VIII SAB/Wa 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku 1) zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania wniosku W. K. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określenia rodzaju użytku działki w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 4) zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego W. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest skarga W. K. (dalej: "skarżący") na bezczynność Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ") w sprawie nierozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczącego dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określenia rodzaju użytku działki. Skarga została złożona w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący zwrócił się do Starosty [...] o wprowadzenie zmiany w bazie ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] położonej w mieście [...], pow. [...] w oparciu o przedłożony przez niego "wykaz zmian danych ewidencyjnych" przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] w dniu [...] czerwca 2013 r. pod nr [...], dotyczący zmiany użytku gruntowego dla działki nr [...] o pow. 0,0470 ha z dotychczasowego symbolu "dr" (droga) na "B" oznaczający tereny mieszkaniowe. Wykaz ten został sporządzony na zlecenie zainteresowanej strony przez uprawnionego geodetę. Starosta [...] wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję znak [...], w której orzekł o wprowadzeniu zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta [...] dla działki nr [...] polegającej na wpisaniu dla całej działki użytku gruntowego o symbolu "B", w miejsce dotychczasowego "dr" - w oparciu o wyżej opisany wykaz zmian nr [...]. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli A. B., M. B. i M.B.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] orzekł o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że Starosta [...] nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazał Staroście dokonać analizy i weryfikacji informacji udzielonych przez odwołujących się w ich pismach z dnia [...] września 2014 r. i [...] listopada 2014 r., w których wskazują, iż zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie działka nr [...] (której są współwłaścicielami w VI części) stanowi utwardzoną drogę dojazdową do działek o nr [...],[...] oraz [...]. Nadto nakazał rozważyć potrzebę zorganizowania i przeprowadzenia wizji lokalnej na gruncie, z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, w celu obiektywnej weryfikacji sprzecznych informacji udzielanych przez strony oraz geodetę. Przedmiotowa decyzja wpłynęła do Starosty dnia [...] grudnia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] (data wpływu do organu I instancji [...] czerwca 2015 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, zobowiązał Starostę [...] do zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] Starosta wyznaczył na dzień [...] lipca 2015 r. wizję lokalną działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], która ostatecznie odbyła się w dniu [...] sierpnia 2015 r. Pismem z dnia [...] października 2015 r. organ zwrócił się do skarżącego o dostarczenie wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczącego działki [...] sporządzonego zgodnie z pkt 1 ppkt.1.18 załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w terminie do 31 stycznia 2016 r. Przedmiotowy wykaz został złożony do organu w dniu [...] grudnia 2015 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. W. K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia skargę na bezczynność Starosty. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1, 2 i 3 oraz 104 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie ponownej decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie po dniu [...] września 2014 r. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Starosty [...] do zakończenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w terminie 14 dni od daty wydania orzeczenia w niniejszej sprawie; 2) stwierdzenie, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; 3) przyznanie od Starosty [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; 4) orzeczenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...] w obrębie miasto – [...], co do której w ewidencji gruntów i budynków obecnie wpisany jest sposób użytkowania działki "dr". Zdaniem skarżącego, Starosta powinien w niniejszej sprawie dokonać korekty operatu ewidencji gruntów i budynków m. [...] zaktualizowanego w 2005 r. i zaewidencjonowanego pod nr [...] w części dotyczącej określenia rodzaju użytku działki, zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. i załączonym do niego (sporządzonym przez uprawnionego geodetę) wykazem zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki, który został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz wpisany do ewidencji zasobu powiatowego w dniu [...] czerwca 2013 r. pod nr ew. [...]. Skarżący przytoczył brzmienie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. Podniósł, że przedmiotowa sprawa trwa ponad dwa lata, tj. od czasu złożenia wniosku w dniu [...] czerwca 2013 r. Tymczasem, pomimo zobowiązania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz pomimo przeprowadzenia oględzin działki w dniu [...] sierpnia 2015 r., Starosta [...] pozostaje obecnie w wielomiesięcznej zwłoce w załatwieniu niniejszej sprawy, co rażąco narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stan faktyczny sprawy. Podniósł, że możliwość wydania decyzji zależała od przedłożenia prawidłowo wykonanego operatu technicznego zawierającego wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących spornej działki. Do powyższego wezwano skarżącego pismem z dnia [...] października 2015 r., a żądane przez organ dokumenty zostały złożone w dniu [...] grudnia 2015 r. W ocenie organu, długość zakreślonego skarżącemu w tym piśmie terminu, tj. 3 miesiące, z uwagi na szereg czynności niezbędnych do wykonania nie jest terminem przewlekłym, a zatem trudno mówić o bezczynności organu. W związku zaś z tym, że skarżący wniósł przedmiotową skargę przed dniem [...] grudnia 2015 r. uznać należy, że bardziej mu zależało na wykazaniu bezczynności organu, niż na załatwieniu sprawy. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. skarżący podtrzymał w całości wnioski oraz stanowisko przedstawione w skardze z dnia 9 grudnia 2015 r. Wskazał, że w sprawie doszło do rażącej przewlekłości postępowania, które trwa już ponad 3 lata. Skarżący podniósł, że dwukrotnie zmuszony był wnosić zażalenia na niezałatwienie przez Starostę przedmiotowej sprawy (tj. z [...] lipca 2014 r. i [...] czerwca 2015 r.), które były uwzględniane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zauważył także, że Starosta dopiero w dniu [...] października 2015 r., a więc po upływie ponad 2 miesięcy od przeprowadzenia oględzin nieruchomości (które miały miejsce 11 sierpnia 2015 r.), zwrócił się do skarżącego o dostarczenie dokumentów, które w jego ocenie były niezbędne do wydania decyzji w sprawie. Powyższa czynność organu została więc dokonana ze znaczną, niczym nieuzasadnioną zwłoką. Jednocześnie skarżący podniósł (co wynika również z treści odpowiedzi na skargę), że żądany przez Starostę operat techniczny aktualizacji ewidencji gruntów dla przedmiotowej nieruchomości otwierający drogę do wydania decyzji został dostarczony do Starosty w dniu [...] grudnia 2016 r. (oczywista omyłka pisarska – winno być [...] grudnia 2015 r.) A zatem nie było konieczności oczekiwania przez Starostę na upływ zakreślonego w piśmie z dnia [...] października 2016 r. (oczywista omyłka pisarska – winno być [...] października 2015 r.) terminu, tj. do dnia [...] stycznia 2016 r. Konkludując skarżący zaznaczył, że pomimo upływu kolejnych 8 miesięcy do dnia dzisiejszego w dalszym ciągu nie doszło do wydania przez Starostę decyzji w przedmiotowej sprawie. Od dnia wysłania pisma z dnia [...] października 2015 r. Starosta nie podjął również jakichkolwiek innych czynności. W świetle powyższych okoliczności oczywistym jest, w ocenie skarżącego, że Starosta dopuścił się rażącego przekroczenia terminu załatwienia sprawy (zarówno przewidzianego przepisami k.p.a., jak i wyznaczonego w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2015 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w znacznej części zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 1 i 2 tej ustawy sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Podstawą prawną złożonej w niniejszej sprawie skargi jest art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z jego brzmieniem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Istota skargi na bezczynność polega zatem na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi, jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej rolą sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dniu orzekania przez sąd stan bezczynności wskazanego w skardze organu nadal istnieje, czy może stan ten już ustał na skutek podjęcia przez ten organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest bowiem zobowiązanie przez sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie". Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem Sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Ponadto Sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zauważyć jednocześnie należy, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność nie może wskazywać sposobu rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1721/11 (LEX nr 1149226)). Jak wynika z wcześniejszych wywodów skargą na bezczynność w niniejszej sprawie objęte jest niezałatwienie sprawy o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określenia rodzaju użytku działki nr [...] położonej w obrębie miasto - [...]. Jednocześnie zauważyć należy, że skarga została poprzedzona złożeniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Tym samym zostały spełnione formalne przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy określone w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że uznanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenia za zasadne, jak to wynika z wcześniejszych wywodów pozostaje bez wpływu na rozpoznanie przez Sąd niniejszej sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 108/12 – LEX nr 1270534). W tych okolicznościach podnieść wypada, że zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3 art. 35 k.p.a.). Jak wynika z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W myśl art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle wskazanych wyżej przepisów nie ulega wątpliwości, że wobec uchylenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, obowiązkiem Starosty [...] było podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami i ponowne wydanie decyzji w sprawie o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określenia rodzaju użytku działki. Dodatkowo zauważyć należy, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. zobowiązał Starostę do zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od doręczenia tegoż postanowienia (tj. od dnia 23 czerwca 2015 r.). Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że po zwrocie akt przez organ odwoławczy (które wpłynęły do Starosty [...] 1 grudnia 2014 r.), Starosta pismem z dnia [...] lipca 2015 r. zawiadomił strony o wizji lokalnej działki nr [...] położonej w obrębie miasto - [...], która miała się odbyć w dniu 17 lipca 2015 r. Na skutek wniosku skarżącego o zmianę ww. terminu przedmiotowa wizja lokalna odbyła się ostatecznie w dniu 11 sierpnia 2015 r. Następnie pismem z dnia [...] października 2015 r. organ zwrócił się do skarżącego o dostarczenie wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczącego ww. działki sporządzonego zgodnie z pkt 1 ppkt.1.18 załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowy wykaz został złożony przez skarżącego do Starosty [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. W ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność bez znaczenia pozostają przyczyny, dla których nie zostało wydane rozstrzygnięcie, a zwłaszcza, czy bezczynność organu spowodowana została okolicznościami zawinionymi lub niezawinionymi przez organ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 54/13 - LEX nr 1363047). Tym samym wskazywane przez organ okoliczności pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W związku z tym, że jak podnosi skarżący w swoim piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. organ nadal nie wydał decyzji w sprawie pozostając w bezczynności, Sąd w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku, tj. zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Dla oceny stopnia bezczynności organu istotnym w niniejszej sprawie jest, że od dnia 1 grudnia 2014 r., tj. daty doręczenia decyzji organu odwoławczego z dnia 25 listopada 2014 r. uchylającej poprzednią decyzję Starosty i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpoznania, organ podjął kolejne czynności dopiero w dniu 7 lipca 2015 r., tj. po 7 miesiącach. Znaczne naruszenie terminu rozpoznania sprawy określonego w art. 35 § 3 k.p.a. i zasady szybkości postępowania przewidzianej w art. 12 k.p.a., jak również brak zawiadomienia strony o powodach niezałatwienia sprawy uzasadniało stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku w oparciu o treść art. 149 § 1a p.p.s.a. Zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie postępowanie organu nie było nacechowane złą wolą zaniechania rozpoznania sprawy a stopniem jej skomplikowania i koniecznością dokonania szczegółowej analizy o jakie dokumenty należy ostatecznie uzupełnić materiał dowodowy niezbędny do jej załatwienia. W związku z tym zastosowanie wobec organu dolegliwości pieniężnej nie jest w tych okolicznościach uzasadnione. Ponadto, jak wynika z art. 154 § 7 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność może lecz nie musi przyznać od organu na rzecz skarżącego ww. sumę pieniężną. Z tych względów Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniosek skarżącego w ww. zakresie, o czym orzekł jak w punkcie 3 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), bowiem skarżący był reprezentowany przed Sądem przez radcę prawnego. Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości [...] zł i opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.