II OSK 107/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 756/16 w sprawie ze skargi S.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 28 września 2016 r. sygn. II SA/Sz 756/16 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) oddalił skargę S.S. (dalej skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z [...]2016 r. nr [...], wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej Kpa), stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sz. z [...] 2014 r., nr [...], ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę gazociągu średniego ciśnienia. Odwołanie zostało wniesione bowiem w dniu 20 września 2015 r., natomiast powołana decyzja została doręczona skarżącemu 20 października 2014 r. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa oraz art. 151 Ppsa, w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w zw. z art. 3 § 1 Ppsa, poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia w przypadku, gdy zaskarżone orzeczenie zostało wydane z mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami Kodeksu postępowania administracyjnego, prowadzącymi do bezpodstawnego przyjęcia, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skutecznego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sz. z [...] 2014 r., przy czym uchybienia te polegały na naruszeniu: - art. 57 § 1 Kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zdarzenie, które było początkiem biegu terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Sz., nastąpiło wcześniej niż uważa skarżący, tj. 20 października 2014 r., a nie od 10 września 2015 r., kiedy to skarżącemu został doręczony stanowiący integralną część tej decyzji załącznik mapowy; - art. 7 Kpa i art. 77 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie tego, kiedy faktycznie skarżący otrzymał decyzję ww. Prezydenta Miasta Sz.; - art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art, 54 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas Dz. U. z 2015r., poz.199; dalej upzp), polegające na ich błędnej wykładni, która doprowadziła organ administracyjny odrzucający odwołanie skarżącego do wniosku, że skuteczne doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić bez załącznika graficznego stanowiącego integralną część tej decyzji; - art. 7 Kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i dokonanie korzystnej dla organu wykładni przepisów art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 54 pkt 3 upzp, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego możliwości dalszego działania i możliwości obrony swoich praw; - art.134 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Sz. w sytuacji, gdy nie było podstaw do uznania, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do podważenia skuteczności doręczenia skarżącemu ww. decyzji lokalizacyjnej w dniu 20 października 2014 r. z uwagi na brak załącznika mapowego w przesyłanym skarżącemu egzemplarzu decyzji. Oceniając ten zarzuty, należy w pierwszej kolejności wskazać, że wprawdzie samo doręczenie decyzji bez dołączonych do niej załączników stanowi naruszenie przepisów postępowania, to jednak takie uchybienie może nie mieć negatywnego wpływu na wynik sprawy, jeśli zapewniono stronie możliwość zapoznania się z materiałem sprawy, w tym z załącznikami, oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 796/10). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ nawet jeżeli przyjąć że doszło do doręczenia ww. decyzji bez załącznika graficznego, co wcale nie jest oczywiste, to w żadnym razie okoliczność ta nie skutkowała niemożnością zapoznania się przez skarżącego z tym dokumentem i jak wniesienia odwołania. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, skarżący był powiadomiony o wszczęciu postępowania, jak również o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Dodatkowo w dniu 6 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego sporządził dokumentację fotograficzną akt, a dopiero w odwołaniu z 20 września 2015 r. po raz pierwszy podniesiono fakt niedoręczenia w 2014 r. załącznika graficznego do decyzji. W świetle powyższego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie data doręczenia skarżącemu na jego wniosek odpisu mapy będącej załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej tj. 10 września 2015 r. nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla biegu terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, zaś początkiem biegu tego terminu był dzień 21 października 2014 r. Tym samym wniesienie odwołania 20 września 2015 r. nastąpiło z oczywistym naruszeniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył ani art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art, 54 pkt 3 upzp jak również art. 57 § 1 Kpa przyjmując, że początkiem biegu terminu do wniesienia odwołania był dzień 20 października 2014 r. Okoliczność ta została jednoznacznie wyjaśniona w przedmiotowej sprawie, a zatem bezpodstawne jest zarzucanie naruszenia art. 7 Kpa i art. 77 Kpa. W żadnym razie doręczenie decyzji skarżącemu, w której treści został pouczony o prawie do wniesienia odwołania nie naruszyło art. 7 Kpa art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 54 pkt 3 upzp, przez pozbawienie skarżącego możliwości dalszego działania i możliwości obrony swoich praw. Konsekwencją zaś wniesienia odwołania z naruszeniem terminu musiało być wydanie na podstawie art. 134 Kpa ww. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z [...]2016r., tak więc zarzut naruszenia art.134 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest również całkowicie nieuzasadniony. Reasumując bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa oraz art. 151 Ppsa, w związku z art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 3 § 1 Ppsa, poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia, ponieważ w żadnym razie zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane z mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy ww. naruszeniami Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA na podstawie art. 182 § 2 Ppsa rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.