II GSK 5141/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2358/16 w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie na rzecz B. Spółki z o.o. w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2358/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. (dalej: Skarżąca) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania PARP, a także zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 28 października 2015 r. Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] w ramach konkursu ogłoszonego przez PARP w poddziałaniu 3.2.1 Badania na rynek Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020. Przedmiotem wniosku o dofinansowanie był projekt pn. "[...]". Pismem z dnia [...] maja 2016 r. PARP poinformowała Skarżącą, że ww. projekt nie został wybrany do dofinansowania. Powodem takiego rozstrzygnięcia było niespełnienie kryterium dotyczącego możliwości sfinansowania projektu. Organ wskazał, że we wniosku o dofinansowanie zadeklarowano finansowanie inwestycji w kwocie 399.065 zł ze środków własnych oraz leasingu w kwocie 32.115.150 zł. Wkład własny Spółki nie budził wątpliwości, natomiast przedłożona promesa leasingu nie pozwoliła na pozytywną ocenę kryterium. Jako potwierdzenie zdolności do sfinansowania przedsięwzięcia przedłożono przykład promesy leasingowej wydanej przez U. GmbH, podmiot prawa austriackiego, w którego skład wchodzi Bank A. Kwota leasingu miała wynieść 7,9 mln EURO, z wyłączeniem finansowania podatku VAT. Nie przedłożono jednak żadnych dokumentów, potwierdzających, że podmiot udzielający leasingu posiada środki na zapewnienie finansowania inwestycji. Spowodowało to negatywną ocenę spełnienia przesłanki i nieprzyznanie punktu. Rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2016 r. PARP nie uwzględniła protestu, który wniosła Skarżąca. Organ stwierdził, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo, a powodem negatywnej oceny spełnienia spornego kryterium nie było przedłożenie promesy leasingowej, lecz przedłożenie dokumentu nazwanego "example of leasing promise", czyli przykładu promesy. Ponadto, zgodnie z dokumentacją konkursową w przypadku finansowania projektu z zewnętrznych źródeł ocenie podlega nie tylko wiarygodność pozyskania takich źródeł finansowania, ale również wiarygodność podmiotów zapewniających takie finansowanie. Dodatkowo zaznaczono, że pkt 3 załączonego przykładu promesy leasingowej stanowi, iż promesa wydana jest pod warunkiem pozytywnej oceny zdolności kredytowej Skarżącej Spółki przeprowadzonej na podstawie dokumentacji o udzielenie leasingu oraz stwierdza, iż na moment wystawienia promesy taka pozytywna ocena zdolności kredytowej oraz udzielenie finansowania nie zostały przyznane. Brak jest zatem pewności w zakresie uzyskania finansowania ze strony podmiotu zewnętrznego. Uwzględniając skargę Spółki na powyższą decyzję Sąd I instancji stwierdził, że ocena spornego kryterium merytorycznego nr 5 "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" miało istotne znaczenie dla sprawy, bowiem uznanie przez PARP, że Skarżąca je spełniła oznaczałoby uzyskanie wymaganej ilości punktów i otrzymanie dofinansowania. Sąd przytoczył postanowienia regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, z którego wynikało, że wnioskodawca musi dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, na zapewnienie jego płynności finansowej, z uwzględnieniem dofinansowania. Weryfikacja zostanie dokonana na podstawie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych za ostatnie dwa lata obrotowe oraz w prognozach finansowych zawartych w dokumentacji aplikacyjnej. W przypadku finansowania projektu również z innych niż dotacja, zewnętrznych źródeł (np. kredyt, pożyczka) ocenie podlega wiarygodność/realność pozyskania takich zewnętrznych źródeł finansowania, w tym wiarygodność osób/podmiotów potwierdzających zapewnienie finansowania. Ocena zostanie dokonana na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w przypadku, kiedy leasingodawcą w ramach projektu jest podmiot finansowy działający w ramach jednej z największych grup instytucji finansowych na kontynencie europejskim, kwestia posiadania przez leasingodawcę środków finansowych wydaje się być bezsprzeczna. Grupa U. jest jednym z ważniejszych graczy na europejskim rynku usług finansowych - działa w 17 krajach obsługując ponad 28 mln klientów. W Polsce do Grupy U. należy jeden z największych banków działających na terenie naszego kraju, tj. [...] S.A. W związku z tym, odniesienie się przez PARP jedynie do sytuacji finansowej U. GmbH z pominięciem podmiotów powiązanych jest nieprawidłowe. Sąd I instancji podkreślił, że w przypadku projektu Skarżącej, leasingodawcą będzie U. GmbH, tj. spółka wchodząca w skład międzynarodowej grupy finansowej U. i zajmująca się w imieniu grupy finansowej U. działalnością w zakresie udzielania leasingu na inwestycje realizowane przez przedsiębiorstwa. W rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca wystawiający promesę leasingu jest spółką zależną (całkowicie kontrolowaną) głównego podmiotu prowadzącego działalność leasingową na terenie A. Nie sposób uznać zatem, że Skarżąca nie uprawdopodobniła wiarygodności finansowej U. GmbH w sytuacji kiedy Spółka, jako załącznik do wniosku o dofinansowanie dołączyła promesę leasingową, która potwierdza fakt zapewnienia finansowania planowanych działań inwestycyjnych przez uznaną instytucję finansową U. GmbH, należącą do międzynarodowej Grupy U. O wiarygodności podmiotu udzielającego promesy leasingu bardziej świadczy fakt jego przynależności do silnej grupy finansowej, niż proste przedłożenie rachunku zysku i strat, czy też bilansu, zwłaszcza jeżeli przedłożenie określonych dokumentów księgowych nie jest wprost wskazane w regulaminie konkursu. WSA podzielił tym samym zarzuty skargi, że dokumentacja konkursowa w żadnym miejscu nie wymagała od wnioskodawców potwierdzenia zdolności finansowej/wiarygodności podmiotów zapewniających finansowanie zewnętrzne konkretnymi dokumentami. WSA przywołał także stanowisko PARP wyrażone w odpowiedzi na skargę, w myśl którego brzmienie załącznika Regulaminu konkursu, zgodnie z którym przed zawarciem umowy o dofinansowanie wnioskodawca jest zobowiązany dołączyć dokument(-y) potwierdzające zewnętrzne finansowanie projektu, które nie zostały dołączone do wniosku o dofinansowanie (pkt 18) świadczy o tym, iż w omawianej sytuacji w przypadku prawidłowo wystawionej promesy leasingu wnioskodawca byłby zobowiązany przedłożyć umowę właściwą, czyli umowę leasingu. Sąd I instancji przyjął, że przedłożony przez Skarżącą dokument promesy zawiera w lewym górnym rogu sformułowanie "example of leasing promise", co należy tłumaczyć jako wzorzec promesy leasingowej, niemniej jednak z przedłożonego przez PARP przy odpowiedzi na skargę dowodu, tj. tłumaczenia poświadczonego z języka angielskiego - promesy leasingowej wynika jednoznacznie, iż w swej treści dokument ten posługuje się konsekwentnie pojęciem promesa leasingu. W ocenie Sądu I instancji, sporny dokument stanowi promesę leasingu, gdyż: został wypełniony danymi odnoszącymi się do Spółki oraz Projektu, wskazuje kwotę projektu, został ręcznie opatrzony miejscowością oraz datą w której złożony został podpis i jest opatrzony własnoręcznym podpisem podmiotu udzielającego promesy oraz jego pieczęcią. Nie ma zatem podstaw do uznania, że przedłożona przez Skarżącą promesa leasingu nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym możliwość uzyskania finansowania zewnętrznego. WSA przychylił się także do argumentu Spółki, iż w innych programach operacyjnych, warunki dotyczące kryterium zdolności do sfinansowania projektu zostały określone bardziej precyzyjnie, poprzez m.in. dołączenie do dokumentacji konkursowej wzoru promesy, jakiemu powinny odpowiadać dokumenty przedkładane przez wnioskodawców. W tym postępowaniu Organ nie dołączył do dokumentacji konkursowej wzoru promesy, tym samym na podstawie tylko sobie znanych dowolnych kryteriów nie może negować dokumentu przedłożonego przez Skarżącą Spółkę, zwłaszcza w sytuacji, kiedy sama treść promesy nie była przedmiotem krytycznej opinii Komisji Oceny Projektów w zakresie spornego kryterium merytorycznego. Uczestnik konkursu nie może domyślać się czy też domniemywać, jakie obowiązki na nim ciążą. Jego obowiązki powinny zostać określone w sposób jasny i zupełny. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że wskazane uchybienia powodują, że interpretacja zasad dokonywania wyboru projektu nie może zostać uznana za prawidłową, a analiza dokumentacji nie została dokonana w sposób rzetelny. Dlatego też działanie instytucji zarządzającej narusza zasadę rzetelności wyboru projektów w aspekcie proceduralnym. W skardze kasacyjnej PARP zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.), zwanej dalej: u.z.r.p. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy jednoczesnym braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia, na czym polegało to naruszenie, niewskazaniu przepisów prawa, na podstawie których PARP powinna dokonać pozytywnej oceny wiarygodności podmiotu, który ma zapewnić zewnętrzne finansowanie projektu, tj. U. GmbH oraz braku odniesienia się do skutków prawnych przedłożenia dokumentu nazwanego "Wzorcem promesy leasingowej" oraz "Promesą leasingową", który został wystawiony przed oceną zdolności kredytowej B. GmbH (tj. podmiotu, który wraz ze Skarżącą tworzy grupę kapitałową); 2. prawa materialnego przez błędną wykładnię: a) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. w zw. z załącznikiem nr 1 (Kryteria wyboru projektów) do Regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek, konkurs nr 1 z 2015 roku (dokument dostępny na stronie http://poir.parp.gov.pl/badania-na-rynek-rok-2015/dokumentacia-do-poddzialania-3-2-1-badania-na-rynek-2015-r) poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, w związku z błędnym przyjęciem przez Sąd, że PARP powinna uznać, iż podmiot, który ma zapewnić zewnętrzne finansowanie projektu, tj. U. GmbH jest wiarygodny, wyłącznie na podstawie przynależności tego podmiotu do grupy finansowej wbrew opisowi kryterium merytorycznego nr 5 "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu"; b) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. w zw. z art. 44 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z pkt 18 załącznika nr 7 do Regulaminu konkursu (Lista dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie) poprzez błędną wykładnię, że zgodnie z pkt 18 załącznika nr 7 do Regulaminu konkursu (Lista dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie) po zakończeniu oceny projektu przez komisję oceny projektów, wnioskodawca może przedłożyć wszelkie dokumenty potwierdzające finansowanie projektu, podczas gdy w świetle art. 44 ust. 1 u.z.r.p. oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów, natomiast przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić wyłącznie uaktualnienie dokumentów ocenianych już uprzednio przez komisję. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., co pozwalało na rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu natury procesowej, a następnie – wobec jego nieuwzględnienia – zarzutów naruszenia prawa materialnego. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ wnoszący skargę kasacyjną podniósł brak w wyroku wyjaśnienia, na czym polegało przyjęcie, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem prawa oraz niewskazanie przepisu prawa, na podstawie którego PARP powinna dokonać pozytywnej oceny wiarygodności podmiotu, który ma zapewnić zewnętrzne finansowanie projektu, tj. U. GmbH, a także braku odniesienia się do skutków przedłożenia dokumentu nazwanego wzorcem promesy leasingowej, który został wystawiony przed oceną zdolności kredytowej B. GmbH, tj. podmiotu, który wraz ze Skarżącą tworzy grupę kapitałową. Miało to świadczyć o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA uznał powyższy zarzut naruszenia przepisów postępowania za bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. "W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1". Należy na wstępie zauważyć, że będący podstawą zarzutu powyższy przepis ma charakter wynikowy i nie został on powiązany przez PARP z jakimkolwiek innym przepisem u.z.p.r., a jedynie z art. 141 § 4 p.p.s.a. określającym wymogi, jakie ma spełniać uzasadnienie wyroku wydanego przez sąd administracyjny. Stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi ustawowe, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wskazał, wbrew podniesionemu zarzutowi, na czym polegało przyjęcie, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem prawa. Zgodnie z regulaminem konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, ocenie w ramach spornego kryterium merytorycznego nr 5 podlega okoliczność, "czy wnioskodawca posiada odpowiednie środki finansowe do sfinansowania całości wydatków w ramach projektu. Wnioskodawca musi więc dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, na zapewnienie jego płynności finansowej, z uwzględnieniem dofinansowania. Weryfikacja zostanie dokonana na podstawie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych za ostatnie dwa lata obrotowe oraz w prognozach finansowych zawartych w dokumentacji aplikacyjnej. W przypadku finansowania projektu również z innych niż dotacja zewnętrznych źródeł (np. kredyt, pożyczka) ocenie podlega wiarygodność/realność pozyskania takich zewnętrznych źródeł finansowania, w tym wiarygodność osób/podmiotów potwierdzających zapewnienie finansowania. Ocena zostanie dokonana na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania". NSA z uwagi na powyższą regulację podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym dokumentacja konkursowa w żadnym miejscu nie wymagała od wnioskodawców potwierdzenia zdolności finansowej (wiarygodności) podmiotów zapewniających finansowanie zewnętrzne konkretnymi dokumentami, np. przedłożenia rachunku zysków i strat, czy też bilansu. Sąd I instancji powołał się przy tym na okoliczność, że w innych programach operacyjnych warunki dotyczące kryterium zdolności do sfinansowania projektu zostały określone precyzyjniej, np. poprzez dołączenie do dokumentacji konkursowej wzoru promesy, jakiemu powinny odpowiadać dokumenty przedkładane przez wnioskodawców. Stwierdzić należy, że sporne kryterium zostało skonstruowane w sposób nieprecyzyjny. Uczestnik konkursu nie może bowiem, co trafnie podkreślił Sąd I instancji, domyślać się czy też domniemywać jakie obowiązki na nim ciążą. Jego obowiązki powinny być określone w sposób jasny i zupełny. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich realizacji miałyby być wyciągane negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wydany w sprawie, w której nie określono ściśle (na zasadzie zamkniętego katalogu) rodzaju dokumentów potwierdzających fakt finansowania projektu ze źródeł zewnętrznych). Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, że działanie instytucji zarządzającej naruszało wynikającą z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. zasadę rzetelności wyboru projektów w aspekcie proceduralnym. Zgodnie z treścią tego przepisu "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania". W rozpoznawanej sprawie nie sposób bowiem przyjąć, że warunki, które należy spełnić, aby doszło do wyboru projektu zostały sformułowane w sposób przejrzysty. W kryteriach wyboru projektów nie wskazano bowiem konkretnych dokumentów, jakie wnioskodawca ma przedstawić, świadczących o spełnieniu przez podmioty zewnętrznie finansujące projekt kryterium potwierdzenia zapewnienia finansowania. Powyższy zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieusprawiedliwiony także w kwestii wzorca promesy leasingowej. Zasadnie WSA przyjął, że sporny dokument stanowi promesę leasingu. Świadczy o tym bowiem treść tego dokumentu, a mianowicie: dokument ten został wypełniony danymi odnoszącymi się do Spółki i projektu, dokument wskazuje kwotę projektu, dokument został ręcznie opatrzony miejscowością oraz datą, w której złożony został podpis, dokument jest opatrzony własnoręcznym podpisem podmiotu udzielającego promesę oraz jego pieczęcią. Należy tu podkreślić, że promesa to zobowiązanie (obietnica, przyrzeczenie) do zawarcia umowy definitywnej po spełnieniu przez wnioskodawcę warunku w niej określonego. Zgodnie z definicją promesy zawartą w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego promesa to: 1) "obietnica dokonania określonej czynności lub spełnienia określonego świadczenia", 2) "zobowiązanie się organu państwowego do wydania określonej decyzji po dopełnieniu przez zainteresowanego odpowiednich formalności", 3) "dokument zawierający takie zobowiązanie". Na warunkowy charakter promesy wskazuje też m.in. ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2016 r., por. 1829), która w art. 60 ust. 1 stanowi, że "Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie wydania koncesji, zwane dalej "promesą". W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od spełnienia warunków wykonywania działalności gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji". O warunkowym charakterze promesy stanowią również jej definicje zawarte w słownikach internetowych, np. w Słowniku pojęć leasingowych (F4B Leasing Broker) podaje się, że promesa leasingowa to "formalne przyrzeczenie, dokonane przez firmę leasingową, podpisania umowy leasingu na ustalonych warunkach, po spełnieniu przez korzystającego wymagań formalnych". Takie rozumienie promesy przedstawił też NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 962/13 (dostępnym na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjmując, że czynność banku, jaką jest przyrzeczenie udzielenia kredytu uzależniona jest od treści wniosku kredytowego i jego uzasadnienia oraz załączonych do wniosku dokumentów. W udzielonej promesie kredytowej bank kredytujący deklaruje wstępnie udzielenie wnioskodawcy kredytu w określonej kwocie, na określony cel (warunek, od spełnienia którego uzależnione jest jego udzielenie). Innymi słowy, promesa określa warunki przyszłej umowy kredytowej. Przedłożona przez Skarżącą na etapie procedury konkursowej promesa miała taki właśnie charakter warunkowy, co wynika z jej treści i pozostaje w zgodzie z prezentowanym rozumieniem tego pojęcia. Za bezzasadne należało także uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Jako pierwszy z nich PARP podniosła naruszenie już wyżej cytowanego przepisu wynikowego art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. powiązując go z załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu (Kryteria wyboru projektów) w związku z błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że PARP powinna uznać, iż podmiot, który ma zapewnić zewnętrzne finansowanie projektu, tj. U. GmbH jest wiarygodny, wyłącznie na podstawie przynależności tego podmiotu do grupy finansowej. W ocenie NSA za uprawnione należało uznać stanowisko WSA, że w sytuacji, gdy leasingodawcą w ramach projektu jest podmiot finansowy działający w ramach jednej z największych grup instytucji finansowych na kontyncie europejskim, kwestia posiadania przez leasingodawcę środków finansowych wydaje się być bezsprzeczna. Taki wiosek Sądu I instancji również dodatkowo usprawiedliwia – o czym była wyżej mowa – brak nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia precyzyjnie wskazanej w Kryteriach wyboru projektów dokumentacji w celu wykazania wiarygodności leasingodawcy. Ponadto, na co zwraca uwagę Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną, PARP nie wezwała jej np. do przedstawienia dodatkowej dokumentacji w celu wykazania wiarygodności leasingodawcy - podmiotu potwierdzającego zapewnienie Skarżącej Spółce zewnętrzne finansowanie. Na uwagę zasługuje też okoliczność, że dane grupy U. są publicznie dostępne. Za bezzasadny należało uznać także ostatni z zarzutów kasacyjnych, to jest zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zgodnie z pkt 18 załącznika nr 7 do Regulaminu konkursu (Lista dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie) po zakończeniu oceny projektu przez komisję oceny projektów wnioskodawca może przedłożyć wszelkie dokumenty potwierdzające finansowanie projektu, podczas gdy w świetle art. 44 ust. 1 u.z.r.p. oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów, natomiast przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić wyłącznie uaktualnienie dokumentów ocenianych już uprzednio przez komisję. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, instytucja zarządzajaca przed zawarciem umowy o dofinansowanie zobowiązana jest do weryfikacji uprzedniej pozytywnej oceny. Nie oznacza to, że na ten etap przeniesiona jest ocena kwalifikująca projekt do dofinansowania. W stanie faktycznym sprawy została przedłożona promesa, która jak już wyżej wyjaśniono ze swej istoty ma charakter warunkowy. W ocenie NSA, warunek pozytywnej oceny zdolności kredytowej, której nie dokonano na dzień wystawienia promesy, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że finansowanie zostało zapewnione. Świadczy o tym bowiem samo wystawienie promesy. Zdolność kredytowa Skarżącej będzie przy tym oceniana przed samym zawarciem umowy leasingu, a o tym że warunki umowy leasingu są uzależnione w szczególności od rezultatu trwającej oceny wnioskodawcy stanowi pkt 4 spornej Promesy leasingowej. Instytucja zarządzająca zobowiązana jest do sprawdzenia spełnienia warunków dofinansowania przed podpisaniem umowy. Wynika to z treści art. 52 ust. 2 u.z.r.p., zgodnie z którym "Umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania". W związku z powyższym, regulacja zawarta pkt 18 załącznika nr 7 do Regulaminu konkursu (Lista dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu) przewidująca obowiązek przedłożenia przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu dokumentów potwierdzających zewnętrzne finansowanie projektu, które nie zostały dołączone do wniosku o dofinansowanie, może dotyczyć między innymi tych dokumentów, które stanowią, co przyznaje PARP w skardze kasacyjnej, również "uaktualnienie" dokumentów objętych uprzednio oceną komisji. W przypadku przedłożenia na etapie oceny dokonywanej przez komisję promesy leasingowej wnioskodawca przed zawarciem umowy, na podstawie ww. regulacji, będzie zobowiązany do przedłożenia zawartej umowy leasingu, na co również trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.