II SA/Wa 447/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant st. sek. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania [...] A. K. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2015. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r. nr [...] zwolnił [...] A. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355) - z dniem [...] października 2015r. Powyższemu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek odwołania A. K. od ww. rozkazu, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując w podstawie prawnej art. 110 ustawy o Policji, rozstrzygnął, że wymienionemu policjantowi nie przysługuje nagroda roczna za rok 2015. W uzasadnieniu organ powołał art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8. Wskazał, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące zastosowanie ww. przepisu. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., z zachowaniem ustawowego terminu, A. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie: 1) art. 110 ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, iż skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia z uwagi na zwolnienie ze służby, podczas gdy zwolnienie ze służby nie ma charakteru decyzji ostatecznej, 2) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, iż ustalenia poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko skarżącemu oraz okoliczności sprawy i postawa skarżącego jest wystarczająca do zastosowania kary wydalenia ze służby, a popełnienie czynu zabronionego jest oczywiste i uniemożliwia skarżącemu pozostanie w służbie, 3) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na czas trwania postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania skarżącego od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. [...], ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Stosownie zaś do art. 110 ust. 3 ww. ustawy nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: (1) korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, (1a) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn, o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy, (1b) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka policjanta, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy, (1c) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 159), (2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, (3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, (4) zmarł lub został uznany za zaginionego (art. 110 ust. 4 ww. ustawy). Zgodnie natomiast z przepisem art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie A. K., na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] października 2015 r. nr [...], został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie odmówił wymienionemu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2015, albowiem takie rozstrzygnięcie wymusza brzmienie art. 110 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] nadał ww. rozstrzygnięciu o zwolnieniu A. K. ze służby rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., co oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z dniem [...] października 2015 r. Ponadto, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Wobec powyższego, nieuzasadnione są zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 110 ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji z tego mianowicie powodu, że zwolnienie ww. ze służby nie ma charakteru decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy podkreślił, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie odmowy przyznania A. K. nagrody rocznej za rok 2015 jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Końcowo, na marginesie organ odwoławczy zauważył, iż ustawodawca w art. 110 ust. 8c ustawy o Policji przewidział wydanie przez przełożonego decyzji o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej policjantowi, nie przewidział natomiast wydania decyzji zawierającej rozstrzygnięcie o treści "nagroda roczna nie przysługuje". Mając jednak na względzie, że skutek, jaki wywarła zaskarżona decyzja (niewypłacenie wymienionemu nagrody rocznej za rok 2015) jest tożsamy ze skutkiem, jaki wywarłoby rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki uniemożliwiające pełnienie skarżącemu dalszej służby, podczas gdy w świetle przepisów prawa, pozostaje on osobą niekaraną, a zatem nie istnieją przesłanki do uznania, że skarżącemu przysługuje prawo do nagrody rocznej, podczas gdy decyzja w przedmiocie wydalenia skarżącego ze służby nie ma charakteru decyzji ostatecznej, 2) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności oraz zaufania obywateli do organów państwa na skutek utrzymania w mocy przez organ II instancji rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w ustawie, 3) art. 110 ust. 8c ustawy o Policji poprzez nie zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do wydania przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie nieprzewidziane w ustawie, 4) art. 110 ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1036 ze zm.) oraz art. 25 i art. 27 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że skarżący w związku z popełnieniem przestępstwa utracił prawo do nagrody rocznej, pomimo iż zgodnie z okolicznościami sprawy postępowanie karne prowadzone wobec skarżącego warunkowo umorzono, a wpis o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie jest wpisem do kartoteki osób skazanych, wobec czego w świetle prawa skarżący pozostaje osobą niekaraną i w razie potrzeby może uzyskać zaświadczenie o swej niekaralności, co tym samym nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej mu pełnienie służby w Policji i nie przesądza o braku cech wymaganych w myśl art. 25 i art. 27 ustawy o Policji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] dotyczącej nagrody rocznej za rok 2015, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi wskazano, iż rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostały wydane w oparciu o rozkaz personalny w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, pomimo, iż rozkaz ten nie ma waloru decyzji ostatecznej. W związku z tym, odmowa przyznania skarżącemu nagrody rocznej jest przedwczesna. Podniesiono również, że postępowanie karne prowadzone wobec skarżącego zostało w toku niniejszej sprawy prawomocnie zakończone. Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. warunkowo umorzył postępowanie karne. Organ pośrednio powołał się na zasady wynikające z przepisów art. 25 oraz roty ślubowania określonej w art. 27 ustawy o Policji, w których ustawodawca wskazał cechy i warunki osobiste, którymi winien odznaczać się funkcjonariusz Policji. Powołane przepisy stanowią, iż służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W przypadku skarżącego warunkowe umorzenie postępowania karnego nie powinno przesądzać o braku ww. cech, bowiem wpis o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wpisem do kartoteki osób skazanych. W świetle prawa taka osoba pozostaje osobą niekaraną i w razie potrzeby może uzyskać zaświadczenie o swej niekaralności. Tym samym skarżący nie utracił przymiotów determinujących możliwość dalszej służby w Policji, a rozkaz personalny zwalniający go ze służby nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Końcowo zaznaczono, iż organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zawierającą rozstrzygnięcie nieznane ustawie, a przypisywanie mu tożsamego skutku jaki wywarłaby decyzja zawierająca rozstrzygnięcie ustawowe jest zbyt daleko idące i narusza - wyrażoną w art. 6 k.p.a. - zasadę praworządności oraz zasadę zaufania obywateli do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nagrody rocznej za okres służby pełnionej w roku 2015 nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Stosownie do art. 110 ust. 1 ww. ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 ww. ustawy nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku: (1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4, (2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8, (3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3 - 6, (4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1. Przepis art. 110 ust. 8 ww. ustawy stanowi, iż obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: (1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub (2) policjant został zwolniony ze służby. Zgodnie natomiast z art. 110 ust. 8a ww. ustawy, okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów. Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art. 110 ust. 8c ustawy). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...],[...] A. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. w związku z popełnieniem w roku 2015 czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k., którego popełnienie zostało uznane za oczywiste i uniemożliwiające jego dalsze pozostanie w służbie. Powyższemu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., co oznacza, że podlegał on wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Rozkaz ten został doręczony skarżącemu w dniu 29 października 2015 r., zaś rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z dniem [...] października 2015 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Następnie, wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 44/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Mając powyższe na względzie, zgodzić należy się z organem orzekającym, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, w myśl którego nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. A. K., na podstawie ww. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...], został zwolniony ze służby z dniem [...] października 2015 r. w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zatem organy Policji słusznie uznały, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za rok 2015, w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie implikuje brzmienie art. 110 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna. Jak już wyżej wskazano, decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2015 r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., zaś stosunek służbowy ze skarżącym został rozwiązany z dniem [...] października 2015 r. Ponadto, w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2016 r., w obrocie prawnym istniał ostateczny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż wydając zaskarżoną decyzję organ Policji dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. W sprawie został zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, wskazujący na zaistnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że w przedmiotowym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji w sprawie uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za rok 2015, rzeczą organów Policji nie było rozważanie możliwości dalszego pełnienia służby przez skarżącego (gdyż te kwestie były przedmiotem postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji), lecz spełnienie przesłanek określonych w art. 110 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy, które powodują pozbawienie funkcjonariusza prawa do nagrody rocznej. Przesłanki te, jak już wyżej wskazano, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Nie ma również racji skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym oraz art. 25 i art. 27 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż postępowanie karne wobec skarżącego zostało warunkowo umorzone, zaś wpis o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie jest wpisem do kartoteki osób skazanych, a co za tym idzie, skarżący może uzyskać zaświadczenie o swej niekaralności. Jak trafnie zauważył pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę, żaden z elementów art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji nie uzależnia utraty prawa do nagrody rocznej od braku wpisu w rejestrze karnym, zaś kwestia posiadania przez skarżącego cech wymienionych w art. 25 ww. ustawy w kontekście możliwości dalszego pełnienia służby w Policji (art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy), stanowią odrębną materię poddaną ocenie w postępowaniu zakończonym ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby i z tego względu nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 110 ust. 8c ustawy o Policji zauważyć należy, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozstrzygając kwestię uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za rok 2015 w sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. zawarł sformułowanie iż skarżącemu "nie przysługuje nagroda roczna za okres służby pełnionej w roku 2015". Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 110 ust. 7 ustawy o Policji "nagroda roczna nie przysługuje policjantowi" w przypadkach wymienionych w pkt 1 - 4. Natomiast zgodnie z art. 110 ust. 8c ww. ustawy, przedmiotem rozstrzygnięć przełożonego jest "przyznanie, obniżenie lub odmowa przyznania nagrody rocznej". Brak użycia w sentencji ww. decyzji sformułowania w literalnym brzmieniu art. 110 ust. 8c ww. ustawy "odmawiam przyznania nagrody rocznej", nie dyskwalifikuje ww. rozstrzygnięcia. Z punktu widzenia wykładni celowościowej nie stanowi bowiem takiej wadliwości, która obligowałaby Sąd do uchylenia ww. decyzji oraz decyzji utrzymującej ją w mocy, tym bardziej, że skutek, jaki wywarła zaskarżona decyzja, tj. niewypłacenie skarżącemu nagrody rocznej za rok 2015, jest tożsamy ze skutkiem, jaki wywarłoby rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015. Konkludując Sąd stwierdza, że stanowisko organów orzekających, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2015 jest prawidłowe, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.