II FSK 3124/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Jo. W. i Ja. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 52/14 w sprawie ze skargi Jo. W. i Ja. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Jo. W. i Ja. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 52/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Jo.W. i Ja.W. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej jako "SKO") z dnia 14 listopada 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Następnie w dniu 16 września 2013 r. Skarżący cofnęli powyższy wniosek. W konsekwencji, SKO decyzją z dnia 18 października 2013 r. umorzyło postępowanie w sprawie. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia 14 listopada 2013 r. utrzymało w mocy własne rozstrzygnięcie. W skierowanej do Sądu pierwszej instancji skardze, Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej rażące naruszenie prawa i wnieśli o stwierdzenie nieważności obydwu decyzji w całości. Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie stwierdził na wstępie, że skoro gospodarzami postępowania byli Skarżący, to od ich woli zależało, czy postępowanie będzie prowadzone i zakończy się wydaniem przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia, czy też odstąpią od jego prowadzenia. Dalej Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie pismo wszczynające postępowanie zostało przez Skarżących cofnięte. Tym samym, w kontekście obowiązujących regulacji prawnych Sąd uznał, że organ podatkowy winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania. W jego ocenie, w ustalonym, bezspornym stanie faktycznym, wydano zatem właściwą decyzję. Sąd nie dopatrzył się również innych, w tym wymienionych w treści rozpatrywanej skargi naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego. W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyli wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z uznaniem przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), w związku z zastosowaniem w postępowaniu pierwszej instancji art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej na skutek cofnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w podatku od nieruchomości za 2013 r.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.), w szczególności art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie, że Skarżący nie mają obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, gdyż nie są stroną postępowania podatkowego; lub 3) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca rażąco narusza prawo, gdyż odmawia stwierdzenia nieważności decyzji w podatku od nieruchomości jako doręczonej osobom nie będącym stronami, a nadto zamyka Skarżącym drogę do stwierdzenia nieważności decyzji w podatku od nieruchomości w sposób ostateczny. Na tej podstawie Skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji w zw. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności decyzji SKO wydanych w pierwszej i drugiej instancji. Ponadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie pewnych istotnych i oczywistych kwestii. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 P.p.s.a., jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza bowiem prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II OSK 609/14; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2015 r. I OSK 1060/14; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Dla prawidłowego rozważenia zasadności zarzutów wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej wyjaśnić również należy, że (wskazywany przez autora środka odwoławczego) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem zatem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczęte zostało na wniosek Skarżących. Nie jest również kwestionowane, że Skarżący przed zakończeniem postępowania wniosek cofnęli. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, to czy organ w tej sytuacji wydał decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek strony na podstawie art. 208 § 1 czy § 2 Ordynacji podatkowej nie ma wpływu na wynik sprawy. Co do zasady postępowanie jest wszczynane i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy podatkowej co do jej istoty. Jest to cel zasadniczy postępowania, prowadzący do konkretyzacji przepisów prawa podatkowego w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy. Przeszkody, które mają charakter przejściowy prowadzą do zawieszenia postępowania, a powodujące definitywne zahamowanie czynności procesowych, stanowią o konieczności zakończenia postępowania bez zrealizowania jego zasadniczego celu. Umorzenie postępowania, kończąc bieg sprawy i czynności postępowania w niej prowadzonych, zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron postępowania. W rozumieniu art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej jest to "inny sposób" zakończenia postępowania, stanowiący alternatywę jej załatwienia co do istoty. Umorzenie postępowania polega na tym, że postępowanie zostaje w danej instancji zakończone, jednak bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 208 Ordynacji podatkowej, umorzenie postępowania ma charakter obligatoryjny (§ 1) albo fakultatywny (§ 2). Stosownie do art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, obligatoryjną przesłanką umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Chodzi tu o każdą (jakąkolwiek) przyczynę powodującą brak jednego z elementów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość może powstać zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i po jego wszczęciu. Moment powstania tej przesłanki nie ma bowiem znaczenia, z uwagi na nakaz wynikający z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie. Decyzja taka ma wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r., II GSK 1786/14, publik. CBOSA). O innych przesłankach umorzenia postępowania podatkowego stanowi art. 208 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy może bowiem umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu (umorzenie fakultatywne). Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie kwestionują okoliczności cofnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje jedynie podstawę umorzenia postępowania, tj. zastosowanie przez SKO w sprawie § 1, a nie § 2 art. 208 Ordynacji podatkowej, nie wykazując jednocześnie istnienia przeszkód do umorzenia postępowania, o których mowa w art. 208 § 2 Ordynacji podatkowej (sprzeciw innych stron, zagrożenie dla interesu publicznego). W kontekście uwag dotyczących wymogów dla skargi kasacyjnej uznać zatem należy, że pierwszy zarzut rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem autor skargi kasacyjnej nie wykazał, tzw. wpływu na wynik sprawy, do czego był zobligowany w niniejszej sprawie niejako podwójnie: na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. oraz w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Zarzuty podniesione w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej są bezprzedmiotowe i jako takie bezzasadne, gdyż nie dotyczą rozpoznawanej sprawy, w której wydano decyzje o umorzeniu postępowania ze względu na cofnięcie przez Skarżących wniosku o jego wszczęcie, natomiast przedmiotem tych decyzji nie było ani ustalenie Skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości (zarzut nr 2), ani też odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości (zarzut nr 3). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił bowiem w części od zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania ze względu na jednorodny charakter jedenastu rozpoznanych łącznie spraw.