I SA/Kr 554/16

|Sygn. akt I SA/Kr 554/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r., sprawy ze skargi B.T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 24 lutego 2016 r. Nr [...], w przedmiocie opłaty targowej, , , - skargę oddala -, W związku z przekazaną przez Straż Miejską Miasta K., informacją o dokonywanej sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym przez B.T. przy Rynku K., Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 27 maja 2015r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej. Podatniczka oświadczyła, że w dniu 26 maja 2014r. nie prowadziła sprzedaży kwiatów "z ręki" w okolicach Rynku K. w K., jednak w tym dniu była tam umówiona z koleżanką, a w czasie interwencji Straży Miejskiej, przekazywała koleżance kwiaty w celu złożenia ich na grobie matki, tym bardziej, że w tym dniu był Dzień Matki, a co roku nieodpłatnie przekazywała jej kwiaty na ten cel. Mając powyższe na uwadze, Urząd Miasta K., Wydział Podatków i Opłat zwrócił się do Straży Miejskiej Miasta K. o przekazanie dokumentacji sporządzonej podczas interwencji podjętej w dniu 26 maja 2014r. wobec B.T.. Z przekazanej notatki urzędowej wynikało, że we wskazanej dacie w rejonie Rynku K. ww. dokonywała sprzedaży kwiatów bez zgody właściciela – zarządcy terenu. Interwencja zakończyła się pouczeniem. Następnie w dniu 24 września 2015r. podatniczka zapoznała się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, jednak odmówiła podpisania protokołu na tę okoliczność. W tym stanie faktycznym, decyzją z dnia 12 października 2015r., nr [...] Prezydent Miasta K. określił wysokość zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od B.T. za dzień 26 maja 2014r. w kwocie 500 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art. 207 i art. 210 w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 613 z późn. zm., dalej jako: o.p.), art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 849 z późn. zm., dalej jako u.p.o.l.), uchwały Nr LXI/876/12 Rady Miasta Kraskowa z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. Poz. 6451 z późn. zm.), uchwały Nr LXX/1017/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2013r. w sprawie zmiany uchwały Nr LXIO/876/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Mał. Poz. 6451). W uzasadnieniu powołano treść ww. przepisów i wskazano, że w 2014r. na terenie Gminy Miejskiej Kraków obowiązywała uchwała Rady Miasta Krakowa. nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012r. Organ stwierdził, że za prowadzone przez podatniczkę działania, powinna ona uiścić należną opłatę targową, czego nie uczyniła. Zauważono, że oferowanie klientom nawet marginalnej ilości towaru nie wpłynęło na rozstrzygnięcie, bowiem już sam fakt podjęcia sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym, bez zgody zarządcy – właściciela terenu, obligował podatniczkę do uiszczenia opłaty targowej w stawce przewidzianej uchwałą Rady Miasta Krakowa., (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2013r., sygn. akt I SA/Sz 119/13). W związku z powyższym uznano, że wobec podatniczki, zaszły przesłanki do określenia w trybie art. 21 § 3 o.p. wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej. Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 121 § 1 i art. 122 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, polegający na zaniechaniu przesłuchania strony, mimo oczywistej rozbieżności pomiędzy jej wyjaśnieniem o nieprowadzeniu sprzedaży kwiatów w dniu 26.05.2014r., a notatką urzędową sporządzoną przez strażnika Straży Miejskiej, mimo że notatka ta została sporządzona w dniu 23.07.2015r., a zatem 14 miesięcy po zdarzeniu, przy czym nie przesłuchano również strażnika Straży Miejskiej J.K., tym samym uznać należy, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy – i w istocie stan faktyczny sprawy pozostał nieustalony, a właściwie ustalony błędnie; - naruszenie art 121 § 1 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, polegający na tym, że po ponad roku od zdarzenia wymierzono stronie bardzo dużą sankcję za rzekomą sprzedaż, podczas gdy strażnik Straży Miejskiej po pierwsze już wymierzył stronie sankcję na podstawie art. 603 KW, a do tego poinformował, że po pouczeniu nie będzie dla podatniczki żadnych dalszych konsekwencji, wskutek tego strona czuje się oszukana; - ukaranie podatniczki podwójną sankcją, tj. najpierw na podstawie art. 603 w zw. z art. 41 k.w., a następnie podwyższoną opłatą targową w kwocie 500 zł, to jest 25-krotnie przekraczającej wysokość najniższej grzywny, orzekanej w trybie wykroczeniowym; - oparcie zaskarżonej decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym, w zakresie rzekomego prowadzenia przez podatniczkę sprzedaży na ulicy w miejscu do tego nieprzeznaczonym, - z ostrożności naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 2 uchwały Nr LXI/876/12 Rady Miasta Krakowa z 21.11.2012r., poprzez naliczenie podatniczce opłaty targowej w wysokości nieopartej na ustawie, mającej charakter sankcji administracyjnej, niesprawiedliwie i bezpodstawnie różnicującej w porównaniu do osób prowadzących sprzedaż w miejscach wyznaczonych; - z ostrożności, oparcie zaskarżonej decyzji na § 1 ust. 1 uchwały Nr LXI/876/12 Rady Miasta Krakowa z 21.11.2012r., sprzecznej z prawem tj. z art. 15 u.p.o.l., która bezpodstawnie różnicuje opłatę targową od osób prowadzących sprzedaż w miejscach wyznaczonych i osób prowadzących sprzedaż w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Wobec powyższego podatniczka wniosła o zmianę ww. decyzji, poprzez jej uchylenie w całości. W dniu 24 lutego 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, powielono argumentację przedstawioną przez organ I instancji, a ponadto wskazano na szerokie rozumienie zwrotu "dokonywanie sprzedaży" zawartym w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 k.c., ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą, nie jest bowiem istotne, czy dana osoba sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta, (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13). Organ II instancji podniósł, że podatniczka nie negowała faktu, że w dniu 26 maja 214r. była w rejonie Rynku K. w K. i została spisana oraz pouczona przez Straż Miejską. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa, co skutkowało utrzymaniem go w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca powieliła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto zarzuciła decyzji SKO wydanie jej z naruszeniem: - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 603 w zw. z art. 41 k.w. w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 o.p.o.l. w zw. z § 1 ust 2 uchwały Nr LXI/876/12 Rady Miasta Krakowa z 21.11.2012r., poprzez zaakceptowanie ukarania skarżącej podwójną sankcją, tj. najpierw na podstawie art. 603 w zw. z art. 41 k.w., a następnie podwyższoną opłatą targową w kwocie 500 zł, to jest 25-krotnie przekraczającą wysokość najniższej grzywny orzekanej w trybie wykroczeniowym; - art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności, w szczególności w zakresie ustaleń dot. stanu faktycznego; - art. 235 w zw. z art. 229 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 o.p., w tym miejscu skarżąca powieliła argumentację zawartą w odwołaniu; - art. 235 w zw. z art. 121 § 1 o.p., poprzez zaakceptowanie prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, polegający na zaakceptowaniu rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym po ponad roku od zdarzenia wymierzono skarżącej bardzo dużą sankcję za rzekomą sprzedaż, podczas gdy 14 miesięcy wcześniej w czasie interwencji strażnik Straży Miejskiej, po pierwsze już wymierzył skarżącej sankcję na podstawie art. 603 KW, a do tego poinformował ją, że po pouczeniu nie będzie dla niej żadnych dalszych konsekwencji, wskutek czego skarżąca czuje się oszukana. Konkludując, skarżąca podała, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Poprzestały wyłącznie na dokumencie prezentującym ogląd Straży Miejskiej, sporządzonym po bardzo długim czasie od zdarzenia. Wobec powyższego, wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów. Równocześnie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a), decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio – mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2016r., nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję z dnia 12 października 2015r., nr [...] Prezydenta Miasta K. określającą wysokość zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od B.T. za dzień 26 maja 2014r. w kwocie 500 zł. Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r., poz. 716 z późn. zm.), opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b, stanowiącym, że: "Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż". Znaczenie terminu: "targowisko" ma zasadnicze znaczenie dla możliwości pobierania opłaty targowej. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, definicja targowiska - jest szersza od definicji "targowiska", jaką posługiwał się dekret z dnia 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach (Dz. U. Nr 41 poz. 312 ze zm.). A zatem, pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem handlu - sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty. Z cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały, czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 1994 r., sygn. akt ARN 66/93 OSNC 1994/6/139). Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika także, że bez znaczenia dla uiszczania opłat targowych jest okoliczność, czy handel jest prowadzony na gruntach państwowych, komunalnych czy prywatnych. Opłatę targową pobiera się niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że skoro, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi o miejsca, w których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone, jako targowisko. W takim rozumieniu targowiskiem jest m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny. Istotne jest, aby w tych miejscach prowadzono sprzedaż (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 1995r., sygn. akt SA/Wr 2452/94; Wokanda 1995/10/43). Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych. Powstanie zatem zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował terminu: "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. W orzecznictwie sądowo administracyjnym jednolicie wskazywano, że przy ustalaniu znaczenia tego terminu nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Zatem, pod pojęciem dokonywanie sprzedaży, zawartym w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., należy rozumieć czynność dokonywaną przez każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów, zaś czynność ta obejmuje wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, ich eksponowanie, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów, umożliwienie dokonywania przymiarek towaru w przymierzalniach, czy pobieranie zapłaty za sprzedany towar. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13). Nie ulega wątpliwości, że osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach zobowiązane są zgodnie z ww. przytoczonymi przepisami, uiszczać na rzecz gminy, na terenie której dokonują czynności handlowych, w tym przypadku Gminy Miejskiej K., należną jej opłatę targową, co jednak nie nastąpiło w przedmiotowej sprawie. W realiach niniejszej sprawy, trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, że zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej powstaje zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "o.p.") z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. z chwilą dokonywania sprzedaży na targowisku. W niniejszym przypadku, obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstał z mocy prawa w dniu 26 maja 2014r., tj. w momencie wyjścia przez stronę z ofertą sprzedaży kwiatów z ręki, taką okoliczność potwierdza m.in. notatka strażnika miejskiego, znajdująca się w aktach sprawy. W kontekście powyższego podać należy, że w 2014r. na terenie Gminy Miejskiej K. obowiązywała uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Małop. 2012r., poz. 6451 z późn. zm.), która różnicuje wysokość dziennej stawki opłaty targowej. W § 2 ww. Uchwały zostały ustalone następujące grupy targowisk i miejsc wyznaczonych do handlowania: a) grupa I: Hala Targowa - Unitarg, Stary Kleparz oraz indywidualne miejsca targowe prowadzone za zgodą właściciela - zarządcy terenu w Rynku Głównym i Małym Rynku, na Plantach i ulicach w obrębie Plant b) grupa II: Nowy Kleparz, Złoty Wiek, Tomex, Bieńczyce - PAH, Plac Imbramowski, Rybitwy - EFEKT, Plac Targowy Centrum - ProGall, Beskidy, Tandeta-KCHT, King, Targowisko Balicka - KPPU, Plac Na Stawach, Nowy Prokocim, Manhattan, Novum Plac, Rotunda, Giełda Samochodowa Rybitwy oraz indywidualne miejsca targowe prowadzone za zgodą właściciela - zarządcy terenu w pozostałych częściach miasta K., a także targowiska nowouruchomione nie wymienione w uchwale c) grupa III: Mogiła - Bulwar, Piast - Daniel, Borek, Kozłówek - Magda, Plac Nowy - Kazimierz, Plac Rydla, Rynek Dębnicki - Wilga, Warzywniak, Krakowskie Kwiaciarki. Na mocy Uchwały Rady Miasta K. Nr LXX/1017/13 z dnia 27 marca 2013r. w sprawie zmiany Uchwały Rady Miasta K. Nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej, ustalono dzienną stawkę opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych, która wynosi 500,00 zł. Zatem organ prawidłowo określił skarżącej wysokość należnego zobowiązania z tytułu opłaty targowej, a jej zarzuty co do nieproporcjonalności kary należy uznać za bezpodstawne. Ustalenie wyższej czy też nawet znacząco wyższej opłaty za dokonywanie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi jest wyrazem polityki miasta zmierzającej do uregulowania zasad handlu ulicznego tak by odbywał się on w miejscach do tego wyznaczonych, nie zaś tam gdzie dana osoba uzna to za stosowne. Zasada ta jest powszechnie akceptowana nie tylko przez władze miasta ale i obywateli, którzy niejednokrotnie w mediach (lokalnych programach telewizyjnych czy lokalnej prasie) domagali się od miasta uregulowania kwestii chaotycznego, nieuregulowanego handlu w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Wyrazem tych tendencji jest ustalenie znacząco wyższej stawki opłaty targowej za handel w miejscach do tego nieprzeznaczonych i w okolicznościach sprawy takie uprawnienie miasta nie może być skutecznie podważone jako niezgodne z prawem. Za chybiony uznać także należy zarzut skarżącej, jakoby organy niewystarczająco ustaliły stan faktyczny, bowiem w sprawie zgromadziły materiał dowodowy, który stanowi m.in.: wykaz osób dokonujących sprzedaży w miejscu niedozwolonym za II kwartał 2014r., postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej w związku z dokonywaną sprzedażą w K., notatkę urzędową Strażnika Miejskiego J.K.. Skarżąca w zasadzie nie negowała podstawowych okoliczności faktycznych sprawy tzn. tego, że w dniu 26 maja 2014r. o określonej porze była w rejonie Rynku Kleparskiego, że miała za sobą kwiaty oraz że przekazywała je innej osobie a w tym momencie została spisana i pouczona przez strażnika miejskiego o zakazie dokonywania sprzedaży w miejscu do tego nie przeznaczonym. Przedstawiała jedynie inną, subiektywną podstawę swojej bytności w tym rejonie i inne zasady w oparciu o które przekazywała kwiaty innej osobie. W tej sytuacji brak było podstaw do prowadzenia z urzędu dalszego postępowania dowodowego na te niesporne okoliczności a skarżąca żadnych wniosków dowodowych nie zgłaszała. Na tej podstawie można przyjąć, że organy dostatecznie ustaliły stan faktyczny sprawy wskazujący bezspornie na fakt, że w dniu 26 maja 2014r. w rejonie Rynku K. w K., B.T. prowadziła działalność handlową, sprzedając kwiaty cięte z ręki na terenie o powierzchni ok. 0,5 m2, należącym do Gminy Miejskiej K. Skarżąca przebywała tam bez zgody właściciela – zarządcy terenu, co potwierdziła sporządzona przez strażnika miejskiego notatka urzędowa. Dodatkowo wskazać również należy, że skarżąca została pouczona przez strażnika J.K. o treści art. 603 Ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015r., poz. 1094 z późn. zm., dalej jako k.w.), który zgodnie z § 1 stanowi, że kto prowadzi sprzedaż na terenie należącym do gminy lub będącym w jej zarządzie poza miejscem do tego wyznaczonym przez właściwe organy gminy, podlega karze grzywny. Tak ustalony stan faktyczny za podstawę orzeczenia przyjął skład orzekający w sprawie. Podkreślić jeszcze raz należy, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie negowała faktu, że w dniu 26 maja 2014r. przebywała w rejonie Rynku K. w K, na terenie należącym do Gminy Miejskiej K. Ponadto podnieść należy, że z urzędu każdemu mieszkańcowi K. wiadomo, iż osoby, które pojawiają się w tych rejonach z różnego rodzaju towarem, np. z kwiatami z ręki, jak w przedmiotowym przypadku, nie przebywają tam, by spotkać się z koleżanką w celu wręczenia jej kwiatów, jak podała skarżąca, lecz w celu dokonania czynności handlowych. Ponadto mało prawdopodobne jest, aby B.T. wybrała właśnie Rynek K. na spotkanie z koleżanką, by właśnie tam przekazać jej kwiaty, które ta rzekomo miała zanieść na cmentarz. Podać również należy, że skarżąca nie składała podczas toczącego się postępowania żadnych wniosków dowodowych na potwierdzenie okoliczności, na które się powołuje, a w niniejszej sprawie brak było danych do przyjmowania za wiarygodny stanu faktycznego, który podawała a który w okolicznościach sprawy nie wytrzymuje konfrontacji z racjonalnie pojmowanymi zasadami doświadczenia życiowego i który jednoznacznie ocenić należy jako wytworzony na użytek prowadzonego postępowania dowodowego i osiągnięcia pożądanego w nim skutku. Nawet w postępowaniu sądowo administracyjnym skarżąca kontynuowała ten sposób argumentacji, precyzując na rozprawie, iż w dniu zdarzenia jedynie "trzymała w ręku 15 piwonii ze swego ogródka", podczas gdy powszechnie wiadomo, że piwonie nie są kwiatami tak wczesnej odmiany by być przedmiotem obrotu już pod koniec maja gdyż w strefie klimatycznej, w której leży Polska najwcześniejsze odmiany piwonii uzyskać można z gruntu dopiero w miesiącu czerwcu. W tym miejscu należy także wskazać, że co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 października 2013r., sygn. akt I SA/Sz 445/13). W ocenie Sądu, skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie udowodniła, że w dniu, za który została obciążona opłatą targową, nie prowadziła czynności handlowych, jak również nie przedstawiła dowodów, obalających fakty, wynikające z zebranych w sprawie dowodów. Za niezasadny uznano także zarzut skarżącej, że została ukarana podwójną sankcją, najpierw na podstawie art. 603 k.w., a następnie podwyższoną opłatą targową w kwocie 500 zł, ponieważ podczas interwencji strażnika miejskiego otrzymała ona jedynie pouczenie w związku z popełnieniem wykroczenia, co dodatkowo nie wiązało się z jakąkolwiek sankcją materialną. W tym miejscu wskazać należy, że funkcjonariusze Straży Miejskiej Miasta K. podejmują interwencję w stosunku do osób prowadzących sprzedaż w miejscach do tego niewyznaczonych, bez zgody właściciela, bądź zarządcy terenu, zgodnie z art. 60 k.w., natomiast nie określają wysokości opłaty targowej, jak również jej nie pobierają. Natomiast kwota, jaką powinna uiścić skarżąca z tytułu opłaty targowej wynikała z Uchwały, jaka wówczas obowiązywała na terenie Gminy Miejskiej K. i została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie może zyskać akceptacji Sądu zarzut skarżącej, jakoby postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy przepisów proceduralnych, uznając, że przeprowadziły one dostateczne w okolicznościach sprawy postępowanie dowodowe, a ocena materiału dowodowego została prawidłowo przedstawiona w uzasadnieniu decyzji i odpowiada wymogom oceny swobodnej, poprzez wskazanie, z jakich powodów organy uznały za wiarygodne dowody, na których oparły poczynione ustalenia faktyczne. Organy działały na podstawie przepisów prawa, które wyraźnie zacytowały w decyzjach. Natomiast fakt, że rozstrzygnięcie zostało wydane odmiennie od oczekiwań strony, nie może stanowić podstawy zarzutu skarżącej. Wobec tego nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia w sprawie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności zasad wynikających właśnie z Ordynacji podatkowej, gdyż materiał dowodowy został w sprawie należycie zebrany i oceniony. Organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a przyjęte rozstrzygnięcia były prawidłowe. Materiał dowodowy okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy obu instancji wyczerpały swoje możliwości dowodowe, natomiast jego spójna i logiczna ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Podniesione przez skarżącą zarzuty, w ocenie Sądu, niepoparte dowodami, stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organy, wynikającą z przedstawionej w środku odwoławczym odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, nadmienić należy, że organy umożliwiły stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 123 o.p. i art. 200 o.p., celem zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się, co do niego, z którego to prawa B.T. skorzystała w dniu 26 czerwca 2015r., co wynika ze sporządzonego w tym dniu protokołu przez inspektora w Urzędzie Miasta K., Wydział Podatków i Opłat. Natomiast w dniu 24 września 2015r. strona odmówiła podpisania protokołu. W tym miejscu nadmienić należy, że opłata targowa jest należnością podatkową stanowiącą dochód Gminy. Organem podatkowym jest Prezydent Miasta K., który uwzględniając wynikający z art. 70 o.p. okres przedawnienia zobowiązań, ma 5 lat na dochodzenie należnych Gminie wpływów podatkowych. Zatem organ miał prawo wydać takie rozstrzygnięcie, jak w przedmiotowej sprawie, nawet po upływie ponad roku od zdarzenia, jak również odbierać w tym czasie oświadczenie od strażnika miejskiego dokonującego interwencji, który jak słusznie domniemywały organy podatkowe sporządził informację w sprawie w oparciu nie tylko o własna pamięć ale także urzędowo poczynione adnotację służbowe. Reasumując, jak wykazano powyżej, organy podatkowe w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, zasadnie stwierdziły, że sprzedaż w miejscu, w którym skarżąca prowadziła czynności handlowe, podlegała opłacie targowej. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.