II OSK 31/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 708/16 w sprawie ze skargi E. C., T. T., B. M. i A. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 708/16, uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2015 r., odmawiające wznowienia postępowania – z wniosku E. C., T. T., B. M. i A. F. - w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2015 r. zatwierdzającą na rzecz [...] Sp. z o.o. w Krakowie projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazową, c.o., elektryczną oraz budową zbiornika retencyjnego na wody opadowe wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. 46 P.". W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej [...] sp. z o.o. w K. wniosła o uchylenie wyroku z 19 września 2016 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: a) na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 134 § 1 w zw. art. 151 p.p.s.a. przez uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenie w całości postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, pomimo braku w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz braku innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zamiast oddalenia skargi; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów uznania zasadności uwzględnienia skargi, w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej, z której uczestnikom postępowania przysługuje przymiot strony postępowania; b) na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 k.p.a., poprzez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 k.p.a. polegającą na niezasadnym przyjęciu, że każde podanie z żądaniem wznowienia postępowania obliguje organ do wznowienia postępowania niezależnie czy wnioskodawca jest stroną postępowania, a w konsekwencji błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; 2) art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że uczestnikom postępowania przysługuje przymiot strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 147 i art. 149 § 3 k.p.a. przyjmując, że odmowa wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wskazał, że poza sporem jest, iż uczestnicy nie mają żadnego tytułu prawnego do nieruchomości nr ewid. [...], której dotyczy kwestionowana przez nich ostateczna decyzja administracyjna. Są oni właścicielami nieruchomości składającej się z działek nr [...] oraz [...], które są działkami drogowymi, przez które odbywa się dojazd do nieruchomości znajdujących się w ich sąsiedztwie, w tym także do planowanej inwestycji, natomiast w jej gruncie znajdują się sieci i przyłącza mediów. Dodatkowo w chwili obecnej projektuje się w gruncie tych działek przyłącza wodociągowe oraz gazowe do budynku skarżącego kasacyjnie. Przyłącza te nie są objęte kwestionowaną decyzją i stanowią one odrębny przedmiot innego postępowania niezależnego od postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku na działce skarżącego kasacyjnie. W ocenie autora skargi kasacyjnej, z uwagi na niewykonywanie robót budowlanych na działce nr [...] oraz brak normy prawa materialnego, z której uczestnicy mogą wywodzić swój interes prawny, uznać należy, że posiadają oni co najwyżej interes faktyczny. Organy administracji słusznie zatem ustaliły, że planowana inwestycja nie narusza i nie zagraża potencjalnemu naruszeniu konkretnych norm prawa materialnego, w tym w szczególności przepisów techniczno-budowlanych. Nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu działki uczestników postępowania. Ani Sąd, ani uczestnicy nie wykazali, że inwestycja wpływa na wykonywanie przez nich prawa współwłasności nieruchomości nr [...] oraz [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018. 1302 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania opisane w pkt a) ppkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na wadliwym uwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji skargi pomimo braku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz braku innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zamiast oddalenia skargi. Z uwagi na tak skonstruowaną treść tego zarzutu, odniesienie się do jego zasadności może nastąpić po ocenie pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował także pogląd wyrażany już wcześniej w orzecznictwie (wyrok NSA z 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 9), że przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd zacytowanego wyżej przepisu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku takich wad nie zawiera. Przedstawia ono stan faktyczny, jaki ustalił organ w zaskarżonym postanowieniu, przyjęty za podstawę rozważań Sądu Wojewódzkiego. Motywy, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji uchylając postanowienia organów obu instancji zostały zaprezentowane w sposób, który umożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Jak wynika z uzasadnienia omawianego zarzutu, autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w braku wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia w zakresie motywów uznania zasadności skargi, w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej, z której uczestnikom postępowania przysługuje przymiot strony. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika jednak, że głównym argumentem za przyjęciem, że skarżący mają interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, była dla Sądu pierwszej instancji ingerencja w realizację przysługującego im prawa własności do działek nr [...] i [...] obr. 46 P., polegająca na zorganizowaniu przez inwestora dojazdu do terenu planowanej inwestycji właśnie przez te działki. Ponadto Sąd podkreślił, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje obie działki skarżących, gdyż ma przez nie prowadzić dostawa wody, gazu i odprowadzenie ścieków. Przywołał w tym zakresie przepisy wykonawcze tj. § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, który wprowadza dla właściciela nieruchomości, przez które przebiega sieć uzbrojenia terenu, określone ograniczenia. Sąd podkreślił przy tym, że okoliczność, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje tych robot nie oznacza, że działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, na którą pozwolenia na budowę udzielono. Przyczyny, dla których Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, zostały zatem wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na tyle czytelnie, że możliwa jest kontrola instancyjna rozstrzygnięcia, jakie w nim zapadło. Poddaje się także ocenie sposób rozumowania Sądu Wojewódzkiego, prowadzący w efekcie końcowym do wniosku, że skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Dlatego nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie podając wystarczająco motywów przyjęcia zasadności skargi, jak zarzuca autor skargi kasacyjnej. Nie są również trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego. W pierwszym z zarzutów, oznaczonym lit. b) ppkt 1), powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 k.p.a. Przyjmując, że przyporządkowanie pierwszego z przepisów ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (zamiast ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jest jedynie oczywistą omyłką pisarską autora skargi kasacyjnej, powiedzieć trzeba, że jedynie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi normę prawa materialnego. Co do art. 149 k.p.a., to w samym zarzucie skarżący kasacyjnie nie precyzuje wprawdzie, która z czterech jednostek redakcyjnych tego przepisu została naruszona zaskarżonym wyrokiem, jednak z uzasadnienia wynika, że - w ocenie kasatora - Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 147 i 149 § 3 k.p.a. przyjmując, że odmowa wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 może nastąpić wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Niezależnie od tego, że art. 149 § 3 k.p.a. (zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia) ma charakter normy prawa procesowego, żadnego z powołanych wyżej przepisów Sąd pierwszej instancji nie naruszył. W omawianym zarzucie skarżący kasacyjnie zwalcza wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, iż w stanie faktycznym sprawy, biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie oraz to, że został on wniesiony w terminie, o jakim mowa w art. 148 k.p.a., obowiązkiem organu było wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2015 r. Tym samym Sąd pierwszej instancji przyjął, że ocena statusu strony winna nastąpić w kolejnym etapie postępowania, już po jego wznowieniu. Podzielając to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje pogląd wyrażany już w orzecznictwie, że w sytuacji, gdy wnoszący podanie powołuje się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dochodzi do swoistej kolizji, gdyż z jednej strony podanie powinno pochodzić od podmiotu legitymującego się przymiotem strony (co jest konieczne do podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania), z drugiej zaś właśnie to zagadnienie – bycie stroną – powinno być jako podstawa wznowienia badane w drugim etapie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. Nie można wówczas wykluczyć odmowy wznowienia, ale powinna ona nastąpić wyłącznie w przypadkach jasnych i oczywistych, niewymagających prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W sytuacjach wątpliwych, skomplikowanych, w których niezbędna jest np. analiza projektu budowlanego pod kątem oddziaływania projektowanego obiektu na nieruchomość wnioskodawcy, badanie przymiotu strony organ winien przeprowadzić dopiero na drugim etapie postępowania wznowieniowego, przeznaczonym dla badania przyczyn wznowienia. Za akceptacją takiego poglądu przemawia także to, że weryfikacja przymiotu strony dokonywana po wznowieniu postępowania pozwala wnioskodawcy zaprezentować argumenty przemawiające za posiadaniem interesu prawnego. Podmiot ten może wtedy wdać się w polemikę merytoryczną ze stanowiskiem organów administracji już na etapie postępowania przed organem I instancji. Jeżeli natomiast zbadanie posiadania statusu strony następowałoby przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, to wnioskodawca mógłby bronić swoich interesów dopiero przed organem II instancji przez wniesienie zażalenia (por. wyroki NSA: z 11 października 2017 r, sygn. II OSK 2541/16 oraz z 24 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 872/16, dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Konsekwencją zaprezentowanego wyżej poglądu jest przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał za wadliwą odmowę wznowienia postępowania przez organy z uwagi na brak przymiotu strony wobec wnioskodawców, skoro ocena w tym zakresie wymagała analizy, zwłaszcza dokumentacji projektowej, a co za tym idzie, nie była oczywista i jednoznaczna. Uchylając postanowienia organów obu instancji, Sąd Wojewódzki nie naruszył więc art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 i 149 § 3 k.p.a. Nie uchybił także pozostałym przepisom powołanym w drugim zarzucie naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że E. C., T. T., B. M. i A. F.posiadają status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2015 r., wywodzony przede wszystkim z ich uprawnień właścicielskich do działek oznaczonych nr [...] i [...] obr. P.. Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Wskazać przy tym należy, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą uregulowania z różnych dziedzin prawa, nie tylko administracyjnego. Przepis ten należy bowiem interpretować łącznie z art. 5 Prawa budowlanego. Zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim, choć nie tylko, właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości graniczących z działką inwestora (art. 5 ust. 1 pkt 9). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, przepisami odrębnymi, które wprowadzają dla innych działek ograniczenia związane z obiektem budowlanym inwestora, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140, 144, 222 Kodeksu cywilnego). Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela innej nieruchomości, a także na sposób jej zagospodarowania i korzystania, to nieruchomość taka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Obszaru oddziaływania nie można zatem utożsamiać wyłącznie z zachowaniem w projekcie budowlanym wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów, jako stron postępowania, poza inwestorem, nie oznacza przecież, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu i że tym samym dojdzie do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 332/12). Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, mająca przemawiać za słusznością omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego, pomija jednak okoliczność, że udzielone decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2015 r. pozwolenie na budowę, nie objęło całego zamierzenia budowlanego - jak nakazuje art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego - na które składa się nie tylko budowa 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowaniem terenu, ale także urządzenia budowlane, związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Do urządzeń budowlanych należą niewątpliwie w tym przypadku przyłącza wody, gazu i odprowadzania ścieków, które nie zostały objęte wnioskiem inwestorskim o udzielenie pozwolenia na budowę. Bezspornym przy tym jest, że przyłącza, bez których projektowany obiekt nie może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, mają być poprowadzone przez działki należące do skarżących. Jednocześnie we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy podnosili, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania tymi właśnie działkami na cele budowlane, gdyż ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność przechodu i przejazdu, nie obejmuje uprawnienia do realizacji tego typu robót jak urządzenia budowlane. Nie wymaga przy tym szerszych wywodów teza, że współwłaściciele działek nr [...] i [...] posiadają interes prawny w realizacji przez inwestora urządzeń budowlanych na tych działkach. Słusznie zatem uznał w stanie sprawy Sąd Wojewódzki, że okoliczność, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje robót związanych z realizacją przyłączy, nie może oznaczać, iż działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, na którą pozwolenia na budowę udzielono. Argumentacja skargi kasacyjnej, że budowa przyłączy objęta jest innym postępowaniem i nie dotyczy jej udzielone pozwolenie na budowę, nie może się zatem ostać w sytuacji, gdy sam inwestor rozdzielił na dwa etapy inwestycyjne jedno, integralnie ze sobą związane, przedsięwzięcie budowlane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ani planowane budynki mieszkalne nie mogą być użytkowane bez przyłączy wody, gazu i kanalizacji ściekowej, ani też przyłącza te nie są samodzielnymi obiektami budowlanymi mogącymi funkcjonować niezależnie od zamierzonych na działce nr [...] budynków. Dlatego pozbawienie uczestników statusu strony w postępowaniu dotyczącym któregokolwiek z etapów całego zamierzenia budowlanego w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozostawałoby w sprzeczności z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy i art. 28 k.p.a. Ponieważ niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego, a Sąd pierwszej instancji miał pełne podstawy do uchylenia postanowień organów obu instancji, na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty sformułowane w pkt a) ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., które – w ocenie autora skargi kasacyjnej – polegały na uwzględnieniu skargi, zamiast jej oddalenia. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.