IV SA/Wa 873/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi M. A. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących M. A. i M. B. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 873/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].02.2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania R. S. od decyzji Zarządu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...].12.2015 r., uchylającej decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. [...] i ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne - uchyliło zaskarżoną decyzję I. instancji wydaną w tym postępowaniu wznowieniowym w całości i odmówiło uchylenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 r., z uwagi na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia [...].10.2009r. R. N. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy polegającej na rozbudowie istniejącego budynku oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonego przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W.. Decyzją nr [...] z dnia [...].03.2010 r. Prezydenta W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W.. Następnie po rozpatrzeniu wniosku E. i M. L. oraz E. Sp. z o.o. z dnia [...].09.2010 r. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...].09.2010 r. przeniósł decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla R. N. na rzecz E. i M. L. oraz E. Sp. z o.o. Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2011 r. Zarząd Dzielnicy W. po rozpatrzeniu wniosku E. i M. L. oraz E. Sp. z o.o. w sprawie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...].03.2010 r. Prezydenta W. zmienił tę decyzję poprzez korektę części warunków dotyczących wysokości planowanej inwestycji. Na skutek złożonego odwołania R. S., a także wycofania wniosku inwestorów o zmianę decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 r., organ I. instancji decyzją nr nr [...] dnia [...].03.2011r. uchylił decyzję Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...].02.2011 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...].03.2010 r. Prezydenta W. i umorzył postępowanie w sprawie zmiany tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku M. A. i M. B. z dnia [...].05.2011 r. Prezydent W. decyzją nr [...] dnia [...].06.2010 r. przeniósł decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla R. N. dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W. na rzecz M. A. i M. B.. Decyzją nr [...] z dnia [...].07.2011 r. Prezydenta W. wyraził zgodę na zbliżenie linii zabudowy planowanego budynku mieszkalnego położonego przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w W. na odległość 4,00 m od linii rozgraniczającej wyznaczonej w warunkach zabudowy dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] od strony ul. [...] oraz wysunięcia się wykuszem o 1,5 m w kierunku ul. [...] na poziomie pierwszego piętra, a także wysunięcia się wykuszem o 2,1 m w kierunku ul. [...] na poziomie piętra. Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2012 r. Prezydent m. W., po rozpatrzeniu wniosku M. A. i M. B., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne, projektowanej na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. - dzielnicy W.. Pozwolenie to było przedmiotem kontroli WSA. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 157/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5.05.2015r. sygn. akt. II OSK 2385/13 po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej P. R. S. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie. Z treści uzasadnienia wyroku NSA wynikało, iż uwzględnienie zmiany wynikającej z decyzji Prezydenta W. nr. [...] z dnia [...].07.2011 r., zezwalającej na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku do linii rozgraniczającej winno być dokonane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym dnia [...].08.2015 r. P. M. A. i P. M. B. złożyli w Urzędzie Dzielnicy W. m. W. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...].03.2010r. o warunkach zabudowy oraz jej uchylenie i wydanie nowej decyzji w zakresie złożonego wniosku z uwzględnieniem zmian wynikających z decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].07.2011 r. zezwalającej na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku do linii rozgraniczającej a także o rozszerzenie decyzji o nadbudowę budynku gospodarczego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].08.2015 r. Prezydent W. wznowił postępowanie zgodnie z żądaniem Wnioskodawców, w oparciu o art. 145 § 1. pkt. 5 i pkt. 8 Kpa. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...].12.2015 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [....] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W. i ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...]. Po rozpoznaniu odwołania Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję I. instancji w całości i odmówił uchylenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 r., z uwagi na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. SKO wyjaśniło, że decyzją tą dla przedmiotowej działki ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 5 m od projektowanych linii rozgraniczających teren z ul. [...] i ul. [...]. Natomiast decyzją nr [...] z dnia [...].07.2011 r. Prezydent W.- po rozpatrzeniu wniosku M. A. i M. B. - wyraził zgodę na zbliżenie linii zabudowy planowanego budynku mieszkalnego położonego przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w W. na odległość 4,00 m od linii rozgraniczającej wyznaczonej w warunkach zabudowy dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] od strony ul. [...] oraz wysunięcia się wykuszem o 1,5 m w kierunku ul. [...] na poziomie pierwszego piętra, a także wysunięcia się wykuszem o 2,1 m w kierunku ul. [...] na poziomie piętra. W ocenie NSA, wyrażonej we wskazanym uprzednio wyroku, decyzja zarządcy drogi wydana na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. - w wersji obowiązującej na dzień wydania powyższej decyzji) nie uprawniała do wyrażenia zgody na odstąpienie przez inwestora od wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uzyskanie zgody zarządcy drogi na zbliżenie projektowanego budynku do krawędzi jezdni nie powoduje zmiany decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja nr [...] z dnia [...].07.2011 r. nie może być zatem uznana za zmieniającą warunki zabudowy działki ustalone w decyzji nr [...] z dnia [...].03.2010 r., a co za tym idzie, wszelkie zmiany tej decyzji winny być dokonywane w formie decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji podkreślił, że organ I. instancji w sposób nieuprawniony wydał rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo że od daty doręczenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010 upłynęło pięć lat (art. 146 § 1 k.p.a.), przez co nie dokonał oceny tej decyzji na podstawie art. 146 § 1 k.p.a., z punktu widzenia upływu terminów na wzruszenie decyzji, tj. przedawnienia. Zupełnie pominął kwestie zbadania daty doręczenia przedmiotowej decyzji. Jednocześnie SKO nadmieniło, że pełne badanie "istoty sprawy" ma miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2. k.p.a.). Z przepisu art 149 § 2 k.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. W związku z tym Samorządowe Kolegium uznało za zbędne odniesienie się do zarzutów odwołania. We wniesionej skardze M. A. i M. B. wnieśli o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych i zarzucili naruszenie art. 146 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż upłynął termin 5 lat wskazanych w tym artykule podczas, gdy przedmiotowa decyzja organu I. instancji w została międzyczasie zmieniona decyzją Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., a zatem termin przedawnienia należało liczyć od ostatniej daty zmiany przedmiotowej decyzji. Zważywszy, iż w miejsce poprzednich inwestorów weszli nowi inwestorzy termin przedawnienia powinien być liczony od chwili przystąpienia do sprawy nowych inwestorów, czyli od ostatniej zmiany decyzji o warunkach zabudowy (art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji SKO, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga winna zostać uwzględniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w nadzwyczajnym trybie postępowania, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Celem takiego postępowania w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte kwalifikowanymi wadami, wskazanymi w art. 145 § 1, 145a § 1 oraz 145b § 1 k.p.a. Następnie, w przypadku stwierdzenia wystąpienia takich wad, ustalenie czy w sprawie wystąpiła któraś z przesłanek negatywnych, ograniczających dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, o których mowa w art. 146 k.p.a., tj. ograniczenie dopuszczalności uchylenia decyzji upływem ustawowego terminu (§1) lub treść rozstrzygnięcia sprawy (§ 2), przy czym, gdy w sprawie upłynął termin, w którym możliwe było uchylenie decyzji, organ obowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art 151 § 2 k.p.a., bez ponownego rozpoznania sprawy w zakresie, w jakim miało to miejsce w postępowaniu zwykłym. Do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym organ może przystąpić po stwierdzeniu braku przesłanki negatywnej wskazanej w art. 146 § 1 k.p.a. Kwestie ograniczeń czasowych dopuszczających uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania unormowane zostały bowiem art. 146 § 1 k.p.a. Upływ terminów, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. stanowi negatywną przesłanką do uchylenia w trybie wznowienionym decyzji i jest bezwarunkowy, niezależny od okoliczności, które spowodowały ich upływ. Upływ terminu pozbawia wobec tego organ prowadzący wznowione postępowanie możliwości orzeczenia co do istoty i ewentualnego uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Należy zauważyć, że co do zasady, po stwierdzeniu zaistnienia podstawy wznowieniowej, mamy do czynienia z nową sprawą administracyjną, odrębną od rozpatrywanej w postępowaniu zwykłym, jakkolwiek występuje miedzy nimi zależność. Dopiero zatem stwierdzenie, że zachodziła przesłanka wznowieniowa, daje Organowi możliwość ponownego rozpoznania sprawy, co do której wznowienia się domagano, rozstrzygniętej decyzją ostateczną - w jej całokształcie. Przenosząc przytoczone regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia Wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt. 5 i pkt. 8 k.p.a. i w oparciu o te przesłanki Prezydent W. postanowieniem z dnia [...].08.2015 r. nr 110/2015 postępowanie to wznowił. Wobec tego SKO uchylając wydaną we wznowionym postępowaniu decyzję uchylającą owe warunki zabudowy, ustalone decyzją z dnia [...].03.2010 r., wydaną dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W. i ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji na tej działce, polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne - winno przede wszystkim stwierdzić, czy istotnie zachodziły przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt. 8 k.p.a. Dopiero bowiem potwierdzenie tej okoliczności i jej wykazanie (stwierdzenie, że podstawa wznowienia postępowania administracyjnego miała źródło w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a.) pozwalałoby na dokonanie oceny, czy istotnie istniały podstawy do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a., z uwagi na upływ lat pięciu, liczonych od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Zatem dopiero więc po potwierdzeniu - w trybie art. 15 k.p.a. - że zaszła wskazana podstawa wznowieniowa, Organ odwoławczy winien ustalić, czy decyzja nią dotknięta została wydana z naruszeniem prawa, czy też okoliczność ta nie miała miejsca. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sprowadza się bowiem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprany administracyjnej. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza zatem rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski, op. cit., str. 89). W tym kontekście nie można zgodzić ze stanowiskiem SKO, że upływ 5-cio letniego terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. zwalniał Organ całkowicie od poczynienia dalszych. Podkreślenia wymaga bowiem, że ustawodawca w art. 151 § 2 k.p.a., na który zresztą powołało się SKO, wyraźnie nawiązał do regulacji art. 146 k.p.a., w tym także do jego § 1, który z kolei w razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., z uwagi na upływ od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lat 5-ciu (pkt. 3 - 8) - nakazuje ograniczenie się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których Organ decyzji tej nie uchylił. Nie jest wobec tego trafne stanowisko zaprezentowane przez SKO, że z uwagi na upływ owych 5 lat, całkowicie zwolnione było od konieczności przeprowadzenia oceny prawidłowości decyzji z dnia [...].03.2010 r. nr 19/2010, wydanej dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. m. W. i ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji na tej działce, polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego oraz zmianie jego sposobu użytkowania na cele mieszkalne - w tym od ustalenia, czy decyzja ta, wydana w trybie zwykłym - w kontekście wskazanych podstaw wznowieniowych - naruszyła prawo. Takie ustalenia SKO zobowiązane było zatem poczynić w tej sprawie, dając im wyraz w uzasadnieniu swej decyzji. Sąd nie podziela natomiast stanowiska Skarżących odnośnie określenia momentu, od którego winien być liczony ów 5-cio letni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Słusznie wskazało bowiem SKO, powołując się na utrwalone orzecznictwo Sądów Administracyjnych, że jakkolwiek uregulowanie objęte art. 146 § 1 k.p.a. nie precyzuje adresata tego doręczenia, to przyjąć należy, iż chodzi tu o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, w rozumieniu tego przepisu, to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji. Zatem termin 5-letni, wymieniony w tym przepisie, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie, a więc doręczenia lub ogłoszenia decyzji jakichkolwiek z osób biorących udział w postępowaniu podlegającym wznowieniu. Nie znajduje natomiast zastosowania do osoby, której decyzji nie doręczono lub nie ogłoszono. Akta administracyjne sprawy zawierają zwrotne poświadczenia doręczenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].03.2010r., z których wynika, że w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...].03.2010 została m.in. przesłana A. C. i J. C.. Doręczenie tej przesyłki nastąpiło w dniu [...].09.2010 r. Była to, jak wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru, ostania data doręczenia decyzji z dnia [...].03.2010 r. Tak więc istniałyby podstawy do stwierdzenia, że już w dniu orzekania przez organ i. instancji upłynął 5 letni termin do wzruszenia decyzji z 2010 r. Raz jeszcze podkreślenia wymaga zatem, że w pierwszym rzędzie SKO zobowiązane było do wykazania, zgodnie z wymogiem art 15 k.p.a., iż w niniejszej sprawie istotnie zachodziła przesłanka wznowieniowa, wskazana przez Wnioskodawców, wymieniona przez Prezydenta W. w postanowieniu wznawiającym. Takie ustalenie dopiero pozwoliłoby na ocenę, czy upływ owego terminu 5-cio letniego miał miejsce, a następnie - w kontekście podstaw wznowieniowych - czy decyzja o warunkach zabudowy była prawidłowa, czy też wydano ją z naruszeniem prawa. Należy mieć na uwadze, że decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowi podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym. Brak poczynienia koniecznych ustaleń w tym zakresie musiał zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jako naruszającej art. 151 § 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, w razie rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji, z uwagi na upływ 5-ciu lat od jej doręczenia, Organ - w myśl art. 151 § 2 k.p.a., odwołującego się m. in. do art. 146 § 1 k.p.a. - zawsze winien zbadać, czy wydana ona została z naruszeniem prawa. Takich ustaleń SKO nie poczyniło w rozpatrywanej sprawie. Wywiodło natomiast, że nie było do tego zobowiązane. Stanowisko takie nie jest prawidłowe i przeczy treści oraz celowi art. 151 §2 k.p.a. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku - ponownie rozpoznając zażalenie - Organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w tym wyroku.