II SA/Op 297/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. H., M. M., M. G., K. J., M. S., W. K. oraz Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 12 grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stref płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenie sposobu pobierania tych opłat postanawia: odrzucić skargę M. M., M. G., K. J., M. S., W. K. . T. H. wniósł w imieniu własnym i jako pełnomocnik M. M., M. G., K. J., M. S., W. K., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 12 grudnia 2003 r., nr XVII/277/03 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenie sposobu pobierania tych opłat, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. W skardze reprezentowani przez skarżącego T. H. skarżący byli wskazani jako M. M., M. G., K. J., M. S. oraz W. K. W odpowiedzi na skargę z dnia 13 czerwca 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) Burmistrz Nysy wniósł o odrzucenie skargi M. M., M. G., K. J., M. S. i W. K., wyjaśniając, że wymienieni skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwali organu gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Fakt ten nie wynikał również z nadesłanych przez organ akt administracyjnych. Odnośnie skargi T. H., organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział II, wezwał T. H. jako pełnomocnika skarżących: M. M., M. G., K. J., M. S. i W. K., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 czerwca 2016 r., do prawidłowego oznaczenia imion i nazwisk skarżących oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, wyczerpali tryb z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez przedłożenie wystosowanego przez nich do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wywołanego zaskarżoną uchwałą. Sąd pouczył pełnomocnika skarżących, że wskazane braki należy usunąć w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Obydwa wezwania przesłane w jednej przesyłce, pełnomocnik skarżących odebrał osobiście w dniu 27 czerwca 2016 r., co poświadcza zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru k. 53 akt sąd.) i do dnia dzisiejszego nie złożył na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga M. M., M. G., K. J., M. S. i W. K. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Paragraf 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Nysie w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania (...). Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że skarga może zostać skutecznie wniesiona po uprzednim wezwaniu organu. Tymczasem ani z akt sądowych ani z akt administracyjnych nie wynikało, że ww. skarżący wezwali organ gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, stąd należało wezwać ich pełnomocnika do wykazania, że złożyli wezwanie w tym względzie. Mimo pouczenia o skutkach stwierdzonego braku pełnomocnik skarżących nie odpowiedział na wezwanie doręczone mu w dniu 27 czerwca 2016 r. W świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie ulega wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno poprzedzać skargę do sądu i jest warunkiem jej dopuszczalności. Istotą wezwania jest umożliwienie organowi dokonania autokontroli podjętej uchwały. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia wniesienie skargi i w konsekwencji skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi, jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżących został też wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez prawidłowe oznaczenie ich imion i nazwisk, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 46 §1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Jak wskazano w piśmiennictwie, strony, ich przedstawicieli i pełnomocników, jeżeli są nimi osoby fizyczne, określa się przez podanie ich imion i nazwisk (patrz. Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., wyd. 6, s. 246). W skardze zostały wskazane jedynie pierwsze litery imion skarżących, dlatego pełnomocnik skarżących został wezwany do przedstawienia ich prawidłowych imion i nazwisk. W tym miejscu przychodzi przytoczyć wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, w pełni podzielany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, według, którego: "Skarga na decyzję administracyjną jest pismem wszczynającym postępowanie, a zatem niewątpliwie stanowi pierwsze pismo w sprawie. Powyższe przepisy wskazują, iż postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym i polega głównie na wymianie pism, stąd dbałość ustawodawcy w zakresie szczegółowego określenia elementów pism procesowych. Nie chodzi, bowiem o to, że Sąd nie mógł ustalić brakujących w piśmie (w tym przypadku w skardze) informacji, np. imion i nazwiska skarżących, czy ich adresu i z tego powodu wzywał pełnomocnika do ich ujawnienia. Powyższe dane Sąd mógł ustalić np. na podstawie akt administracyjnych, czy chociażby odpowiedzi na skargę przesłanej przez organ administracji. Art. 46 P.p.s.a. używa określenia (a zatem nie tylko skarga, ale również każde kolejne pismo wnoszone w toku sprawy, np. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czy wniosek o uzasadnienie wyroku), a art. 49 .P.p.s.a. nie upoważnia Sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania Strony o przedstawienie stosownych informacji." (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 201/05, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc ten pogląd na grunt niniejszej sprawy przyjdzie stwierdzić, że skarga na uchwałę również stanowi skargę, o której mowa w art. 57 § 1 P.p.s.a., i powinna, jako pismo procesowe, zawierać oznaczenie stron będących osobami fizycznymi z imienia i nazwiska. Konsekwencją tego, że pismo nie spełnia wskazanych wymogów jest pozostawienie go bez rozpoznania (art. 49 § 1 P.p.s.a.), bądź np. odrzucenie, jak w przypadku skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Stosownie, bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Skoro pełnomocnik skarżących jak wywiedziono wyżej, nie uzupełnił braków formalnych skargi, należało ją także odrzucić, działając na podstawie wskazanego przepisu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.