II SA/Rz 1728/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Przedmiotem skargi MW jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [.] (dalej: "WINGiK w [.]") z dnia [.] października 2015 r. nr [.] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Decyzję tę wydano w następującym stanie sprawy; W 2012 r. Starosta Powiatu [.] prowadził postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu N., gm. [...] Informację o tym, że projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków ogłoszono 6 marca 2013 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] pod poz. [...]. Podaniem z dnia 25 marca 2013 r. MW zgłosiła Staroście Powiatu [.] zarzuty do ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków danych w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ewid. 1420 stanowiącej jej własność a nr 1423/1 stanowiącej własność SG i nr 1423/2 stanowiącej własność KP. W toku postępowania Starosta dwukrotnie orzekał o odrzuceniu zarzutów, a to decyzjami z dnia [.] maja 2013 r. i z dnia [.] grudnia 2014 r., które były uchylane decyzjami WINGiK w [.] odpowiednio z dnia [.] lipca 2013 r. i z dnia [.] stycznia 2014 r. Następnie decyzją z dnia [.] maja 2014 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] po raz kolejny orzekł o odrzuceniu zgłoszonych przez MW zarzutów. Po rozpatrzeniu odwołania MW decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.], WINGiK w [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na skutek skargi MW wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. sygn. II SA/Rz 1450/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania. Z wydanych w sprawie decyzji nie wynikało, na podstawie jakich istniejących materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostały określone podczas modernizacji punkty graniczne nieruchomości skarżącej. Organ odwoławczy wskazywał zaś w kolejnych swych decyzjach na wady dokumentacji dotyczącej podziału działki 1423, który włączono do zasobu ewidencji gruntów w dniu 13 kwietnia 1994 r. pod nr 3/6/3/94. Kwestia położenia punktów granicznych wymagała zatem dalszego wyjaśnienia z uwzględnieniem punktów granicznych działki nr 1423 sprzed podziału w celu wykazania, że podjęte prace modernizacyjne nie doprowadziły do powstania sporów granicznych, lecz wskazały w zmodernizowanej ewidencji stan prawny nieruchomości na podstawie danych ewidencyjnych. Decyzją z dnia [.] października 2015 r. nr [.], WINGiK w [.] ponownie utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [.] maja 2014 r. w mocy. W uzasadnieniu podano, że podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków wykorzystano dokumentację zgromadzoną w zasobie, w tym operat z podziału działki nr 1423 włączony do zasobu 13 kwietnia 1994 r. pod nr [.]. Brakujące punkty pozyskano zgodnie z postanowieniami § 82 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. przez digitalizację rastrowego obrazu mapy ewidencyjnej z 1974 r. W celu wykonania zaleceń Sądu sporządzony został operat techniczny przyjęty do zasobu w dniu 26 sierpnia 2015 r. Wynika z niego, że współrzędne punktów załamania granic działki nr 1423 sprzed podziału i działki nr 1420 zostały odczytane z dotychczasowej analogowej mapy ewidencyjnej metodą digitalizacji. Punkty graniczne oznaczone na mapie synchronizacyjnej numerami 3118, 3004, 5782 wyznaczające zachodnią granicę działki nr 1423/2 są jednoznaczne z punktami granicznymi działki nr 1423 sprzed jej podziału. Nie było zatem możliwości wykazania różnic współrzędnych punktów granicznych sprzed podziału działki nr 1423 z punktami granicznymi wykazanymi w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym, ponieważ punkty te pokrywają się. Punkty graniczne oznaczone numerami 3010 i 3009 wyznaczające wschodnią granicę działki nr 1423/2 wynikają zaś z podziału działki 1423 (operatu technicznego nr [....]). Prace modernizacyjne nie doprowadziły więc do zmian w konfiguracji i przebiegu granic działek ewidencyjnych nr 1420, 1423/1 i 1423/2, a punkty graniczne działki nr 1420 i dawnej 1423 sprzed modernizacji są tożsame z punktami granicznymi tych działek po modernizacji. Ze spisanego w trakcie oględzin w terenie protokołu z dnia 30 października 2013 r. wynika, że na gruncie istnieje spór dotyczący zasięgu własności pasa gruntu szerokości około 1 - 1,5 m porośniętego trawą i wykorzystywanego jako dojazd przebiegający pomiędzy działkami nr 1420 i 1423/2, który nie może zostać rozstrzygnięty w postępowaniu ewidencyjnym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MW ponownie zarzuciła niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym rozbieżności w dokumentacji pochodzącej z 1993 r. dotyczącej podziału działki nr 1423 w zakresie różnego opisu przebiegu granicy z działką nr 1420, w wyniku czego miano utworzyć wówczas nową działkę o nr 1423/2. W jej ocenie, nie wykonano zaleceń wynikających z wyroku z dnia 14 maja 2014 r. dotyczących sporządzenia dokumentacji graficznej poprzez nałożenie punktów granicznych działki na wskazane punkty graniczne w operacie ewidencji gruntów i budynków po modernizacji. W dalszym ciągu nie wyjaśniono jej różnic w dwóch dokumentacjach z 1993 r. dotyczących podziału tej samej działki nr 1423 złożonych w zasobach WODGiK i PODGiK w [.]. Nie jest dla niej zrozumiałe, dlaczego podczas modernizacji punkty graniczne po zachodniej stronie działki przyjęto metodą digitalizacji, a wschodniej pobrano z operatu geodezyjnego z 1993 r. W kwestii rzekomego sporu granicznego, o którym wspomniano w decyzji, stwierdziła, że droga ta została wydzielona z jej nieruchomości i na niej została ustanowiona, a właściciel działki nr 1423/2 nigdy z niej nie korzystał. Działki nr 1423 i 1420 graniczyły ze sobą. Działka nr 1423/2 pojawiła się dopiero w 1993 r., choć nie jest jej wiadome, na jakiej podstawie. Okoliczności powstania tej działki nie wyjaśnia również sporządzony w toku postępowania odwoławczego operat. W odpowiedzi na skargę WINGiK w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli była kolejna już decyzja organu II instancji wydana po wyroku tut. Sądu z dnia [.] maja 2015 r. Wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w następnej kolejności należało zbadać, czy wskazania zawarte w w/w wyroku tut. Sądu zostały wykonane – bo taki był najdalej idący zarzut skargi. Stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm. – aktualnie t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm.) zwana dalej ustawą lub P.g.ik. Już w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1450/14 tut. Sąd stwierdził, że zarzuty do operatu opisowo - kartograficznego zgodnie z art. 24 a ustawy zostały zgłoszone z zachowaniem warunków formalnych określonych w tym przepisie. Zarzuty zgłoszone do ujawnionych w tym operacie danych geodezyjno-kartograficznych dotyczyły przebiegu granicy pomiędzy jej działką nr 1420, a działkami nr 1423/1 stanowiącej własność SG i działką nr 1423/2 stanowiącej własność PK. Skarżąca zaznaczyła, że w swoich pismach nie żądała ustalenia granic w trybie przepisów o rozgraniczeniu gruntów tylko ich przyjęcia wg dotychczasowego spokojnego stanu na gruncie. Działka nr 1420 była przedmiotem własności jej matki, a w wyniku darowizny w 2005 r. stała się właścicielką tej działki. Granica pomiędzy jej działką nr 1420 i działkami 1423/1 i 1423/2 przebiegała zawsze w linii prostej bez załamań i uskoków. Taką też granicę pokazują mapy ewidencyjne i zasadnicze z lat 70-tych ubiegłego wieku. Zaznaczyła, że podział działki nr 1423 w obecności jej matki HB odbył się w 1993 r., co zostało spisane w protokole granicznym włączonym do zasobu w dniu 13 kwietnia 1994 r. pod. Nr 3/6/3/94. Geodeta dokonał stabilizacji granicy wydzielonej działki 1423/1 i 1423/2, a granicznik oznaczony nr 1 w szkicu polowym istnieje do dzisiaj w terenie. Zaznaczyła, że już po podpisaniu protokołu granicznego została uczyniona w nim adnotacja; "Niezgodność w pkt 1A do pkt 2A w kierunku północ - południe (aktualny stan użytkowania na gruncie)". Organ I instancji przedstawiając motywy rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dokonano starannej analizy dokumentów i materiałów zgromadzonych w tamtejszym zasobie. Odszukano operat pomiarowy - część ewidencyjną wykonaną w 1974 r. podczas pomiaru sytuacyjnego. Pracownicy firmy dokonującej modernizację dokonali analizy danych zawartych w operacie technicznym z podziału działki nr 1423 (dokumentacja dla WODGiK Urząd Rejonowy w [.]) oraz terenowego sprawdzenia położonych znaków granicznych opisanych w operacie [...]. W piśmie z dnia 26 września 2013 r. stwierdzili, że w pracach modernizacyjnych granica pomiędzy działkami nr 1420 i 1423/2 nie była przedmiotem ustalenia na gruncie i do mapy numerycznej została przyjęta na podstawie operatu [...]. W operacie znajdują się współrzędne punktów granicznych 1-5 wykazanych na szkicu z dnia 23.09.1993 r. (w układzie 1965). Sporne punkty 1a i 2a uwidocznione zostały na szkicu przebiegu granicy w treści protokołu oraz szkicu polowym. W dokumentach brak jest jednak miar czołowych do pkt 1a i 2a (szkic z 23.09.1993 r.). Podczas prac modernizacyjnych ich współrzędne zostały zdygitalizowane z rastra mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2000. Podczas modernizacji nie zmieniano konfiguracji działek nr 1420 i 1423/2. Przedstawiona na mapie numerycznej konfiguracja działek jest zgodna ze wszystkimi dokumentami kartograficznymi z operatu 3/6/3/94 oraz z analogową mapą ewidencyjną skali 1 : 2000. Ponadto w dniu 3 stycznia 2013 r. sprawdzono w terenie położenie znaków granicznych opisanych w operacie 3/6/3/94. W pkt 1 i 5 (szkic przebiegu granicy z 23.09.1993 r.) odnaleziono kamienie graniczne, natomiast w pkt 2 (szkic przebiegu granicy z 23.09.1993 r.) odnaleziono rurkę metalową. Z przeprowadzonego pomiaru kontrolnego znaków granicznych sporządzono zestawienie współrzędnych punktów granicznych, stwierdzając niewielkie różnice w stosunku do współrzędnych z operatu 3/6/3/94 tj od 0,02 m do 0,22 m (obecnie nr pkt 1615,1616,1617) co dowodzi braku zaistnienia błędu w ich wykazywaniu w części kartograficznej zasobu. W operacie technicznym brak jest informacji o stabilizacji i pomiarze punktów 1a i 2a wykazywanych na szkicu przebiegu granicy. Organ stwierdził, że sposób w jaki został wykazany przebieg granicy po modernizacji (na odcinku działek nr 1420 i 1423/3 gdzie jest brak pomiaru) jest zgodny z § 82 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.), dalej zwanego "Rozporządzenie". Zgodnie ze wskazaniami w wyroku, który zapadł w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1450/14, w ponownym postępowaniu odwoławczym należało przede wszystkim ustalić czy punkty graniczne pomiędzy działką nr ew. 1420 a działkami z nią sąsiadującymi powstałymi z podziału działki nr ew. 1423 (tj. nr ew. 1423/2 i nr ew. 1423/1) są tożsame z punktami granicznymi z działką nr 1423 sprzed podziału. Organ odwoławczy miał zgromadzić materiał dowodowy w tym zakresie i wyjaśnić wątpliwości, mając na względzie także art. 11 K.p.a. W ocenie Sądu WINGiK zalecenia z wyroku z dnia 14 maja 2015 r. wykonał. Z operatu wykonanego na potrzeby postępowania przez geodetę uprawnionego inż. SK [.] z dnia 25 sierpnia 2015 r wynika, że podstawą ustalenia przebiegu granicy działki nr 1420 z działką nr 1423/2 przy przeprowadzaniu modernizacji ewidencji gruntów była analogowa mapa ewidencyjna. Punkty graniczne pomiędzy działką nr 1420 a dawną działką nr 1423 (przed podziałem) pokrywają się z punktami granicznymi pomiędzy działkami nr 1420 a nr 1423/2. Nie było więc potrzeby "nakładania" na siebie map przed podziałem i po podziale skoro w tym zakresie mapy się pokrywają, a więc nie ma rozbieżności. Nie popełniono więc błędu przy przyjęciu tych danych w oparciu o materiały znajdujące się w zasobie, tj. materiały z podziału działki nr 1423 oraz dane geodezyjne i kartograficzne z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [.] nie spełniające obowiązujących standardów technicznych, tj. mapę ewidencji gruntów obowiązującą przed modernizacją a wykonaną w 1974 r. przez OPGK w [.] jako drugi etap sporządzenia mapy zasadniczej. Pomiaru sytuacji na terenach zabudowanych dokonano metodą bezpośrednią, a na pozostałym obszarze sczytano z mapy analogowej w oparciu o powiększenia zdjęć lotniczych. Przy modernizacji ewidencji współrzędne punktów załamania granic m.in. działki nr 1423 sprzed podziału i działki nr 1420 odczytano z dotychczasowej analogowej mapy ewidencyjnej, metodą digitalizacji. Punkty graniczne oznaczone na zarysie pomiarowym nr 3118, nr 3004, nr 5782 wyznaczające zachodnią granicę działki nr 1423/2 są jednoznaczne z punktami granicznymi działki nr 1423 sprzed podziału – a więc punkty te pokrywają się. Z kolei punkty graniczne oznaczone na zarysie pomiarowym nr 3010 i nr 3009 wyznaczają natomiast wschodnią granicę działki nr 1423/2 i wynikają z dokumentacji podziałowej działki nr 1423 na 1423/1 i nr 1423/2. Z operatu tego, jak i z materiałów podziałowych wynika jasno, że działki nr 1420 i nr 1423/1 w ogóle nie mają wspólnej granicy, bo pomiędzy nimi znajduje się część działki nr 1423/2, która je rozdziela. Co do zasady podział działki ma znaczenie dla przebiegu granic tylko pomiędzy tymi powstałymi z podziału. W świetle materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie ulega wątpliwości, że podział działki nr 1423 na działki nr 1423/1 i nr 1423/2 nie miał żadnego wpływu na przebieg wschodniej granicy działki nr 1420, żadnemu przesunięciu na mapie nie uległa wówczas ta granica. Wynika to z dokumentów źródłowych, które wykorzystano przy modernizacji. Wbrew twierdzeniom skarżącej mapa ewidencyjna po modernizacji co do przebiegu granicy wschodniej działki nr 1420 jest zbieżna z mapą ewidencyjną obowiązującą przed modernizacją. W ocenie Sądu organy dostatecznie wyjaśniły, że błędu w tym zakresie w toku prac modernizacyjnych nie popełniono. Odnosząc się natomiast do argumentów ze skargi trzeba stwierdzić, że treść protokołu granicznego jako takiego ma znaczenie wówczas, gdy został on sporządzony w odpowiednim postępowaniu i ma podstawy w obowiązujących przepisach, a ponadto został podpisany przez uprawnione osoby – co do zasady istotne jest np. czy rzeczywiście osoby pod nim podpisane były w chwili sporządzania tego protokołu właścicielami nieruchomości, których on dotyczy. Tymczasem ze zgromadzonych w aktach materiałów wynika, że w dniu 23 września 1993 r. (data sporządzenia protokołu granicznego znajdującego się w operacie podziału działki nr 1423) FW nie był właścicielem działki nr 1423. W aktach znajduje się bowiem decyzja z dnia [...] grudnia 1985 r., nr [.] Naczelnika Gminy [...], którą przejęto na własność Państwa gospodarstwo rolne KW i FW, w tym działki nr 1423/1 i nr 1423/2 w N. Zgodnie z pkt 3 tej decyzji działka nr 1423/1 o pow. 0,26 ha została jedynie im przydzielona do bezpłatnego użytkowania. Podstawą prawną tej decyzji były przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin. Dopiero decyzją z dnia [.] października 1993 r. nr [.] w oparciu o art. 118 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, Kierownik Urzędu Rejonowego w [.] przeniósł prawo własności działki nr 1423/1 o pow. 0,26 ha położonej w N. stanowiącej własność Skarbu Państwa na rzecz KW i FW. Decyzja ta – jak wynika z klauzuli umieszczonej na odwrocie, stała się ostateczna dnia [.] listopada 1993 r. Z powyższego wynika, że 23 września 1993 r. FW nie będąc właścicielem działki nr 1423, czy też nr 1423/1 bądź nr 1423/2 nie mógł skutecznie składać jakichkolwiek oświadczeń co do przebiegu granicy. Treść w/w protokołu nie ma więc mocy prawnej, tym bardziej, że nie był on sporządzony w toku postępowania rozgraniczeniowego, tylko na potrzeby podziału działki. Przeprowadzone postępowanie w zakresie zarzutów do danych z operatu po modernizacji, jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz zebranych materiałów wyjaśniło, że przebieg granicy pomiędzy działkami nr 1420 i nr 1423/2 uwidoczniony na aktualnej mapie został uwidoczniony prawidłowo na podstawie materiałów znajdujących się w zasobie. Organy w tym postępowaniu nie mają kompetencji do rozstrzygania sporów granicznych jeśli się takie ujawnią. Po złożeniu zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym, które zgodnie z art. 24a ust. 8 P.g.ik. postępowanie administracyjne ma na celu wyjaśnienie czy dane te znajdują potwierdzenie w dokumentach, które były podstawą ich ujawnienia czy też nie i w świetle zgromadzonych dowodów brak było podstaw, aby przebieg granicy wykazać na mapie w oparciu o ostatni stan spokojnego posiadania. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie pozwala na stwierdzenie, że dane co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1420 i nr 1423/2 zostały ujawnione prawidłowo – bo zgodnie z materiałami, które powinny być podstawą ich ujawnienia. Żadnych późniejszych dokumentów czy materiałów, które miałyby wpływ na ujawniony w ewidencji przebieg tej granicy nie ma. Bezpodstawny jest więc zarzut, że to organy kreują spory graniczne. Zauważyć też należy, że pomijając nieistotną z wyżej przedstawionych powodów treść oświadczeń osób podpisanych pod protokołem granicznym, rozbieżność co do podziału działki nr 1423 z operatu dotyczy jedynie szkiców na "protokole granicznym" i odnosi się do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1423/1 i nr 1423/2 a nie którejkolwiek z tych działek z działką nr 1420. Z obydwu sporządzonych wówczas map i wyników pomiaru ze szkicem w znajdujących się w aktach egzemplarzach operatów technicznych włączonych do zasobu ewidencji gruntów 13 kwietnia 1994 r. pod nr 3/6/3/94 wynika zaś, iż podział działki nr 1423 nastąpił według konfiguracji zgodnej z danymi ujawnionymi w ewidencji także po modernizacji. Rozważania powyższe są jedynie odpowiedzią na jeden z głównych zarzutów zgłaszanych także w toku postępowania administracyjnego, chociaż trzeba pamiętać – jak to wskazał tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 maja 2015 r., iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że z przepisów art. 20, 22, i 24 prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego – w świetle zgromadzonych dokumentów - stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne - nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy Rozporządzenia. Zgodnie z § 46 ust. 2 Rozporządzenia według brzmienia obowiązującego na chwilę orzekania przez organy z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Jak wynika z analizy akt administracyjnych podstawę wskazania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1420 i nr 1423/2 po modernizacji stanowiły ostatnie, wciąż aktualne materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W ocenie Sądu dostatecznie została wyjaśniona kwestia położenia punktów granicznych w zakresie pozwalającym na ocenę legalności zaskarżonych decyzji. Trzeba stwierdzić, iż z mapy synchronizacyjnej nie wynika, aby granica pomiędzy w/w działkami nie przebiegała w linii prostej. Sądowa kontrola zgodności z prawem nie wykazała, aby przy przeprowadzaniu modernizacji ewidencji naruszono § 82 czy 39 Rozporządzenia – w brzmieniu obowiązującym na chwilę zakończenia prac modernizacyjnych, bo należało ocenić ich zgodność z przepisami właśnie na ten moment. Skoro – jak się okazało – granica na gruncie była sporna, to organy nie mogły się opierać na zgodnych oświadczeniach osób sprzed 20 lat tym bardziej, że – jak wyżej wskazano – nie wszystkie osoby je składające były w chwili ich składania właścicielami działek i dalece wątpliwa w takiej sytuacji jest moc dowodowa w/w protokołu granicznego w postępowaniu, które nie było postępowaniem rozgraniczeniowym, skoro znajdujące się w zasobie materiały były wystarczające do wykazania konkretnego przebiegu granicy i wobec braku innych dokumentów, które potwierdzałyby zasadność stanowiska skarżącej, trudno skutecznie podważać stanowisko organów. Zasadnie podkreślają, iż nie są władne do rozstrzygania sporów granicznych – a z takim mamy do czynienia. Także nie są władne do ustalenia czy treść dokumentu została sfałszowana przez dopisek, chociaż jeszcze raz podkreślić należy, że z wcześniej przedstawionych względów wartość dowodowa tych protokołów jest znikoma. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby działka nr 1423/2 powstała na działce skarżącej. Jasno przeczy temu także dodatkowy operat sporządzony na etapie ponownego postępowania odwoławczego. Jeszcze raz wypada wskazać, że dokumentacja podziałowa ma znaczenie dla ustalenia przebiegu granic "wewnętrznych", tj. tylko dla działek, które z tego podziału nie powstały. Właściciele działek sąsiednich co do zasady nie są stroną w sprawach podziału działek, do których nie mają tytułu prawnego. Załączona do skargi mapa wcale nie świadczy czy właściciel działki nr 1423/2 korzystał czy też nie korzystał z drogi dojazdowej, bo po pierwsze z wcześniej powołanych decyzji wynika, że w 1993 r. właścicielem tej działki był Skarb Państwa a ponadto na mapie tej jest jeszcze działka nr 1423 przed podziałem. Po raz kolejny przypomnieć trzeba, że obydwa operaty podziałowe w zakresie map i pozostałych szkiców (poza tymi w "protokołach granicznych"), nie różnią się i według nich po podziale działka nr 1420 w ogóle nie graniczy z działką nr 1423/1 a na całej długości graniczy z działką nr 1423/2. Organ II instancji w sposób wystarczający odniósł się do zarzutów odwołania. Mając powyższe na uwadze skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.