VII SA/Wa 2016/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej skargę oddala [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania Akademii [...] na decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...], w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w budynkach akademickich nr [...] mieszczących się przy ul. [...]- uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm.) - dalej kpa, w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2013 poz. 1340 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podał, że przedstawiciel Komendanta Miejskiego PSP [...]przeprowadził w dniach 15 listopada i 20 grudnia 2013 r. czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynkach akademickich nr [...] mieszczących się przy ul. [...]. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego ww. obiektów. Z uwagi na powyższe Komendant Miejski PSP [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. zobowiązał Akademię [...] do "Doprowadzenia do stanu pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej instalację hydrantów zewnętrznych przeciwpożarowych na terenie nieruchomości – Osiedla [...]przy ulicy [...] , potwierdzonej stosownym protokołem z przeprowadzonego przeglądu technicznego i czynności konserwujących." Akademia [...] wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 roku znak [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] zarzucając skierowanie decyzji do niewłaściwego podmiotu. Organ odwoławczy przypomniał, że obowiązek ten został nałożony na Akademię [...] we wcześniejszej decyzji Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] lipca 2013 roku, która w toku postępowania odwoławczego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4, została przez organ odwoławczy wyeliminowana przez stwierdzenie nieważności. Przesłanką do orzeczenia nieważności tej decyzji był fakt skierowania obowiązku do podmiotu nie będącego stroną w postępowaniu. Po przeprowadzonych czynnościach kontrolno-rozpoznawczych w listopadzie i grudniu 2013 r. organ I instancji ponownie nałożył obowiązek w zakresie zapewnienia sprawności technicznej i funkcjonalnej "instalacji hydrantów zewnętrznych przeciwpożarowych" na dzierżawcę terenu tj. na Akademię [...], z pominięciem odpowiedzialności właściciela Osiedla [...]". Decyzją Nr [...]z dnia [...] lipca 2014 roku [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego z dnia [...] kwietnia 2014. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII Sa/Wa 1916/14 z dnia 20 kwietnia 2015 roku stwierdzono nieważność decyzji organu II instancji. Rozpatrując odwołanie [...] Komendant Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania wyłącznej odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa pożarowego, Akademii [...]. Wskazał na umowę dzierżawy nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 roku pomiędzy Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Prezydenta [...], a Akademią [...]. Określa ona w § 10 ust. 4 obowiązek dzierżawcy do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów, a w szczególności: Prawa budowlanego, przepisów sanitarnych, porządkowych oraz przepisów dotyczących geodezyjnej ewidencji i uzgadniania dokumentacji projektowych sieci uzbrojenia terenu. Z treści tej umowy nie wynika obowiązek określony w pkt 1 decyzji Komendanta Miejskiego. Wprawdzie zapis ten dotyczy przestrzegania przez dzierżawcę przepisów (w tym również w zakresie ochrony przeciwpożarowej) lecz nie obejmuje on konieczności zapewnienia sprawności sieci wodociągowej wykorzystywanej do zasilania przeciwpożarowych hydrantów zewnętrznych. W zakresie hydrantów zewnętrznych, dzierżawca wywiązuje się z nałożonych na niego obowiązków, tj. utrzymuje prawidłowe oznakowanie hydrantów, zapewnia do nich łatwy dostęp oraz przeprowadza okresową konserwację i badania w zakresie parametrów hydraulicznych (ciśnienia i wydajności). Nałożony na Akademię [...] obowiązek zawarty w pkt 1 decyzji Komendanta Miejskiego, dotyczy w istocie przeprowadzenia generalnego remontu lub wymiany starej - sześćdziesięcioletniej instalacji wodociągowej, doprowadzającej wodę do przeciwpożarowych hydrantów zewnętrznych. Natomiast umowa dzierżawy ma charakter czasowy - na okres pięciu lat, z koniecznością każdorazowego przedłużania i możliwością wypowiedzenia umowy. Ponadto organ wskazał, że do dzierżawionego terenu istnieją roszczenia własnościowe, co może skutkować, wcześniejszym wypowiedzeniem dzierżawy terenu wraz z obiektami akademickimi znajdującymi się na nim. W ocenie organu II instancji żądanie od dzierżawcy wykonania obowiązku w zakresie doprowadzenia istniejącej sieci wodociągowej do pełnej sprawności mija się z zapisami § 10 pkt 8 umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 roku, w którym odbiera się dzierżawcy swobodę działania inwestycyjnego w granicach odpowiedzialności dzierżawcy. Z tego też powodu uznał decyzję za niewykonalną, w chwili jej wydania, gdyż Akademia [...] nie ma prawa (w myśl zapisów umowy), do dokonywania prac inwestycyjnych. Stwierdzone wadliwości to jest skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną oraz trwała niewykonalność decyzji w dniu jej wydania, stanowiły zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wyjaśnienia Biura Gospodarki Nieruchomościami z dnia 4 lutego 2014 roku, organ II instancji uznał, że fakt nie przekazania sieci wodociągowej Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodno-Kanalizacyjnemu, nie stanowi o obowiązku jej wymiany przez dzierżawcę. Ponadto organ II instancji wskazał na wadliwie sformułowany obowiązek w decyzji organu I instancji - zbyt ogólnie i bez określenia konkretnych czynności, jakie ma wykonać zobowiązany w celu poprawy stanu zabezpieczenia ppoż. obiektu. Organ nie przytoczył, w jakim zakresie strona ma zapewnić sprawność techniczną i funkcjonalną instalacji hydrantów zewnętrznych. Zdaniem organu II instancji, adresatem decyzji dotyczącej zapewnienia sprawności przeciwpożarowych hydrantów zewnętrznych w zakresie wymaganego w przepisach ciśnienia i wydajności, powinien być Skarb Państwa. Organ I instancji został zobowiązany do przeprowadzenia ponownych czynności, z uwzględnieniem rzeczywistych stron postępowania. Skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Skarb Państwa - Prezydent [...]; zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 2 kpa polegające na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w sytuacji, gdy organ I instancji wydając decyzję nie naruszył przepisów postępowania oraz nie zachodziła konieczność dokonania dodatkowych wyjaśnień i materiał dowodowy w całości został zgromadzony; 2) art. 156 § 1 pkt 4 i 5 w związku z art 138 § 2 kpa poprzez błędne uznanie, że decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i jest niewykonalna w chwili jej wydania, pomimo, że decyzja została skierowana do właściwego podmiotu, którym jest dzierżawca nieruchomości; 3) art. 697 Kodeksu cywilnego w związku z art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej poprzez uznanie, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu przejmuje w całości właściciel nieruchomości nie zaś zarządca budynku i użytkownik i w konsekwencji uznanie, że mimo zawartej umowy dzierżawy i wyposażenia przez dzierżawcę budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 obowiązek doprowadzenia do stanu pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej tejże instalacji, będący naprawą konieczną, obciąża właściciela nieruchomości (wydzierżawiającego) nie zaś dzierżawcę; 4) art. 7, 77 § 1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności w zakresie: ustalenia praw i obowiązków skarżącego i dzierżawcy wynikających z zawartych umów dzierżawy, dokonanie interpretacji umowy w sposób pobieżny, niewyjaśnienie okoliczności związanych z ustaleniem podmiotu, który wyposażył budynek w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 i w konsekwencji uznanie, że skarżący jako wydzierżawiający i właściciel nieruchomości odpowiada za stan techniczny instalacji wodociągowej, wybudowanej przez dzierżawcę w dzierżawionym budynku; 5) art. 49 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że sieć wodociągowo - kanalizacyjna nie przejęta na majątek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji stanowi sieć komunalną podczas gdy sieć ta stanowi własność Skarbu Państwa będącą częścią składową nieruchomości, która została objęta umową dzierżawy. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Zaskarżoną decyzją [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w budynkach akademickich nr [...] mieszczących się przy ul. [...]i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, co oznacza, że ocenie Sądu podlegała przede wszystkim poprawność zastosowania tego przepisu. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, organ drugiej instancji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przepisu tego wynika, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek: organ musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy i stanowczy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, musi również uznać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jest wprawdzie konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Podkreślić należy, że ustalając zaistnienie drugiej z wymienionych przesłanek, organ odwoławczy nie może zapominać o uprawnieniu jakie przysługuje mu z mocy art. 136 kpa, który to przepis umożliwia organowi drugiej instancji uzupełnienie postępowania. W ocenie Sądu, stosując art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy winien przede wszystkim rozważyć, czy zakres postępowania jest na tyle szeroki, że wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ jego uzupełnienie nie może odbyć się w oparciu o art. 136 kpa - z uwagi na art. 15 kpa i uregulowaną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania. Oznacza to, iż organ odwoławczy przed wydaniem orzeczenia w sprawie winien rozważyć charakter i istotę wad zaistniałych w postępowaniu przed organem I instancji oraz możliwość ich naprawienia bez uszczerbku dla stron w postępowaniu odwoławczym. Wady popełnione na etapie I instancji można bowiem podzielić na takie, które organ odwoławczy może usunąć przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz takie, które wymagają przekazania sprawy organowi I instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd uznał, iż [...] Komendant Wojewódzki PSP nie naruszył w tej sprawie art. 138 § 2 kpa. Stosując bowiem ten przepis zarzucił organowi I instancji m.in., że określony w decyzji organu I instancji obowiązek jest nieprecyzyjny, bowiem nie przedstawiono w jaki sposób ma nastąpić doprowadzenie do pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej instalacji hydrantów zewnętrznych przeciwpożarowych w przedmiotowych budynkach. Mając na uwadze treść wydanej w sprawie decyzji organu I instancji, Sąd uznał zastrzeżenia organu II instancji za zasadne, a w efekcie – zaskarżoną decyzję, wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, za prawidłową. Zdaniem Sądu, powyższe zastrzeżenia mają bowiem zasadnicze znaczenie także w świetle zapisów umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa, dla którego organem reprezentującym jest Prezydent [...], a Akademią [...], a tym samym - dla ustalenia adresata obowiązku. Z uwagi zaś na charakter stwierdzonych wad w działaniu organu I instancji, ich usunięcie nie mogło mieć miejsca na etapie postępowania odwoławczego. Stwierdzić należy, iż materialnoprawną podstawą kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, który daje uprawnienie organowi do wydania dwóch rodzajów decyzji administracyjnych w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych: pierwszy - to możliwość wydania nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, a drugi - to możliwość między innymi zakazania używania urządzeń oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Wybór rozstrzygnięcia uzależniony jest od stanu faktycznego sprawy oraz wykazania przesłanki, że stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Kwestia zapobiegania pożarowi, klęsce żywiołowej lub innemu miejscowemu zagrożeniu, przez co należy również rozumieć m.in. zapewnienie koniecznych warunków ochrony technicznej nieruchomości - art. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, została uregulowana w rozdziale 2 tej ustawy. W art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, wymieniono podmioty odpowiedzialne za naruszenie przepisów przeciwpożarowych: właściciel, zarządca lub użytkownik, a także osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystająca ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu. Zgodnie z § 10 pkt 4 umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2013r. - dzierżawca zobowiązany jest do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów, a w szczególności Prawa budowlanego, przepisów sanitarnych, porządkowych i innych. Otwart katalog norm prawnych nie pozostawia wątpliwości, iż dotyczy również przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wskazać należy, że § 10 pkt 6 umowy zobowiązuje dzierżawcę do utrzymania w należytym stanie technicznym budynków i innych urządzeń znajdujących się na nieruchomości oraz dokonywania własnym kosztem remontów niezbędnych do zachowania ich w stanie niepogorszonym. Natomiast wzniesienie na nieruchomości jakichkolwiek budynków, budowli i innych urządzeń, również o charakterze tymczasowym wymaga pisemnej zgody wydzierżawiającego. Zatem, jak wynika z powyżej przytoczonych zapisów umowy dzierżawy, dla ustalenia zakresu odpowiedzialności dzierżawcy, konieczne jest precyzyjne określenie obowiązku nałożonego decyzją. Dodać należy, iż art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej wprost odwołuje się do ust. 1 tego przepisu, określając obowiązki do spełnienia których obowiązany jest zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu lub faktycznie władający budynkiem w sytuacji opisanej w art. 4 ust. 1a tej ustawy. Kluczowe znaczenie dla określenia adresata tych obowiązków ma posłużenie się w analizowanej normie prawnej zwrotem "odpowiedzialność za realizację obowiązków (...)", oznaczającym, że środki stosowane przez organy Straży Pożarnej wobec podmiotów z art. 4 ust. 1 i 1a mają mieć przede wszystkim na celu "realizację", a więc wykonanie, spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy i zapewnienie ochrony przeciwpożarowej zgodnie z odpowiednimi przepisami. Tym samym podmiotom wymienionym w art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej można przypisać odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej tylko w zakresie, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2582/13). Z tych względów decyzję kasacyjną Sąd uznał za prawidłową, bowiem doprecyzowanie obowiązku przez organ odwoławczy mogłoby doprowadzić do wydania decyzji naruszającej zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ze względu na powyższe uwagi, kategoryczne stwierdzenia organu odwoławczego o odpowiedzialności Skarbu Państwa – wydzierżawiającego za realizację przedmiotowych obowiązków ochrony przeciwpożarowej Sąd uznał za przedwczesne i nieuzasadnione w nienależycie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Natomiast całkowicie chybione pozostają rozważania organu o wydaniu przez organ I instancji decyzji obarczonej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa poprzez uznanie, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] kwietnia 2014 r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie i jest niewykonalna w chwili jej wydania, bowiem przy zarzucie naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa chodzi o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną w sprawie, a zatem sytuacji, w której organ prowadził postępowanie z udziałem osoby, która nie miała interesu prawnego, a następnie rozstrzygnął o jej prawach i obowiązkach, pomimo że istniała osoba, która taką legitymacje posiadała (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r. II GSK 1029/09, LEX nr 746033, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 780/10). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r. I OSK 350/06 (LEX nr 291195) wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie." Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia, bowiem określenie prawidłowego adresata decyzji nastąpiło przedwcześnie, a ponadto zarówno Skarb Państwa jak i dzierżawca posiadają przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie można również mówić o niewykonalności decyzji, bowiem decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2010 r. II GSK 686/09 (LEX nr 746103) wskazał, że: "Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności." Z tych wszystkich względów, pomimo częściowo zasadnej argumentacji skargi, należało ją oddalić uznając zaskarżoną decyzję (co do zasady) za prawidłową i nienaruszającą przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, pomimo częściowo wadliwego jej uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł, jak w sentencji.