I SA/Po 2191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M.W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. oddala skargę. W dniu 14 października 2015 r. M. małżonkowie W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 września 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy P. z 19 czerwca 2015 r. nr [...], wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Decyzją z 19 czerwca 2015 r. Wójt Gminy P. ustalił M. W. i W. W. łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w kwocie [...]zł, obejmujące podatek od nieruchomości w łącznej kwocie [...]zł – za budynek pozostały o powierzchni [...] m2 w kwocie [...]zł i za grunt pozostały o powierzchni [...] m2 w kwocie [...]zł oraz podatek rolny za grunt o powierzchni [...] ha w kwocie [...]zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że małżonkowie W. są właścicielami nieruchomości zabudowanej (działka nr [...]), położonej w O. przy ul. [...], na której posadowiony jest budynek letniskowy. W ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w W. ww. działka jest sklasyfikowana jako Bi – inne tereny zabudowane o powierzchni [...] ha i RV – grunty orne o powierzchni [...] ha. Dla działki tej w ewidencji gruntów i budynków założona jest kartoteka budynku na budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy [...] m2. Wójt wskazał, że w dniu 7 grudnia 2006 r. podatnicy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w której wykazali budynek pozostały o powierzchni [...] m2. Zaznaczył, że w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym dotyczącym łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. (na decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji małżonkowie W. złożyli skargę) w styczniu 2015 r. wszczął postępowanie podatkowe także za 2015 r. W trakcie postępowania skarżący przedłożyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 817/14, którym Sąd uchylił decyzję SKO oraz decyzję wymiarową Wójta Gminy P. dotyczącą 2014 r. Organ powołał się również na złożone w toku postępowania zeznania skarżącego, z których wynika, że podatnicy w 2004 r. otrzymali pozwolenie na budowę budynku letniskowego, są zameldowani na stałe w tym budynku, nie posiadają innej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym czy lokalem mieszkalnym (lokal mieszkalny w G. podarowali córce w 2008 r.), przebywają cały czas w O. , nie pracują zawodowo, utrzymują się z emerytury, ich samochód jest zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w W.. Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że prowadząc postępowanie za 2015 r. badał sprawę w dwóch kategoriach: charakteru, przeznaczenia, funkcji użytkowych budynku i gruntu oraz przebywania podatników i zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych w O.. W pierwszej kategorii na podstawie wpisu do ewidencji gruntów i budynków ustalił, że skarżący są właścicielami działki sklasyfikowanej jako inne tereny zabudowane i grunty orne, na których posadowiony jest budynek letniskowy, w kartotece oznaczony jako budynek inny niemieszkalny. Ustalił też, że w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego osiedla letniskowego O. – W. działka skarżących przeznaczona jest na tereny zabudowy letniskowej. Powołał się również na przedłożony przez skarżących projekt architektoniczno – budowlany na budynek letniskowy i zaświadczenie o zakończeniu budowy budynku letniskowego oraz informację w sprawie podatku od nieruchomości (...) złożoną przez podatników, w której wykazano budynek letniskowy jako pozostały o powierzchni [...] m2. Badając sprawę w zakresie drugiej kategorii powołał się na informacje zawarte w zeznaniach skarżącego, przedłożone do akt świadectwo charakterystyki energetycznej budynku oraz dotyczące lat 2011 – 2014 faktury potwierdzające zapłatę za ścieki, energię elektryczną, wywóz śmieci i asygnatę na zakup drewna. Powołując się na art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520; dalej: "P.g.k.") oraz § 63 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015, poz. 542; dalej: "rozporządzenie MRRB") i na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), Wójt stwierdził, że część działki nr [...] będzie podlegała podatkowi od nieruchomości (ta sklasyfikowana w ewidencji jako Bi – inne tereny zabudowane) jako grunt pozostały, a część podatkowi rolnemu (sklasyfikowana jako RV) lecz jako użytek klasy V jest zwolniona od opodatkowania. Odnośnie budynku ustalił, że jest to budynek letniskowy, o czym świadczy pozwolenia na budowę budynku letniskowego i zaświadczenie o zakończeniu jego budowy, natomiast w ewidencji gruntów i budynków zakwalifikowano go jako "budynek inny niemieszkalny". Zaznaczył, że biorąc pod uwagę dowody zgromadzone w sprawie budynek letniskowy jest jedynym budynkiem jaki posiadają skarżący, gdzie są zameldowani na stałe, przebywają w nim i korzystają z niego. Stwierdził, że w świetle obowiązującego prawa znaczenie dla ustalenia funkcji budynku do wymiaru podatku od nieruchomości mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące użytkowego przeznaczenia gruntu i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez ten organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Ewidencja ta ma walor dokumentu urzędowego, zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzenia podatku od nieruchomości. Wójt powołał się również na orzecznictwo sądowoadministracyjne, potwierdzające konieczność uwzględniania zapisów w ewidencji. Podkreślił, że funkcja budynku wymieniona w ewidencji jako "inne niemieszkalne" wskazuje na zasadność zastosowania stawki podatku od nieruchomości przyjętej dla budynków pozostałych, a przeznaczenia tego budynku nie można wiązać z funkcjami wymienionymi w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-d u.p.o.l. Organ ustalił, że sporny budynek letniskowy jest wykorzystywany przez skarżących do celów mieszkaniowych, jednak uznał, iż do wymiaru podatku od nieruchomości wiążące są dla niego zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Zapisy te, jako bezwzględnie wiążące, nie podlegają weryfikacji przez organ podatkowy. Dopóki nie zostaną zmienione, nie ma on podstaw prawnych do zakwalifikowania budynku w inny sposób niż określa to ewidencja gruntów. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący zarzucili Wójtowi Gminy P., że nie stosuje się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który rozstrzygnął sporną kwestię w orzeczeniu z dnia 4 marca 2015 r. III SA/Po 817/14. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 września 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 P.g.k., wskazał że organy podatkowe dokonując wymiaru podatku od nieruchomości mają obowiązek korzystać z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, gdyż dane te mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: "Ordynacja podatkowa"). Zaznaczył, że aktualne dane z tej ewidencji mają charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego. Wskazał, że czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy ewidencja z danego roku nie zawiera stosownych danych, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem SKO sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych, gdyż w ewidencji nie została mu przypisana taka funkcja. To samo organ odniósł do gruntu, na którym budynek posadowiono. Kolegium powołało się także na zapisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego, w którym sporna działka przeznaczona jest na "tereny zabudowy letniskowej". Odnosząc się do wyroku WSA w Poznaniu wydanego w sprawie II SA/Po 817/14, SKO wskazało, że dotyczy on łącznego zobowiązania pieniężnego skarżących za 2014 r. i rozstrzygając ponownie w tej materii organ podatkowy bezwzględnie zobowiązany był do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku WSA. Zaskarżając powyższą decyzję, małżonkowie W. zarzucili jej naruszenie § 1 pkt 1 lit. a uchwały nr XLI/271/13 Rady Gminy P. z 29 października 2013 r. przez ustalenie, że budynek zamieszkiwany przez skarżących nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz jedynie letniskowym, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia wymiaru podatku za 2015 r. w oparciu o stawkę od tzw. "pozostałych budynków" a nie stawkę od budynków mieszkalnych. Jednocześnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, wydanie orzeczenia zgodnego z prawem oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Jednocześnie wnieśli o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, tj.: wyroku WSA w Poznaniu III SA/Po 817/14, dokumentów dotyczących opłat eksploatacyjnych, przesłuchania strony na okoliczność, że sporny budynek jest dla skarżących budynkiem mieszkalnym. Uzasadniając skargę małżonkowie W. podnieśli, że charakter, przeznaczenie, sposób użytkowania budynku w 2015 r. w żaden sposób nie zmienił się w porównaniu do roku poprzedniego. Decyzje wymiarowe dotyczące 2014 r. zostały przez WSA w Poznaniu uchylone i Wójt ustalił wymiar podatku za ww. rok w oparciu o stawkę preferencyjną, tj. za budynek mieszkalny. Zaznaczyli, że taki dualizm prawny nie może być zaakceptowany, a w obrocie prawnym nie mogą istnieć dwie różne decyzje podatkowe, w których organy podatkowe dokonały dwóch całkowicie odmiennych ustaleń prawnych w oparciu o ten sam stan faktyczny. Podkreślili, że sporny budynek spełnia dla nich wyłącznie funkcje mieszkalne – mieszkają w nim cały rok, a w miejscowości O. skoncentrowane jest ich centrum życiowe i przebywają w niej z zamiarem stałego pobytu. Stwierdzili, że organy podatkowe powinny ustalić przede wszystkim podstawową funkcję użytkową budynku. Istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie go do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych, co oznacza, że "budynek letniskowy" będzie mieścił się w pojęciu "budynku mieszkalnego" tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela, służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Natomiast kwestia zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie jest przesądzająca, może mieć jedynie wymiar dowodowy. Przesądzający jest wynik postępowania wyjaśniającego (dokonany po prawidłowej analizie materiału dowodowego), zmierzającego do ustalenia faktycznej funkcji oraz przeznaczenia budynku. Skarżący stwierdzili, że organ pierwszej instancji wprawdzie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ale jego ustalenia stoją w opozycji do stanu faktycznego. Nie wziął pod uwagę zeznań strony, przedłożonych dokumentów i dokonał jednostronnej oceny materiału dowodowego, opierając swoje rozstrzygnięcie tylko o zapisy ewidencji. Zaznaczyli, że w świetle orzecznictwa sądowego ustalenie czy określony budynek, który nie jest objęty ewidencją gruntów i budynków, wzniesiony jako budynek letniskowy, spełnia warunki uznania go za budynek mieszkalny, wymaga łącznego uwzględnienia licznych okoliczności faktycznych, przede wszystkim faktów odnoszących się do przeznaczenia tego budynku i jego rzeczywistego wykorzystania przez właścicieli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych. Rozważania należy rozpocząć od przypomnienia, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, ponieważ w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.; dalej: "u.p.r."), zgodnie z którym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Jednakże spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny znaczenia i mocy wiążącej wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Organy obu instancji, uznając za wiążące zapisy zawarte w tej ewidencji, należący do skarżących budynek opodatkowały podatkiem od nieruchomości jako pozostały. Natomiast skarżący stoją na stanowisku, że z uwagi na to, iż w budynku tym "ogniskuje się ich centrum życiowe", budynek powinien być zakwalifikowany jako mieszkalny, gdyż w tej sytuacji organy podatkowe miały obowiązek wziąć pod uwagę faktyczne wykorzystywanie przez nich spornego budynku. Na wstępie poniższych rozważań należy podkreślić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie powszechnie przyjmowany jest w oparciu o powyższy przepis pogląd, że podstawę wymiaru podatków (od nieruchomości, rolnego, leśnego) stanowią zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków. Pogląd ten podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (zob. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem o sposobie kwalifikacji gruntu czy budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decydują funkcje nieruchomości wskazane w ewidencji gruntów i budynków, a nie sposób jej rzeczywistego wykorzystania. (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r. II FSK 1930/12). Jedynie wyjątkowo organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, zwrócił uwagę, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Zawarte w ewidencji gruntów i budynków informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich stanowią dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, uniemożliwiające mu samodzielne ich korygowanie w postępowaniu, drugą – informacje o względnej mocy wiążącej, których zgodność z rzeczywistym stanem prawny lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana. Do grupy pierwszej można zaliczyć dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). Natomiast w drugiej grupie znajdują się dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej, a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ww. ewidencji nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem geodezyjnym bądź dane dotyczące np. zlokalizowania na działce budynku, który w rzeczywistości nie istnieje (zob. wyrok NSA wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12). Przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyznaczają zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z jego ust. 1 pkt 2 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. O tym co ustawa podatkowa uznaje za budynek stanowi jej art. 1a ust. 1 pkt 1 – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepisy te nie dzielą przedmiotu opodatkowania jakim jest budynek ze względu na jego rodzaj, przeznaczenie czy wykorzystywanie. Dopiero regulując w art. 5 ww. ustawy kwestię określania wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustawodawca uzależnił ich wysokość (wskazując maksymalne stawki) w przypadku budynków lub ich części od sposobu ich klasyfikacji. I tak art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. mówi o maksymalnych rocznych stawkach od budynków mieszkalnych, a w lit. e od budynków pozostałych. Pod literami b, c, d umieszczono budynki związane bądź zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Ewidencję gruntów i budynków prowadzi się w oparciu o przepisy rozporządzenia MRRB. Zgodnie z jego § 68 pkt 3 grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B (pkt 1) oraz inne tereny zabudowane oznaczone symbolem Bi. Natomiast § 63 wskazuje jakie dane są danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku (dla budynków prowadzi się kartotekę budynków - § 26), a wśród nich wymienia w pkt 4 ustępu 1 "rodzaj budynku według KŚT". Należy wspomnieć, że Klasyfikacja Środków Trwałych dzieli budynki m. in. na mieszkalne i niemieszkalne, wśród których wyróżnia się pozostałe budynki niemieszkalne. W aktach administracyjnych znajdują się dwa dokumenty zawierające dane dotyczące opodatkowanej w niniejszej sprawie nieruchomości, datowane na 19 stycznia 2015 r. (zatem aktualne na rok podatkowy, za który ustalono podatek) – wydruk z rejestru gruntów oraz wypis z kartoteki budynków. Z wydruku z rejestru gruntów wynika, że na działce skarżących znajdują się oprócz gruntów ornych również "inne tereny zabudowane". Natomiast wypis z kartoteki budynków potwierdza, że na działce skarżących znajduje się budynek sklasyfikowane według KŚT jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W ocenie Sądu, skoro w Klasyfikacji Środków Trwałych wyszczególnia się budynki z uwagi na ich funkcje użytkowe czy przeznaczenie, a wśród nich zamieszczono kategorię "pozostałe budynki niemieszkalne", to zapisy zawarte w kartotece budynku należy zaliczyć do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe przy wymierzaniu podatków. Ewidencja gruntów i budynków jest rejestrem publicznym, zatem danych dotyczących przeznaczenia bądź funkcji użytkowej budynku organy podatkowe nie mogą korygować w ramach prowadzonego przez siebie postępowania podatkowego. Zmiana ww. zapisów ewidencyjnych może być dokonana jedynie w odrębnym postępowaniu. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw do jej kwestionowania jako podstawy wymiaru podatku. W tej sytuacji nie ma znaczenia czy sporny budynek spełnia dla skarżących wyłącznie funkcje mieszkalne. Tej okoliczności zresztą organy podatkowe nie kwestionowały, tym bardziej, że wynika ona z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przy wymiarze zobowiązania podatkowego nie ma jednak znaczenia uregulowana art. 25 K.c. definicja miejsca zamieszkania, na którą powołują się skarżący. Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest wyrok tut. Sądu z 4 marca 2015 r. o sygn. akt III SA/Po 817/14 wydany w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego skarżących za rok 2014. Jednakże wyrok ten, choć wydany w oparciu o podobne ustalenia faktyczne, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie jest on wiążący ani dla organów podatkowych, które wydały kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje podatkowe dotyczące roku 2015, ani dla Sądu decyzje te kontrolującego. Ciążący na skarżących (w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego) podatek od nieruchomości jest podatkiem rocznym, ustalanym na konkretny rok podatkowy w drodze decyzji organy podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.), w niniejszej sprawie Wójta Gminy P.. Zatem w każdym roku podatkowym odrębnie organ ustala ten podatek, nie będąc jednak związany - nawet przy takim samym stanie faktycznym - ustaleniami poczynionymi w roku wcześniejszym. Na zakończenie należy poruszyć kwestię zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, tj.: wyroku WSA w Poznaniu III SA/Po 817/14, dokumentów dotyczących opłat eksploatacyjnych, przesłuchania strony na okoliczność, że sporny budynek jest dla skarżących budynkiem mieszkalnym. Należy podkreślić, że sąd administracyjny orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, wynikającego z akt sprawy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010) . Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Akta administracyjne zostały w niniejszej sprawie przekazane Sądowi przez SKO w terminie 30 dni i w aktach tych znajdują się wszystkie dowody wymienione we wniosku strony. Oznacza to, że rozpoznając sprawę i wydając w niej wyrok Sąd jest zobowiązany oprzeć się o materiał zgromadzony przez organy obu instancji w toku całego toczącego się przed nimi postępowania (co też Sąd w niniejszej sprawie uczynił). Nie ma zatem potrzeby, aby strona skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodów, które znajdują się w aktach administracyjnych przedłożonych Sądowi wraz ze skargą. Wskazać trzeba, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, co wynika z art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Rozpoznając skargę sąd nie ustala bowiem ponownie stanu faktycznego sprawy podatkowej lecz ocenia czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami postępowania zawartymi w Ordynacji podatkowej i czy w oparciu o te ustalenia prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Z zestawienia obu tych przepisów wynika, że nie ma ani możliwości, ani potrzeby przeprowadzania dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 oddalił skargę jako niezasadną.