II SA/Bk 441/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności użytkowania budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...]; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej D. W. kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. (dalej jako PINB) od czerwca 2011 r. prowadził z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości N., w którym to budynku Z. A. prowadził produkcję łodzi z laminatów poliestrowo – szklanych. Impulsem do wszczęcia postępowania była skarga siostry D. W. złożona w dniu [...] czerwca 2011 r., zarzucająca uciążliwość bliskości zakładu produkcyjnego emitującego odór oraz hałas. Wyżej wymieniona poinformowała organ nadzoru budowlanego, że w toku jest postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej i warunków zabudowy dla inwestycji w postaci przebudowy i rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztatowo – produkcyjny z przeznaczeniem do robót remontowych i produkcji łodzi. Postępowanie w sprawie samowoli użytkowej było dwukrotnie zawieszane z uwagi na toczące się inne postępowanie między rodzeństwem Po podjęciu przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie legalności użytkowania przez Z. A. budynku gospodarczego usytuowanego, po podziale działki nr [...], na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...] w N., zostały wyznaczone na dzień [...] października 2014 r. oględziny, w czasie których stan zastany na terenie inwestycji został utrwalony na zdjęciach. Ze sporządzonego protokołu wynika, że budynek nie był w dacie oględzin użytkowany jako zakład produkcyjny łodzi z laminatów (nie stwierdzono maszyn, urządzeń i komponentów) a inwestor oświadczył, że czasowo zrezygnował z produkcji, z uwagi na ciągłe skargi siostry, budynek zamierza zaadoptować do remontu i produkcji łodzi po załatwieniu wszystkich pozwoleń. Do protokołu podał też, że remont spornego budynku, pierwotnie będącego stodołą, był wykonany w latach 90-tych i polegał na wymianie więźby dachowej, pokryciu dachu, wymianie i montażu stolarki okiennej i drzwiowej oraz zamontowaniu w pomieszczeniu gospodarczym komina i pieca C.O. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanym – jak określił organ nadzoru budowlanego - w sprawie legalności użytkowania obiektu budowlanego, organ ten powołując się na art. 81c ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej jako p.b.) nakazał Z. A. dostarczenie do dnia [...] marca 2015 r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w spornym budynku gospodarczym, na które inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Ocena techniczna została przedłożona przy piśmie inwestora z dnia [...] stycznia 2015 r. Po jej przedłożeniu i udzieleniu stronom postępowania terminu do zajęcia końcowego stanowiska w sprawie, organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. (nr [...]) powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. orzekł o odstąpieniu od czynności faktycznych związanych z legalnością wykonanych robót budowlanych w istniejącym budynku gospodarczym usytuowanym na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości N. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w budynku stodoły wynika ich zgodność ze sztuką budowlaną oraz zastosowanie materiałów budowlanych posiadających atesty i aprobaty techniczne. Na skutek rozpoznania odwołania D. W. od powyższej decyzji P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej jako PWINB) decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ drugiej instancji stwierdził, że inwestor (Z. A.) przeprowadził w budynku dawnej stodoły bez wymaganego pozwolenia na budowę roboty budowalne polegające na wymianie elementów więźby dachowej, wymianie pokrycia dachowego, stolarki okiennej i drzwiowej, dociepleniu ścian zewnętrznych oraz instalacji komina, dociepleniu ścian zewnętrznych oraz instalacji komina z rury PCV. W wyniku tych robót nie miała miejsca budowa, odbudowa, rozbudowa ani nadbudowa obiektu budowlanego tj. nie została zwiększona jego powierzchnia zabudowy ani kubatura. W związku z powyższym nie mają zastosowania przepisy art. 48 lub 49 b p.b. ani też przepis art. 103 ust. 2 tej ustawy. Zastosowanie mają natomiast przepisy art. 50 i 51 p.b. Odstąpienie od nakazania wykonania czynności lub robót budowlanych naprawczych opiera się na treści art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. i wynika z treści oceny technicznej przedłożonej przez inwestora potwierdzającej zgodność ocenianych robót budowlanych ze sztuką budowlaną i użycie właściwych materiałów budowlanych. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego pełnomocnik D. W. zarzucił opisanej wyżej decyzji ostatecznej: - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 48 ust. 1 – 5 p.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy samowola budowlana polegała na budowie obiektu budowlanego w postaci budowli stanowiącej całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez wydanie decyzji o treści nieprzewidzianej przez normę prawną zawartą w przepisie i naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 – 51 p.b. organ nadzoru budowlanego bada jedynie czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi, podczas gdy chodzi o zgodność ze wszystkimi przepisami prawa administracyjnego; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny prawnej w sprawie; art. 7, 8, 11 i 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez załatwienie sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie właściwości instancyjnej tj. brak rozpoznania sprawy w drugiej instancji pod względem merytorycznym i prawnym, a ograniczenie się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i to w ograniczonym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r. w sprawie II SA/Bk 363/15 uchylił obydwie decyzje wydane w sprawie oraz zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przede wszystkim Sąd podzielił zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczących należytego wyjaśnienia sprawy. Nadto zauważył, że przyjęty za podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. jest całkowicie oderwany od przedmiotu prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego od 2011 r. postępowania administracyjnego. Z akt administracyjnych wprost wynika, że wszczęte z urzędu w czerwcu 2011 r. postępowanie administracyjne dotyczyło legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, stanowiącego obecnie własność Z. A. Samowolę użytkową reguluje zaś przepis art. 71a p.b., a jej legalizację kończy postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, wydawane po wypełnieniu przez sprawcę samowoli obowiązków w zakresie przedłożenia koniecznych dokumentów opisanych w art. 71 ust. 2 p.b., zaś niedopuszczalność legalizacji wyraża decyzja nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przewidziana w art. 71a ust. 4 p.b. Nadto Sąd wyłożył, że zmieniony samowolnie sposób użytkowania obiektu budowlanego jest związany z przystosowaniem obiektu budowlanego samowolnymi robotami budowlanymi do wypełniania nowej (innej niż dotychczas) funkcji. W pierwszej kolejności należy ocenić samowolę budowlaną a dopiero potem rozpocząć procedurę legalizacji zmienionego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Tę zasadę należało zastosować w sprawie kontrolowanej przez Sąd. Skład orzekający ocenił postępowanie wyjaśniające jako "szczątkowe", przeprowadzone z naruszeniem art. 7, 77, 80 k.p.a. co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organy bowiem ograniczyły się wyłącznie do przeprowadzenia dowodu z oględzin bez weryfikacji podanych przez inwestora faktów. Sąd wskazał, że istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej kwalifikacji robót ma jednoznaczne ustalenie daty ich wykonania. Zakres robót budowlanych i ich charakter wymaga pogłębionej analizy w sytuacji bardzo sprzecznych ze sobą twierdzeń stron co do okresu robót. Zobrazował zmiany prawa budowlanego dotyczące kwalifikacji robót budowlanych (art. 3 pkt 6 i pkt 7) oraz odmiennych sankcji za poszczególne rodzaje samowoli budowlanej, zalecając poszerzenie postępowania wyjaśniającego miedzy innymi o informacje z innych prowadzonych przez organy postępowań zainicjowanych przez inwestora a dotyczących przedmiotu sporu. Sąd stwierdził: "Organ nadzoru budowlanego datę realizacji robót budowlanych przystosowawczych winien ustalić na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, po przeprowadzeniu dowodu z zeznań obu skłóconych stron postępowania administracyjnego, zeznań świadków (najlepiej sąsiadów terenu inwestycji) oraz skonfrontowaniu dowodów osobowych z dostępnymi dokumentami i materiałem fotograficznym." Rozpoznając ponownie sprawę PINB przeprowadził w dniu [...] grudnia 2015 r. oględziny, w protokole z której to czynności opisał istniejący aktualnie sporny budynek użytkowany jako gospodarczy z warsztatem podręcznym a wcześniej użytkowany jako stodoła. Opisał wykonane roboty budowlane oraz powołał oświadczenie inwestora, że przedmiotowy obiekt był remontowany od 1995 r. etapami, a dobudówka do budynku była wykonana w 1980 r. i służyła wcześniej jako kurnik z parnikiem. Obecnie jest to kotłownia służąca w sezonie zimowym do ogrzewania podręcznego warsztatu. Inna działalność w spornym obiekcie nie jest prowadzona. Do protokołu oględzin dołączono dokumentację fotograficzną. Po zawiadomieniu stron w trybie art. 10 § 1 k.p.a. PINB wydał w dniu [...] lutego 2016 r. następujące decyzje: 1). nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie legalności użytkowania budynku gospodarczego na działce nr [...] w N.; 2). nr [...] o odstąpieniu, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. od nakazania Z. A. czynności faktycznych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w budynku gospodarczym na działkach nr [...] i nr [...] w N. Odnośnie pierwszej z przytoczonych decyzji (umarzającej postępowanie w zakresie legalności użytkowania obiektu budowlanego) to powołano się na protokół oględzin z dnia [...] grudnia 2015 r. podczas których stwierdzono, że w spornym budynku gospodarczym nie jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie produkcji łodzi z płyt laminowanych. W ocenie organu, dawało to podstawę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu drugiej z powołanych wyżej decyzji – organ pierwszej instancji wskazał na następujące ustalenia: konstrukcja budynku składa się z elementów charakterystycznych dla tego typu obiektów budowlanych wznoszonych dawno temu metodami tradycyjnymi dla poszczególnych regionów kraju; w budynku pozostała cała drewniana konstrukcja pierwotnej stodoły o tych samych parametrach; aktualnie budynek posiada nowe poszycie ścian zewnętrznych w postaci płyt wiórowych typu OSB jak również warstwy izolacji termicznej; wykonano nowe otwory okienne, dokonano wymiany pokrycia dachowego z wiórowego na pokrycie z blachy łącznie z wymianą łat i częścią zniszczonych biologicznie krokwi. Zdaniem organu pierwszej instancji, powyższe roboty budowlane zostały wykonane w latach obowiązywania ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, bez wymaganego przepisami pozwolenia. Zakwalifikowano te samowolne roboty jako remont istniejącego budynku stodoły, który jest obecnie użytkowany jako budynek gospodarczy. Ustalił również organ, że budynek jest obecnie w dobrym stanie technicznym, jego konstrukcja nie budzi zastrzeżeń pod względem bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i nie zachodzi konieczność doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wskazał, że w sprawie wykonanej przybudówki do tego budynku podejmie odrębne rozstrzygnięcie. Wspólne odwołanie od obydwu decyzji wniosła D. W. Postawiła w nim następujące zarzuty: - naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez nierespektowanie oceny prawnej Sądu zawartej w wyroku w sprawie II SA/Bk 363/15 polegające głównie na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność zakresu, charakteru robót budowlanych i daty ich wykonania; - naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku w decyzjach uzasadnienia prawnego i faktycznego (niewskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił przymiotu wiarygodności); - naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z zaleceniem wykonania wytycznych ze sprawy II SA/Bk 363/15. W uzasadnieniu odwołania przede wszystkim wskazano na wyczerpującą ocenę prawną i zalecenia sądu wyrażone w wyroku w sprawie II SA/Bk 363/15 wskazujące na zakres postępowania i obowiązki procesowe organu, które to zalecenia zostały zignorowane. W dalszym ciągu kwestionowano ustalenia oparte wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora. Odwołująca się powoływała swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. niewziętym pod uwagę przez organ pierwszoinstancyjny. Za bezpodstawne uznała w odwołaniu umorzenie postępowania w zakresie legalności użytkowania spornego budynku przez inwestora, który stara się o uzyskanie decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania istniejącego obiektu i jedynie tymczasowo przeniósł swoją działalność w inne miejsce. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania wydał [...] maja 2016 r. dwie decyzje: 1). nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie legalności użytkowania budynku gospodarczego; 2). nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB nr [...] o odstąpieniu od nakazania czynności faktycznych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu pierwszej z wymienionych decyzji powołał się na wynik oględzin z dnia [...] października 2014 r. oraz [...] grudnia 2015 r. i ustalenie organu pierwszej instancji, że działalność polegająca na prowadzeniu w spornym obiekcie budowlanym produkcji łodzi nie jest już prowadzona. Właściciel, jak uznano, w sposób dobrowolny przywrócił poprzedni sposób użytkowania budynku. Zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji nr [...] organ drugiej instancji dokonał kwalifikacji robót budowlanych dokonanych samowolnie (bez pozwolenia budowlanego) przez Z. A. jako przebudowa. Powołując się na oględziny z dnia [...] grudnia 2015 r. ustalił, że: "inwestor wymienił pokrycie dachowe wraz z łatami i niektórymi krokwiami, wymienił poszycie ścian z desek na płyty OSB, które z zewnątrz zostały ocieplone i otynkowane. Wykonane zostały również nowe otwory okienne oraz komin z rury pvc. Obiekt został też wyposażony w ogrzewanie i wentylację. Z treści pisma D. W. z dnia [...] lutego 2016 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora wynika ponadto, że pierwotnie stodoła nie posiadała stropu, a posadzka wykonana była jedynie częściowo. Zatem, te elementy również zostały wykonane przez inwestora". Powołując się na zdjęcia przedłożone w toku postępowania przez D. W. wskazujące, że w 2006 r. budynek gospodarczy był stodołą, ustalił czasokres wykonania robót "w czasie obowiązywania ustawy – Prawo budowlane z 1994 r.". Zatem – według organu - samowola podlegała regulacji art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Skoro z przedłożonej przez inwestora oceny technicznej wynika, że roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, to nie zachodziła potrzeba nakładania na inwestora żadnych czynności faktycznych, o czym prawidłowo orzeczono zaskarżoną odwołaniem decyzją. PWINB podkreślił, że poczynione przez organy ustalenia pokrywają się z oświadczeniami składanymi przez D. W., zatem nie było potrzebne dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Jak stwierdził: "W niniejszej sprawie przeprowadzenie oględzin wystarczyło do tego, by jednoznacznie stwierdzić, że inwestor nie wybudował przedmiotowego budynku, lecz dokonał jego przebudowy". Odnośnie kotłowni przybudowanej do spornego budynku, podano, że została ona uznana przez organ pierwszej instancji za odrębną inwestycję i w jej przedmiocie prowadzone jest odrębne postępowanie. Skargi od powyższych decyzji wniosła D. W. Skarga od decyzji PWINB nr [...] (umorzenie postępowania dotyczącego legalności użytkowania) została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 441/16 (sprawa niniejsza). Skarga na decyzję PWINB nr [...] została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 442/16. Obie sprawy na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i oddzielnego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organy nie zastosowały się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 363/15 i rozpatrzyły sprawę niezgodnie z wytycznymi Sądu; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, mimo że sprawa nie stała się bezprzedmiotowa; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego (niewskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił przymiotu wiarygodności). Wnosił o uchylenie decyzji obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Powoływał się na wiążący charakter wyroku w sprawie II SA/Bk 363/15 i niezastosowanie się przez organy nadzoru budowlanego do jego wytycznych. Podkreślono niezrealizowanie zaleceń Sądu, by z rozstrzygnięciem w przedmiocie legalności użytkowania obiektu budowlanego wstrzymać się do czasu zakończenia postępowania o samowolę budowlaną tegoż obiektu. Uzasadniano brak przesłanek do umorzenia postępowania, bowiem nie zachodziła jego bezprzedmiotowość. Zdaniem autora skargi w sprawie niniejszej, organy nadzoru budowlanego były nie tyko władne, ale i jednocześnie zobowiązane do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego (po wcześniejszym rozstrzygnięciu odnośnie "głównej" samowoli budowlanej). Nie były władne podjąć decyzji formalnej o umorzeniu postępowania. Zarzucając niewyjaśnienie sprawy wskazywano na sposób rozumienia przesłanek z art. 71 ust. 1 p.b. i oparcie się organów na szczątkowym materiale dowodowym bez odniesienia się do zastrzeżeń Skarżącej, kwestionujących zakończenie przez inwestora produkcji łodzi. Organ wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga pozostaje uzasadniona i podlegała uwzględnieniu. Przede wszystkim uzasadniony pozostaje zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organy administracji państwowej, ani orzekający ponownie w tej sprawie Sąd, nie mogą nie uwzględniać oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu. Są bowiem nimi związane. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego (vide wyroki II FSK 3548/15 z dnia 1 marca 2016 r.; I SA/Bd 492/15 z dnia 9 grudnia 2015 r., II SA/Kr 1152/15 z dnia 25 listopada 2015 r. – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie I SA/Łd 1361/15: "Kwestia czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej, stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji, zaś nieprzestrzeganie zasady przewidzianej w art. 153 p.p.s.a. podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej" (CBOSA). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Podobne stanowisko prezentuje linia orzecznicza sądów administracyjnych (np. I SA/Go 447/15 z dnia 3 grudnia 2015 r.; CBOSA). W sprawie niniejszej po wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. w sprawie II SA/Bk 363/15 zasada związania została przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego złamana. W uzasadnieniu wskazanego wyroku skład orzekający bardzo czytelnie i klarownie wyłożył, że z oceną zmiany sposobu użytkowania spornego budynku organ nadzoru budowlanego "powinien był się wstrzymać do czasu przeprowadzenia odrębnej procedury w sprawie oceny robót budowlanych przystosowujących budynek dawnej stodoły do funkcji budynku gospodarczego służącego prowadzonej w nim działalności w zakresie robót remontowych i produkcji łodzi. Legalizacja robót budowlanych, ze względu na ich wyższy stopień skomplikowania w rozumieniu norm prawa budowalnego, wyprzedza bowiem legalizację samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w zakresie uregulowanym art. 71a p.b." Skład orzekający wprost stwierdził: "zmieniony samowolnie sposób użytkowania obiektu budowlanego jest związany z przystosowaniem obiektu budowlanego samowolnymi robotami budowlanymi do wypełniana nowej (innej niż dotychczas) funkcji, w pierwszej kolejności należy ocenić samowolę budowlaną a dopiero potem rozpocząć procedurę legalizacji zmienionego sposobu użytkowania obiektu budowlanego." Natomiast po uchyleniu wówczas przez sąd wydanej wcześniej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. decyzji, organy wydały obecnie dwie decyzje w jednej dacie: jedną z powołaniem wyżej wskazanej podstawy prawnej tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., drugą (kontrolowaną w sprawie niniejszej) w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania – art. 71a ust. 1, które to postępowanie umorzyły. Tym samym wbrew ocenie prawnej wyrażonej w sprawie II SA/Bk 363/15 nie zachowały kolejności orzekania. W przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu budowlanego orzekły bez ostatecznego rozstrzygnięcia co do zrealizowania spornego obiektu w ramach samowoli budowlanej, mimo prowadzonego postępowania w przedmiocie legalności obiektu. Powtórzyć należy za sądem w sprawie II SA/Bk 363/15, że badanie zmiany sposobu użytkowania może dotyczyć jedynie obiektów legalnie wzniesionych (lub zalegalizowanych). Aby ocenić czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania musi nastąpić wcześniej ustalenie pierwotnego przeznaczenia danego obiektu. Tymczasem badanie przesłanek z art. 71 p.b. przeprowadzono równolegle z badaniem przesłanek legalizacji samowolnych robót budowlanych odnoszących się do spornego budynku -wbrew ocenie prawnej sądu zawartej w wyżej podanej sprawie. Skład orzekający w sprawie niniejszej podkreśla, że dopiero po ostatecznym orzeczeniu w przedmiocie samowoli budowlanej można było oceniać czy doszło lub nie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. obejmuje także nieposzanowanie przez organy oceny Sądu wyrażonej w sprawie II SA/Bk 363/15 w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd ocenił tam, że postępowanie mające wyjaśnić zakres robót budowlanych przystosowawczych było szczątkowe, czynności dowodowe ograniczyły się wyłącznie do oględzin, a ustalenia co do zakresu robót, daty ich realizacji oparte zostały na niepoddanych jakiejkolwiek weryfikacji wyjaśnieniach inwestora. Sąd zalecił pogłębienie i poszerzenie postępowania dowodowego celem należytego zakwalifikowania robót budowlanych. Wskazał na celowość wykorzystania materiału dowodowego z innych prowadzonych między stronami postępowań administracyjnych czy wykorzystanie dowodu z zeznań świadków oraz zeznań skłóconych ze sobą stron. Tymczasem rozpoznając sprawę ponownie organy ograniczyły się do kolejnych oględzin w dniu [...] grudnia 2015 r. z udziałem tylko inwestora, którego twierdzenia o zaprzestaniu prowadzenia produkcji łodzi przyjęły. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Skarżąca kwestionowała ustalenia o zaprzestaniu prowadzenia działalności w zakresie produkcji łodzi. Organ odwoławczy odniósł się do części tych twierdzeń, nie zauważając faktycznego braku ustaleń koniecznych dla zbadania przesłanek z art. 71 ust. 1 p.b. Nie zauważył, że nie został dostatecznie wyjaśniony sposób pierwotnego użytkowania obiektu oraz brak jest porównań tych ustaleń z nową działalnością lub ze zintensyfikowaniem dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu z punktu widzenia oddziaływania zmian na warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. W przedmiotowej sprawie organ oparł się jedynie na szczątkowym materiale dowodowym. Nie odniósł się do zastrzeżeń Skarżącej i przedstawionych przez nią twierdzeń takich, jak np. to że wokół budynku nadal składowane są elementy do produkcji łodzi jak i gotowe łodzie, a fakt, że w czasie oględzin w budynku nie trwały prace nie znaczy, zdaniem Skarżącej, że faktycznie zakończono w nim produkcję. Powyższe potwierdza zarówno naruszenie art. 153 p.p.s.a. jak i zasadność zarzutów skargi naruszenia art. 7, 77 1 i art. 80 oraz art. 107 3 k.p.a. Zważywszy na zasadność zarzutu naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, sąd nie poddaje ocenie zarzutu naruszenia w sprawie niniejszej art. 105 § 1 k.p.a Natomiast pragnie zwrócić uwagę na rozważania składu orzekającego w sprawie II SA/Bk 363/15 zawarte na stronie 10 uzasadnienia wyroku odnoszące się do prawidłowości lub nieprawidłowości merytorycznego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. W stanowisku tym skład orzekający jednoznacznie opowiedział się za "koniecznością merytorycznego (pozytywnego lub negatywnego) orzekania w każdym postępowaniu, które nie wykazuje cech bezprzedmiotowości (istnieje przedmiot sprawy i podmiot – strona domagająca się konkretnego rozstrzygnięcia)". Stanowisko to także pozostaje wiążące zarówno organy jak i obecnie orzekający skład Sądu. Skarżąca w postępowaniu konsekwentnie domaga się merytorycznego orzeczenia w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku byłej stodoły, czego wyrazem pozostaje także skarga w sprawie niniejszej. Zasadność zarzutów skargi skutkowała koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. także decyzji pierwszoinstancyjnej. Na skutek niniejszego wyroku organy nadzoru budowlanego prowadzące także postępowanie dotyczące samowolnie wykonanych robót budowlanych rozważą zawieszenie postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu "głównym". Po podjęciu zaś czynności przeprowadzą należyte postępowanie wyjaśniające obejmujące przesłanki z art. 71 ust. 1 i art. 71a ust. 1 p.b. z respektowaniem zaleceń Sądu w sprawie II SA/Bk 363/15 i zawartych w powyższych rozważaniach oraz dokonają oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ poniesionych przez stronę kosztów postępowania sądowego (art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), obejmujących koszty sądowe oraz koszty zastępstwa procesowego Skarżącej przed sądem, o czym orzeczono jak w punkcie drugim wyroku.