numeru PESEL zobowiązanych. Informację Urząd Miejski w [...] przekazał w dniu 31 marca 2015 r. W tym samym dniu organ pierwszej instancji wystawił tytuły wykonawcze wobec zobowiązanych. Ponadto pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. udzielił informacji skarżącym o stanie sprawy. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. J. S. złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Zarzut został oddalony przez PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wobec powyższego należy uznać, że czynności podejmowane przez organy były zgodnie z przepisami prawa materialnego i przepisów o postępowaniu administracyjnym, w tym o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadnie uznano, że czynności były podejmowane w terminie, w sposób celowy i bez zbędnej zwłoki. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że ponowne wysłanie upomnienia do zobowiązanych było czynnością bezcelową lub zbędną, bądź aby przyczyniło się do przedłużenia postępowania egzekucyjnego. Niezasadne jest również twierdzenie, że od doręczenia upomnienia do wystawienia tytułu wykonawczego upłynął zbyt długi czas, jak również aby wystawienie tego tytułu nastąpiło z opóźnieniem. Rozpoznanie zarzutów wniesionych przez jedną z zobowiązanych również nastąpiło bez zbędnej zwłoki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw, by uznać za usprawiedliwione twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że organ egzekucyjny podejmował opisane czynności, a także wystawił tytuł wykonawczy, dopiero na skutek skierowania przez skarżącą pism do organu egzekucyjnego. Trzeba wskazać, że wniesienie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji były postanowienia organów oddalające skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, a nie przewlekłość postępowania organu administracji publicznej. Innymi słowy, przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej były postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym – art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., a nie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd zatem nie kontrolował stanu prowadzenia postępowania egzekucyjnego na moment wyrokowania, ale na moment wydania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. na dzień [...] sierpnia 2015 r. Organy, orzekając w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, prawidłowo stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie taka przewlekłość nie wystąpiła. Przy orzekaniu zadośćuczyniły zasadom wskazanym w art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., albowiem podjęły wszystkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów władzy, a także informowały strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, który został następnie oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a.). Stan sprawy, wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, został przedstawiony przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji w sposób pełny. Wobec niewadliwego rozstrzygnięcia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. i utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z powyższych względów przytoczone w skardze kasacyjnej przepisy postępowania administracyjnego, stosowane do postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 18 u.p.e.a., nie zostały naruszone, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., stąd przepisy te nie zostały naruszone. Nietrafne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji powyższych uchybień. Przeprowadził on bowiem kontrolę kwestionowanych postanowień zgodnie z wymogami powyższego przepisu. W nawiązaniu do powyższego pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu, co do zgodności z prawem zaskarżonych postanowień oraz postępowania, w ramach którego akty te zostały podjęte. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 P.p.s.a. ----------------------- 9