II SA/Sz 404/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z [...], nr [...], na podstawie art. 115a ust. 1, ust. 3, ust. 4 oraz ust. 5, art. 112a pkt 2, art. 147 ust. 1, art. 376, art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542) określił dla źródeł emisji hałasu z terenu: [...]: I. Dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej w wysokości: 1. L AeqD = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200), 2. L AeqN = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do 600). II. Obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością - 1 raz na dwa lata w porze nocnej (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do 2200) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...]. III. Obowiązek przekazywania wyników z okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta S. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S. w terminie 30 dni od ich wykonania. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła Spółka B., reprezentowana przez r.pr. M.S.. zarzucając organowi naruszenie: - art. 28 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, określanej dalej jako "K.p.a.", - art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej; - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody; - art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Spółka B. została przejęta przez Spółkę C., a co za tym idzie wszelkie jej prawa i obowiązki przeszły na spółkę przejmującą. Okoliczność ta została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...]. Aktualnie spółka uznana za stronę postępowania nie istnieje. W związku z tym decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, co stanowi jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, zdaniem odwołującej się, z protokołu z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska nr [...] wynika, że czynności przeprowadzone zostały m.in. przez D.R., która w chwili dokonywania czynności kontrolnych nie posiadała upoważnienia, o którym mowa w art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Poza tym pomiary hałasu wykonane przez organ I instancji przeprowadzono z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, bowiem zlokalizowano wyłącznie jeden punkt pomiarowy, nie wyjaśniono dlaczego punkt pomiarowy nie został zlokalizowany przy elewacji budynku - lokalu mieszkalnym K.P. oraz nie wyjaśniono, czy istniała możliwość zlokalizowania punktu pomiarowego w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas i czy w związku z tym zaistniała być może potrzeba zlokalizowania punktu pomiarowego przy elewacji, ale na wysokości 4,0 m nad powierzchnią terenu. Jednocześnie z treści sprawozdania nie wynika, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E załącznika nr 7, co nie pozwala na zbadanie poprawności działania organu w tym zakresie. Nadto badania sporządzone na zlecenie spółki nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji hałasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 112, art. 112a, art. 114, art. 115 i art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, po rozpatrzeniu odwołania Spółki C. od decyzji Prezydenta Miasta S. - w punkcie 1 decyzji uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, w punkcie 2 określiło dla źródeł emisji hałasu z terenu [...]: I Dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w wysokości: 1. LAeqD = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200), 2. LAeqN = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600); II. Obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością 1 raz na dwa lata w porze nocnej (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w S.; III. Obowiązek przekazywania wyników z okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta S. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S. w terminie 30 dni od ich wykonania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Stosownie do art. 112a ustawy Prawo ochrony środowiska, przez wskaźnik hałasu należy rozumieć parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB), w tym: 1) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1: a) LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 1800), pory wieczoru (rozumianej jako przedział czasu od godz. 1800 do godz. 2200) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600), b) LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600); 2) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200), b) LAEQN - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600). Organ odwoławczy przytoczył również treść art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i podał, że niewątpliwie adresatem obowiązków nakładanych decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu jest podmiot emitujący hałas. Jak wynika z akt sprawy o zamiarze przeprowadzenia kontroli poinformowano Spółkę C. (zawiadomienie z dnia [...]). Następnie dokonano pomiaru hałasu przenikającego do środowiska z [...], na co wskazuje treść protokołu z dnia [...]. Sprawozdanie z przedmiotowych badań skierowano do Spółki C. W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] wystosowane w związku z wątpliwościami co do podmiotu faktycznie korzystającego ze środowiska, Spółkę C. pismem z dnia [...] poinformowała, że: - właścicielem pawilonu handlowego położonego przy ul. [...] w S. jest Spółka C., - podmiotem prowadzącym działalność w pawilonie handlowym położonym przy ul. [...] w S. jest Spółka B. W związku z powyższym organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] poinformował o wszczęciu postępowania wobec Spółki B. Dalsze postępowanie prowadzone było z udziałem tejże spółki. Również rozstrzygnięcie w sprawie wydanie w dniu [...] skierowano do Spółki B. Zdaniem Kolegium, postępowanie prowadzone było wobec Spółki B. jako prowadzącego instalację z której eksploatacją wiąże się emisja hałasu do środowiska. Jednocześnie za stronę przedmiotowego postępowania uznano również Spółkę C. będącą właścicielem budynku, w której prowadzona jest działalność. Co za tym idzie spółka ta miała zapewniony udział w postępowaniu i była informowana o wszelkich podejmowanych przez organ I instancji czynnościach. W tym miejscu organ powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1771/06, w którego uzasadnieniu Sąd stwierdził, że jeżeli w toku postępowania nastąpiło połączenie strony - osoby prawnej z inną osobą prawną, która brała udział w dalszym postępowaniu, wymienienie w decyzji zlikwidowanej spółki, nie jest skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, lecz błędnym oznaczeniem strony, podlegającym sprostowaniu w znaczeniu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie orzeczenie to dotyczy odrębnego postępowania, jednak wnioski z niego płynące zachowują swoją aktualność również na gruncie postępowania prowadzonego w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego. Według Kolegium, okoliczność, że w treści decyzji wskazano na Spółkę B. w sytuacji gdy spółka to została przejęta przez Spółkę C. nie może skutkować przyjęciem, że w sprawie doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wobec tego brak jest również podstaw do przyjęcia, iż decyzja obciążona jest wadą, która powoduje jej nieważność. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Spółka C. prowadzi sklep [...] położony przy ul. [...] w S. Z działalnością przedmiotowego sklepu, a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych związana jest emisja hałasu na teren należący do K.P. przy ul. [...] w [...], objęty zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XIX/545/12 Rady Miasta Szczecin z dnia 4 czerwca 2012 r.). Należy on do terenu elementarnego o oznaczeniu [...] o przeznaczeniu na lokalizację usług motoryzacyjnych, obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 2.000 m2. W granicach działki dopuszcza się lokalizację jednego lokalu mieszkalnego wbudowanego w budynek usługowy. W związku z powyższym przedmiotowy teren zakwalifikować należy jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. Przeprowadzone przez pracownika Urzędu Miasta S. badanie z dnia [...] wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53 dB. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tych badań. Zostały one bowiem przeprowadzone zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Nadto zarówno w treści protokołu jak i sprawozdania z przeprowadzonych badań zawarto elementy przewidziane w części G załącznika nr 7, które nie wskazują na konieczność zawierania informacji, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E. M.K. legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentowania Spółki B. nie zakwestionowała metodyki przeprowadzonych badań oraz nie wskazała na inne naruszenia przepisów postępowania. Poza tym z treści protokołu z badań wynika, że pomiary zostały wykonane przez J.W., która legitymowała się stosownym upoważnieniem. W ocenie Kolegium, wyniki badań przeprowadzonych na zlecenie spółki nie są miarodajne z uwagi na okoliczność odmiennego zlokalizowania punktu pomiarowego w S. przy ul. [...], a zatem znajdującego się w większej odległości od źródła emisji hałasu. Poza tym, z treści przedłożonego przez stronę sprawozdania nie wynika, czy badania były przeprowadzone w czasie rozładunku towaru. W związku z tym nie mogą one stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania badań przeprowadzonych przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, wobec ustaleń, że w trakcie rozładunku towaru do sklepu [...] znajdującego się w S., ul. [...] przekroczone zostały dopuszczalne wartości hałasu w środowisku zasadnym stało się wydanie wobec prowadzącego instalację decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu w środowisku oraz nakładającej obowiązek wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku. Uzasadnionym stało się również, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie wobec aktualnie prowadzącego instalację, tj. Spółki C., będącej następcą prawnym przejętej Spółki B., decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący i pozwalający na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co wykluczało możliwość wydania decyzji kasacyjnej. Spółka A. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] zarzucając jej naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 4 oraz art. 28 i 107 § 1 K.p.a., - art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, - przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, - art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. Uzasadniając skargę spółka wskazała, że Spółka B., będąca adresatem decyzji organu I instancji, została przejęta w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (K.s.h.) przez Spółkę C., wobec czego Spółka B. przestała istnieć, a jej prawa i obowiązki przeszły na rzecz spółki przejmującej. Zdaniem skarżącej, punktem wyjścia dla powyższych rozważań jest więc ustalenie, czy podmiot do którego została zaadresowana decyzja organu I instancji, istniał w dacie jej wydania. Jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego dla spółki przejmującej, tj. Spółki C., połączenie spółek zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...]. W tym też dniu Prezydent Miasta S. wydał swoją decyzję. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., decyzja powinna zawierać m.in. oznaczenie strony. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z powyższego wynika zatem, że w dacie wydania decyzji, musi być ona skierowana do podmiotu określonego w art. 28 K.p.a., a więc skierowanie decyzji do każdego innego adresata, stanowi skierowanie tej decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Decyzja organu I instancji, w dacie jej wydania, była adresowana do podmiotu nie istniejącego, a zatem do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Organ odwoławczy powinien zatem stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 K.p.a. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK1207/07). Ponadto skarżąca wskazała, że również decyzja organu odwoławczego z dnia [...] została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Z dniem [...] Spółka C. przekształciła się w Spółkę A., które to przekształcenie przeprowadzone zostało w myśl art. 551 § 1 K.s.h. Zgodnie z art. 553 § 1 K.s.h., z dniem przekształcenia, tj. z dniem [...] Spółce A. przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Wydanie w dniu [...] przez organ II instancji decyzji wobec Spółki C., a nie wobec Spółki A. skutkuje zatem koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Następnie skarżąca podniosła, że organ II instancji niesłusznie przyjął, iż brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonych przez organ I instancji badań poziomu emisji hałasu z terenu Zakładu. Jak wynika bowiem z zebranego materiału dowodowego w sprawie, D.R. nie dysponowała w chwili dokonywania czynności kontrolnych stosownym upoważnieniem, o którym mowa w art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Niezrozumiałe jest stwierdzenie organu II instancji, że pomiary zostały wykonane przez J.W., która legitymowała się stosownym upoważnieniem. Zgodnie z treścią ww. przepisu, czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (...). Bezspornym jest, że czynności kontrolne były wykonywane przez dwóch pracowników organu kontroli. Wykładania art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej prowadzi do wniosku, że jeżeli w kontroli uczestniczy więcej niż jeden pracownik organu kontroli, to każdy z nich powinien legitymować się stosownym upoważnieniem. Ponadto, zdaniem skarżącej, zlokalizowano wyłącznie jeden punkt pomiarowy, co narusza regulacje Załącznika Nr 7, który wyraźnie odwołuje się do dwóch punktów pomiarowych na terenie zabudowanym, tj. przy elewacji oraz na terenie otaczającym. Jedyny punkt pomiarowy zlokalizowano przy granicy nieruchomości położonych odpowiednio przy ul. [...] oraz [...], na wysokości 4,0 m nad powierzchnią terenu, co narusza zapisy części B ust. 2 pkt 2 lit. a) Załącznika Nr 7. Skarżąca podkreśliła, że nie wyjaśniono dlaczego jedyny punkt pomiarowy nie został zlokalizowany przy elewacji budynku - lokalu mieszkalnym strony postępowania K.P. Nie wyjaśniono też, czy istniała możliwość zlokalizowania punktu pomiarowego w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas i czy w związku z tym zaistniała być może potrzeba zlokalizowania punktu pomiarowego przy elewacji, ale na wysokości 4,0 m nad powierzchnią terenu. Skarżąca podała następnie, że zleciła wykonanie pomiarów emisji hałasu przez pracowników Laboratorium badawczego akredytowanego przez PCA (Nr [...])[...]. Z przeprowadzonych badań wynika, że w związku z działalnością Zakładu w porze nocy nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji hałasu. Zgodnie z dokonanymi pomiarami, w porze nocy równoważny poziom hałasu LAeąN wynosi 36,26 dB +/- 1,06 dB. Zdaniem skarżącej, różnica pomiędzy wartościami poziomu emisji hałasu uzyskanymi przez ww. podmiot, a wartościami poziomu emisji hałasu ustalonymi przez organ I instancji skutkuje brakiem możliwości uznania badań przeprowadzonych przez organ I instancji jako wiarygodny materiał dowodowy - umożliwiający wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w trybie art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska. Mając na uwadze powołane wyżej argumenty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji zarówno organu I jak i II instancji, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień, które powodowałyby konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którą organ, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy, ustalając dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w S. i nakładając na skarżącą obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542). Jedynym powodem kasacji decyzji organu I instancji była konieczność określenia prawidłowego, aktualnego podmiotu mogącego być adresatem decyzji o dopuszczalnych normach hałasu dla danego terenu z uwagi na trwające w trakcie postępowania administracyjnego przekształcenia prawne podmiotu prowadzącego obiekt handlowy położony przy ul. [...] w S., z którego eksploatacją związana była emisja hałasu. Z opisaną kwestią wiążą się główne zarzuty skargi. Skarżąca kwestionuje bowiem prawidłowość określenia adresata decyzji zarówno w decyzji organu I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji, zarzucając organom naruszenie art. 28 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a., w sposób uzasadniający stwierdzenie nieważności obu decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Instytucja stwierdzenia nieważności ma na celu eliminację absurdów prawnych wynikłych ze znajdujących się w treści orzeczenia błędów, takich jak skierowanie decyzji do osoby trzeciej, a wiec wiążące określenie sytuacji prawnej osoby znajdującej się poza badanym stosunkiem administracyjno-prawnym (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I GSK 1771/06). Zatem wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. (stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w tej samej dacie co wydana została decyzja Prezydenta Miasta S., adresatem decyzji był Spółka B., która została przejęta w trybie art. 492 § 1 pkt 1 K.s.h. przez Spółkę C. i wobec tego przestała istnieć, a jej prawa i obowiązki przeszły na rzecz spółki przejmującej, w ramach tzw. sukcesji uniwersalnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 K.s.h., połączenie może być dokonane przez przeniesienie całego majątku spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie). W myśl art. 493 § 1 K.s.h., spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru. Według art. 494 § 1 i § 2 K.s.h., spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, Spółka B., do momentu przekształcenia się spółek była właściwym podmiotem z udziałem którego prowadzono postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnych norm hałasu, spowodowanych prowadzeniem przez ten podmiot zakładu. Zmiana eksploatującego instalację (zakład) nastąpiła w dniu wydania spornej decyzji, tj. [...], w ramach przekształcenia spółek regulowanego w Kodeksie spółek handlowych, ze skutkiem utraty bytu prawnego spółki przejmowanej, ale z sukcesją wszystkich jej praw i obowiązków przez spółkę przejmującą, w tym też obowiązków i praw wynikających z przejęcia spornej instalacji. W konsekwencji Spółka C. stała się sukcesorem również obowiązków związanych z prowadzeniem zakładu emitującego hałas, tj. sklepu [...] przy ul. [...] w S., a zatem wstąpiła do postępowania w miejsce przejętego podmiotu, stając się właściwym adresatem decyzji o dopuszczalnych normach hałasu, ustalonych w odniesieniu do użytkowanego obiektu handlowego. Przy czym Spółka ta w istocie otrzymała decyzję organu I instancji i wniosła od niej odwołanie, biorąc tym samym czynny udział w postępowaniu i korzystając z przysługującego uprawnienia procesowego polegającego na wniesieniu środka zaskarżenia. Celowym jest wyjaśnienie, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu ma znaczenie prewencyjne, a istota rozstrzygnięcia w tym zakresie w zasadzie odnosi się do konkretnego zakładu – w tym przypadku obiektu handlowego, którego działalność związana jest z emisją hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu ustala się dla zakładu powodującego emisję, do którego dany podmiot aktualnie posiada tytuł prawny. Zmiana podmiotu, o którym mowa w art. 3 pkt 31 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie powoduje bezprzedmiotowości tego rodzaju postępowania. Zgodnie z ww. przepisem, przez prowadzącego instalację rozumie się podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska. W ramach kontynuacji postępowania wobec nowego podmiotu, który wstąpił w ogół praw i obowiązków dotychczasowej strony postępowania, wszystkie czynności procesowe organu podjęte w tym postępowaniu administracyjnym pozostały aktualne i skuteczne wobec następcy dotychczasowej strony, w dalszym etapie tego postępowania. Powyższe stwierdzenia prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie można mówić jedynie o nieistotnej wadliwości decyzji organu I instancji, usuwalnej w trybie rektyfikacji decyzji, nie zaś o kwalifikowanej wadzie tej decyzji, skutkującej koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Prawidłowo zatem organ II instancji, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, wydając swoje rozstrzygnięcie uwzględnił zmianę podmiotu będącego stroną postępowania - aktualnie prowadzącego zakład emitujący hałas - czyniąc go właściwym adresatem decyzji na dzień podejmowania decyzji. Brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na zaadresowanie jej do Spółki C., przekształconej z dniem [...], w trybie art. 551-553 K.s.h., w Spółkę A. W myśl art. 553. § 1 K.s.h., spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. W orzecznictwie sądów i literaturze przedmiotu podkreśla się, że przytoczony przepis stanowi o tzw. zasadzie kontynuacji. W przypadku przekształcenia, podmiot przekształcony jest kontynuatorem bytu i działalności podmiotu przekształcanego. W związku z tym, w wyniku przekształcenia dochodzi do kontynuacji bytu prawnego podmiotu przekształcanego, bowiem przekształcany podmiot nadal funkcjonuje, a jedynie w zmienionej formie prawnej. Spółka przekształcona kontynuuje działalność spółki przekształcanej i staje się stroną - na zasadzie kontynuacji - wszelkich stosunków prawnych spółki przekształcanej. Dotyczy to także udzielonych przed przekształceniem pełnomocnictw, które zachowują moc (...), wiążą i są skuteczne w takim samym zakresie, w jakim były skuteczne przed przekształceniem (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1121/12; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt V CSK 336/15). Oznacza to, że w wyniku przekształcenia Spółki C. doszło jedynie do zmiany organizacyjno-prawnej struktury spółki (na Sp. z o.o. sp. k.) przy zachowaniu tożsamości podmiotu eksploatującego sporny zakład emitujący hałas, a zatem zaskarżona decyzja, w tym zakresie, również odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 28, 107 § 1, art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. okazały się chybione. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, Sąd w wyniku analizy akt, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, określana dalej jako "P.o.ś."), ani też przepisów aktów wykonawczych wydanych do tej ustawy. Stosownie do treści art. 112 P.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Z art. 113 ww. ustawy wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są zróżnicowane i uzależnione od przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak art. 113 ust. 2 pkt 1 wymienia różne rodzaje terenów, w tym tereny pod zabudowę mieszkaniową. W art. 113 ust. 1 została nadto zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia w drodze rozporządzenia zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów hałasu określone wskaźnikami hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 lipca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 poz. 112), zgodnie z którym, dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej ustalono dopuszczalne poziomy hałasu tj. L AeqD = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 06.00 do godz. 22.00) i L AeqN = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do 06.00). W myśl art. 115a ust. 1 P.o.ś., przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu ww. wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów na które oddziałuje zakład. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że z działalnością obiektu handlowego przy ul [...] w S., a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych, związana była emisja hałasu na teren sąsiadujący przy ul. [...] w S. Podstawę do wydania decyzji stanowiło sprawozdanie Nr [...] oraz protokół Nr [...] z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska, wykonane w dniu [...], w jednym punkcie pomiarowym, podczas pory nocnej, na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej przy ul. [...], na wysokości 4 m nad powierzchnią tego terenu. Przeprowadzone badanie wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53 dB. Sprawozdanie oraz protokół zostały sporządzone zgodnie wymogami rozporządzenia. Są one jednoznaczne, zawierają wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w punkcie G (I II) Załącznika Nr 7 do rozporządzenia i stanowią dostateczny dowód na okoliczność emisji nadmiernego hałasu przez zakład skarżącej. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że wśród elementów wymienionych w punkcie G Załącznika Nr 7 nie zastrzeżono wymogu podania informacji, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E obejmujące zalecenia dotyczące warunków meteorologicznych i procedur pomiarowych. Stąd też zarzut skargi w powyższym zakresie jest nieuzasadniony. Nie jest również trafny zarzut strony skarżącej, że czynności kontrolne ujęte w ww. protokole [...] zostały wykonane przez osobę do tego nieupoważnioną, albowiem inspektor J.W., wskazana w pozycji "Kontrolujący" w protokole jako osoba prowadząca kontrolę, posiadała stosowne upoważnienie i protokół został przez nią podpisany, zgodnie z przewidzianą procedurą. Nie sposób przyjąć, aby udział drugiego pracownika w ramach tzw. zespołu pomiarowego, nawet jeśli nie przestawił on właściwego upoważnienia, miałby mieć wpływ na wynik dokonanych pomiarów. Sąd podziela również stanowisko Kolegium, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu, opisanego w omawianych dokumentach, albowiem pomiar hałasu został przeprowadzony zgodnie z wymogami rozporządzenia. W szczególności nie można podzielić tezy skarżącej, że przepisy rozporządzenia bezwzględnie wymagają lokalizacji dwóch punktów pomiarowych, tj. "przy elewacji" i "na terenie otaczającym". Zgodnie z Załącznikiem Nr 7 część B ust. 2 pkt 2 a i b do rozporządzenia, punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem, że na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5 - 2 m od elewacji tych budynków: - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. Zdaniem Sądu, konstrukcja tego przepisu wskazuje na alternatywę w wyborze lokalizacji punktu, czy punktów pomiaru hałasu na danym terenie, w zależności od charakterystyki i usytuowania źródeł hałasu i własności pochłaniających i odbijających terenu oraz jego zagospodarowania, na co wskazuje ustęp 1 części B Załącznika Nr 7. Może więc być to punkt (lub punkty) zlokalizowany przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w odległości 0,5 - 2 m od elewacji tych budynków, odpowiednio - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, jeśli jest taka możliwość lub – przy elewacji budynku na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu objętego badaniem. Ewentualnie punkt pomiaru lokalizuje się na terenie otaczającym budynki objęte ochroną przed hałasem - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu (jak w tym przypadku). Użyte w tym przepisie określenie "punkty pomiarowe" należy odnosić do używanego ogólnie sformułowania w liczbie mnogiej "na terenach objętych ochroną przed hałasem", nie zaś odczytywać jako nakaz lokalizacji każdorazowo co najmniej dwóch punktów pomiarowych na danym terenie, zważywszy, że tak jak w niniejszej sprawie, szczególnej ochronie przed hałasem podlegał jeden lokal mieszkalny, zaś badany hałas spowodowany był rozładunkiem jednego samochodu dostawczego. W ocenie Sądu, przeprowadzony pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu skarżącej. Skoro już w jednym punkcie, zlokalizowanym na terenie zabudowy usługowo-mieszkalnej bezpośrednio graniczącym z terenem sklepu [...], przyjętym jako miejsce pomiarowe o największym oddziaływaniu źródła hałasu (vide: protokół Nr [...] pkt 4), ustalono ponadnormatywny poziom hałasu to zbędnym było przeprowadzanie kolejnych pomiarów poziomu dźwięku w tym środowisku. Celem regulacji zamieszczonych w Załączniku Nr 7 część B ust. 2 pkt 2 a i b do rozporządzenia, było takie zlokalizowanie punktów pomiarowych na terenach objętych ochroną przed hałasem, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Ustalenie zatem już z jednego punktu pomiarowego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, niecelowym czyni rozważanie, co do potrzeby przeprowadzenia badań także z innych punktów pomiarowych. Sąd podziela także ocenę Kolegium, że wyniki badań przeprowadzonych na zlecenie strony nie są miarodajne z uwagi na okoliczność zlokalizowania punktu pomiarowego w większej odległości od źródła emisji hałasu i zastosowanie innej metody pomiarowej, niż tego wymaga rozporządzeniem, bez wskazania, czy pomiarów dokonano w trakcie dostawy towarów do sklepu (rozładunku samochodu). W tej sytuacji sprawozdanie Laboratorium [...] nie może stanowić skutecznego dowodu dla podważenia wykonanych w sprawie badań hałasu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że środki dowodowe, inne niż wymienione w art. 115a ust. 1 P.o.ś., mogą uzasadniać wystąpienie do organu inspekcyjnego o ponowne przeprowadzenie kontroli lub przeprowadzenie jej we własnym zakresie przez organ ochrony środowiska, ale nie mogą stanowić o treści decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1149/14 LEX nr 1945045). Z podanych wyżej powodów uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 115a ust. 1 P.o.ś. Przepis ten obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji, gdy przekroczone są wskaźniki hałasu i to bez względu na to, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało charakter wyjątkowy (incydentalny, jednorazowy), czy powtarzalny. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niewadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego i prawa materialnego, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).